เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่  

ที่สนามหญ้าภายนอกคฤหาสน์ หลังจากที่ทอรุ้งและเพื่อนสนทนากันอยู่พักใหญ่ เมื่อถึงเวลาแยกย้าย นมช้อยเข้ามารับหน้าที่พาทุกคนไปส่งที่ห้องพัก เรนเมามากจนเพื่อนชายสองคนต้องเข้าขนาบข้าง หิ้วปีกกันขึ้นห้อง  และภายหลังจากส่งทุกเพื่อนทุกคนกลับถึงห้องพักเป็นที่เรียบร้อย ทอรุ้งไม่รอช้าตรงรี่ไปที่ห้องนอนของไรอันทันที

“ก๊อกๆๆ” หญิงสาวเผลอเคาะแรงอย่างลืมตัว ‘วันนี้ทำไมคุณพี่ไรอันทำตัวแปลกไป ที่ทิ้งเธอเอาไว้นาน ส่วนตัวเองหนีมาหลบอยู่บนห้องคนเดียว ซึ่งปกติคุณพี่ไรอันไม่เคยเป็นอย่างนี้’ หญิงสาวคิด

“คุณพี่คะ…รุ้งเองค่ะ” สิ้นเสียงใส เสียงลูกปิดของประตูไม้บานใหญ่ก็คลายเบาๆ ร่างสูงใหญ่ของไรอันที่มีผ้าขนหนูผืนเดียวพันกายท่อนล่างเอาไว้ ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า นัยน์ตาแดงวาวเพราะฤทธิ์เหล้า เอ่ยขึ้นเบาๆกับทอรุ้ง

“รุ้งเองหรือ?” ประตูไม้บานใหญ่เปิดออกมาช้าๆ พร้อมกับเจ้าของร่างกำยำใหญ่เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอันเยียบเย็นพอๆกับสายลมยะเยือกที่พัดมาหยอกเย้าใบไม้อยู่ที่ชายคาบ้าน

“ทำไมคุณพี่ไม่ลงไปข้างล่างล่ะคะ…รุ้งรอคุณพี่อยู่นะคะ”

“รอ!...ยังงั้นหรือ?” ไรอันชักสีหน้า

“หมายความว่ายังไงคะ…คูณพี่?” หญิงสาวคับข้องใจขึ้นมาทันที

“เปล่า!...ไม่มีอะไร เพียงแค่รู้สึกตัวว่าพี่อาจจะแก่เกินกว่าจะร่วมวงสนทนากับหนุ่มๆสาวๆ” น้ำเสียงของไรอันจงใจแดกดันตัวเอง

“ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะคะ…ใครที่ไหนว่าคุณพี่แก่ รุ้งขอเถียงค่ะ”

“พี่รู้สึกด้วยตัวของพี่เอง” ไรอันกล่าว จมูกของทอรุ้งรับรู้ถึงกลิ่นเหล้าอ่อนๆที่โชยอวลออกมาจากตัวเขา

“คุณพี่ดื่มเหล้าคุณพี่เมาใช่ไหมคะ” หญิงสาวถาม เขาสูงตระหง่านจนเธอต้องแหงนใบหน้างามขึ้นมอง

 “ใช่…พี่ดื่มเหล้า แต่พี่ไม่เมา สติของพี่ยังสมบูรณ์ครบทุกประการ” ไรอันกล่าว แม้จะพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ฟังดูปกติที่สุด แต่ความขุ่นในดวงตาตะหากที่ไรอันไม่อาจซุกซ่อนมันเอาไว้ได้

“พี่ไรอันโกรธรุ้งใช่ไหมคะ?” หญิงสาวถาม เมื่อจับความผิดปกติในกระแสเสียงของคุณพี่ไรอันได้ชัด เพราะความคุ้นเคยใกล้ชิด ทำให้ไรอันไม่อาจปกปิดความในใจของของตนกับหญิงสาวผู้นี้ได้ ทอรุ้งเป็นผู้หญิงที่เข้าใจและล่วงรู้แม้กระทั่งความคิดหลายๆอย่างของเขา

“แล้งรุ้งทำอะไรให้พี่โกรธหรือเปล่าล่ะคะ?” เขากดน้ำเสียงถามอย่างมีนัย ทอรุ้งไม่แปลกใจว่าคุณพี่ไรอันคงลงไปเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ เห็นภาพบาดตาบาดใจระหว่างเรนกับเธอเข้าโดยบังเอิญ

“เอ่อ…เมื่อกี้คุณพี่ลงไปเห็นใช่ไหมคะ?” หญิงสาวถามออกไปตรงๆ

“ใช่…” คุณผู้ปกครองก็ตอบแบบไม่อ้อม

น้ำเสียงนั้นขุ่นเคืองและเอาเรื่อง ดวงตาคู่คมของคุณผู้ปกครองเขียวขึ้นมาทันที

“พี่ลงไปเห็นตอนที่กำลังจูบไม้จูบมือกันอยู่พอดี แต่ไม่ต้องตกใจ!...เพราะจากนั้นจะไปลงเอยกันที่ตรงไหนพี่ไม่เห็นหรอกค่ะ!...สวนดอกไม้มันกว้างขวางและลับหูลับตา ไม่ว่าจะเป็นบนชิงช้า บนม้าโยก บนเก้าอี้ยาว หรือจะแผ่หราลงกลางสนามหญ้าก็ได้บรรยากาศไปอีกแบบ” ไรอันประชดประชันออกมาด้วยความหึงหวง ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ทอรุ้งได้เห็นคุณพี่ไรอันเป็นฟืนเป็นไฟถึงขนาดนี้

“คำพูดของคุณพี่…ช่างดูแคลนรุ้งเหลือเกิน” หญิงสาวหน้าเสีย กล่าวออกมาทั้งน้ำเสียงเศร้าและแววตาผิดหวัง

“หรือที่พี่เห็น…มันไม่จริง?” ไรอันย้อนถาม

“จริงที่คุณพี่เห็น…แต่ไม่ใช่อย่างที่คุณพี่เข้าใจ” หญิงสาวค้าน

“พี่ก็ควรจะเข้าใจตามที่พี่เห็นไม่ใช่หรือคะ?” ไรอันย้อน

“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะคุณพี่ คุณพี่กำลังเข้าใจผิด…เรนเมามากจนไม่รู้ว่าได้ทำอะไรลงไป รุ้งไม่ได้สมยอมหรือเป็นใจให้เรนทำแบบนั้น” ทอทุ้งน้ำตาพราว พยายามอธิบายถึงเหตุการณ์ที่กำลังทำให้คุณพี่ไรอันเข้าใจผิดไปใหญ่

“งั้นรุ้งก็ช่วยอธิบายให้คุณพี่เข้าใจถูกทีสิคะว่าที่พี่เห็นมันคืออะไร?” คุณผู้ปกครองเริ่มซักไซ้ไล่เรียง

“เรนเมาค่ะ” ทอรุ้งกล่าวเบาๆ

“เมาเหล้าหรือเมารัก?” ไรอันยอกย้อน

“เรนเมาเหล้าเพราะดื่มเข้าไปมาก…เรนบอกรักรุ้ง”

“ห๋า!!!...ถึงขั้นบอกรักกันเลยหรือนี่ไรอันอุทาน ทำตาโต

“แล้วเรนก็ดึงมือรุ้งไปจูบอย่างถือวิสาสะ…ที่รุ้งไม่ได้สะบัดรุนแรงเพราะรู้ว่าเรนทำไปเพราะความมึนเมา รุ้งรู้สึกกับเรนแค่เพื่อน เรนเป็นแขกของคฤหาสน์ รุ้งไม่อยากให้เป็นเรื่องราวใหญ่โต…รุ้งอยากให้มันจบลงตรงนั้น” หญิงสาวพยายามอธิบายทั้งน้ำตาให้คุณพี่ไรอันได้เข้าใจ

หัวอกของคุณพี่ไรอันแทบจะแตกกับประโยคที่ว่า ‘เรนจูบมือเธอ’

“นั่นแหละที่พี่ข้องใจ…ว่ามันจบลงตรงนั้นจริงๆหรือว่ามันไปจบลงตรงที่ลับตาในสวน?”

“คุณพี่ต้องเชื่อรุ้งนะคะว่ารุ้งกับเรนไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าที่คุณพี่เห็น” หญิงสาววิงวอนด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่า

“พี่จะเชื่อก็ต่อเมื่อพี่ได้พิสูจน์!...” ไรอันตาวาว

สายตาขุ่นข้องมองดูเธออย่างสำรวจตรวจค้นตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ด้วยความสงสัย

“ไม่ค่ะ!” หญิงสาวเสียงแข็งขึ้นมาทันที เป็นน้ำเสียงที่ทอรุ้งเองก็แทบจะจำไม่ได้ว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของเธอ ไรอันหรี่ตามองหน้า เพราะตลอดหลายปีที่อยู่ร่วมคฤหาสน์กันมา ทอรุ้งไม่เคยดื้อดึงและทำน้ำเสียงเช่นนี้กับเขาเลยสักครั้ง

“วันนี้น้ำเสียงที่เถียงพี่บอกว่าเธอโตขึ้นมาก และพี่กำลังรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนแปลงไปมากจากที่พี่เคยรู้จัก…” ไรอันกดน้ำเสียง ไม่ได้ชื่นชมในความมีวุฒิภาวะ หากพูดออกมาด้วยความน้อยใจ และตั้งใจประชดประชันดันแดกกับคำพูดของทอรุ้งมากกว่า

“ก็คุณพี่ไม่มีเหตุผลกับรุ้งก่อนนี่คะ…ถ้าถึงกับต้องพิสูจน์ แสดงว่าคุณพี่กำลังดูถูกรุ้ง เหมือนว่าคุณพี่ไม่เคยรู้จักรุ้ง”

“เธอคงกลัวว่าพี่จะเจอหลักฐานที่ไอ้เรนมันทิ้งเอาไว้กระมัง”

“รุ้งโตเป็นสาวแล้วนะคะคุณพี่”

“ข้อนั้นฉันรู้ดี…รู้ว่าเธอเป็นสาวเกินตัวตั้งแต่วันแรกที่เธอก้าวเข้ามาในในคฤหาสน์หลังนี้ ฉันรู้ดีกว่าใครๆในเรื่องความเป็นสาวของเธอ เพียงแต่ฉันชักจะเริ่มไม่แน่ใจว่ามีนายเรนอีกคนหรือเปล่าที่แอบไปสำรวจความสาวของเธอเมื่อตอนที่ลับจากสายตาของฉัน หรืออาจจะรู้จักเธอดีกว่าฉันไปแล้วก็ไม่รู้” ไรอันกล่าวด้วยน้ำเสียงอันเต็มไปด้วยความหึงหวง แม้อีกนัยจะเป็นการดูถูกทอรุ้งรุนแรงก็ตาม

สรรพนามที่เคยแทนตัวเองว่า ‘พี่’ ของเขาเปลี่ยนไป ไรอันจงใจให้ดูห่างเหิน ทั้งสีหน้าและแววตาช่างยียวน ยอกย้อน และเล่นลิ้น น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเยือกเย็น แสดงอารมณ์หึงหวงจนแทบจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับคุณพี่ไรอันที่หญิงสาวเคยได้รู้จัก

“รุ้งจะกลับไปนอนแล้ว…ถ้าคุณพี่ยังไม่มีเหตุผลแบบนี้ รุ้งไม่อยากคุยกับคนเมา” ทอรุ้งสะบัดหน้าหนี ทว่าไม่ทันที่ปลายเท้าเล็กๆจะก้าวออกมาจากตรงนั้น ข้อมือน้อยๆก็ถูกกระชากและขัดกลับไปไว้ข้างหลัง

“โอ๊ย…!!!” หญิงสาวอุทานลั่น

ไรอันดันเรือนร่างรัดรึงของเธอให้หันเข้าผนัง ขณะที่แขนอีกข้างของเธอถูกขัดเอาไว้ข้างหลัง เหมือนท่าทางในหนังฝรั่ง ที่ตำรวจกำลังจะค้นหายาเสพติดหรือหลักฐานบางอย่างในร่างกายของผู้ต้องสงสัย จนพุ่มทรวงอวบอัดของทอรุ้งเบียดแนบไปกับผนัง ขณะที่ร่างกำยำใหญ่ของไรอันเบียดแนบเข้าใส่เธอจากด้านหลัง ทอรุ้งรู้สึกถึงท่อนลำความเป็นชายที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงตรงกึ่งกลางกายของคุณพี่ไรอัน กำลังคึกแข็งดุนดันอยู่ที่บั้นท้ายกลมกลึง หญิงสาวรู้สึกได้ว่าคุณพี่ไรอันจงใจบดคลึงมันกับสะโพกของเธออย่างรุนแรง

“คุณพี่ใจร้าย!...ปล่อยนะ! รุ้งเจ็บ ผู้ใหญ่รังแกเด็ก!” หญิงสาวว่าให้เขา แม้พยายามจะดิ้น ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดไม่มีทางที่จะทำให้เธอหลุดจากเงื้อมมืออันทรงพลังของเขาไปได้

“เพราเด็กมันดื้อ!!! เพราะเธอดื้อรั้นกับพี่ เธอขัดคำสั่งพี่ เธอต้องถูกพี่ลงโทษ” ไรอันกระซิบที่ข้างหู แกล้งเป่ารดลมหายใจที่ร้อนผะผ่าวราดไปตามแผ่นหลัง น้ำเสียงไรอันนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาในเนื้อตัวของเธอออกมาชัดเจน

“ปล่อยรุ้งนะคะคุณพี่ คุณพี่กำลังทำให้รุ้งเจ็บ” ทอรุ้งวิงวอนเสียงอ่อน ให้สติคุณพี่ไรอันที่โกรธจนลืมตัว น้ำเสียงที่น่าเวทนาสงสารของหญิงสาวทำให้ไรอันคลายมือใหญ่ออกจากข้อมือน้อยๆที่ถูกล็อคขัดเอาไว้ข้างหลัง

ทอรุ้งค่อยๆหันหน้ากลับมาเผชิญกับเขา ท้าทายด้วยสายตาราวจะบอกว่าเธอพร้อม…หากคุณพี่ยังยืนยันว่าต้องการจะพิสูจน์ทุกซอกหลืบในร่างกายของเธอ

ไรอันจ้องเขม็งไปที่ดวงตาเย้ายวนคู่นั้น ดวงตาของเธอและเขาที่กำลังสื่อสารกันด้วยอวัจนภาษา ก่อนที่ไรอันจะกระชากร่างของทอรุ้งเข้ามากอดเต็มแรง

“ว้าย…!!!” ทอรุ้งอุทาน เมื่อปลายเท้าน้อยๆละลิ่วลอยขึ้นจากพื้น ไรอันอุ้มร่างบางของเธอขึ้นได้ง่ายดายราวกับว่ามันไร้น้ำหนัก ก่อนจะดุ่มเดินไปที่เตียงและโยนร่างของหญิงสาวลงกลางที่นอนนุ่มจนทั้งร่างแทบจะยวบจมลงไปกับพื้นที่นอน ก่อนจะโถมร่างกายอันใหญ่โตลงไปทาบทับ คุกเข่ากดคร่อมร่างรัดรึงของหญิงสาวเอาไว้

“คุณพี่!...รุ้งเจ็บนะ” ทอรุ้งเรียกชื่อเขาออกมาเบาๆ กับท่าทีความต้องการของไรอันที่ยากจะประมาณได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนั้น

“เธอจะเจ็บกว่านี้…ถ้าเธออยากลองดีด้วยการขัดขืนคำสั่งของพี่” ไรกล่าวด้วยน้ำเสียงอันกร้าวจนทอรุ้งรู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

มือหยาบใหญ่ของไรอันทั้งสองข้างขยุ้มที่สาบเสื้อผ้าฝ้ายตัวบางที่ประดับด้วยระบายโบว์และลูกไม้ระย้าย้วย ก่อนจะกระชากมันให้ขาดออกจากกันเต็มแรง

แคว่ก…แกร๊ก!!!

เสียงฉีกขาดของเสื้อผ้าฝ้ายตัวบาง เสียงกระดุมหลายเม็ดกระเด็นกระดอนไปกระทบผนัง บางเม็ดหล่นลงไปก๋อยกลิ้งเคว้งคว้างอยู่ที่ไหนสักแห่งบนพื้น ภายในห้องนอนใหญ่ที่สลัวเลือนด้วยแสงจากดวงโคมเรืองๆที่หัวเตียง

แคว่ก…!!!

เสียงฉีกขาดที่ตามมาติดๆของเสื้อชั้นในบางๆที่เพิ่งถูกกระชาก เผยทรวงอกอะร้าอร่าม งดงามอยู่ในแสงจันทร์ที่สาดมาจากหน้าต่างบานใหญ่ของหัวเตียงที่ผ้าม่านถูกรวบรั้งและผูกเอาไว้ด้านข้าง

ไรอันส่งเสียงครางอู้อี้ อื้ออึง ขณะที่ใบหน้าครึ้มเคราของเขากดคลึงซ้ำๆลงกลางพุ่มทรวงสล้าง ที่หว่างอก บริเวณโนมเนื้อที่เบียดอัด ทั้งปลายลิ้นและอุ้งปากของไรอันดูดดึงและงับงึมงำสลับไปมาทั้งขวาทั้งซ้ายด้วยความกระหายจนยอดทรวงและฐานป้านระเรื่อแดงและเปียกหมาดไปกับลิ้นที่ปาดสลับไปมาของเขา

“ปล่อยรุ้งนะคะคุณพี่ คุณพี่ใจร้าย…รุ้งสาบานว่าไม่มีอะไรกับเลนจริงๆ” หญิงสาววิงวอน ใบหน้างามส่ายสะบัดไปกับแพผมสีดำราวแพรไหมที่แผ่สยายอยู่กลางเตียง

“ถ้าคิดว่าไม่มีอะไร…ก็ควรจะยอมให้คุณพี่พิสูจน์เสียแต่โดยดี” ไรอันกล่าวเบาๆราวกระซิบ ทอรุ้งรู้สึกว่าน้ำเสียงของคุณพี่ไรอันช่างเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์เพทุบาย

ไม่ทันที่ทอรุ้งจะอธิบายอะไร มือใหญ่ของไรอันก็รวบข้อมือน้อยๆทั้งสองข้างของทอรุ้งเอาไว้ด้วยกัน ก่อนจะดันมันขึ้นไปล็อคไว้เหนือศีรษะ ในท่าที่จะเปิดทางให้เขาพิสูจน์บางอย่างที่สงสัยได้ง่ายดายขึ้น

ปลายจมูกโด่งเป็นสันสูดไซร้ไปตามพุ่มทรวงสวยของหญิงสาว ไม่เว้นแม้แต่ซอกรักแร้ขาวเนียนทั้งสองข้าง สูดสลับซ้ำๆเหมือนพยายามค้นหากลิ่นที่เรนอาจทิ้งเอาไว้ ไรอันกระเสือกใบหน้าขึ้นไปหาซอกคอ สูดกลิ่นจากแอ่งอารมณ์ที่หลังใบหู ไล่ลงมาที่ซอกคอขาวอีกครั้ง ที่ใต้คาง ที่ลาดไหล่ พวงแก้ม และคอคางอย่างสำรวจตรวจค้นจนน้ำเสียงของคนถูกสำรวจครางเล็ดออกมาจากริมฝีปากเผยออ้าอย่างลืมตัว

“มันจะไม่มีกลิ่นของใครที่ไหนหรอกค่ะ…นอกจากกลิ่นของคุณพี่คนเดียว” ทอรุ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงกระเส่า ไรอันลอบชำเลืองมองริมฝีปากสีชมพูอวบอิ่มที่เผยออ้า…พริ้มตาเพราะความซ่านสยิวกับวิธีการพิสูจน์ของเขา ไรอันทาบริมฝีปากของตนที่อุ่นจนเกือบจะร้อนบดนาบลงไปแนบบนเรียวปากเต่งเต็มของหญิงสาวอย่างไม่ปราณี เรียวลิ้นร้อนๆของไรอันไชชอนซอนไซร้เข้าไปสำรวจความหวานฉ่ำจากเรียวลิ้นเล็กๆของทอรุ้งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนริมฝีปากออกมาช้าๆ เมื่อเรียวลิ้นของเขาค้นเจอกลิ่นและรสของไวน์ที่เคลือบลิ้นของทอรุ้ง

“เธอด้วยไวน์ด้วยรึ!...” ไรอันกดเสียงถาม ถึงสิ่งที่เขาเคยห้ามเด็ดขาด

“เอ่อ…แค่สองแก้วค่ะ” หญิงสาวตอบเบาๆ แม้รู้ว่ามันจะยิ่งทำให้เขาไม่พอใจเธอ

“เธอกล้าขัดคำสั่งของพี่…พี่จะเพิ่มโทษของเธอเป็นสองเท่า”

แม้ทอรุ้งจะมองไม่เห็นดวงตาขุ่นเคืองของคุณผู้ปกครองได้ชัด ภายในห้องที่มีเพียงแสงจันทร์และแสงไฟเรืองๆจากโคมดวงเล็กที่สลัวเลือน แต่น้ำเสียงที่ไรอันถามก็ทำให้หญิงสาวรู้ว่าคุณพี่ไรอันโกรธเธอมาก

ยืนยันด้วยฝ่ามือใหญ่ที่ถลกเลิกชายกระโกรงของเธอขึ้นไปกองอยู่เหนือหน้าท้องด้วยความรวดเร็วเต็มแรง ด้วยความอยากรู้และสงสัย เพราะความหึงหวงรุนแรงที่มีต่อหญิงสาวเมื่อได้รู้ว่าเธอดื่มเหล้าจากการคะยั้นคะยอของเรน เพราะไรอันเชื่อว่าความมึนเมามักจะบันดาลให้อะไรๆเกิดขึ้นได้อย่างขาดสติ  

แม้อีกใจพยายามบอกว่าตัวของเขาเองตะหากที่เป็นฝ่ายคิดมากและหึงหวงเธอจนเกินไปก็ตาม

หากทุกๆอย่างที่ไรอันกระทำก็ล้วนมีความรักเป็นแรงผลักดันอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น

“คุณพี่...!!!” ทอรุ้งอุทาน

หน้าขาเนียนขาวพยายามหนีบเข้าหากันแน่นเพราะสัญชาติญาณในยามที่ตกใจ

ทว่ามือใหญ่ของไรอันกลับตะปบลงที่เข่าทั้งสองข้างของเธอและง้างมันออกจากกันได้อย่างง่ายดาย เผยให้เห็นกางเกงในลายลูกไม้สีขาวตัวจิ๋วที่โอบอุ้มแอ่งเนื้อสาวเอาไว้ แลเห็นกลุ่มแพรไหมปกคลุมเป็นเงาดำลางๆ อำพลางพูเนื้อไว้ใต้กางเกงในลายลูกไม้ตัวนั้นอีกที

ไรอันถึงกับตาวาว ขณะที่ลำนิ้วแกร่งของเขาสอดเข้าใต้กางเกงชั้นในจากด้านล่าง รั้งมันไปไว้ด้านข้างอย่างใจเย็น ไรอันอดทนจ้องมองพูเนื้อนูนเด่นที่เปิดเปลือยต่อสายตาอยู่ได้ไม่นาน ก็ฝังใบหน้าก้มลงไปหามันลนลาน พิสูจน์หากลิ่นด้วยการซุกไซร้จนได้ยินเสียงสูดหายใจฟืดฟาดทั้งปากและลิ้นจนเกิดเสียงกำซาบซดจากปลายลิ้นที่ตั้งเป็นลำแข็งแยงย้ำลงไปซ้ำๆในซอกหลืบสาว

“โอว…ได้โปรดหยุดเถอะคุณพี่” น้ำเสียงของหญิงสาวแผ่วพร่าทัดทาน ขณะที่คุณพี่ไรอันยังไม่หยุดซอกซอนยอนแยงค้นหากลิ่นที่กำลังตั้งข้อสงสัยด้วยปลายลิ้นจ้วงลึก

หญิงสาวบิดกายไปมาเพราะความรู้สึกสะท้าน ความร้อนจากปลายลิ้นอุ่นสากของคุณพี่ไรอันปาดสลับไปมาข้างกลีบเนื้อสีชมพูจาง ซ้ำๆย้ำๆอยู่อย่างนั้นเมื่อยังไม่หนำใจ โดยไม่สนใจเสียงร้องทัดทานของหญิงสาว จนเสียงหายใจของเธอเริ่มขาดหายเป็นห้วงๆ รู้สึกถึงหัวใจที่วูบวาบหวั่นไหวคล้ายอาการที่ตกลงมาจากที่สูง

 

เดี๋ยวมาต่อจ้า ฝากเม้นเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์บ้างนะครับ (ฝากผลงาน “พิศวาสไม่ปรารถนา” ที่กำลังวางแผงด้วยนะครับ มีที่ร้านหนังสือชั้นนำทุกที่ครับผม ) เดี๋ยวค่ำๆมาต่อนะครับ   Facebook

http://www.facebook.com/profile.php?id=100000660974158

           

 

           

 

 

ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM