เรื่อง นิยาย สตอรี่ พิรุณพร่ำรัก

เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่

พิรุณพร่ำรัก

 

 

บทนำ

 

 

เสียงย่ำผ่านแอ่งน้ำเฉอะแฉะ ดังขึ้นในกลางดึกที่เงียบสงัด ตามมาด้วยเสียงเอะอะโวยวายแหวกอากาศเย็นชื้นหลังฝนตก แสงสลัวจากเสาไฟฟ้าทอดยาวผ่านหน้าต่างไม้ที่กำลังหนีบปิดอย่างรวดเร็วตามสองข้างทาง... ราวกับพยายามกั้นตนเองและคนในครอบครัวออกจากเหตุการณ์ที่อาจจะก่อให้เกิดความเดือดร้อนในชีวิต

พวกเขาสามารถกล่าวได้ว่าการที่นักเลงตีกัน มาเฟียทวงหนี้ เก็บค่าคุ้มครองแผงลอย ได้กลายเป็นเหตุการณ์อันคุ้นชินของเหล่าผู้คนในแถบนี้ไปแล้วก็เป็นได้ ตามตรอกซอยเล็กซอยน้อยในย่านชนชั้นล่างนั้นช่างมีสภาพร้ายกาจเหลือทน และมันยังไม่รวม ‘การทำงาน’ ที่ราวกับจะเป็นง่อยของเหล่าตำรวจท้องถิ่น ผู้คนจึงเลือกที่จะสร้างกำแพงปกป้องตนเอง ขอไม่รับรู้ ไม่เห็น ไม่สนใจ ดีกว่าที่ลูกหลานของตนจะต้องมานั่งหวาดระแวงว่า ‘พวกใต้ดิน’ มันจะมาเคาะประตูห้องในแฟลตเล็กๆเมื่อใด

เมื่อพวกเขาเสนอหน้าเข้าไปช่วยเหลือ ‘เหยื่อ’ ของพวกมัน

ในขณะเดียวกันนั่นเอง ชายหนุ่มผู้ตกเป็นเป้าหอบหายใจถี่หนักและกระชั้นขึ้นเรื่อยๆ พวกเวรตะไลนั่นมันไล่กวดเขามาตั้งแต่ยี่สิบนาทีที่แล้วราวกับหมาล่าเนื้อ! เสียงฝีเท้าที่ตามมามีสี่คน... หรืออาจจะห้า และยังไม่นับพวกที่กระจายตัวไปดักทางเขาในอีกหลายๆตรอก กระนั้นเขายังวิ่งไม่หยุด จะให้พวกนั้นจับได้หรือ ไม่มีวันเสียหรอก!

เห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้งว่าเขาอาจจะไปกระตุกหนวดเสือเข้า แบบที่หลายๆคนไม่พึงปรารถนาที่จะกระทำ เพราะอาจก่อให้เกิดเหตุการณ์ร้ายแรงตามมา อย่างเช่นในตอนนี้

โคลนเหนอะหนะไถลลื่นอยู่ใต้รองเท้าผ้าใบเมื่อชายหนุ่มผู้โชคร้ายเลือกที่จะเปลี่ยนเส้นทางการวิ่งในชั่วเลี้ยววินาที หมู่ที่คนวิ่งตามมาสบถสาบานเป็นภาษาจีนกวางตุ้งหยาบคายถึงบุพการีตอนที่พวกมันล้มลื่นระเนระนาดกันไม่เป็นท่า... ชายหนุ่มลอบยิ้มมุมปาก ฟ้าฝนมักเป็นใจให้เขาเสมอแม้ในเวลาอับโชคแบบนี้

“ไอ้ลูกหมา... หยุดนะโว้ย!” ชายอีกคนที่โพล่ออกมาจากซอกตึกพร้อมตะโกนใส่หน้า มันได้ผลแค่ทำให้เขาชะงัก... และแค่เพียงชั่วเสี้ยววินาทีเท่านั้นเอง ชายหนุ่มก็สวนหมัดใส่หน้ามันอย่างไม่ยั้งคิด ตะโกนอย่างใจเด็ดทิ้งท้ายก่อนจะออกวิ่งต่อ

“หยุดให้โง่... แกเป็นใครถึงมาสั่งฉันได้!”

เสียงย่ำเท้ายังคงดังอย่างต่อเนื่อง... อีกนิดเดียว บุรุษหนุ่มผู้หลบหนีกระตุกยิ้มออกมา แสงสว่างรำไรส่องอยู่ปลายตรอกเบื้องหน้า เขาเร่งฝีเท้าขึ้นแม้รู้สึกราวกับว่าปอดของตนจะฉีกออกเป็นชิ้นๆ ก้าวผ่านถุงขยะที่กองพะเนิน หวังว่าปลายทางนั้นจะมีลูกน้องของเขารออยู่... หรือใครก็ได้ที่ทำให้เขารอดพ้นจากเหตุการณ์วินาศสันตะโรบ้าๆนี่เสียที

แต่แล้ว... แสงสว่างก็ดับวูบลง พร้อมกับความปวดหนึบที่บริเวณต้นคอ

“บอกว่าให้มาดักไอ้หมอนี่ตรงนี้ตั้งแต่แรกก็ไม่เชื่อ... แม่งวิ่งตามกันอยู่ได้” เสียงแหบห้าวดังขึ้น พร้อมกับก้อนอิฐขนาดเหมาะมือที่เพิ่งใช้เป็นอาวุธ ถูกเขวี้ยงทิ้งไปข้างทางอย่างไม่ใยดีโดยชายร่างบึกบึน นัยน์ตามันเป็นประกายกร้าวเมื่อมองร่างที่นอนกองไม่ได้สติบนพื้นหินเฉอะแฉะ

“แหม ถ้าไม่มีใครไล่ หมอนี่มันคงไม่วิ่งมาถึงตรงนี้หรอกลูกพี่...” ลูกน้องที่เดินๆตามกันมารีบแก้ตัวแทนเพื่อนหลายคนที่บัดนี้นอนร้องโอดครวญเพราะอาการบาดเจ็บอยู่ตามตรอก “คนอะไรวิ่งไวฉิบ พวกผมไล่กันเกือบตาย...”

“หยุดพล่าม! ไปรายงานนายได้แล้วว่าเรากำจัดหนูที่มาป้วนเปี้ยนแถวคลังไปได้อีกหนึ่ง... แค่สวะตัวเดียวยังปั่นป่วนกันได้ถึงขนาดนี้ อีกหน่อยพวกแกไม่โดนชาวบ้านมันยิงตายเลยรึไง!”

ผู้เป็นลูกน้องตัวกระตุกด้วยความกลัวเมื่อลูกพี่ขึ้นเสียงใส่ เขายิ้มแหยๆพลางถามต่อเสียงอ่อย

“แล้วเราจะเอาไงกับไอ้หมอนี่ดีครับลูกพี่...”

เสียงหวอแว่วมาแต่ไกลทำให้ผู้ที่มีศักดิ์เป็นลูกพี่กำหมัดแน่น บัดซบ... แถวนี้ไม่เคยมีตำรวจผ่าน มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ!

“ลากมันไปซ่อนไว้ข้างถังขยะ... แล้วสลายตัวให้เร็วที่สุด!”

สิ้นเสียง ชายหนุ่มผู้ตกเป็นเหยื่อโดนรุมลากไปกองไว้ริมถังขยะทันทีอย่างฉุกละหุก คนสั่งการปาดน้ำฝนปนเหงื่อเหม็นๆออกจากใบหน้า รีบพาลูกน้องออกวิ่งกลับเข้าไปในตรอก เมื่อเห็นว่าฝนชุดใหญ่อีกชุดกำลังจะเทลงมา

โดยทิ้งร่างที่เคยเป็นปัญหาไว้เบื้องหลัง และไม่หันกลับมามองอีกเลย

นามปากกา กลิ่นเอื้อง
ชื่อ กลิ่นเอื้อง
ลายเซ็น
ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM