เรื่อง นิยาย สตอรี่ เมียบำเรอรัก

เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่

งานแต่งงาน+เข้าหอ

บ้านพงไพรศาล

หลังจากแขกทยอยเข้ามาในงานจนเนืองแน่นก็ถึงเวลาเปิดตัวเจ้าสาวเมื่อเจ้าสาวเดินออกมาเจ้าบ่าวก็ตกตะลึงในความงามของเจ้าสาวชุดสีขาวบริสุทธิ์แบบเกาะอกช่วยขับทรวงอกของหญิงสาวจนเกือบทะลักออกมานอกเกาะ และยังช่วยขับผิวสีชมพูของเจ้าสาวให้เปล่งประกายอีกทั้งทรงผมที่เกล้าขึ้นไปแล้วปล่อยละต้นคอนิดหน่อยช่วยทำให้เห็นลำคอระหงที่รับช่วงกับใบหน้าเล็กของเจ้าสาวอย่างพอเหมาะพอดี เช่นเดียวกับเจ้าสาวที่ทึ่งในความหล่อและสง่าของเขา เจ้าบ่าวของเธออยู่ในชุดสูทสีขาว ใบหน้าเรียบเฉยที่ไม่แสดงอาการใดๆออกมาเลย เธอจึงยิ้มเพื่อหวังว่าเขาจะยิ้มตอบแต่กลับไม่มีแม้รอยยิ้มหรือคำพูดชื่นชมใดๆในตัวเธอเลย จึงกลายเป็นว่าเธอยิ้มเก้ออยู่ฝ่ายเดียว

 เธอสวยมาก ข้อนี้เขาไม่เถียงแต่เขาต้องเก็บความชื่นชมที่มีในตัวเธอไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยเมื่อคิดว่าตัวของเขาเองต้องแต่งงานเพราะอะไรและเธอยังเป็นต้นเหตุให้เขากับพลอยพิมต้องถูกจับแยกกันอีกแต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังแอบติดต่อกับเธออยู่ดี

 “ตาภูมิพาน้องไปทักทายแขกผู้ใหญ่สิจ๊ะ”  “ครับ”

 ชายหนุ่มตอบรับก่อนจะยกแขนขึ้นตั้งฉากเพื่อให้เจ้าสาวของเขาจับแล้วพาเดินไปตามโต๊ะต่างๆเพื่อทักทายแขกในงานหลังจากต้องเดินทักทายแขกก็ถึงเวลาที่คู่บ่าวสาวต้องขึ้นเวทีเพื่อกล่าวคำขอบคุณ

            เมื่อคู่บ่าวสาวขึ้นเวทีกล่าวคำขอบคุณแขกในงานเสร็จก็ถึงเวลาเข้าหอ

“ฝากน้องด้วยนะคุณภูมิ หนักนิดเบาหน่อยก็ช่วยอภัยให้กันถ้าฝ่ายใดเป็นไฟก็ขอให้อีกฝ่ายเป็นน้ำนะลูก”

คุณหญิงดวงแขกล่าวพร้อมกับลูบหัวลูกสาวของตนเอง

 “ตาภูมิดูแลน้องดีๆนะ หนักนิดเบาหน่อยก็รู้จักให้อภัยกันนะลูก หนูเล็กแม่ฝากตาภูมิด้วยนะลูก เอาล่ะตอนนี้ก็เลยเวลาส่งตัวมามากแล้วพ่อกับแม่ไปก่อนนะ ลูกจะได้พักผ่อน”

มารดาเขากล่าวขึ้นแล้วเดินออกไปทันที

“พ่อกับแม่กลับก่อนนะลูก   เราฝากลูกสาวด้วยนะค่ะ”

คุณดวงแขกล่าวขึ้นก่อนจะเดินตามคุณหญิงมลฤดีออกไปพร้อมกับปิดประตูแต่ก่อนที่ประตูจะปิดมารดาชายหนุ่มก็ชะโงกหน้าเข้ามาบอกกับคู่บ่าวสาวว่า

“ห้ามออกจากห้องหอเด็ดขาดนะลูก เขาถือ”

 มารดาเขากล่าวจบก็ปิดประตูทันทีแล้วจัดการล็อคจากด้านนอกเพื่อไม่ให้บ่าวสาวออกจากห้องหอ เจ้าสาวไม่เท่าไหร่ แต่ลูกชายเขานี้สิ “มันจะดีเหรอมล”

 คุณดวงแขถามขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังล็อคห้อง

 “ดีซิจ๊ะ ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวฉันจะให้เด็กๆมาเปิดก่อนพวกเขาตื่นแน่นอน ปะเราก็ไปพักผ่อนกันได้แล้วเหนื่อยกันมาทั้งวันแล้วนิ”

 คุณหญิงกล่าวขึ้นพร้อมกับเดินนำหน้าไปก่อน

 ภายในห้องหอ

เป็นอย่างที่คุณหญิงมลฤดีคิดจริงๆ เพราะคล้อยหลังพวกท่านไปไม่กี่นาทีภูภูมิก็เดินไปเปิดประตูแต่มันกลับถูกล็อคจากด้านนอกเขาทุบประตูหนึ่งทีด้วยความหัวเสีย จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคุณแม่ของเขา “แม่นะแม่”เขาพูดเสียงดังแล้วทุบประตูอีกครั้งเพื่อระบายอารมณ์ แล้วหันกลับมามองร่างเล็กที่นั่งสั่นอยู่บนเตียงเพราะกลัวอารมณ์ฉุนเฉียวของเขา

“นี่แม่คุณเลิกสั่นได้แล้วอย่ามาตอแหล อย่าคิดนะว่าผมจะไม่รู้ว่าคุณกับแม่ผมเป็นคนคิดเรื่องล็อคห้องบ้าบอเนี่ยใช่ไหม”

ชายหนุ่มถามขึ้นมาพร้อมกับเดินตรงไปยังร่างเล็กแล้วเอามือบีบไหล่มนอย่างแรง

“โอ้ย เปล่านะค่ะหนูเล็กไม่รู้เรื่องค่ะ”หญิงสาวอุทานแล้วตอบเขาเสียงสั่น

“ตอแหล ทำไมเธอจะไม่รู้เรื่องล่ะในเมื่อเธอเองก็อยากแต่งงานกับฉันจนตัวสั่นอยู่แล้วนิ กลัวหาผัวไม่ได้รึไงห่ะ ถึงไม่รู้จักปฎิเสธการแต่งงานกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้านะ”

ชายหนุ่มตะคอกพร้อมทั้งเพิ่มแรงบีบที่ไหล่มนลงไปอีกจนร่างเล็กสะอื้นน้ำตาไหลพรากเพราะทั้งเจ็บที่ไหล่และตกใจที่เขาตะคอกใส่เธอ “ ไม่ต้องมาบีบน้ำตา ยังไงน้ำตาของเธอก็ช่วยไม่ได้อยู่ดี แล้วฉันขอบอกเธอไว้ตรงนี้เลยนะ ที่ฉันต้องแต่งงานกับเธอเนี่ยเพราะฉันไม่มีทางเลือกต่างหากและก็จงรับรู้เอาไว้เลยว่าฉันมีคนที่ฉันรักแล้ว และฉันก็จะไม่มีวันรักผู้หญิงอย่างเธอเด็ดขาด” ชายหนุ่มบอกแล้วผลักร่างเล็กลงบนเตียงจากนั้นก็เดินเข้าห้องน้ำทันที

เมื่อลับร่างสูงหญิงสาวก็ปล่อยน้ำตาให้ไหลรินออกมาอย่างไม่อาย เมื่อกลั้นน้ำตาได้หญิงสาวก็ลุกขึ้นพร้อมกับเปิดตูเสื้อเตรียมชุดนอนให้กับเขา ชายหนุ่มเดินออกมาท่อนบนเปลือยเปล่าส่วนข้างล่างมีผ้าขนหนูที่พันแค่ที่เอว แล้วเขาก็ชะงักเมื่อเห็นชุดนอนวางไว้เป็นระเบียบบนที่นอน แต่เขากลับไม่สนใจเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อเอาชุดนอนตัวใหม่ แล้วหยิบเสื้อผ้าบนเตียงโยนลงตระกร้า เมื่อสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยเขามองหาร่างเล็กแล้วก็เจอเพราะตอนนี้เธอยืนอยู่นอกระเบียง

“นี่เธอ จะอาบน้ำนอนไหมห่ะฉันง่วงแล้วนะ” 

“ค่ะ หนูเล็กจะไปเดี๋ยวนี้แหล่ะค่ะ”

“ออ ฉันลืมบอกเธออีกอย่างหนึ่ง ฉันไม่ชอบนอนร่วมเตียงกับคนแปลกหน้า แล้วนั้น”

เขาชี้ไปที่โซฟาขอบหน้าต่าง “ฉันยกให้เธอสำหรับคืนนี้และคืนต่อๆไป” “ค่ะ”

พูดูดจบเขาก็ลมตัวลงนอนแล้วหันหลังให้เธอ

หญิงสาวได้แต่ตอบรับ  เขาพูดว่าคนแปลกหน้าเหรอเธอก็คงเป็นได้แค่นี้สำหรับเขาสินะ หญิงสาวมองแผ่นหลังกว้างแล้วหมุนกายเดินเข้าห้องน้ำพร้อมกับน้ำตา

 แสงแดดที่เล็ดลอดเข้ามากระทบกับดวงตาของชายหนุ่มเขากระพริบตาสองสามทีก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วเผลอมองไปที่โซฟาเป็นอันดับแรกแต่ก็ปราศจากร่างเล็ก เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามองทำไมเขาสะบัดหัวนิดหน่อยก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป

  ร่างสูงเดินลงมาข้างล่างแล้วตรงออกไปทันทีเมื่อเห็นแม่เขานั่งทานข้าวกับเธอ

“อ้าวตาภูมิ หยุดก่อนเราจะไม่ทานข้าวหน่อยเหรอหนูเล็กลงมือทำเองเลยนะ”

“ไม่ล่ะครับคุณแม่ ผมไม่หิว แล้วก็ไม่อยากทานด้วย ผมไปก่อนนะครับ สายแล้วเดี๋ยวเข้าบริษัทช้า” ชายหนุ่มพูดขึ้นแล้วเดินไปขึ้นรถที่มาจอดเทียบบันไดอย่างรู้งานทันที

“ไม่เป็นไรนะลูก แม่เชื่อว่าสักวันตาภูมิต้องมองเห็นคุณค่าและรักหนูเล็กอย่างแม่แน่นอน”

คุณหญิงมลฤดีปลอบใจเธอเมื่อเห็นร่างเล็กตรงหน้าซีดไปเพราะคำพูดของลูกชายนาง

เธอก็คิดเช่นกัน แต่วันนั้นมันจะมาถึงเมื่อไหร่ หนึ่งเดือน หนึ่งปี หรือว่ามากกว่านั้น หรือว่าวันนั้นมันไม่มีไว้สำหรับเธอ

 

 

 

อ่านแล้วเม้นหน่อย

อ่านบ่อยเม้น+คูลเย็นๆ

อ่านมาตลอดทุกตอนไม่ว่าตอนเช้าเย็น

ขอเม้น+คูลเย็นๆ+Fav+ Add ให้ไรเตอร์ตาดำๆหน่อยนร้าค่า

 

 

 

ตอนนี้เร่งรัดซักหน่อยนะค่ะเพื่อที่เนื้อเรื่องจะได้เข้มข้นเร็วๆ

แล้วก็ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมเข้าหอถึงไม่มีแบบว่า

เพราะตอนนี้ไรเตอร์จะเริ่มแปลงร่างให้คุณภูภูมิค่ะ

 ขอเม้น+คูลเย็นๆให้ชื่นใจบางนะค่ะ

และช่วยติชมหน่อยนร้าค่าไรเตอร์จะได้เอามาปรับปรุงผลงานให้ดีขึ้น

เพื่อท่านผู้อ่านที่น่ารักทุกคน

และสุดท้ายก็ขอขอบคุณทุกเม้นและคูลที่คอยกดให้มาตลอดทุกตอนนร้าค่า ขอบคุณจริงๆค่า

และสุดท้ายจริงๆขอขอบคุณนักอ่านเงาที่เข้ามาอ่านให้แต่ไม่ยอมเม้น+คูลให้ไรเตอร์ แต่ก็ทำให้ยอดผู้เข้าชมสูงมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ยอดเม้น+คูลกลับไม่กระเตื้อง ยังไงก็ขอบคุณนร้าค่า

 

2459
นามปากกา piwniyay
ชื่อ 2459
ลายเซ็น
ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM