เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่

ดึกแล้ววรานนท์ยืนมองที่หน้าต่างที่หันไปทางห้องนอนของรจเรศแล้วถอนใจ เมื่อเห็นว่าห้องนอนของหญิงสาวดับไฟแล้วชายหนุ่มก็เดินกลับมานั่งลงที่โต๊ะหนังสือพร้อมกับหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านเพราะนอนไม่หลับ หลายวันแล้วที่เขากับหญิงสาวไม่ได้พบหน้ากันเลยทั้งที่เขาพยายามขึ้นไปบนตึกใหญ่นั้นทุกวัน แม้แต่เวลาทานข้าวรจเรศก็ไม่เคยลงมา วรานนท์คิดว่ายังไงเขาก็จะต้องพบหญิงสาวให้ได้เพราะตั้งแต่คืนงานเลี้ยงวันนั้นทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่ม หงุดหงิด กระสับกระส่ายนอนไม่หลับ เพราะความรู้สึกแปลกๆ กับความรู้สึกที่มีต่อรจเรศ ที่เขาคิดถึงและอยากเห็นหน้าหญิงสาว และอยากทำอะไรกับหญิงสาวอีกที่ไม่ใช่การขืนใจอย่างคืนนั้น

เสียงเคาะประตูดังขึ้น วรานนท์หันไปมองอย่างสงสัยว่าใครมาหาเขาดึกอย่างนี้ แต่ก็ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูออกแล้วชะงักเมื่อเมธาวีมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องด้วยชุดนอนที่มีเสื้อคลุมปกปิด

“คุณเมย์ มีธุรอะไรหรือเปล่าครับ ถึงมาดึกดื่นอย่างนี้” วรานนท์ถาม

“จะไม่ให้เมย์เข้าไปข้างในก่อนหรือคะ” เมธาวีถาม ซึ่งทำให้วรานนท์ต้องหลบให้หญิงสาวก้าวเข้ามา เมื่อเข้ามาในห้องหญิงสาวก็กระตุกผ้าผูกเสื้อคลุมพร้อมกับถอดออกเผยให้เห็นชุดนอนเบาพริ้วสีดำลูกไม้ตัดกับผิวขาวผ่องที่ดูเซ็กซี่จนวรานนท์ไม่กล้ามองเบื้องล่างนอกจากใบหน้าหญิงสาว เมธาวีโผเข้ากอดวรานนท์แน่นทันที

“คุณนนท์ เมย์คิดถึงคุณเหลือเกิน” เมธาวีบอกชายหนุ่มเสียงสั่น ซึ่งทำให้วรานนท์ถึงกับตัวแข็งทือที่เมธาวีจู่โจมเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“เดี๋ยวซิคุณเมย์ ” วรานนท์บอก พยายามดันตัวเมธาวีออก

“คุณนนท์รังเกียจเมย์เหรอคะ” เมธาวีเงยหน้าถามขึ้นถามด้วยริมฝีปากสั่นระริกเมื่อเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อเหลาที่ปากกับปากเกือบชิดกันจนหญิงสาวได้กลิ่นอายของความเร้าร้อน

“ใครจะรังเกียจและปฏิเสธผู้หญิงที่สวยอย่างคุณเมย์ได้ครับ” วรานนท์บอกเสียงสั่นเช่นกัน เพราะเขาเป็นผู้ชายที่มีเลือดเนื้อ เมื่อเมธาวีเผยอริมฝีปากขึ้นหาชายหนุ่ม วรานนท์ผลักหญิงสาวออกอย่างช้าๆ

“ถ้าไม่มีธุระอะไรกลับไปเถอะคุณเมย์” วรานนท์บอก

“ทำไมคะ” เมธาวีถามอย่างผิดหวัง

“มันไม่เหมาะ” วรานนท์บอก พร้อมกับเดินจะไปเปิดประตูให้หญิงสาว

“อะไรคะที่ไม่เหมาะในเมื่อคุณต้องการและเมย์ก็ต้องการ นะคะ” เมธาวีบอก ร่างกายหญิงสาวสั่นระริกกับความต้องการที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมากมายเท่านี้มาก่อน

“คุณเมย์ การเป็นผู้หญิงที่ดีไง” วรานนท์บอกมองหญิงสาวอย่างยิ้มเยาะเก็บความรู้สึกร้อนรุ่มจากสิ่งยั่วราคะไว้ภายใน

“คุณนนท์ ไหนคุณบอกว่าชอบเเมย์” เมธาวีถาม ซึ่งทำให้วรานนท์ถึงกับอึ้ง

“ผมบอกคุณเมื่อไหร่” วรานนท์ถามเสียงเครียด

“ก็วันนั้นไงค่ะ วันหลังจากที่ยัยรสหายไป” เมธาวีบอก ซึ่งทำให้วรานนท์คิดได้

“ผมชอบคุณในฐานะที่คุณเข้ามาอยู่ในครอบครัวผม ไม่ใช่เรื่องอื่น” วรานนท์บอก ซึ่งทำให้เมธาวีเดินเข้าไปซบที่อกของวรานนท์อีกครั้ง

“แต่เมย์ชอบคุณจริงๆ นะคะ” เมธาวีบอก พร้อมกับยกมือขึ้นลูบไล้บนแผงอกของวรานนท์ไปมา พร้อมกับเงยหน้าขึ้นหาชายหนุ่ม

“คุณเมย์กลับไปเถอะ ผมขอร้อง” วรานนท์บอก พร้อมกับจับมือของเมธาวีที่กำลังลูบไล้เขาออก

“แน่ใจนะว่าคุณไม่ต้องการเมย์” เมธาวีถาม เมื่อมองแผงอกเป็นมัดของวรานนท์อย่างหลงใหล พร้อมเบียดตัวเข้าหาชิดยิ่งขึ้น

“กลับไปได้แล้ว ผมรังเกียจผู้หญิงที่ร่านไม่เลือกว่าใครเป็นใคร ” วรานนท์บอก พร้อมกับผลักเมธาวีออกห่างจากตัวอีก

“คุณนนท์คุณพูดตรงดีเมย์ชอบ แต่เมย์ร่านก็แค่กับคุณเท่านั้นนะคะ” เมธาวีบอกพร้อมกับนวยนาดเดินเข้ามาหาวรานนท์อีก แต่วรานนท์หันหลังให้ เมธาวีเดินเข้าไปกอดชายหนุ่มจากทางด้านหลังทำให้สัมผัสได้กับแผ่นหลังที่ตรึงแน่นของชายหนุ่มและสะโพกสอบที่ตรึงแน่นไปด้วยมัดกร้ามจนเมธาวีแทบอยากจะเป็นผู้นำเสียเอง

“ผมบอกว่าให้คุณกลับไปได้แล้ว” วรานนท์บอกเสียงสั่น เมื่อเมธาวีที่กำลังกอดเขาใช้มือไล้ปลายนิ้วสอดไปที่ใต้สาบเสื้อนอนของวรานนท์เข้าไปสะกิดหัวนมชายหนุ่มเขี่ยไปมา

“คุณเมย์” วรานนท์เรียกเสียงดัง เลือดในกายร้อนซู่ บางสิ่งบางอย่างตุงขึ้นมาทันทีตามสัญชาตญาณของความเป็นชาย เมธาวีอ้อมไปหาชายหนุ่มด้านหน้าและกอดซบที่แผงอกพร้อมเบียดสะโพกเข้าหาและยิ้มอย่างพอใจเมื่อปะทะกับเป้ากางเกงที่ตุงแน่นของวรานนท์

“เมย์ต้องการคุณ เมย์ทรมานเหลือเกิน ” เมธาวีบอกพร้อมกับดึงสายเสื้อชุดนอนหลุดลงไปกองที่ปลายเท้าทันที ตอนนี้หญิงสาวกำลังยืนเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าของวรานนท์ วรานนท์หลับตาทันทีพยายามข่มความรู้สึกบางอย่างไว้อย่างยากเย็น

“คุณเมย์ ผมบอกให้คุณกลับไป” วรานนท์ย้ำบอกอีก ใจเขาสั่นไหวนึกถึงใบหน้าของรจเรศขึ้นมา ถ้าเขาอยากไม่ใช่กับเมธาวีวรานนท์สั่งความต้องการของตัวเอง

“คุณนนท์ เมย์มีอะไรที่คุณไม่ต้องการคะ” เมธาวีถาม พร้อมกับยกแขนขึ้นโอบรอบคอของวรานนท์ วรานนท์ยืนนิ่งเพ่งพิศใบหน้าเมธาวีชัดตั้งแต่ใบหน้าที่สวยจัดจ้านคมเข้ม ตาโตคมกริบวาววับราวกับดวงดาวที่สุขสกาวในท้องฟ้าระยิบระยับ จมูกโดงเรียวเล็กได้รูปงดงาม ริมฝีปากได้รูปเต็มอิ่มที่ทาลิปสติกสีแดงอย่างดีเผยอน้อยๆ ราวกับยั่วยวนเขาตลอดเวลา และทรงผมสีดำเป็นลอนคลื่นยายสลวยราวกับตุ๊กตาบาบี้นั้นก็ทำให้หญิงสาวราวกับเจ้าหญิงผู้เลอโฉม ใบหน้าเมธาวีช่างสวยสดงดงามและยั่วยวนที่สุดในความรู้สึกของวรานนท์

“คุณสวยมาก แต่ผมไม่ต้องการ” วรานนท์พูด พร้อมจ้องหน้าของเมธาวีแล้วผลักหญิงสาวออกจากตัวอีก

“ทำไมคะ ทำไม ทำไมคุณถึงปฏิเสธเมย์” เมธาวีถามน้ำตาคลอ หญิงสาวเสียใจและหมดความมั่นใจในตัวเองที่เคยมีมา เมื่อไม่เคยมีผู้ชายคนไหนที่ปฏิเสธหญิงสาวได้ นอกจากผู้ชายร่างสูงใหญ่หล่อเหลาราวกับเทพบุตรในนิยายกรีกคนนี้ที่กล้าปฏิเสธเธอ

“กลับไปซะ ผมไม่อยากทำบาป” วรานนท์บอกเสียงดัง พร้อมกับหันหลังให้เมธาวีอีก

“คุณนนท์อย่าโกหกเมย์เลย แล้วยอมรับตัวเองเถอะว่าคุณก็ชอบเมย์” เมธาวีบอก และหญิงสาวยังไม่ยอมกลับไปง่ายๆ ตามที่วรานนท์

“คุณกำลังหลงตัวเอง กับผู้ชายคนอื่นอาจจะใช่แต่ไม่ใช่ผม” วรานนท์บอกเสียงดัง ซึ่งทำให้เมธาวีโกรธจนเดินไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า

“ฉันไม่เชื่อว่าคุณจะตายด้าน มองเมย์ซิถ้าคุณแน่จริง” เมธาวีท้าทาย เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าวรานนท์ด้วยร่างที่เปล่าเปลือย

“ผมบอกให้คุณกลับไปได้ยินไหม และสวมชุดซะ ถ้าไม่อยากให้ผมเปิดประตูแล้วเรียกให้คนมาดูเพื่อประจานความร่านของคุณ” วรานนท์บอกเสียงดังจนเมธาวีตกใจ พร้อมกับรีบคว้าชุดนอนที่กองอยู่ที่เท้าขึ้นมา

“คุณนนท์ คุณดูถูกเมย์ที่สุด” เมธาวีต่อว่าน้ำตาคลอ

“ถ้าถึงเวลาแล้วคุณคือคนที่ใช่ ผมจะสนองให้เข้าใจหรือเปล่าเมธาวี” วรานนท์พูดเสียงดัง

“แปลว่าคุณไม่ได้รังเกียจเมย์ และปฏิเสธเมย์ใช่มัยคะ” เมธาวียังถามเมื่อร่างกายเร่าร้อนแค่ได้กลิ่นกายของความเป็นชายของชายหนุ่มตรงหน้า เขาช่างมีเสน่ห์ลึกลับจนหญิงสาวต้องยอมเป็นผู้หญิงหน้าด้านมาหาเขา และกำลังถูกเขาปฏิเสธ

“ใช่ ผมมีความต้องการแบบผู้ชายทุกคนแหละ แต่ไม่ใช่กับคุณ” วรานนท์พูดอีก

“ทำไมคะ ทำไม” เมธาวีถามอย่างต้องการคำตอบ ที่ผู้ชายที่ดูเหมือนจะร้อนแรงคนนี้กล้าปฏิเสธเธอ

“เพราะผมมีภรรยาและลูกแล้ว ผมจึงไม่ต้องการทำบาปกับภรรยาและลูกผม” วรานนท์บอกออกไป ลิซ่าและลูกของหล่อนจะเป็นเกาะป้องกันเขา

“ขะ คุณมีเมียและลูกแล้วจริงๆ เหรอคะ” เมธาวีถาม ตกใจกับคำตอบจนนิ่งไป แต่เมื่อนึกได้หญิงสาวก็เข้าไปสวมกอดวรานนท์จากทางด้านหลัง วรานนท์หันหน้ามาพร้อมกับแกะมือหญิงสาวออก

“ถ้าคุณชอบผมจริง ยอมรับที่จะเป็นเมียน้อยของผมได้หรือเปล่า หรือนางบำเหรอ” วรานนท์ย้ำบอกอีก เมธาวีนิ่งหน้าเสียแต่แล้วก็ตัดสินใจพยักหน้ารับเมื่อต้องการความเร่าร้อนดับความต้องการของหญิงสาว

“ได้ค่ะ เมย์ยอมทุกอย่าง ขอ ขอให้เมย์ก่อนได้มัยคะ” เมธาวีบอก ปากคอและตัวสั่นเทาด้วยแรงตัณหาที่ไม่ถูกดับ วรานนท์มองอย่างสมเพชหล่อนเป็นผู้หญิงไฟแรงสูงอย่างนี้หล่อนจะเคยผ่านผู้ชายมาแล้วกี่คน

“กลับไปก่อนเถอะ ถ้าถึงเวลาแล้วผมจะให้คุณ” วรานนท์บอกพร้อมกับก้มลงหยิบชุดมายื่นให้กับเมธาวีมือสั่น เมื่อชายหนุ่มกำลังยับยั้งความต้องการของผู้ชายที่เห็นของสวยๆ งามๆ ถูกใจ แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ เมธาวีสวยงามเหมือนกับรจเรศแต่เด็กสาวนั้นไร้เดียงสาและน่าถนุถนอมมากกว่า

“ค่ะ ถ้าคุณไม่ต้องการเมย์ เมย์ก็จะกลับ” เมธาวีบอกน้ำตาคลอ ความมั่นใจที่เคยมีหายไปจนหมดสิ้น เพราะหญิงสาวไม่เคยเจอใครที่กล้าปฏิเสธเธอแม้จะไม่ได้แก้ผ้ายืนทอดกายให้อย่างนี้ทุกคนก็พร้อมที่จะตะคลุบหญิงสาวทุกคน แต่ซาตานรูปหล่อคนนี้มองหญิงสาวราวกับหิน หรือว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายหรือไร้ความรู้สึก เมธาวีคิดพร้อมกับหันหลังวิ่งออกจากห้องของวรานนท์ไปอย่างผิดหวัง

ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM