เรื่อง นิยาย สตอรี่ พายุแค้นซาตาน

เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มต่ำๆที่แล่นเข้ามาทำให้ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงลืมตาขึ้นช้าๆ  ใบหน้าหวานอิดโรยอย่างคนอดหลับอดนอน  ตาหวานบวมเปล่งจากการร้องให้เหมือนเช่นเคย   หญิงสาวค่อยๆผุดลุกขึ้นไปที่ระเบียงห้องมองรถเบนซ์สองสามที่แล่นตามลีมูนซีหรูเข้ามา  พร้อมกับร่างสูงโปร่งของนายซาตานที่ก้าวลงจากรถพร้อมกับบอร์ดี้การ์ดและเมดนับสิบที่ออกมายืนรอต้อนรับเขาอย่างเพียบพร้อม  อารยาเบ้ปากอย่างหมั่นไส้   อะไรจะเว่อร์ปานนั้นคะ !?

พลันเมื่อสายตาสีมรกตสะท้อนแสงอาทิตย์จ้าในตอนกลางวันเงยขึ้นมาสบตาเธอที่ยืนบนระเบียงก็ทำเอามือเล็กเลื่อนปิดม่านหนีหน้าเขาแทบไม่ทัน 

กันตะลอบยิ้มในใจ  นึกแปลกใจที่ตัวเองดีใจได้ขนาดนี้ที่เห็นหน้าสวยหวานของผู้หญิงคนนั้น  แต่ช่างเถอะเขาไม่เห็นจะสน  รู้แค่ว่าตอนนี้เขาอยากเจอเธอ  อยากกวนประสาทเธอ  อยากเห็นหน้าหวานบูดๆบึ้งๆเพราะถูกเขาขัดใจเต็มทีแล้วสิ  คิดพลางก้าวเท้าไปขึ้นไปยังชั้นสองของคฤหาสน์

ปัง !!

ประตูถูกเตะออกเหมือนเช่นเคย  อารยาเงยหน้าขึ้นมองคนที่ก้าวพรวดเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอก่อนจะหันกลับไปรดน้ำต้นไม้ที่หน้าระเบียงต่อ   ปล่อยให้คนถูกเมินยืนขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด

“อารยา !!”

“เรียกทำไม ? กลัวลืมชื่อหรอไง”

“ทำไมไม่กินข้าว”

“กินแล้ว”  เธอตอบเขาโดยไม่หันกลับไปมองหน้าที่คนที่กำลังไม่สบอารมณ์  รู้ดีว่าเขาโมโหที่เธอไม่ยอมหันไปคุยกับเขาดีๆ  สมน้ำหน้าไอ้เด็กมีปัญหา ! ชอบเรียกร้องความสนใจดีนัก  ไม่สนใจมันซะเลย !

“แล้ว....แล้วทำไมหน้าซีดๆ”

“แล้วมันเรื่องอะไรของคุณมาซักไซ้ฉันเนี่ย” 

กันตะยืนล้วงมือในกระเป๋าเดินวนไปวนมาอย่างงุ่นง่านเมื่อนึกเหตุผลไม่ออกว่าจะตอบยังไง  เออ...นั่นสิ  แล้วมันกงการอะไรของเขาต้องคอยถาม คอยห่วงยัยตัวแสบนี่ด้วยหว่า ?  สุดท้ายก็คิดไม่ออกได้แต่ตอบออกไปอย่างพาลๆ

“ทำไมฉันจะถามไม่ได้  เป็นแค่นางบำเรอมีหน้าที่ตอบคำถามฉันเท่านั้นไม่ใช่มายืนย้อนถามเจ้านายแบบนี้”

“นี่...ไปเที่ยวกันไหม”

“หะ..หา

กันตะขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ  เขาตามอารมณ์ยัยผู้หญิงคนนี้ไม่ทันเลยสักนิดเดียว  วันก่อนเห็นทำท่าโกรธเกลียดเขาซะมากมาย  พอมาวันนี้ชวนเขาไปเที่ยวเนี่ยนะ ?

“เธอคิดจะทำอะไร

“ฉันก็แค่เบื่อ  มันผิดหรอไงที่ฉันอยากจะไปเที่ยว”

“...........”  เขาหรี่ตามองเธออย่างไม่ไว้ใจ  แต่หญิงสาวยังพูดไปเรื่อยๆอย่างไม่สนใจท่าทีจับผิดของคนตรงหน้า

“อีกอย่างฉันก็เห็นคุณเอาแต่ทำงานงกๆๆแถมยังกลับมืดค่ำเป็นประจำอีก  ไหนๆวันนี้คุณก็กลับมาจากทำงานมาเร็วแล้วจะมัวหาเรื่องฉันอยู่ทำไม  ไปเที่ยวกันให้สบายใจทั้งสองฝ่ายดีกว่าไหม  ดีไม่ดี...ฉันอาจจะทำใจยอมเป็นนางบำเรอให้คุณได้เร็วกว่านี้ก็ได้”

“หึ...เหตุผลฟังดูดี  แต่คงไม่ได้ซ่อนแผนอะไรไว้หรอกใช่ไหม  อารยา...

“.............”

“เอ...หรือว่าเธอคิดจะหนีฉันนะ  เขาเลิกคิ้วถาม   แววตาดุดันคาดคั้นเป็นเชิงกดดันว่าถ้าหญิงสาวคิดจริง ‘เธอตายแน่

อารยาเบือนหน้าหนีนัยน์ตามรกตที่มองเธออย่างทิ่มแทง  รู้สึกร้อนๆหนาวๆยังไงชอบกลก่อนจะแกล้งทำเป็นยักไหล่ยียวน

“โอเค  คุณไปไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป  อยากจะทำอะไรก็เชิญเถอะ ฉันไม่สนใจแล้ว”  ว่าจบก็หันไปตัดแต่งกิ่งต้นกุหลาบต่อ  ทำเอา ‘คนโดนไม่สนใจ’ หน้าบูดสนิท

กันตะสบถกับตัวเองอย่างขัดใจหญิงสาว  พลันสมองก็นึกอะไรดีๆออกก่อนโทรศัพท์รุ่นล่าสุดจะถูกยกขึ้นมาต่อสายตรงไปยังเลขาคนสนิททันที

(ครับนาย)

“นพ  เตรียมรถให้ฉันหน่อย”

(นายจะไปไหนหรือครับ ?)

ชายหนุ่มชะงัก  ปกติถ้ามีคนถามอย่างนี้เขาคงจะด่าเปิดเปิงไปแล้วว่า ‘เสือกอะไรด้วยวะ’ แต่กรณีเป็นข้อยกเว้น  เพราะเขาอยากให้คนที่ยืนหันหลังรดน้ำต้นไม้อยู่ตรงระเบียงนั้นได้ยินประโยคนี้อย่างชัดเจนว่า...

“ฉันจะพาหมาไปเดินเล่น”

 

ตึกๆๆๆๆๆ

เสียงส้นสูงกระแทกพื้นปูนซีเมนต์ของห้างชื่อดังในเครือบริษัทเรคคอร์ดฯหนึ่งในสาขาธุรกิจเล็กๆที่ชายหนุ่มทำเป็นงานอดิเรก แต่มีเพื่อนร่วมหุ้นอีกคนเป็นคนคอยดูแล  ส่วนเขาก็หมกมุ่นอยู่กับธุรกิจมืดของตัวเองจนไม่มีเวลามาบริหารงานในห้างนี้เท่าไหร่นัก  แต่กระนั้นกำไรปันผลยังเหลือเฟือให้เขาพอใช้ไปจนถึงชาติหน้าด้วยซ้ำ

กันตะปราดมองคนที่กระแทกส้นเท้าดังตึงๆกับพื้นเรียกสายตาสนใจจากคนทั้งห้างอย่างหมั้นไส้ก่อนจะแกล้งจะตุกปลอกคอที่ล็อคลำคอระหงแรงๆจนร่างบางเซมาตามแรงดึง

“โอ๊ย  ทำไมบ้าอะไรของคุณเนี่ยคุณกันต์   มันเจ็บนะโว๊ย  อารยาโวยวายในใจจ้องหน้าคนทำหน้ากวนอารมณ์ใส่เธออย่างโมโห  พามาเที่ยวทั้งทีแต่ดันล่ามเธอด้วยปลอกคอสุนัขเนี่ยนะ  ทำไมไม่ให้ฉันคลานเป็น ‘ตัวเฮีย’ ไปเลยล่ะหา !?  แง่ง !!

“จะกระแทกส้นเท้าทำเตี่ยเธอหรือไง  ทำไม ? กลัวคนอื่นเขาไม่รู้หรอว่าเธอดัง”

ประโยคค่อนแขวะทำเอา ‘คนดัง’ หันขวับ  มองคนพูดที่ยักคิ้วกวนประสาทใส่เธออย่างโมโหเต็มที่   กรอดๆ  อย่าให้ถึงตาฉันบ้างละกัน

“งั้นคุณก็เอาปลอกคอบ้าๆนี่ออกไปจากคอฉันสักทีสิ”

“เป็นแค่สัตว์เลี้ยงมีสิทธิ์บ่นเจ้านายด้วยหรือไง  เธอเองไม่ใช่หรอที่อยากมาเดินเล่น ฉันก็พามาแล้วนี่ไง”  เขาเลิกคิ้วถามกวนๆ  อารยานึกอยากจะกรี๊ดใส่หน้าเขาให้หูตึงไปเลย 

คนบ้าอะไรทั้งโหด  โฉด  เถื่อน  เรื่องกวนทีนนี่ที่หนึ่งเลย ขอให้บอก !

หญิงสาวไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเขาก่อนจะเดินนำหน้าไปยังร้านเสื้อผ้าผู้หญิง  แต่เชือกที่คอกับรั้งเอาไว้จนเธอไม่สามารถขยับไปไหนได้   อารยาสะบัดหน้าไปมองคนยืนถือสายจูงอย่างขัดใจ

“อะไรของคุณอีกหะ !?”

“จะไปไหน”

“ไปซื้อของ”

“ของอะไร  อาหารหมาหรอไง

“นี่คุณ...!!!”  อารยาชี้หน้าอ้าปากจะว่าเขาแต่กลับถูกอีกฝ่ายสวนขึ้นมา

“ลองด่าฉันแม้แต่คำเดียวสิ  รับรองวันนี้เธอได้กินเพ็ดดีกรีแทนข้าวแน่

คำขู่ประกาศิตนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่คำขู่เฉยๆ  หญิงสาวรู้ดี...ดูจากประสบการณ์ที่เคยกินหญ้าแทนข้าวมาหมาดๆเพราะกล้าไปท้าทายเขาอย่างวันแรกที่เจอกันแล้วทำให้เธอรู้ดีว่าคนอย่างกันตะ ‘ฆ่าได้  หยามไม่ได้’  เธอจึงทำใจสงบปากสงบคำพยายามไม่สนใจคำพูดของคนกวนประสาท  ทำได้เพียงพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจ... 

“ฉันจะไปซื้อชุดชั้นใน”

“ก็ไปสิ” เขาตอบหน้าตาย  ไม่กระดากอายแม้แต่น้อยที่กำลังย่างกรายเข้าสู่แผนกส่วนตัวของเพศสตรี

“จะบ้าหรอคุณ  ออกไปนะ

“จะอายทำไมหือ  เธอคิดว่าเธอจะรอดจากฉัน  อีกหน่อย...ร่างกายเธอก็ต้องเป็นของฉันอยู่แล้วนี่”  เขาพูดด้วยรอยยิ้มหล่ออย่างร้ายกาจ  เหล่าพนักงานสาวที่พากันมองดูเขาต่างอ่อนระทวยกับยิ้มนั้นไปตามๆกันผิดกับอีกคนที่รู้กำพืดซาตานตัวร้ายนี้ดีถึงได้ทำหน้าบูดบึ้งกับวาจาที่แสนจาบจ้วงของเขา

“แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่  ฉะนั้นกรุณาให้เกียรติฉันด้วยคุณกันตะ”

“เกียรติหรอ ?  ผู้หญิงอย่างเธอรู้จักคำๆนั้นด้วยหรอไง  ฉันจำได้ว่าฉันเคยเลือกให้พี่เธอด้วยนะ  ขนาดของเธอกับพี่สาวเธอคงไม่ต่างกันเท่าไหร่นักหรอกมั้ง  ลองตัวนี้ไหม

อารยาปัดมือใหญ่ที่หยิบบราเซียตัวสวยขึ้นมาวัดกับหน้าอกเธออย่างถือวิสาสะด้วยความโมโห  นัยน์ตาหวานจ้องมองเขาอย่างเกลียดชังที่เขากล้าเอ่ยถึงพี่สาวเธอแบบนั้น  เธอไม่สนว่าเขาจะเคยมีอะไรกับพี่ลินทร์มาก่อนหรือไม่  แต่ที่แน่ๆหากเขามีความเป็นสุภาพบุรุษพอเขาไม่ควรพูดถึงสุภาพสตรีแบบนั้น  ยิ่งพูดให้คนอื่นฟังแบบนี้ด้วยยิ่งไม่ดีแล้วใหญ่  ต่อให้คนฟังจะเป็นเธอที่เป็นน้องสาวของพี่ลินทร์เองก็เถอะ 

กันตะมองคนถือดีที่กล้าปัดของที่เขาส่งให้ทิ้งอย่างโมโห  ตาคมวาววับทันที

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ  อย่าว่าแต่ลองชุดชั้นในเลยอารย...ไม่ว่าจะบีบ  เค้น คลึงหรือขยำขยี้พี่สาวเธอฉันก็ทำมาแล้ว  และต่อไปเป็นตาเธอ !!”

ร่างบางถูกกระชากลากถูเข้าไปในห้องลองเสื้อท่ามกลางความตกใจของพนักงานในร้าน  ถึงจะรู้เรื่องกิตติศัพท์ความร้ายกาจของเจ้าพ่อกันตะ  ภูวิลินทร์มามากมาย  ถึงจะเคยเจอจังๆตอนที่เขาลากคู่ขาไปสวีทในห้องลองเสื้ออยู่บ่อยๆ   แต่ทั้งคู่ก็เต็มใจทั้งสองฝ่าย  ไม่มีครั้งไหนที่ฝ่ายหญิงจะขัดขืนกันตะอย่างครั้งนี้

“ปล่อยนะไอ้บ้า  จะทำอะไรน่ะ”

พลั่ก !!

nooin
นามปากกา nooin
ชื่อ nooin
ลายเซ็น
ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM