เรื่อง นิยาย สตอรี่ เงารักเมียบำเรอ ( โรมานซ์ 25+ )

เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่

1 สัปดาห์ก่อนแต่งงาน

       เช้าวันนี้อากาศค่อนข้างโปร่งเย็นสบาย มีลมพัดเอื่อยๆ ท้องฟ้าสดใสไม่มีวี่แววของเมฆฝนกล้ำกรายมาให้เห็นแม้แต่น้อย ดนุลดากำลังตรวจดูของชำร่วยที่เธอกับอดิรุจน์ช่วยกันเลือก  อย่างน้อยของชำร่วยที่เป็นพวงกุญแจรูปไวโอลินจิ๋วที่เธอเลือกเอาไว้ ก็เป็นความต้องการของอดิรุจน์เช่นเดียวกัน หญิงสาวรู้สึกดีใจมากเพราะมันเป็นสัญลักษณ์แห่งความรักของเธอและเขาอย่างแท้จริง ถึงแม้ว่าอดิรุจน์จะเปลี่ยนใจไปรักรสสุคนธาและไม่รักษาสัญญาที่เคยให้เอาไว้ก็ตามที แต่เธอก็ไม่เคยที่จะคิดโกรธเคือง เพราะผู้ชายคนไหนก็ตามที่ได้เข้าใกล้รสสุคนธา ต่างหลงใหลกับความสวยและมีเสน่ห์เย้ายวนของพี่สาวคนเดียวของเธออย่างถอนตัวถอนใจไม่ขึ้น แม้กระทั่งผู้ชายที่เธอกำลังจะแต่งงานด้วยอยู่ในอีกไม่กี่วันนี้ ก็ไม่มีข้อยกเว้น

          ดนุลดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อไม่เข้าใจว่า ถ้าหากอดิรุจน์ลืมสัญญาที่เคยให้ไว้กับเธอและเหตุการณ์ที่เป็นความทรงจำอันน่าประทับใจเมื่อสองปีก่อนไปแล้ว เหตุใดเขาจึงมีความต้องการใช้พวงกุญแจไวโอลินเป็นของชำร่วยเช่นเดียวกับเธอ คิดแล้วเธอก็ก่นด่าตัวเองอยู่ในใจว่าเพราะไม่กล้าถามเหตุผลของเขาสักที ไม่ว่าจะด้วยความกลัวว่าคำตอบของเขาจะทำให้เธอต้องหลั่งน้ำตาออกมาครั้ง หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเธอยังไม่เข้มแข็งพอที่จะฟังเหตุผลของเขาก็ตาม หญิงสาวจงใจปล่อยให้ความสงสัยมันค้างคาอยู่เช่นนั้นและไม่คิดที่จะเอ่ยปากถามให้หายสงสัยถึงแม้จะมีโอกาสหลายต่อหลายครั้งราวกับจะยอมปล่อยให้สิ่งนี้มันเลือนหายไปกับกาลเวลา

          “ คุณลืมลดาได้จริงๆอย่างนั้นหรือคะ ” คำถามเดิม ที่ดนุลดารำพึงรำพันออกมาเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่สามารถนับได้ ทำให้คุณมาธาวี ผู้เป็นมารดารู้สึกเห็นอกเห็นใจในตัวของบุตรสาวเป็นอย่างยิ่ง ตัวท่านเองเข้าใจดี ว่าการถูกพรากจากของที่รักนั้นเป็นทุกข์มากสักเพียงใด และท่านก็ไม่เคยคิดเลยว่า มันจะเกิดขึ้นกับดนุลดา บุตรสาวคนเดียวของท่านในขณะนี้ ไม่รู้ว่าจะเป็นเพราะโชคชะตาฟ้ากลั่นแกล้ง หรือด้วยเหตุผลใดๆก็ตาม ที่ทำให้อดิรุจน์เปลี่ยนใจไปรักรสสุคนธา ท่านก็ได้แต่หวังว่า เหตุการณ์ในอดีตเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน คงจะไม่ตามมาหลอกหลอนครอบครัวของท่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ทุกคนต้องเจ็บปวดและเป็นทุกข์ใจเหมือนเช่นที่เคยเป็นมา

       ฝ่ามือนุ่มนวลของมารดาที่ลูบหลังลูบไหล่เบาๆอย่างปลอบใจ ทำให้ดนุลดาตื่นจากภวังค์ อย่างน้อยเธอก็มีคุณมาธาวีคอยเป็นกำลังใจและอยู่เคียงข้างเสมอมา หญิงสาวพยายามกระพริบตาเพื่อให้น้ำตาที่คลออยู่นั้นแห้งเหือดไป แต่เมื่อสบตากับมารดาและรอยยิ้มปราณีจากผู้หญิงที่เธอรักที่สุดในชีวิต ก็ทำให้ทำนบน้ำตานั้นพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า

          “ คุณแม่ขา ลดาไม่รู้จะทำอย่างไรดีค่ะ ” ร่างบางร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน ด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ความอัดอั้นตันใจและเรื่องราวต่างๆไหลพรูออกมาให้ผู้เป็นมารดาได้รับรู้จนหมดสิ้น  คุณมาธาวีรับฟังด้วยความสงบแต่ภายในใจก็ปวดร้าวไม่แพ้ร่างบางที่กำลังร้องห่มร้องไห้เสียอกเสียใจไม่เหมือนกับคนที่กำลังจะเข้าพิธีแต่งงานในอีกไม่กี่วันนี้

          “ แล้วลดาจะแต่งงานเพื่ออะไรล่ะลูก ถ้าแต่งแล้วลดาต้องมานั่งร้องไห้เสียใจอยู่แบบนี้ ” หัวอกของแม่ทุกคนย่อมไม่อยากให้ลูกต้องเป็นทุกข์ แต่ถ้าหากว่าห้ามไม่ได้ ก็คงจะต้องตักเตือนสั่งสอนพร้อมกับชี้แนะแนวทางเพื่อที่ผู้เป็นลูกจะได้แก้ไขปัญหากับพร้อมรับทุกเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้น อย่างมีสติ

          “ ลดารักเขา ” ดนุลดายังดื้อดึง และยังยึดติดอยู่กับเหตุผลเดียว ‘ ความรัก ’ 

          “ ถ้าลูกเลือกที่จะรัก และแต่งงานกับคุณอดิรุจน์แทนพี่โรสเพราะความรักมั่นคงที่มีต่อเขาแล้วล่ะก็  แม่ก็ไม่ว่าอะไร แต่ถ้าลูกตัดสินใจที่จะทำเพราะว่าความสงสาร แม่ก็ไม่เห็นด้วย เพราะถ้าหากว่า วันใดที่ลูกเลิกสงสารแล้วล่ะก็ คนที่จะเป็นทุกข์ที่สุด ก็คือตัวของลดาเองนะลูก เรื่องของความรักแม่เข้าใจดีว่ามันเป็นอย่างไร มันอาจจะเจ็บปวดไปบ้าง แต่อย่างน้อย เราก็ได้ใช้เวลาร่วมกับคนที่เรารัก และได้ทำอะไรหลายๆอย่างให้กับเขา ถ้ารักแล้วเราก็จะทำทุกสิ่งทุกอย่างด้วยใจ แล้วสิ่งต่างๆที่เราทำไปก็จะทำให้เรามีความสุขอย่างแท้จริง  ” คุณมาตาวีลูบศีรษะของบุตรสาวที่กำลังนอนหนุนตักของท่านเบาๆ  ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปสักกี่ปี ดนุลดาก็ยังเป็นลดาน้อยๆของแม่อยู่เสมอไม่เปลี่ยนแปลง

          “   การใช้ชีวิตร่วมกับผู้ชายสักคนหนึ่ง ที่เราจะฝากชีวิตเอาไว้ทั้งชีวิต ถ้าหากมันไม่ได้เกิดจากความรักอย่างที่ลดามีให้คุณอดิรุจน์ หรืออย่างที่แม่กับคุณพ่อรักกัน ทั้งสองคนก็จะต้องปรับตัวเข้าหากัน อย่างมากเลยทีเดียว ความรักอย่างเดียวก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตครอบครัวมีความสุขหรือราบรื่นไปได้ตลอดรอดฝั่ง เพราะการใช้ชีวิตคู่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ไม่ใช่แค่คนสองคนที่มาอยู่ร่วมบ้านกัน แต่หมายถึงร่วมชีวิตและร่วมวิญญาณกันไปตลอดเลยนะลูก  โบราณเขาถึงเรียกว่าสามีภรรยาก็เปรียบเสมือนคนคนเดียวกันอย่างไรล่ะลดา ” มือเรียวบางที่ยับย่นไปตามวัยของผู้เป็นเจ้าของ ลูบไล้ไปตามใบหน้าสวยหวานของลูกน้อยที่ยึดตักท่านไว้เป็นที่พึ่งพิงและรับฟังคำพร่ำสอนของมารดาก่อนจะแต่งงานแยกครอบครัวออกไป

          “ การแต่งงานไม่ได้หมายถึงจุดสิ้นสุดของเรื่องราวความรัก ที่บอกว่า จบบริบูรณ์ หรือว่าและแล้วเจ้าหญิงเจ้าชายก็อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขในนิทานหรอกนะลดา นั่นเป็นเพียงจินตนาการของผู้เล่านิทานเท่านั้น แต่ในชีวิตจริงหลังแต่งงาน เจ้าหญิงอาจจะต้องปวดหัวกับนางสนมของเจ้าชาย หรือว่าเจ้าชายอาจจะหัวล้านลงพุง จนเจ้าหญิงคิดจะหาหนุ่มๆรูปหล่อคนใหม่เข้ามาในชีวิตก็ได้นะลูก ” เมื่อเห็นว่าน้ำตาของบุตรสาวเริ่มแห้งเหือดไป คุณมาธาวีก็พยายามหาเรื่องอะไรที่ฟังแล้วสบายใจมาเล่าให้บุตรสาวของท่านฟัง เพื่อที่จะปรับอารมณ์ของดนุลดาให้กลับมาสดใสร่าเริงเหมือนเดิม

          “ จริงหรือคะคุณแม่ ” ริมฝีปากอิ่มเริ่มยิ้มออกมาได้ หลังจากตกอยู่ในห้วงแห่งอารมณ์เศร้าเป็นนานสองนาน

          “ ถ้าอย่างนั้น เวลาที่พี่โอห์มหมดหล่อแล้ว ลดาก็หากิ๊กเอาไว้สำรองได้ใช่หรือเปล่าคะคุณแม่  ว่าแต่ คุณแม่แอบมีหนุ่มๆซ่อนเอาไว้บ้างหรือเปล่าเอ่ย ในเมื่อคุณพ่อก็แก่แล้ว ถึงหัวจะไม่ล้าน แต่ก็ลงพุงหน่อยๆแล้วนี่คะ ”  เจ้าตัวหัวเราะคิกคักพูดคุยเสียงดังโดยไม่ทันสังเกตว่า ผู้ที่กำลังถูกพาดพิงถึง ได้เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นเมื่อสักครู่ และได้ยินทุกคำที่ดนุลดานินทาท่านอยู่ไม่พลาดแม้แต่คำเดียว

          “ อะแฮ่ม ” เสียงกระแอมที่คุ้นหูทำให้ดนุลดาผุดลุกจากตักของมารดา แล้วหันไปมองต้นเสียงในทันที

          “ คุณพ่อ! มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะนี่  ลดาเผลอนินทาคุณพ่อไปตั้งหลายคำ คุณแม่ก็ไม่ยอมบอกลดาเลยว่าคุณพ่อมา ดูสิ ” ดนุลดาหันไปค้อนมารดาหนึ่งทีแล้วแกล้งทำเป็นประจบคุณคัมภีร์ผู้เป็นบิดา

          “ ลดาแค่ชมคุณพ่อเฉยๆนะคะ ว่าอายุมากแล้วก็ยังดูดีอยู่เลย  ” ร่างบางก้มหน้านิ่ง สายตามองไปที่มือของตัวเองในขณะที่สมองกำลังคิดหาทางออกอย่างเต็มที่

          “ คุณพ่อได้ยินทุกคำเลยจ้ะลูก อย่าพยายามเลย ลดา ” คุณมาธาวียิ้มให้กับบุตรสาว ที่แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่เคยทิ้งนิสัยเดิมๆเหมือนครั้งตอนเป็นเด็กเลยสักนิดเดียว

          “ แหม คุณแม่ก็ อย่าเพิ่งดักคอลดาสิคะ  คุณพ่อยังไม่ว่าอะไรสักคำเลย  ” ปากอวบอิ่มเชิดน้อยๆราวกับเด็กเอาแต่ใจ ทำให้ผู้เป็นมารดารู้สึกขำ เมื่อสักครู่ยังร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่าอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับมาเป็นลูกน้อยของท่านในวันวานเช่นเดิมอีกแล้ว

          “ ดูสิคะลูกสาวคุณน่ะ เจ้าเล่ห์เหมือนใครกัน ” คุณมาธาวีโบ้ยให้เป็นความรับผิดชอบของผู้เป็นบิดา แต่มีหรือที่คุณคัมภีร์จะยินยอม รับผิดอยู่ฝ่ายเดียว

          “ ก็เหมือนเราทั้งคู่นั่นแหละจ้ะ ก็ช่วยกันทำไม่ใช่หรือไง พี่น่ะทำอย่างตั้งอกตั้งใจ แต่พี่ว่าน้องอาจจะไม่ได้ตั้งใจเท่าไหร่ ลูกเราก็เลยออกมาเป็นแบบนี้ไงจ๊ะ ” คำพูดสองแง่สามง่ามของผู้เป็นสามีกับสายตาหวานเชื่อมที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปอีกสักกี่ปี ทำให้คุณมาธาวีรู้สึกขัดเขิน จนต้องมาลงกับบุตรสาวที่อยู่ใกล้ๆ  เจ้าตัวร้องโวยวายเพราะโดนมารดาหยิกโดยไม่ทันได้ตั้งตัว คุณคัมภีร์หัวเราะที่ดนุลดากับคุณมาธาวีกอดกันกลม ดูคล้ายพี่สาวน้องสาวมากกว่าแม่กับลูก

          เสียงหัวเราะของคนในห้องรับแขก ทำให้คุณมาตาวีที่กำลังจะเดินเข้ามาในห้องนั้น กำหมัดแน่นด้วยความขัดเคืองใจเป็นยิ่งนัก รสสุคนธาบุตรสาวสุดที่รักของท่านต้องระหกระเหินไปอยู่นอกบ้าน แต่ดนุลดากลับชูคออยู่ในบ้านอย่างมีความสุขแถมยังมีโอกาสได้แต่งงานกับอดิรุจน์อีกด้วย ซึ่งถ้าไม่นับเรื่องตาบอดแล้ว ชายหนุ่มก็มีความสมบูรณ์แบบที่สุด และไม่น้อยหน้าใครเลยทีเดียว เจ็บใจนักที่รสสุคนธาเอาแต่รักสบาย ถ้าหากว่าเธอยอมทนกับอดิรุจน์สักหน่อย เรื่องราวก็คงจะไม่เป็นแบบนี้

          นอกจากจะเจ็บใจเรื่องบุตรสาวสุดที่รักแล้ว คุณมาตาวีก็ยังน้อยอกน้อยใจในตัวของคุณคัมภีร์อีกด้วย ยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา คุณคัมภีร์ไม่เคยที่จะคิดว่าท่านก็คือภรรยาอีกคนหนึ่งซึ่งต้องการความรักและการดูแลเอาใจใส่ไม่แพ้กับคุณมาธาวี ที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาแต่งออกนอกหน้า มีแต่ท่านเท่านั้น ที่ต้องจำยอมรับสภาพของภรรยาคนที่สอง ทั้งๆที่ท่านก็ไม่ได้มีอะไรที่ด้อยกว่าคุณมาธาวีเลยแม้แต่นิดเดียว คิดแล้วก็อยากจะสาปแช่งให้สองคนแม่ลูกนั่นต้องเจ็บปวดเหมือนกับที่ท่านและรสสุคนธารู้สึกตลอดมา อนิจจาความเป็นคู่แฝดไม่ได้ช่วยให้คุณมาตาวีรู้สึกรักและผูกพันกับคุณมาธาวีเลยแม้แต่น้อย แถมยังปล่อยให้ตนเองต้องตกอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ทนทรมานด้วยความรู้สึกอิจฉาและอยากได้ทุกสิ่งทุกอย่างมาครอบครองแต่เพียงผู้เดียวโดยไม่สนเรื่องบาปบุญคุณโทษและผลกรรมที่อาจจะย้อนกลับมาหาในวันใดวันหนึ่งในอนาคตเบื้องหน้า

 

Hawked
นามปากกา Hawked
ชื่อ Hawked
ลายเซ็น อย่าลืมมาเยี่ยม blog กันบ้างน๊าา เจ้าของ blog ขี้เหงา ^^
ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM