เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่

19.00 น. ณ ห้องจัดเลี้ยง

งานเลี้ยงพนักงานเริ่มขึ้นในเวลา 18.30 น. พนักงานที่มาร่วมงานกว่าหนึ่งร้อยห้าสิบชีวิต กำลังรื่นรมย์กับเสียงเพลงที่บรรเลงดังกระหึ่ม ต่างวาดลวดลายลีลาเท้าไฟกันอย่างสนุกสนาน ต่างคนต่างงัดลีลาชวนหัวเราะและท่าเต้นแปลกๆ มาให้เหล่าเพื่อนๆ ดูกันอย่างต่อเนื่อง วชิราภรณ์เองก็ออกลีลาเท้าไฟ ร่ายระบำตามจังหวะเพลง สะบัดความทุกข์ ความเศร้าหมองที่มีอยู่ในจิตใจให้หลุดออกไปจากใจชั่วคราว โดยมีรุ่งรุจีเต้นรำอยู่ใกล้

แต่มีอยู่คนหนึ่งที่เอาแต่นั่งดื่มแอลกอฮอล์ไม่หยุด แก้วแล้วแก้วเล่าดวงตามองไปยังร่างของวชิราภรณ์ชนิดที่เรียกว่าตาไม่กระพริบ สายตาของณัชญ์ที่มองไปยังร่างของคนที่เขาแอบรักเต็มไปด้วยความรัก ความเป็นห่วง ความกังวลและการตัดสินใจ

“คุณณัชญ์ดื่มเยอะแล้วนะคะพอเถอะคะ ออกไปเต้นกับวรรณดีกว่าคะ” อรุณวรรณเลขาสาวของณัชญ์กล่าวชวน

“ไม่!!...เธออยากไปเต้นก็ไปเต้นคนเดียวสิ” ณัชญ์พูดด้วยน้ำเสียงไร้เยื่อใย ทำให้คนที่ได้ยินหน้าสลดลง

“คุณณัชญ์อย่าดื่มเลยนะคะ ดื่มไปตั้งหลายแก้วแล้ว วรรณเป็นห่วงค่ะ”

ความห่วงใยของเลขาสาวถ่ายทอดออกไปให้ณัชญ์รับรู้อีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าคำพูดที่แสดงความเป็นห่วงนี้จะไม่ไหลเข้าไปในหูของณัชญ์เลย เขากระดกแก้ววิสกี้ที่เหลืออยู่จนหมดแก้วในคราเดียว แล้วหันมามองหน้าเจ้าของคำพูดเป็นห่วงด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ สีหน้ารำคาญ

“เลิกยุ่งกับฉันซักทีได้มั้ย...รำคาญ ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะที่จะต้องมานั่งเตือนนั่นเตือนนี่ แล้วฉันก็จะดื่มเหล้ามีอะไรมั้ย ถ้าเธออยากเต้นก็ไปเต้นคนเดียวไม่ต้องมายุ่งกับฉัน แค่เห็นหน้าเธอตอนเวลาทำงานก็จะอ้วกอยู่แล้ว อย่ามาขัดขวางความสุขของฉันตอนนี้เลย จะไปไหนก็ไป”

ณัชญ์กล่าววาจาทำร้ายจิตใจอรุณวรรณอีกครั้ง เลขาสาวน้ำตาปริ่มขอบตา ความเสียใจพุ่งเป้าตรงดิ่งเข้าไปในทรวง

ใช่สิ...เธอเป็นเพียงผู้หญิงนอกหัวใจ ไม่มีความเสน่หาอยู่ในตัว เป็นเพียงเลขาหน้าห้องที่สร้างความรำคาญให้อยู่บ่อยครั้ง เป็นเพียงผู้หญิงที่แอบหลงรักเจ้านายของตนเองตั้งแต่วันแรกของการทำงาน ไม่มีค่าในสายตาของณัชญ์เลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าวันนี้หรือวันหน้า แต่ถึงกระนั้นหัวใจดวงนี้ก็ยังจงรักภักดีกับเขาเสมอมาและตลอดไป

“วรรณเป็นห่วงคุณณัชญ์จริงๆ นะคะ” อรุณวรรณเอ่ยเสียงสั่น

“ถ้าเป็นห่วงฉันจริงๆ ก็รีบไปให้ไกลๆ เลยไป แล้วรีบเดินไปจากตรงนี้ซะทีฉันมองไม่เห็นผึ้ง”

ชื่อเล่นของวชิราภรณ์ที่หลุดออกมาจากปากของณัชญ์ สร้างความเสียใจและเจ็บปวดให้กับอรุณวรรณมากขึ้นหลายเท่า ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเจ้านายหนุ่มมีใจสิเน่หาเจ้าของชื่อเล่นนั้น ความไม่พอใจ ความหึงหวงที่แอบแฝงอยู่ในใจของอรุณวรรณผุดขึ้นมาเมื่อได้ยินชื่อเล่นศัตรูหัวใจ

“ต่อให้คุณณัชญ์รักผึ้งมากแค่ไหน แอบมองผึ้งนานเพียงใด ผึ้งไม่มีวันหันมามองคุณณัชญ์หรอกค่ะ เพราะผึ้งมีแฟนแล้วและเป็นเพื่อนสนิทกับคุณณัชญ์ด้วย คุณณัชญ์ไม่มีทางสมหวังหรอกค่ะ”

เลขาสาวพูดใส่หน้าคนที่มีชะตากรรมเดียวกับเธอคือ แอบรักคนที่ไม่คิดจะมีใจให้ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ หยดน้ำเม็ดใสเกลือกกลิ้งไหลรินเป็นทาง ณัชญ์หันมามองหน้าอรุณวรรณตาลุกวาว ความโกรธซุกซ่อนอยู่ในสายตาของเขา

“อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน หน้าที่ก็ไม่ใช่ อย่าแส่” เขากัดกรามพูด หน้าเริ่มแดงที่ไม่อาจรู้ได้ว่ามาจากพิษสุราหรือว่าแรงโทสะ

“วรรณก็ไม่อยากแส่เรื่องนี้ แต่มันอดสมเพชคุณณัชญ์ไม่ได้ต่างหาก วรรณจะบอกอะไรให้นะคะ คนที่เป็นเพื่อนสนิทกันเค้าถือเรื่องนี้มาก เรื่องที่เพื่อนแอบรักเพื่อน ระวังนะคะถ้าผึ้งรู้ ความเป็นเพื่อนระหว่างคุณณัชญ์กับผึ้งก็จะไม่หลงเหลือ ถ้าถึงตอนนั้นจริงๆ หน้าก็แทบจะมองกันไม่ติด แล้วอาจจะเลิกเป็นเพื่อนกันไปเลยก็ได้ คิดให้ดีนะคะว่าจะเลิกรักหรือจะดึงดันที่จะรักต่อ วรรณพูดแค่นี้แหละคะ”

ผู้พูดก็ไม่สามารถทำได้อย่างที่เอ่ยออกไปได้เหมือนกัน อรุณวรรณพยายามหลายครั้งที่จะตัดใจเลิกรักณัชญ์ ทุกครั้งมันได้ผลเช่นที่ผ่านมา เธอไม่สามารถดึงความรักที่มีต่อณัชญ์ให้คลายออกไปจากดวงใจได้เลย เลขาสาวเดินออกไปจากจุดนั้นด้วยหัวใจที่บอบช้ำ ความปวดร้าวซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่ได้รับจากเจ้านายหนุ่มยังตราตรึงอยู่ทั่วทุกอณูของหัวใจ

ณัชญ์ฟังประโยคนี้แล้วถึงกับสะอึก อื้ออึงไปชั่วขณะ เขาเคยได้ยินคำนี้อยู่บ่อยครั้ง เพื่อนสนิทที่แอบหลงรักเพื่อนมักมีบทสรุปที่เจ็บปวดเสมอ ยังนึกสงสัยในใจอยู่ว่า อรุณวรรณรู้ความว่าเขารักวชิราภรณ์ได้อย่างไร ในเมื่อเขาไม่เคยแสดงออกให้ใครเห็น ไม่ว่าจะเป็นกิริยาท่าทางหรือแววตา

เขามานั่งย้อนคิดถึงคำพูดของเลขาสาว หากวชิราภรณ์รู้เรื่องนี้จะเป็นเช่นไร เธอจะมีปฏิกิริยาแบบไหน ความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนจะคงอยู่เช่นเดิมหรือไม่...

‘จีไม่แน่ใจ จีเคยอ่านหนังสือเจอน่ะ เค้าบอกว่าคนประเภทผึ้งเป็นคนที่ขาดความอบอุ่น เป็นคนที่ถูกขโมยความรักไปซึ่งๆ หน้า หากได้ความรักของใครสักคนมาเติมเต็ม ความรู้สึกว้าเหว่ เหงา เศร้าในใจก็จะลดระดับลง กลายเป็นความอบอุ่นที่คนคนนั้นไม่เคยเจอ พอได้รับความรัก ความอบอุ่นมากพอ ความแค้นเคือง ความชิงชังก็จะเบาบางลง จีก็เลยพูดออกไปอย่างนั้น คิดว่ามันก็คงเหมือนๆ กัน’

...อยู่ๆ คำพูดของรุ่งรุจีก็แวบเข้ามาในสมองของเขา “เติมเต็มความรัก ความอบอุ่น” ทั้งสองความรู้สึกนี้เขามีให้วชิราภรณ์อย่างเต็มเปี่ยม มีมากจนล้นเต็มหัวอก ความคิดบางอย่างฉุกคิดในสมองและนั่นคือความตั้งใจที่จะทำในค่ำคืนนี้

          ณัชญ์รินวิสกี้ใส่แก้วอีกครั้ง กระดกดื่มทีเดียวหมดแก้วอีกครา หันไปมองใบหน้าของวชิราภรณ์ ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่จะทำในสิ่งที่ตนเองหมายมั่นจะทำ ระหว่างนี้เขาก็ใช้แอลกอฮอล์ย้อมใจไปพลางๆ เสริมสร้างความเหิมกล้าให้มากที่สุด

 ตอนหน้าคือจุดพลิกผันของเรื่องนะคะ อย่าลืมติดตามอ่านนะคะ

ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM