เรื่อง นิยาย สตอรี่ มาเฟียร้ายร่ายสวาท NC25+++..(ความ..ดิบ..เถื่อน..หื่น..กระหาย..เท่านั้นที่เขาจะใช้สยบผู้หญิงอย่างเธอได้)

เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่

“ไม่มีทาง”รังสิมาก็ผงกหัวขึ้นกัดเข้าตรงหัวไหล่ราเมศวร์เต็มแรงแต่เหมือนมันจะไม่มีผลใดๆกับคนตัวใหญ่เลย ถึงอย่างนั้นร่างเล็กของเธอก็ไม่สามารถใช้ส่วนอื่นในร่างกายเอาคืนได้ก็เขาใช้ร่างหนาใหญ่กำยำทาบทับเธอไว้ทั้งตัวไม่ให้เธอกระดิกไปไหนได้


“เอาเลยกัดให้พอกัดให้พอใจ แต่จะบอกอะไรให้นะว่าฉันไม่เจ็บ”ราเมศวร์จงใจพูดยียวนกวนประสาทรังสิมายั่วให้เธอโมโหที่ทำอะไรเขาไม่ได้อยากจะสั่งสอนให้เธอรู้ว่าอย่าพยศกับคนอย่างเขา


“ไอ้บ้า ไอ้หนังหนา ไอ้ตายด้าน!”เป็นอย่างที่ราเมศวร์คิดไว้ไม่มีผิดรังสิมาโมโหจนเลือดขึ้นหน้าทำอะไรเขาไม่ได้นอกจากก่นด่าถ้อยคำหยาบคายหลุดจากปากเธอเต็มไปหมดจนฟังแทบไม่ทัน


“หนังหนาอาจใช่..แต่ตายด้านมันห่างจากฉันมาก หยุดหยุดแหกปากได้แล้ว รำคาญ!”ทันทีที่พูดจบปากและลิ้นร้อนๆก็ประทับลงบนเรียวปากนุ่มนิ่มอย่างเร่าร้อนรุนแรงคล้ายจะกระชากวิญญานโดยไม่คำนึงสักนิดว่าจะทำให้เรียวปากสวยๆบอบช้ำ เขาอยากจะปิดปากสวยๆไว้นานๆด้้วยรำคาญเสียงโวยวายคนตัวเล็ก แต่เขาก็ไม่อาจถอดถอนริมฝีปากออกจากปากนุ่มนิ่มนี้ได้เลยมันหอมมันหวานอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อนจากผู้หญิงร้อยพันที่เคยสัมผัส รังสิมาเองก็เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสอันเร่าร้อนที่ราเมศวร์มอบให้เํธอพ่ายแพ้ความเชี่ยวชาญในเกมรักของเขาแตกต่างกับเธอที่ไม่เคยแม้จะอยู่ใกล้ผู้ชายขนาดนี้ ราเมศวร์มอบจูบแสนหวานให้เธอเนินนานกว่าจะปล่อยให้เรียวปากของเธอเป็นอิสระเพื่อให้เธอมีอากาศหายใจ เมื่อเห็นว่าเธอหลงใหลไปกับรสจูบของเขามีหรือที่เขาจะหยุดแค่นี้ ลิ้นเรียวยาวซอกซอนหาความหวานในโพรงปากเล็กอีกครั้งมือหนาใหญ่สอดไปลูบไล้หน้าท้องแบนราบมันยิ่งสร้างความซ่าบซ่านรัญจวนใจให้คนตัวเล็กอย่างไม่เคยเป็นไม่เคยได้สัมผัสจากใคร


“อืม”เสียงครางอย่างพึงพอใจทุ้มต่ำในลำคอราเมศวร์นาทีนี้เขาต้องการเพียงเธอต้องการเหมือนคนต้องการยาเสพติด ทั้งๆที่เขาไม่ชอบผู้หญิงอย่างเธอ เขาชอบผู้หญิงอ่อนหวานพูดง่ายเอาใจเก่งไม่ใช่ดื้อรั้นเอาแต่ใจแบบนี้ แต่เขากลับหลงมัวเมาในร่างกายของเธออย่างถอนตัวไม่ขึ้นเมื่อปล่อยเรียวปากอิ่มให้เป็นอิสระอีกครั้ง ตาคมเข้มเลื่อนสายตาต่ำลงมาอย่างต้องการชื่นชมทุกส่วนในร่างกายเธอมือหน้าเลื่อนเสื้อตัวเล็กขึ้นไปถึงคอเผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบไร้ไขมันเนินอกอวบใหญ่เกินตัวที่ซ่อนอยู่ใต้บราเซียสุดเซ็กซี่มันล่อตาล่อใจให้เขาค้นหา และเขาก็ไม่รอช้าเลื่อนมือสูงขึ้นอย่างช้าๆแตะขอบบราเซียตัวสวยอยากจะถอดมันออกใจจะขาด


“อย่า”เมื่อทรวงอกอิ่มที่ไม่เคยมีใครเห็นกำลังจะปรากฏต่อหน้าราเมศวร์รังสิมาก็ชักสติกลับคืนมาได้เธอไม่อยากจะเป็นผู้หญิงง่ายๆที่ยอมเขาทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรกันแม้เธอจะรู้สึกดีกับมันมากแค่ไหนก็ตาม


“เธอนี่น้ำมันชั้นดีเลยนะไวไฟซะจริงแตะนิดแตะหน่อยติดง่ายๆ ไม่น่าเชื่อแค่จูบ..ก็สามารถสยบเธอได้แล้ว”แม้ว่าราเมศวร์จะไม่ตั้งใจดูถูกแต่เขาก็ไม่อยากเสียฟอร์มให้รังสิมารู้ว่าเขาหลงมัวเมาในร่างกายหอมหวานของเธอจนแทบห้ามใจไม่อยู่


“หึ หลงตัวเองไปมั้ง จูบธรรมดาๆมันไม่ทำให้ฉันรู้สึกหรอกนะจูบดีๆกว่านี้ฉันเจอมาเยอะแล้ว”ถึงเธอจะรู้สึกดีมากแค่ไหนอบอุ่นแค่ไหนเมื่ออยู่ใกล้ๆเขาแต่ในเมื่อเขาทำร้ายจิตใจเธอแล้วเธอจะยอมให้ถูกทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียวได้ยังไง


“จะบอกว่าช่ำชองการต่อสู้แล้วยังช่ำชองเรื่องรักมากด้วยสินะ”ยิ่งได้ฟังคำพูดคนตัวเล็กราเมศวร์ยิ่งหงุดหงิดทั้งๆที่เขาก็มั่นใจว่าเธอไม่ได้เป็นอย่างที่ปากพูดแต่เธอก็ดื้อด้านไม่ยอมให้เขาสักทีความหงุดหงิดมันเลยถูกปลดปล่อยทางคำพูด


“ใช่ ฉันก็ช่ำชองทั้งสองเรื่องนั่นแหละ”คำพูดกับน้ำเสียงยียวนกวนประสาทมันไม่ได้เรียกอารมณ์โมโหคนตัวใหญ่เท่ากับความหมายของคำพูดว่าคนตัวเล็กช่ำชองเรื่องรักซึ่งมันก็หมายความว่าร่างกายสวยหวานนี้เคยมีใครได้ลิ้มลองมาก่อนเขา


“งั้นฉันคงได้มีโอกาสประลองต่อสู้และประลองรักกับเธอด้วยสินะ แม่สาวกร้านโลก”ราเมศวร์รู้สึกโมโหสุดขีดแต่ก็ไม่สามารถแสดงออกมาได้เขาก็ยังไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องรู้สึกแบบนี้เพียงแค่คิดว่าร่างกายแสนสวยนี้เคยมีใครเชยชมมันก็ไม่แปลกเธอสวยใครๆก็ต้องหลงและไม่มีทางที่เธอจะรอดพ้นมือผู้ชายเหล่านั้นจนมาถึงเขาได้หรอก ป่านนี้คงจะผ่านอะไรต่อมิอะไรมาอย่างโชกโชนไม่เหลือความสดความสาวถึงเขา


“ออกไป! ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก”แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่คนตัวโตก็รู้ถึงความรู้สึกคนตัวเล็กดีว่าโกรธขนาดไหน เขาไม่ได้ตั้งใจจะดูถูกเธอแต่ช่วยไม่ได้เธออยากยั่วโมโหเขาก่อนราเมศวร์ยอมลุกจากร่างเล็กอย่างเสียดายแต่ก็ไปโดยดีเพราะรู้ตัวเองว่าพูดแรงเกินไป ทันทีที่ร่างใหญ่เดินออกไปพ้นประตูห้องความรู้สึกของคนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงมันเหมือนมีมีดกรีดลงกลางหัวใจมันเจ็บแต่เธอก็ไม่อยากจะเสียน้ำตาให้กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง

----------------------------------------------------------------------------------------

“มันเลยเวลาอาหารเช้ามานานแล้ว ทำไมเหนือยังไม่ลงมาทานข้าว”คาเนลประมุขของบ้านเอ่ยถามบนโต๊ะอาหารเขารีบกลับมาทันทีที่รู้เรื่องราวการอาละวาดของรังสิมาเขาจะมาอธิบายเรื่องทุกอย่างให้เธอฟังด้วยตัวเอง และในตอนนี้ทุกคนนั่งอยู่พร้อมหน้าทั้งราเมศวร์ กนกแขและเวนิสลูกชายคนเล็กขาดก็เพียงแต่รังสิมา


“ดิฉันจะไปตามคุณหนูให้ค่ะนายท่าน”สิ้นเสียงเด็กรับใช้ก็รีบเดินขึ้นชั้นสองไปทันที


“รีสอร์ทที่เมืองไทยเป็นยังไงบ้างเวย์ไปได้ดีรึเปล่า”คาเนลเปิดประเด็นถามลูกชายคนเล็กหลังจากที่ไม่ได้เจอเวนิสนานเพราะเวนิสไปดูแลสร้างรีสอร์ทที่เมืองไทยเพิ่งจะกลับมา


“เรียบร้อยดีครับพ่อเหลือแค่ปรับสภาพแวดล้อมภายนอกนิดหน่อยก็สามารถเปิดตัวได้อย่างเป็นทางการแล้วครับ”เวนิสภาคภูมิใจกับผลงานชิ้นแรกของเขามากที่ผ่านมาคาเนลไม่เคยให้เขาทำอะไรไม่เคยให้ยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจอะไรทุกสิ่งทุกอย่างจะให้ราเมศวร์เป็นคนจัดการมันสร้างความขุ่นเคืองน้อยใจให้เวนิสตลอดมาทั้งๆที่เวนิสอายุน้อยกว่าราเมศวร์เพียงปีเดียว ถึงแม้จะไม่ได้เก่งกาจฉลาดมีไหวพริบเท่าราเมศวร์แต่เขาก็สามารถรับผิดชอบงานได้แต่คาเนลก็ไม่เคยเปิดโอกาสสักครั้ง


“อืม พยายามเข้านะ มีปัญหาอะไรก็บอกพี่รามเขาแล้วกัน”ถึงจะใจชื้นกับคำพูดให้กำลังใจจากคาเนล แต่ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าคาเนลไม่เคยเห็นค่าไม่เคยเห็นความสำคัญของเวนิสแม้แต่น้อย


“ขอบคุณครับพ่อ”


“นายท่านค่ะ..เอ่อคือ”เด็กรับใช้ที่ขึ้นไปตามรังสิมาวิ่งหน้าตาตื่นลงมาทันทีเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ไม่กล้าบอกคาเนล


“มีอะไรก็ว่ามา”เพียงเห็นสีหน้าเด็กรับใช้ทั้งคาเนลและราเมศวร์รู้ทันที่ว่ารังสิมาต้องทำเรื่องอีกแน่ มีแต่กนกแขกับเวนิสเท่านั้นที่ยังไม่รับรู้เรื่องความแสบของรังสิมา


“คือ..คุณหนูหายไปค่ะ”เด็กรับใช้พูดด้วยน้ำเสียงสั่นคลอนกลัวจะถูกต่อว่าที่ไม่ดูแลรังสิมาให้ดี


“ห่ะ/ห่ะ”เสียงอุทานด้วยความตกใจของคาเนลกับราเมศวร์ดังขึ้นพร้อมกันรู้ทันทีว่าคุณหนูตัวแสบทำเรื่องอีกแล้ว ราเมศวร์ลุกจากโต๊ะกินข้าวเดินดุ่มๆขึ้นชั้นสองทันทีตรงไปยังห้องนอนของรังสิมาท่ามกลางความงุนงงของทุกคน ว่าทำไมราเมศวร์ถึงได้ดูเป็นเดือดเป็นร้อนกับการหายไปของรังสิมานัก ก่อนที่ทุกคนจะตามขึ้นไปบนห้องแล้วก็พบว่าข้าวของทุกอย่างของเธอยังอยู่ครบมีเพียงผ้าปูที่นอนปอกหมอนกับผ้ายาวๆที่เธอใช้ผูกกันใช้เป็นบันไดปีนลงทางหน้าต่าง ทำให้ราเมศวร์กับคาเนลฉุนคิดได้ว่าเธอคงจะมีเรื่องรีบร้อนต้องไปโดยไม่ต้องการให้ใครรู้เพราะหากเธอจะกลับบ้านเธอคงเอาข้าวของกลับไปด้วยไม่ใช่แต่ตัวและมันก็ยิ่งทำให้ทุกคนเป็นห่วง


“แสบจริงๆ ยัยบ้าเอ๊ย”ราเมศวร์บ่นกับตัวเองอย่างหัวเสียที่รังสิมาหายไปทิ้งให้ทุกคนเป็นห่วงแล้วคนที่ห่วงมากที่สุดก็คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากตัวเขาเอง


ตะเกียงแก้ว
นามปากกา ตะเกียงแก้ว
ชื่อ ตะเกียงแก้ว
ลายเซ็น
ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM