เรื่อง นิยาย สตอรี่ ไม่น่าใช่..รัก [Yaoi]

เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่

Chapter  6

 

 

 

“ขะ..เข้ามาในตัวผมสิ”

 

 

 

“ผมรักพี่นะครับ”

 

 

 

“อื้อ...อ่า”

 

 

 

ผมกดปิดคลิบที่ตัวเองอุตส่าห์ลงทุนนั่งโหลดเป็นชั่วโมงๆ แต่กลับทนดูได้ไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ

 

 

 

“ลองโหลดแบบอนิเมะดูดีกว่าว่ะ” ผมบ่นกับตัวเอง

 

 

ถึงมันจะไม่สมจริงสมจังเท่าแต่ก็น่าจะแทนกันได้แหละน่า..รู้สึกร้อนๆ ที่หน้ายังไงไม่รู้หลังจากดูคลิบ xxx นั่นไปแล้วผมล่ะสงสัยจริงๆ เลยว่าทำไมพวกเพื่อนๆ ผมมันชอบดูกันนัก  ไม่เห็นจะมีอะไรน่าดูเลย

 

 

“อึ้ย..ขนลุก” ผมบ่นกับตัวเองก่อนจะกดเปิดคลิบที่เพิ่งโหลดเสร็จดู

 

 

 

“อนิเมะคงไม่น่ากลัวเท่าของจริงมั้ง” บอกตัวเองเหมือนให้กำลังใจ

 

 

 

 

~10 นาทีผ่านไป~

 

 

ผมยังคงนั่งดูอยู่แต่ลากตุ๊กตาแมวเน่าๆ ที่ผมตั้งชื่อให้ว่า ‘ไอ้เอ๋อ’ มาดูด้วย  แต่ไอ้เอ๋อมันคงไม่อยากดูด้วยเท่าไร..เพราะมันเอาแต่นั่งคอตกไม่มองจอ  สงสัยจะโกรธที่ผมไปงับหูมันตอนดูฉากจูบเมื่อกี้แน่ๆ

 

 

 

“ฮึ้ย..มันกัดคอกันเหมือนที่ไอ้แมกไพมันทำกับกูเลย”

 

 

 

“แบบนี้มันก็เคยทำ”ผมบอกไอ้เอ๋อเป็นระยะๆ

 

 

 

ก็คนมันเขินนี่นา..แล้วทำไมผมต้องเขินด้วยว่ะ  แค่การ์ตูนเองหรือจะเขินเพราะมีประสบการณ์หว่า...

 

 

 

“งื้อ..กูก็เคยโดนกัดหัวนม” พูดแล้วตบหัวไอ้เอ๋อจนมันตกเก้าอี้ไปเลย

 

 

 

“ขอโทษๆ” บอกมันก่อนจะอุ้มมันกลับมาวางบนตัก  เอาคางไปวางบนหัวมันแล้วดูต่อไป

 

 

 

“โห..พุ่งทะลุหลังคาเลย  เว่อร์ชะมัด”

 

 

 

ขนาดฉี่ยังไม่พุ่งแรงขนาดนั้นเลย..การ์ตูนแม่งเว่อร์!!แล้วผมก็เต้นแรง  รู้สึกร้อนที่หน้าขึ้นมาเฉยๆ

 

 

 

“ฮึ้ย..ไอ้บ้า  กะจะทำแบบนี้กับกูสินะ” ตอนนี้มันมาถึงฉากสำคัญแล้วครับ..ฉากรวมร่างอ่ะ

 

 

โอ๊ย! ผมอยากจะบ้า  ตกลงไอ้แมกไพมันจะทำแบบนี้กับผมสินะ!!

 

 

“ฝันไปเหอะมึง” พูดจบก็ขว้างไอ้เอ๋อกลับไปบนเตียง

 

 

 

“เอาไงดีว่ะ..อยู่นี่ไม่ได้ละ  มันมีกุญแจ” เดินวนไปวนมาหาทางเอาตัวรอดพ่อกับแม่ก็อยู่เมืองนอก  ญาติในเมืองไทยก็ไม่มีสักคน

 

 

 

‘ถึงเลิกดึกก็จะไปนอนกับเมีย  อาบน้ำรอเลยนะครับ’ คิดถึงข้อความที่มันส่งมาแล้วก็หวั่นใจ

 

 

 

ไม่รอด..ไม่รอดแน่กู

 

 

 

ทำไงดี..ผมจะทำไงดี

 

 

 

“ก๊อกๆ”

 

 

 

ผมกระโดดไปหมอบอยู่ข้างเตียงโดยอัตโนมัติ

 

 

 

“ใช่มันเปล่าว่ะ” ผมว่า

 

 

 

แต่มันบอกจะกลับดึกๆ นี่หว่า  หรือมันเปลี่ยนใจกลับมาไวว่ะ  แต่มันต้องทำงานนี่นา  แล้วผมจะมานั่งคิดมากไปเองคนเดียวทำไมฟ่ะ..ออกไปดูเลยสิจะได้รู้ว่าเป็นใคร

 

 

 

ผมลุกออกไปแบบกล้าๆ กลัวๆ สูดหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกความกล้าก่อนจะเปิดประตู

 

 

 

“น้องปูน”เรียกซะหวานแถมยังกระโดดกอดผมด้วย

 

 

 

“ดีครับ  พี่ฟ้า” โล่งอกสุดๆ ที่เป็นพี่ฟ้า  นึกว่าไอ้บ้านั่นมันจะโดดงานเพื่อกลับมารวมร่างกับผมซะอีก!!

 

 

 

“แมกไพฝากกุญแจมาให้เราแน่ะ” บอกเสร็จก็ยื่นพวงกุญแจมาให้ผมดูมันดิ..เอาไปแม้กระทั่งกุญแจห้องน้ำ  โคตรนับถือมันเลย!!

 

 

 

“ส่วนนี่..ของแมกไพจ๊ะ” พี่แกยื่นกุญแจให้ผมอีกพวงหนึ่ง

 

 

 

“ผมไม่เอาได้ไหมอ่ะ” ปากบอกแบบนั้น..แต่มือรับมาครับอย่าเข้าใจผิดผมแค่ไม่อยากเสียเปรียบ  ไม่ได้คิดอยากจะได้กุญแจห้องมันหรอกนะพี่ฟ้าหัวเราะแบบชอบใจก่อนจะเดินเข้ามานั่งที่โซฟา (ทั้งที่ยังไม่ได้เชิญ)

 

 

 

“พี่ฟ้ามีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ” ถามแบบเสียมารยาทเลย 

 

 

 

เพราะปกติผมไม่ค่อยชอบให้ใครมาวุ่นวายในที่ส่วนตัวของผม  ข้อนี้เจ้ผึ้งรู้ดี..ตอนที่เจ้แกดูแลผมก็มาห้องผมนับครั้งได้เลย

 

 

 

“คิวงานน่ะ..ผู้ใหญ่อยากให้เปิดเอ็มวีตัวใหม่  นัดถ่ายอาทิตย์หน้าเลย  นางเอกก็หาได้แล้วด้วย  พี่เลยยกเลิกอีเว้นปูนบางงานนะ”

 

 

 

“ครับ..แล้วแต่พี่เห็นสมควรเลย”ผมบอก

 

 

ผมไม่ค่อยเรื่องมากอยู่แล้วครับ..ในเมื่อพี่ฟ้าดูแลผม  พี่เขาก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ผมอยู่แล้ว  อยู่กันบนพื้นฐานของความไว้ใจครับ

 

 

 

“อ่อ..แล้วทานอะไรหรือยัง  แมกไพบอกให้พี่พาปูนไปหาไรทานด้วย  เพราะห้องปูนมีแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป” พี่ฟ้าว่า

 

 

 

เออ..เอาผมไปเผาซะเกรียมเลยนะมันอ่ะ  กลับมาเมื่อไรจะทุบให้  เง้อ..ผมดูเหมือนภริยาที่กำลังรอสามีกลับมาบ้านเลยอ่ะ 

 

 

 

บ้าจริง!!  ลืมไปเสียสนิท  ว่ากำลังหาทางหนีมันอยู่

 

 

 

“พี่ฟ้ามีธุระต่อหรือเปล่าครับ” ผมถาม

 

 

 

“ไม่มีแล้วนะเสร็จจากนี่ก็ว่าจะกลับบ้านเลย  ปูนมีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ” พี่ฟ้าถาม

 

 

 

“อยู่เป็นเพื่อนผมหน่อยดิ” พี่ฟ้าทำหน้างงๆตอนแรกก็ถามเหมือนไล่ แต่พอตอนนี้กลับขอให้อยู่เป็นเพื่อนซะงั้น  เป็นผมก็คงจะงงเหมือนกัน

 

 

 

“เท่าที่พี่คุยกับผึ้งมา  ปูนชอบความเป็นส่วนตัวไม่ใช่หรอ” พูดจบพี่ฟ้าก็ยิ้ม  ยิ้มแบบแปลกๆ

 

 

 

“ก็วันนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายอ่ะ  อยากมีคนอยู่เป็นเพื่อน” ผมว่าแกล้งเอามือกุมขมับ

 

 

 

“ตายจริง แล้วเป็นไรมากมั๊ยเนี้ย” พี่ฟ้าว่าแล้วเอามือมาแตะที่หน้าผากผม

 

 

 

“ไม่เป็นไรนะ อีกเดี๋ยวแมกไพก็มาอยู่เป็นเพื่อน” พี่ฟ้าว่าต่อ

 

 

 

นั่นแหละที่ผมกลัว..พี่ไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้กันแน่  ผมล่ะสงสัยไอ้รอยยิ้มแบบนั้นของพี่จริงๆ

 

 

 

“อยู่เป็นเพื่อนผมหน่อยนะครับ”ท่าไม้ตายครับ..อ้อน~*

 

 

 

 

“เล่นละครเก่งเหมือนกันนี่หว่า” ไม่ใช่เสียงพี่ฟ้านี่ผมหันไปมองตามต้นเสียง..ไหนมันบอกจะกลับดึกๆ ไงว่ะ  นี่เพิ่งจะบ่ายเองนะ!!

 

 

 

“ไหนมึงบอกเลิกดึกไง” ผมถามมัน

 

 

 

“ก็คิดถึงเมีย..เลยรีบกลับ” ดูมันตอบ..ผมอยากจะบ้า

 

 

 

“สัด” ผมด่ามันแบบไม่มีเสียง

 

 

 

“ปากนี่ก็จัดเหมือนผู้หญิง” มันว่าผมอีก

 

 

 

“น่ารักอ่ะ” พี่ฟ้าพูดแล้วเอาแต่หัวเราะ ขำอะไรเนี้ยขำที่ผมโดนว่าเหรอ  แล้วไอ้ที่บอกน่ารักอะไรน่ารักว่ะ  งงวุ้ย!!

 

 

“แล้วซื้ออะไรมาเยอะแยะเลย” พี่ฟ้าถามมัน  ผมเองก็เพิ่งสังเกตว่ามันถือถุงมาเต็มมือเลย

 

 

 

“พวกของสดน่ะ พอดีเห็นตู้เย็นมันโล่งๆ” แล้วจะมองหน้าผมทำไม หาเรื่องกันนี่หว่า

 

 

 

“ซื้อมาถมที่หรือไงว่ะ เยอะขนาดนี้”ผมแขวะมัน

 

 

 

“ซื้อมาขุนเมีย จะได้อ้วนๆ น่ากอด” มันตอบกวนตีน

 

 

 

“ฮะๆๆๆ งั้นพี่กลับก่อนละกัน” พูดจบพี่ฟ้าก็ทำท่าจะลุก  ผมเลยรีบคว้าข้อมือพี่ฟ้าเอาไว้

 

 

 

“อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิครับ” อ้อนเข้าไว้ปูน..เพื่อความปลอดภัย

 

 

 

“ไม่ดีกว่าจ๊ะ พี่อยากกลับบ้าน” พี่ฟ้าว่า ทำลายความหวังผมหมดสิ้น

 

 

ที่พึ่งสุดท้ายของผม..เดินออกไปแล้วครับ  แถมยังหันมาขยิบตาให้ไอ้แมกไพด้วย  ทำไมทำกับผมแบบนี้..

 

 

 

“เสียใจด้วยว่ะ คืนนี้มึงคงไม่รอดแน่” ขู่ผมเสร็จมันก็ขนของเดินเข้าครัวไปเฉย

 

 

 

ผมจะทำไงดีเนี้ย..คงเหลืออยู่แค่ทางเดียว  คือเจรจาสงบศึก  คิดแล้วก็เดินตามมันเข้าไปในครัว

 

 

 

“มีไรให้กูช่วยไหม” ยิ้มหวานๆ เข้าไว้

 

 

 

“เหอะ”มันเมินใส่ผมอีก

 

 

 

“เย็นนี้จะทำไรให้กินอ่ะ” ยังไม่ยอมแพ้หรอกครับ

 

 

 

“ไข่ลวกไหมมึง” พูดจบมันก็ขำ  ส่วนผมงง

 

 

“ไม่ชอบไข่ลวกอ่ะ แต่ถ้ามึงอยากกินกูกินก็ได้” พูดเอาใจมันครับ

 

 

 

“ว่าแต่ทำไมมึงกลับมาเร็วจัง อย่าบอกว่าโดดงานมานะมึง”ผมถามมัน

 

 

 

“งานมันเสร็จแล้ว” มันตอบ

 

 

 

“ไหนมึงส่งข้อความมาว่าเลิกดึกไง” ผมถาม

 

 

 

“ส่งมาให้มึงดีใจเล่นๆ” มันว่า

 

 

 

“กวนตีน” อยากตบปากตัวเอง..เผลอปากเสียอีกแล้ว

 

 

 

“นางแบบป่วยกะทันหัน พอใจยัง”มันว่า

 

 

“กินผัดผักละกัน มึงกินผักได้ใช่ไหม”

 

 

 

“เออ” ผมตอบมันไป

 

 

 

นี่กูโตแล้วนะ..ดูมันถามหยั่งกะผมสามขวบ

 

 

 

กวนตีน!!

 

 

TBC...................................................................................................................................


ตามไปเม้ากันในกลุ่ม ‘พันธุ์ผสม MBD‘ ด้วยนะครับ >w<

ฝันหวานๆ รักนะครับ รีดเดอร์


ปล.แต้งกิ้วไอ้แพรว  //ตบหัวให้รางวัลหนึ่งที 55555555

bellesp
นามปากกา Ma-NuD_LaW.
ชื่อ bellesp
ลายเซ็น กลัวปากเธอว่าง..มากเกินไป วันที่เราไม่เจอ ถ้าใครมาเจ๊าะแจ๊ะเธอ เดี๋ยวจะเผลอไปยิ้มให้ใคร
ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM