เรื่อง นิยาย สตอรี่ ตราบาปนางบำเรอ (นางบำเรอตีทะเบียน 2 ) รอตีพิมพ์ ธราธร


เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่
ตราบาปนางบำเรอ 
บทที่ 16 เด็กน้อยผู้รอคอยมารดา 65%
รูปภาพ : ตราบาปนางบำเรอ 
บทที่ 16
เด็กน้อยผู้รอคอยมารดา 65%
“ฉันไปเอาเค้กเพิ่มนะคะ” เธอบอกสามีแต่กลับลุกไปหาเด็กๆ แล้วกอดรัดร่างทั้งสองหอมแก้มซ้ายทีขวาทีให้สมกับที่ต่อจากนี้อาจไม่มีวันได้เจอพวกเขาอีก นิลอรเดินเข้าห้องครัวอีกครั้งคล้ายๆ กลับเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว โจนาธานนั่งนิ่งขบคิดถึงเรื่องราวต่างๆ แล้วก็ชักจะปวดศีรษะขึ้นมา คงจะดีไม่น้อยหากนิลอรจะมาช่วยนวดขมับให้เขาบ้าง แต่ทว่ารอคอยเจ้าหล่อนกว่าสิบนาทีคนที่ไปเอาเค้กมาเพิ่มก็ยังไม่กลับมา
“ป้าเอลิซค้าบ?” เจคน้อยถามม่ายสาวที่นั่งอยู่ใกล้ๆ 
“ว่าไงจ๊ะรูปหล่อ” เอลิซขานรับด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ป่านนี้นิลอรคงออกไปจากบ้านหลังนี้เรียบร้อยแล้ว
“มามี้ปายไหนอ่า เจคจาเอาเค้ก” หนุ่มน้อยร้องบอก เอลิซทำหน้าเศร้าแล้วเหลียวมองใบหน้าโจนาธาน ตอนนี้เขาเพิ่งจะฉุกใจคิด แล้วนาทีต่อมาร่างสูงใหญ่ก็ย้ายไปอยู่กลางห้องครัวด้วยความรวดเร็ว
นางมาเรียตกใจเล็กน้อยที่เห็นเจ้านายโผล่มาที่นี่เพราะร้อยวันพันนี้โจนาธานไม่เคยเยี่ยมกรายเข้าห้องครัว
“มีอะไรหรือเปล่าคะนาย” นางถามอย่างเกร็งๆ สาวใช้สองคนก็ยุติงานที่ทำอยู่เพื่อรอรับคำสั่งเจ้านาย
“แองจี้อยู่ไหนมาเรีย!?” โจนาธานถามออกไปหัวใจก็เต้นตึกๆ ถี่ระรัว แต่ทว่านาทีที่มาเรียบอกว่านิลอรจากไปแล้ว พร้อมๆ กับกระเป๋าใบใหญ่ หัวใจเขาก็แทบจะหยุดเคลื่อนไหวเสียดื้อๆ ร่างทั้งร่างชาดิกแข็งเกร็งไม่อาจขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว
โจนาธานรับรู้ถึงฝ่ามืออบอุ่นของอดีภรรยาที่วางทาบบนต้นแขนด้านขวา เขารู้ว่าหล่อนจะเอ่ยอะไร แต่เขายังไม่อยากรับเอาความเสียใจจากใครทั้งนั้น ได้โปรดอย่าเอ่ยคำว่า เสียใจด้วยนะ กับเขาเลย เพราะแค่นี้เขาก็เสียใจมากพออยู่แล้วเขาไม่ต้องการความสงสารเห็นใจจากผู้ใด
หนุ่มใหญ่หันหลังเดินดุ่มๆ ออกจากห้องครัว เขาเดินเร็วๆ ผ่านห้องนั่งเล่นที่เด็กๆ เล่นกันอยู่เพื่อจะไปให้ถึงบันไดทางปีกขวา ถ้าเป็นไปได้เขาอยากขึ้นไปบนห้องแล้วไม่ต้องกลับลงมาอีกเลย เขาไม่อยากยอมรับความรับจริงว่านิลอรจากไปแล้ว จากไปพร้อมๆ กับชาร์ลส์...

ท่ามกลางความรู้สึกผิดที่ปะปนกับความสับสน ชาร์ลส์เลือกที่จะเอาความจริงที่ตนเพิ่งได้รับกลับมาแจ้งแก่ผู้เป็นนาย เขาตรงขึ้นห้องนอนทางปีกขวาแม้ว่าตอนนั้นจะเป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้วก็ตาม เขาเคาะประตูห้องเจ้านายและไม่ถึงนาทีประตูห้องก็เปิดอ้าออก เจ้านายที่รักเหมือนจะประหลาดใจที่เห็นเขาที่นี่ แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้เขามีเรื่องต้องเคลียร์กับนายหลายเรื่องทีเดียว
“ทำไมนายยังอยู่นี่!? นายกลับมาทำไม! หรืออยากจะลองดี คิดว่าฉันไม่กล้าฆ่านายหรือไงห๊ะ!” โจนาธานร้องถามขณะเปิดประตูแล้วก้าวออกมา เขาออกไปยืนมองหน้าชาร์ลส์ให้ชัดๆ ชาร์ลส์ไม่ควรอยู่ที่นี่ในเวลานี้ เขาสมควรอยู่กับนิลอรถึงจะถูก 
ชายหนุ่มผู้มาเคาะประตูเอาแต่ยืนก้มหน้านิ่ง ลมหายใจของเขาสูบเข้าปอดแรงๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ
“ผมหนีออกจากโรงพยาบาลเมื่อเช้าครับ ถ้าเจ้านายอยากฆ่าผมได้โปรดให้ผมพูดอะไรสักอย่างก่อนได้ไหม เราไปคุยที่ห้องทำงานเถอะครับ ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษานาย บางทีสิ่งที่ผมและนายเห็นอาจมีบางอย่างผิดเพี้ยนไป”
ชาร์ลส์เอ่ยประโยคชวนให้คิด เขาเดินนำหน้าเจ้านายที่เคารพไปยังห้องทำงานซึ่งอยู่ไม่ห่างจากห้องนอนเท่าใดนัก และก่อนจะปิดประตูก็ไม่ลืมหันซ้ายแลขวาดูให้แน่ใจว่าไม่มีร่างของม่ายสาวอยู่บริเวณนั้นจริงๆ
ภายในห้องทำงานที่ไฟจากฟ้าเพดานส่องสว่างขับไล่ความมืดมิด โจนาธานนั่งอยู่บนโซฟายาวเพียงหนึ่งเดียวในห้อง เขาอ่อนแรงและรู้สึกเหมือนจะไม่สบาย
“นายครับ... ผมว่านายคงอยากพักมากกว่า” ชาร์ลส์เดินเข้าไปหาเจ้านายที่รักทันทีที่เขาปิดประตูห้องทำงานเข้ามาจนสนิท เขาไม่ต้องการให้เอลิซล่วงรู้ถึงบทสนทนาในครั้งนี้
“มะ...ไม่ ไม่ต้อง ฉัน...อยากรู้ว่าทำไมนายยังอยู่ที่นี่ แล้ว...แองจี้ล่ะ แองจี้อยู่ที่ไหน ทำไมนายไม่ดูแลเธอห๊ะ!”
ไหล่กว้างหนาของโจนาธานสั่นน้อยไหวด้วยความไม่พอใจ เขาเอนหลังพิงเบาะแรงๆ อย่างไม่สบอารมณ์ 
“อะไรนะครับ? นี่คุณแองจี้เธอ...” ชาร์ลส์ถึงกับสะอึกเมื่อรู้ว่าตอนนี้นิลอรไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว “ถ้าคุณแองจี้เธออยากให้ผมไปด้วยเธอคงไม่รีบไปตอนที่ผมไม่อยู่หรอกครับ”
“นายหมายความว่ายังไงชาร์ลส์ ฉันคงไม่ได้พลาดอะไรไปใช่ไหม”
โจนาธานเปลี่ยนจากอารมณ์คุกรุ่นเป็นนิ่งอึ้งด้วยความวิตก ความโง่เขลาเบาปัญญาเดินสรวลเสเฮฮาในสมองของเขาในเวลานี้ หนุ่มใหญ่ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่ามันไม่จริง เขาไม่ได้ผลักไสนิลอรไปเพราะความเข้าใจผิดแน่ๆ
“บางทีสิ่งที่เราเห็นและคิดว่ามันจะเป็นเช่นนั้นมันอาจจะไม่จริงเสมอไปนะครับนาย บางทีคุณแองจี้อาจจะพูดถูกก็ได้” ชาร์ลส์หย่อนกายลงบนเก้าอี้ที่ลากมาจากหน้าโต๊ะทำงานของเจ้านาย ร่างสูงโปร่งของเขาปกคลุมเก้าอี้ตัวเล็กในเสี้ยววินาที สองมือเรียวยาวราวอิสตรียกคลึงหัวคิ้วอย่างเหนื่อยอ่อน ใบหน้าคมขาวเต็มใบด้วยความหม่นหมองระคนกังวลจนปิดไม่มิด
“นายคิดว่าอะไรจะจริงไปกว่าสิ่งที่ตาของเรามองเห็นหรือชาร์ลส์ นายคงโดนแองจี้ต้มจนเปื่อยซะแล้วล่ะ แองจี้น่ะนะ...เป็น...นางมารร้ายมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว... แองจี้พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่เธอต้องการ...”
โจนาธานพูดแล้วนิ่งเงียบปล่อยให่สมองอันสับสนมีภาพของนางมารน้อยมาเวียนวนจนแน่นไปหมด
“นั่นสิครับนาย ยอมแม้กระทั่งเป็นผู้เสียสละเพื่อให้ทุกคนได้รู้ความจริง” ชาร์ลส์เปรยออกมาในที่สุด สิ่งที่นิลอรต้องการสื่อให้รู้เขาคิดว่าวินาทีนี้เข้าใจมันอย่างถ่องแท้แล้ว
“ความจริงรึ? ความจริงที่แองจี้ปรุงแต่งนะสิ นายอย่าใส่ใจคำพูดของแองจี้นักเลย ฉันไม่ขัดขวางพวกนายหรอก นายรีบไปตามหาแองจี้นะชาร์ลส์ แล้วก็ช่วยดูแลเธอแทนฉันด้วย...” ร่างสูงหนาลุกจากโซฟาแล้วเดินมาหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม เขาวางมือบนไหล่ของชาร์ลส์ตบเบาๆ อย่างผู้ใหญ่ที่ต้องการส่งผ่านแรงใจให้เด็กที่กำลังเดินหลงทาง “เธอเลือกนายไม่ได้เลือกฉัน เพราะฉะนั้นดูแลเธอให้ดีนะ” 
หนุ่มใหญ่เอ่ยออกมาด้วยเสียงอันแผ่วเบาแต่หนักแน่นเหลือหลาย เขายินดีเป็นผู้แพ้หากว่าได้เห็นคนที่เขารักทั้งสองคนมีความสุขจริงๆ
“นายครับ...บางที...”
“ฉันไปนอนล่ะนะพรุ่งนี้ต้องบินไปอเมริกาแต่เช้า” เขาตัดบทและผละจากร่างของผู้ช่วยคนสนิท ชาร์ลส์ลุกพรวดเมื่อเจ้านายที่เคารพกำลังตรงไปที่ประตูทางออก
“นายครับ! ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คุณแองจี้!”



http://www.taratornpublication.com/Member/Detail/424/
อินเลิฟ
http://www.inlove-book.com/n_novel_detail.php?ide=8876
ธันวลัย
http://www.tunwalai.com/story/1133
นิยาย
http://www.niyay.com/story-64904/
ห้องสมุด
http://www.hongsamut.com/readniyai.php?niyaiid=3757
เด็กดี
http://my.dek-d.com/dekdee/writer/view.php?id=965944























“ฉันไปเอาเค้กเพิ่มนะคะ” เธอบอกสามีแต่กลับลุกไปหาเด็กๆ แล้วกอดรัดร่างทั้งสองหอมแก้มซ้ายทีขวาทีให้สมกับที่ต่อจากนี้อาจไม่มีวันได้เจอพวกเขาอีก นิลอรเดินเข้าห้องครัวอีกครั้งคล้ายๆ กลับเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว โจนาธานนั่งนิ่งขบคิดถึงเรื่องราวต่างๆ แล้วก็ชักจะปวดศีรษะขึ้นมา คงจะดีไม่น้อยหากนิลอรจะมาช่วยนวดขมับให้เขาบ้าง แต่ทว่ารอคอยเจ้าหล่อนกว่าสิบนาทีคนที่ไปเอาเค้กมาเพิ่มก็ยังไม่กลับมา
“ป้าเอลิซค้าบ?” เจคน้อยถามม่ายสาวที่นั่งอยู่ใกล้ๆ 
“ว่าไงจ๊ะรูปหล่อ” เอลิซขานรับด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ป่านนี้นิลอรคงออกไปจากบ้านหลังนี้เรียบร้อยแล้ว
“มามี้ปายไหนอ่า เจคจาเอาเค้ก” หนุ่มน้อยร้องบอก เอลิซทำหน้าเศร้าแล้วเหลียวมองใบหน้าโจนาธาน ตอนนี้เขาเพิ่งจะฉุกใจคิด แล้วนาทีต่อมาร่างสูงใหญ่ก็ย้ายไปอยู่กลางห้องครัวด้วยความรวดเร็ว
นางมาเรียตกใจเล็กน้อยที่เห็นเจ้านายโผล่มาที่นี่เพราะร้อยวันพันนี้โจนาธานไม่เคยเยี่ยมกรายเข้าห้องครัว
“มีอะไรหรือเปล่าคะนาย” นางถามอย่างเกร็งๆ สาวใช้สองคนก็ยุติงานที่ทำอยู่เพื่อรอรับคำสั่งเจ้านาย
“แองจี้อยู่ไหนมาเรีย!?” โจนาธานถามออกไปหัวใจก็เต้นตึกๆ ถี่ระรัว แต่ทว่านาทีที่มาเรียบอกว่านิลอรจากไปแล้ว พร้อมๆ กับกระเป๋าใบใหญ่ หัวใจเขาก็แทบจะหยุดเคลื่อนไหวเสียดื้อๆ ร่างทั้งร่างชาดิกแข็งเกร็งไม่อาจขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว
โจนาธานรับรู้ถึงฝ่ามืออบอุ่นของอดีภรรยาที่วางทาบบนต้นแขนด้านขวา เขารู้ว่าหล่อนจะเอ่ยอะไร แต่เขายังไม่อยากรับเอาความเสียใจจากใครทั้งนั้น ได้โปรดอย่าเอ่ยคำว่า เสียใจด้วยนะ กับเขาเลย เพราะแค่นี้เขาก็เสียใจมากพออยู่แล้วเขาไม่ต้องการความสงสารเห็นใจจากผู้ใด
หนุ่มใหญ่หันหลังเดินดุ่มๆ ออกจากห้องครัว เขาเดินเร็วๆ ผ่านห้องนั่งเล่นที่เด็กๆ เล่นกันอยู่เพื่อจะไปให้ถึงบันไดทางปีกขวา ถ้าเป็นไปได้เขาอยากขึ้นไปบนห้องแล้วไม่ต้องกลับลงมาอีกเลย เขาไม่อยากยอมรับความรับจริงว่านิลอรจากไปแล้ว จากไปพร้อมๆ กับชาร์ลส์...

ท่ามกลางความรู้สึกผิดที่ปะปนกับความสับสน ชาร์ลส์เลือกที่จะเอาความจริงที่ตนเพิ่งได้รับกลับมาแจ้งแก่ผู้เป็นนาย เขาตรงขึ้นห้องนอนทางปีกขวาแม้ว่าตอนนั้นจะเป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้วก็ตาม เขาเคาะประตูห้องเจ้านายและไม่ถึงนาทีประตูห้องก็เปิดอ้าออก เจ้านายที่รักเหมือนจะประหลาดใจที่เห็นเขาที่นี่ แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้เขามีเรื่องต้องเคลียร์กับนายหลายเรื่องทีเดียว
“ทำไมนายยังอยู่นี่!? นายกลับมาทำไม! หรืออยากจะลองดี คิดว่าฉันไม่กล้าฆ่านายหรือไงห๊ะ!” โจนาธานร้องถามขณะเปิดประตูแล้วก้าวออกมา เขาออกไปยืนมองหน้าชาร์ลส์ให้ชัดๆ ชาร์ลส์ไม่ควรอยู่ที่นี่ในเวลานี้ เขาสมควรอยู่กับนิลอรถึงจะถูก 
ชายหนุ่มผู้มาเคาะประตูเอาแต่ยืนก้มหน้านิ่ง ลมหายใจของเขาสูบเข้าปอดแรงๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ
“ผมหนีออกจากโรงพยาบาลเมื่อเช้าครับ ถ้าเจ้านายอยากฆ่าผมได้โปรดให้ผมพูดอะไรสักอย่างก่อนได้ไหม เราไปคุยที่ห้องทำงานเถอะครับ ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษานาย บางทีสิ่งที่ผมและนายเห็นอาจมีบางอย่างผิดเพี้ยนไป”
ชาร์ลส์เอ่ยประโยคชวนให้คิด เขาเดินนำหน้าเจ้านายที่เคารพไปยังห้องทำงานซึ่งอยู่ไม่ห่างจากห้องนอนเท่าใดนัก และก่อนจะปิดประตูก็ไม่ลืมหันซ้ายแลขวาดูให้แน่ใจว่าไม่มีร่างของม่ายสาวอยู่บริเวณนั้นจริงๆ
ภายในห้องทำงานที่ไฟจากฟ้าเพดานส่องสว่างขับไล่ความมืดมิด โจนาธานนั่งอยู่บนโซฟายาวเพียงหนึ่งเดียวในห้อง เขาอ่อนแรงและรู้สึกเหมือนจะไม่สบาย
“นายครับ... ผมว่านายคงอยากพักมากกว่า” ชาร์ลส์เดินเข้าไปหาเจ้านายที่รักทันทีที่เขาปิดประตูห้องทำงานเข้ามาจนสนิท เขาไม่ต้องการให้เอลิซล่วงรู้ถึงบทสนทนาในครั้งนี้
“มะ...ไม่ ไม่ต้อง ฉัน...อยากรู้ว่าทำไมนายยังอยู่ที่นี่ แล้ว...แองจี้ล่ะ แองจี้อยู่ที่ไหน ทำไมนายไม่ดูแลเธอห๊ะ!”
ไหล่กว้างหนาของโจนาธานสั่นน้อยไหวด้วยความไม่พอใจ เขาเอนหลังพิงเบาะแรงๆ อย่างไม่สบอารมณ์ 
“อะไรนะครับ? นี่คุณแองจี้เธอ...” ชาร์ลส์ถึงกับสะอึกเมื่อรู้ว่าตอนนี้นิลอรไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว “ถ้าคุณแองจี้เธออยากให้ผมไปด้วยเธอคงไม่รีบไปตอนที่ผมไม่อยู่หรอกครับ”
“นายหมายความว่ายังไงชาร์ลส์ ฉันคงไม่ได้พลาดอะไรไปใช่ไหม”
โจนาธานเปลี่ยนจากอารมณ์คุกรุ่นเป็นนิ่งอึ้งด้วยความวิตก ความโง่เขลาเบาปัญญาเดินสรวลเสเฮฮาในสมองของเขาในเวลานี้ หนุ่มใหญ่ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่ามันไม่จริง เขาไม่ได้ผลักไสนิลอรไปเพราะความเข้าใจผิดแน่ๆ
“บางทีสิ่งที่เราเห็นและคิดว่ามันจะเป็นเช่นนั้นมันอาจจะไม่จริงเสมอไปนะครับนาย บางทีคุณแองจี้อาจจะพูดถูกก็ได้” ชาร์ลส์หย่อนกายลงบนเก้าอี้ที่ลากมาจากหน้าโต๊ะทำงานของเจ้านาย ร่างสูงโปร่งของเขาปกคลุมเก้าอี้ตัวเล็กในเสี้ยววินาที สองมือเรียวยาวราวอิสตรียกคลึงหัวคิ้วอย่างเหนื่อยอ่อน ใบหน้าคมขาวเต็มใบด้วยความหม่นหมองระคนกังวลจนปิดไม่มิด
“นายคิดว่าอะไรจะจริงไปกว่าสิ่งที่ตาของเรามองเห็นหรือชาร์ลส์ นายคงโดนแองจี้ต้มจนเปื่อยซะแล้วล่ะ แองจี้น่ะนะ...เป็น...นางมารร้ายมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว... แองจี้พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่เธอต้องการ...”
โจนาธานพูดแล้วนิ่งเงียบปล่อยให่สมองอันสับสนมีภาพของนางมารน้อยมาเวียนวนจนแน่นไปหมด
“นั่นสิครับนาย ยอมแม้กระทั่งเป็นผู้เสียสละเพื่อให้ทุกคนได้รู้ความจริง” ชาร์ลส์เปรยออกมาในที่สุด สิ่งที่นิลอรต้องการสื่อให้รู้เขาคิดว่าวินาทีนี้เข้าใจมันอย่างถ่องแท้แล้ว
“ความจริงรึ? ความจริงที่แองจี้ปรุงแต่งนะสิ นายอย่าใส่ใจคำพูดของแองจี้นักเลย ฉันไม่ขัดขวางพวกนายหรอก นายรีบไปตามหาแองจี้นะชาร์ลส์ แล้วก็ช่วยดูแลเธอแทนฉันด้วย...” ร่างสูงหนาลุกจากโซฟาแล้วเดินมาหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม เขาวางมือบนไหล่ของชาร์ลส์ตบเบาๆ อย่างผู้ใหญ่ที่ต้องการส่งผ่านแรงใจให้เด็กที่กำลังเดินหลงทาง “เธอเลือกนายไม่ได้เลือกฉัน เพราะฉะนั้นดูแลเธอให้ดีนะ” 
หนุ่มใหญ่เอ่ยออกมาด้วยเสียงอันแผ่วเบาแต่หนักแน่นเหลือหลาย เขายินดีเป็นผู้แพ้หากว่าได้เห็นคนที่เขารักทั้งสองคนมีความสุขจริงๆ
“นายครับ...บางที...”
“ฉันไปนอนล่ะนะพรุ่งนี้ต้องบินไปอเมริกาแต่เช้า” เขาตัดบทและผละจากร่างของผู้ช่วยคนสนิท ชาร์ลส์ลุกพรวดเมื่อเจ้านายที่เคารพกำลังตรงไปที่ประตูทางออก
“นายครับ! ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คุณแองจี้!”



http://www.taratornpublication.com/Member/Detail/424/
อินเลิฟ
http://www.inlove-book.com/n_novel_detail.php?ide=8876
ธันวลัย
http://www.tunwalai.com/story/1133
นิยาย
http://www.niyay.com/story-64904/
ห้องสมุด
http://www.hongsamut.com/readniyai.php?niyaiid=3757
เด็กดี
http://my.dek-d.com/dekdee/writer/view.php?id=96594
น้ำจันทร์
นามปากกา อัญจรี
ชื่อ น้ำจันทร์
ลายเซ็น ฝากแรงรักทวงแค้น+ แรงรักซ่อนปรารถนา+ แรงรักยั่วพิศวาส+ หัวใจใกล้เกินเอื้อม + บุหงาราคี ด้วยน้าาา
ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM