เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่

มาแล้วค่ะ  ขอบคุณสำหรับเม้นท์นะคะ คนสวยบ่นคิดถึงคู่นารา

เลยจัดให้อ่าน อุอุ  ไม่รู้จะถูกใจไหมเอ่ย...ยังไงก็เม้นท์บอกนะจ๊ะ

 

            ร่างบางของศศินาราในชุดวอร์มมีผ้าขนหนูสีชมพูคล้องลำคอระหงเดินออกกำลังกายยามเช้าตรู่ในไร่องุ่นไกลสุดลูกหูลูกตาอย่างมีความสุข  อาจเป็นเพราะเมื่อคืนนี้เธอนอนหลับฝันดีเลยทำให้เช้านี้รู้สึกแจ่มใสก็เป็นได้  หญิงสาวยิ้มกับตัวเองขณะก้มมองพวงองุ่นพวงใหญ่ที่ย้อยลงมาจากแผงไม้ที่คนงานสร้างไว้ให้องุ่นพันกิ่งก้านไปทั่ว

‘อากาศยามเช้าในไร่กว้างนี่ช่างบริสุทธิ์สดชื่นจริงๆ...คิดถึงธาราจัง ไม่รู้เป็นไงบ้าง โทรหาก็ไม่ได้ จะเกิดอะไรหรือเปล่าน้า...’ ศศินาราคิด ก่อนเงยขึ้นจากพวงองุ่นแล้วเริ่มเดินอีกครั้ง

“ไม่หรอกมั้ง...คุณหลี่ต้าเหว่ยก็ดูเป็นคนดี แล้วอีกอย่างคนอย่างธารา คงไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรง่ายๆหรอก...”หญิงสาวเอ่ยกับตัวเอง  ตั้งแต่โตมา เธอกับน้องสาวฝาแฝดไม่เคยห่างกันขนาดนี้มาก่อน  เพราะแม้เรียนโรงเรียนประจำ ห้องพักที่อยู่ก็ต้องอยู่ด้วยกัน เรียนก็ต้องห้องเดียวกัน  ตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็อยู่ในคณะเดียวกัน คือ บริหารธุรกิจ  แต่ต่างกันที่ต่างเลือกหลักสูตรที่ตัวเองชอบ  ศศินาราเลือกเรียน ด้านการตลาด ในขณะที่ศศิธาราเลือกเรียน ด้านการจัดการ   ทำให้ทั้งคู่สนิทและผูกพันกันมากและไม่ว่าศศินารามีเรื่องอะไรก็จะมีศศิธารามาช่วยเสมอ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นด้านอื่นที่ไม่เกี่ยวกับการเรียนมากกว่า เช่น ถูกหนุ่มๆหลี  ถูกเพื่อนสาวของพวกหนุ่มๆที่ตามหลีมาระราน  หรือเรื่องเอาคืนที่แสบสันต์ทั้งหนุ่มขี้หลีและเพื่อนๆสาว จนทำให้หลายๆคนขยาดไม่กล้าหาเรื่องเธออีก อาจเพราะเหตุนี้ถึงทำให้เธอไม่กล้าสู้คนและยอมรับชะตากรรมมากกว่าจะบอกแก่ศศิธารา ด้วยไม่อยากให้มีเรื่อง  เนื่องจากศศิธารามีนิสัยโผงผาง ไม่ยอมใคร แต่ก็ไม่สามารถทำได้สักที ไม่ว่ามีอะไรเกิดกับเธอ ศศิธาราไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง

            “คุณมาทำอะไรที่นี่....”เมคินทร์ในชุดทะมัดทะแมงบนเจ้าสีหมอกม้าตัวโปรดถามขึ้น ก่อนกระโดดลงมายืนเท้าสะเอวมองคนตัวเล็กเจ้าปัญหานั้น

            “ฉัน...ฉันมาเดินเล่น......”หญิงสาวตอบ ก่อนสังเกตเห็นอุดมและคนงานชายอีก 4 – 5 คน เดินมาสมทบ  แต่ละคนมีอาวุธในมือแถมมีสีหน้าเคร่งเครียด โดยเฉพาะอย่างยิ่งก็ คนที่ยืนเท้าเอวอยู่หน้าเธอนี่แหละ

            “ทางโน้นเรียบร้อยครับคุณเมฆ...อ้าว! คุณนารา ทำไมมาอยู่นี่ได้ล่ะครับ...”อุดมเอ่ยถามเมื่อเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่กับนายตัวเองชัดว่าเป็นใคร  เขายังนึกขันนายจ้างหนุ่มเมื่อวานไม่หาย ที่ทำท่าลุกลี้ลุกลนกระวนกระวายที่ไม่เห็นพนักงานสาวสวยกลับมาเสียที....มันน่าสงสัยเพราะปกติเมคินทร์ไม่เคยมีอาการแบบนี้กับสาวๆคนไหนสักที ที่เขาเห็นก็มีแต่พวกผู้หญิงเท่านั้นที่มาตื้อนายจ้างหนุ่มของเขา

            “คุณอุดม! นารามาเดินเล่นน่ะค่ะ  มีอะไรกันหรือเปล่าคะ...” หญิงสาวมองอย่างสงสัย

อุดมหันไปมองหน้านายของตน  ก่อนหันไปหาคนงานที่เดินตามมาให้แยกย้ายกันไปทางอื่น คนงานชายเหล่านั้นพยักหน้ารับรู้ แล้วเดินจากไป

            “เผอิญผมมาตรวจดูความเรียบร้อยน่ะครับ....”อุดมตอบ

            ศศินารายิ่งขมวดคิ้วไปใหญ่  ทำไมถึงดูเหมือนว่าระแวดระวังกันเสียจนเหมือนจะมีการก่อการร้ายอย่างนั้น หรือเป็นเพราะเรื่องเมื่อวาน

            “เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ  ดูยุ่งๆกันจัง...”ศศินาราเอ่ยถามอย่างอยากรู้ เมื่อเห็นคนร่างสูงที่ยืนใกล้ๆไม่ตอบจึงหันหน้าไปถามชายอีกคนแทน

            “เกี่ยวกับเรื่องเมื่อวานหรือเปล่าคะ....”

            ชายสูงวัยมองหญิงสาวอย่างชั่งใจ แต่ก่อนจะได้พูดอะไร ร่างสูงที่ยืนเงียบอยู่ก็เอ่ยขึ้น

            “ไปทำงานต่อเถอะลุงดม เดี๋ยวผมจัดการทางนี้เอง...”

            อุดมพยักหน้า ก่อนเดินเลี่ยงไปอย่างรู้หน้าที่   เพราะแน่ใจว่ายังไงสาวน้อยก็คงปลอดภัยถ้าอยู่กับเจ้านายของเขา

            “คุณยังไม่ได้ตอบฉันเลย...เกิดอะไรขึ้นหรือคะ...” คนตัวเล็กหันมาถามอีก เมื่อไม่ได้คำตอบ

            ชายหนุ่มไม่ตอบแต่กลับคว้าข้อมือบางให้เดินตามเขามา ก่อนตวัดส่งร่างบางขึ้นไปบนม้าตัวโปรดของเขาแล้วโหนตัวตามขึ้นไปบนม้าด้วย

            “ผมจะพาคุณกลับที่พัก…แล้วคราวหน้าอย่าออกไปไหนคนเดียวอีก...เข้าใจไหม”ชายหนุ่มกระซิบบอกข้างใบหูหอมกรุ่นกลิ่นแป้งเด็กของหญิงสาว จนคนเป็นเจ้าของหน้าแดงระเรื่อกับความใกล้ชิดของเขา

            “ทำไม...ฉันอยากรู้เหตุผล...”ศศินาราแย้งพยายามหันไปถามคนที่เธออิงตัวอยู่

            คนที่ซ้อนหลังร่างบางถอนหายใจ  ‘ยังไง ผู้หญิงตัวเล็กนี้คงไม่ปล่อยให้คำถามนี้ค้างในใจแน่ๆ....บอกยังไงไม่ให้เธอตกใจจนอยากลาออกดีนะ....’เมคินทร์ครุ่นคิด

            “ว่าไงล่ะคะ  มีอะไรร้ายแรงหรือเปล่า...”เสียงหวานยังถามต่ออีกอย่างไม่ละความพยายาม

            “มีคนเจอศพคนงานเก่าของเรา ที่ผมเคยไล่ออกไปเพราะเอาแต่กินเหล้า เมื่อเช้ามืดนี้...”ชายหนุ่มเล่า

            คำว่า ของเรา ทำเอาคนฟังหัวใจพองโต ก่อนรู้สึกว่าเลือดสูบฉีดทั่วใบหน้า ร้อนวูบวาบไปหมด

            ‘นี่เขารวมฉัน เป็นส่วนหนึ่งด้วยหรือนี่...หมายความว่าไงนะ....’ศศินาราคิดใจเต้นระรัว พยายามรวบรวมสติ เพื่อถามเขาอีกถึงรายละเอียด

            “มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับการที่คุณ  คุณอุดมกับคนงานจะต้องทำเหมือนจะมีการก่อการร้ายในไร่นี่คะ...”คนขี้สงสัยถามต่อ

            “เกี่ยวสิ  เพราะเขาคือกุญแจที่จะทำให้เรารู้ว่าทำไมถึงมีปืนที่ทำเลียนแบบเราไปอยู่ที่ไร่คุณตฤณภพหลังจากโรงบ่มไวน์องุ่นของเขาถูกเผา.....”เมคินทร์ตอบเสียงเรียบ

            “ฆ่าปิดปากหรือคะ...”ศศินาราถามอย่างตกใจ  ทำไมมันน่ากลัวล่ะ ทำอย่างกับบ้านป่าเมืองเถื่อน ไม่มีกฎหมายอย่างงั้น....

            “ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น คนก่อเรื่องคงกลัวว่าคนงานที่ตายจะเปิดโปงตัวเอง เลยชิงปิดปากมันเสียก่อน...เพราะฉะนั้นจึงไม่เป็นการดีกับไร่เราแน่....หลายๆอย่างมันบ่งให้คิดว่า มีมือที่สามอยากให้ผมกับคุณตฤณภพของคุณฟาดฟันกันเอง แล้วรอเก็บเกี่ยวผลทีหลัง...”

            “ทำไมต้องมาว่า คุณตฤณภพของคุณกับฉันด้วย...ไม่เกี่ยวกันสักนิด”ศศินาราเถียงอย่างฉุนๆ นี่อยู่ดีๆจะมาหาเรื่องกันหรือไง...ตาบ้า!! ขึ้นๆลงๆยังกับพวกวัยทองแน่ะ

            “อ้าว! นี่ผมเข้าใจผิดเหรอ  ก็เห็นสนิทกันนี่นา....”ชายหนุ่มจอมยังหาเรื่องต่อ ใบหน้าคมมีรอยยิ้มที่มุมปากเพราะรู้สึกพอใจในคำตอบของอีกฝ่าย

            “มั่ว! คิดเองเออเอง....”เสียงหวานบ่นพึมพำ

            “ว่าอะไรนะ...ผมไม่ได้ยิน...”ใบหน้าคมที่ก้มมาถามจนชิดใบหู ทำเอาคนถูกถามตัวเกร็งเหมือนถูกแช่แข็ง ไหนจะไออุ่นที่แผ่มาจากแผ่นอกแกร่งที่ชิดแผ่นหลังของเธออีก ทำเอาใจเต้นโครมครามจนกลัวเขาได้ยินว่าใจเธอเต้นแรงแค่ไหน

            “ไม่...ไม่มีอะไร  คุณขยับออกไปหน่อยสิ...ฉันอึดอัด...”ร่างบางที่ใบหน้าแดงก่ำเอ่ยเสียงอ้อมแอ้มก้มหน้ามองมือตัวเองที่จับอานม้าแน่น

            “ขยับไม่ได้หรอกคุณ...เจ้าสีหมอกมันไม่ยาวเป็นงูนี่นา ผมจะได้ขยับไปให้ห่างคุณเป็นวาได้...”เสียงยียวนตอบ

            “ก็เมื่อกี้...มันไม่ใกล้ขนาดนี้นี่นา....”คนตัวเล็กยังแย้งอีก ก่อนพยายามขยับตัวไปด้านหน้าอีกให้ห่างแผ่นกว้างของเขา

            ‘ถึงจะกลัวม้าฝังใจมาแต่เล็กๆ แต่ตอนนี้ เธอเริ่มกลัวผู้ชายที่อยู่ใกล้ๆเธอมากกว่า’ศศินาราคิด

            “อย่าสิคุณ...เดี๋ยวเจ้าสีหมอกได้คอหักพอดี...นั่งดีๆ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว...”เมคินทร์บอกขณะรั้งเอวบางให้มาชิดตัวเองอีกครั้ง ก่อนใช้ส้นเท้ากระทุ้งเบาๆให้เจ้าสีหมอกเร่งความเร็วอีก จนคนตัวเล็กหมดสิทธิได้ประท้วงใดๆอีกจนถึงที่พัก

           

“ลงมาสิ....”ชายหนุ่มบอกขณะยื่นมือไปรับร่างบางที่นั่งอยู่บนม้าใหญ่  แต่ดูท่าคนบนม้าจะกลัวจัดเพราะเธอทำท่าเหมือนหวาดเสียวจนหน้าซีด...

“ดูท่าคุณจะเกลียดม้าจริงๆแฮะ...ลงมาสิ หรือจะให้ผมอุ้มลง”ชายหนุ่มทำท่าเหมือนอย่างที่บอกจนร่างบางต้องรีบส่ายศีรษะทันควัน

“ไม่ต้อง คุณทำไมไม่เอาสีหมอกไปเทียบที่ก้าวลงง่ายๆล่ะ  มันสูง...”ศศินาราโอดครวญ

“ไม่ล่ะ...ถ้างั้นคุณต้องทำเอง...สิสั่งมันสิ สวยๆอย่างคุณมันคงเชื่อฟัง...”เมคินทร์บอกอีกสีหน้าที่มองเธอเต็มไปด้วยความขบขัน มือที่ยื่นให้เปลี่ยนเป็นกอดอกมองอย่างอยากรู้ว่าเธอจะทำไงต่อ

และเหมือนเจ้าสัตว์แสนรู้จะรู้ว่าเจ้านายอยากแกล้งคนที่อยู่บนหลังของมัน  เจ้าสีหมอกเปลี่ยนจากยืนนิ่งเป็นเริ่มขยับตัวสร้างความหวาดเสียวเป็นอย่างยิ่งแก่คนที่นั่งบนหลังของมัน

“คุณ! คุณ! ห้ามมันที ไม่เอานะ ฉันกลัว...”ร่างบางร้องลั่น เกาะรอบเจ้าตัวโตที่แกล้งเดินเหยาะแน่นเป็นลูกลิง ทำเอาคนมองหัวเราะก๊าก....

“บอกเองสิ...ผมไปนะ...หิวข้าว...”อีกฝ่ายยังกวนต่อ หลิ่วตาให้เจ้าตัวแสนรู้คล้ายบอกมันว่า ทำได้ดีไอ้น้อง อย่างไงอย่างงั้น

เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมช่วยเธอง่ายๆแน่ๆ  ศศินาราถึงกลับปลงกับตัวเอง พยายามนึกตอนที่พ่อจ๋าสอนเธอกับศศิธาราตอนขี่ม้า

‘ใช่...ต้องลูบเบาๆที่แผงคอ ค่อยๆบอกคำสั่ง....’ร่างบางคิด พลางใช้มือบางค่อยๆลูบที่แผงคอของเจ้าตัวยุ่ง  ทำเอาคนที่แอบมองไม่ได้ไปไหนไกลมองอย่างลุ้นๆ เขามั่นใจว่า เจ้าสีหมอกของเขาต้องดูแลเธอได้เป็นอย่างดี เพราะมันเป็นม้าที่ผ่านการฝึกฝนจนได้รับมาหลายรางวัล...ที่เขาปล่อยให้เธออยู่กับมันเพียงลำพังก็เพราะอยากให้เธอลืมประสบการณ์แย่ๆเกี่ยวกับม้า และยอมญาติดีกับมันบ้าง รักมันอย่างเขารัก...พอนึกมาถึงตรงนี้...ร่างสูงก็ขมวดคิ้วเข้มของตนอย่างแปลกใจ...

‘แล้วทำไม...เราถึงอยากให้เธอชอบม้าเหมือนเขาด้วยวะ...ก็เธอต้องทำงานอยู่ในไร่เขาไง...ถ้าไม่ชอบม้าจะอยู่ได้ไง....’ชายหนุ่มให้เหตุผลกับตัวเองข้างๆคูๆ ก่อนจะหันไปสนใจร่างบางกับม้าของเขาอีกครั้งคล้ายตัดความคิดฟุ้งซ่าน

“สีหมอกจ๋า...อย่าวิ่งนะจ๊ะ ฟังนารานะคนดี...ถ้าพานาราไปลงที่เนินทางขึ้นนั่น จะให้รางวัลเป็นแครทหวานๆ 1 อัน...นะ”ศศินาราเอ่ยบอกอย่างต่อรอง เพราะเคยรู้มาจากป้าสายหยุดว่า เจ้าตัวโปรดของเมคินทร์ชอบแครทเป็นที่หนึ่ง  ดูเหมือนเจ้าตัวยุ่งจะเข้าใจ เพราะจากที่เดินเหยาะๆก็กลับหยุดนิ่ง ทำให้ศศินารายิ้มอย่างดีใจ

“สีหมอกไปที่เนินสิ...สิ...”ร่างบางบอกอีก แต่เหมือนเจ้าตัวยุ่งจะรวนเหมือนต่อรองอะไรต่ออีก จนศศินาราต้องลองเพิ่มจำนวนสินบน

“สองเลยอะ  นะ...” คราวนี้เจ้าตัวยุ่งร้องรับ แต่ก็ยังไม่ขยับ

“สามก็ได้...นะ สีหมอกนะ...” ได้ผลเจ้าตัวยุ่งร้องอีกแล้วพาร่างบางบนหลังเดินเหยาะๆไปที่เนินตามที่บอกแล้วหยุดนิ่งให้คนบนหลังได้ก้าวลงจนเรียบร้อย 

ศศินารามองความแสนรู้ของเจ้าตัวยุ่งอย่างทึ่งๆ หลังจากลงมายืนบนพื้นดิน เธอหันไปมองเจ้าม้าสูงที่มองเหมือนทวงสัญญา

‘ไม่น่าเชื่อว่าม้าจะแสนรู้ได้ถึงขนาดนี้...ความจริงม้าก็น่ารักแฮะ...’ ร่างบางคิดพลางเอื้อมไปลูบหัวเจ้าตัวยุ่งเบาๆ

“รออยู่นี่นะสีหมอก...เดี๋ยวจะไปเอารางวัลที่ห้องครัวมาให้....”ศศินาราบอกก่อนวิ่งไปเพื่อจัดการตามที่บอก 

“เอาใหญ่เลยนะสีหมอก...รู้จักต่อรองซะด้วย เจ้าเล่ห์จริงแกเนี่ย...”เจ้าของตัวจริงที่เห็นหญิงสาวเลี่ยงออกไปแล้ว เดินมาตบแผงคอเพื่อนซี้เบาๆอย่างหมั่นไส้  ส่วนเจ้าตัวยุ่งก็ไม่ยอมแพ้ หันมาร้องใส่คล้ายเถียงว่า ยังไงก็น้อยกว่าเจ้านายนะครับ...จนผู้เป็นเจ้าของอดหัวเราะกับความแสบของเจ้าตัวโปรดของตนไม่ได้

 

“แกแน่ใจนะ ว่าไม่เหลืออะไรให้เป็นหลักฐานสาวมาถึงกู...”สินธรถามนายชิดลูกน้องที่มาบอกเรื่องที่จัดการเก็บพยานเรียบร้อย

“ครับพี่...หมดจด  ต่อให้ไอ้เมฆกับไอ้แก่อุดมจะเก่งแค่ไหนก็ไม่มีทางรู้ว่าเป็นฝีมือของเรา...”ชิดลูกน้องหน้าโหดบอกอย่างหนักแน่น

“ก็ดี...กูยังเสียดายไม่หาย...คิดไม่ถึงว่าไอ้ตฤณมันจะกล้าบุกไปถามไอ้เมฆถึงที่...อุตส่าห์หวังให้มันจัดการไอ้เมฆ...กูจะได้สบาย แล้วค่อยกำจัดมันทีหลังแท้ๆ...”สินธรพูดอย่างอารมณ์เสียแววตาเครียด

“หรือมันจะสงสัยเรา...ห๊า...พี่”นายเบี้ยวลูกน้องอีกคนถาม

“นั่นสิ...กูลองถามดูว่ามันจะไปต่างประเทศไหม เห็นมันบอกว่าจะขออยู่จัดการอะไรๆในไร่ให้เรียบร้อยก่อน...มันชักไม่ง่ายอย่างที่กูคิดแล้วสิ....”สินธรลูบคางสีหน้าเจ้าเล่ห์

“หรือพี่จะเลิก....”ลูกน้องร่วมแผนชั่วถามพร้อมกัน

“ไม่!! กูลงทุนมาขนาดนี้แล้ว  กูไม่ยอมไปเริ่มใหม่หรอก....”อีกฝ่ายสวนตอบทันที

“แล้วถ้าพวกมันรู้ ว่าเรื่องที่เกิดมันมาจากเรา...จะแย่นะพี่...”ฝ่ายนายเบี้ยวลูกน้องยังท้วงอีก แล้วก็ได้รางวัลเป็นการยันโครมใหญ่จากลูกพี่

“ไอ้โง่!! คนอย่างกูไม่โง่ให้มันจับได้หรอก...กูยังมีแผนสำรอง...เมื่อวานพวกมึงเห็นสาวสวยที่ไอ้ตฤณมันพาไปกินข้าวไหม....”

“เห็นพี่...ขาวจั๊วะน่าเจี๊ย...”นายชิดลูกน้องอีกคนที่ไม่โดนถีบหันมาออกความเห็น ทำท่าหื่นๆตามสันดานชั่ว

“นางนั่นจะเป็นชนวนสำคัญที่กูจะใช้ให้มันผิดใจกัน...กูดูมันสองคนทั้งไอ้เมฆไอ้ตฤณมองท่าจะถูกใจนางนั่นไม่น้อย...”สินธรเอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์

“แล้วพี่จะทำไงล่ะ ในเมื่อนางคนสวยนั่นมันอยู่ในไร่ไอ้เมฆตลอดนี่พี่...”นายเบี้ยวที่หายจากอาการจุกถามอีก

“กูมีวิธีของกูแล้วกัน  ขนาดขนยาข้ามไร่ไปอีกจังหวัดถึงชายแดนกูยังทำได้ เรื่องล่อนางคนสวยออกจากไร่จะไปยากอะไร....”สินธรคนชั่วพูดก่อนหัวเราะอย่างมาดร้าย  ส่วนลูกน้องก็พากันเป็นลูกคู่หัวเราะประสานเสียงไปด้วยอย่างเอาใจลูกพี่ เพราะอย่างไงพวกมันก็ไม่มีทางเลือกนอกจากจะร่วมหัวจมท้ายไปกับลูกพี่จนถึงที่สุด

 

“ไม่กลัวม้าแล้วหรือคะคุณนารา...”สายหยุดแม่บ้านประจำไร่ถาม เมื่อเห็นหญิงสาวป้อนแครทให้เจ้าสีหมอกม้าแสนรู้ของนายหนุ่มอย่างอารมณ์ดี

“ค่ะ...นาราเพิ่งเห็นความน่ารักแสนรู้ของมัน...ความจริงม้าก็ไม่ได้น่ากลัวไปหมดทุกตัว...”ศศินาราหันมาบอกด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันกลับไปป้อนแครทอีก เมื่อเจ้าตัวยุ่งเอาหน้ามาชนหลังเบาๆคล้ายเรียกให้เธอทำหน้าที่ต่อ

“โอ้ย! เจ้าตัวนี้มันฉลาดค่ะ ...เจ้าเล่ห์ด้วย...คราวก่อนเจ้าเล็กคนงานก็เสียพนันกับเจ้าสีหมอกเป็น

แครทหวาน  3  กิโลแน่ะ...”แม่บ้านเล่าพลางหัวเราะ

            “จริงเหรอคะ...แล้วพนันอะไรกันล่ะคะ...”หญิงสาวถามอย่างอยากรู้

            “ก็เจ้าเล็กมันดันไม่เชื่อว่าเจ้าตัวนี่แสนรู้  รู้ภาษา มันดันไปท้าว่าถ้าแสนรู้จริงต้องบวกเลขได้ แล้วเจ้านี่มันบวกได้สิคะ...ฮือฮากันทั้งไร่เลย....”อีกฝ่ายเล่าต่อ

            “ว้าว!! ไม่น่าเชื่อ....ฉลาดจังนะเราน่ะ...”ศศินาราพูดพลางลูบหัวเจ้าตัวยุ่ง

            “แล้วมันบวกไงล่ะคะ...”เธอหันมาถามอีก

            “มันก็ร้องเป็นคำตอบสิคะ...พอถาม 2 + 2 เป็นเท่าไหร่ เจ้านี่ก็ร้อง 4 ที ตลกมากเลยค่ะ ก็สมควรแล้วที่นายจะรักมันมาก...”สายหยุดแม่บ้านบอก ขณะที่หญิงสาวที่ได้ฟังมองสีหมอกอย่างแปลกใจในความฉลาดของมัน

            “งั้น...เมื่อกี้ที่แกล้งฉัน ก็เพราะรู้เห็นเป็นใจกับเจ้านายของแกล่ะสิ...”ร่างบางถามเสียงแข็งๆแกล้งทำหน้าดุใส่เจ้าจอมเจ้าเล่ห์ที่ยืนทำตาบ่องแบ้วตาใส

            “ร้ายจริงๆ ทั้งลูกพี่ลูกน้องเลย...”ศศินาราเอ่ยว่าอย่างงอนๆก่อนกอดอกหันหลังให้ แต่พักเดียวก็กลับมาหัวเราะเพราะม้าเจ้าเล่ห์เอาหัวมาถูไถที่หลังบางของตน มันทำตัวเป็นแมวขี้อ้อนได้น่าอัศจรรย์

            “ก็ได้ๆ ไม่โกรธก็ได้  แต่ห้ามดื้ออีกนะ...”ศศินาราบอกก่อนลูบหัวเจ้าตัวยุ่งอย่างอ่อนโยนก็ได้รับเสียงร้องตอบของม้าเจ้าเล่ห์เป็นการรับคำทันที  จนทั้งศศินาราและสายหยุดอดหันมาหัวเราะใส่กันอย่างอดไม่ได้กับความแสนรู้ของมัน ....  

 

 

 

ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์
1ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
2ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
3ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
4ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
5ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
6ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
7ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
8ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
9ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
10ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
11ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
12ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
13ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
14ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
15ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
16ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
17ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
18ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
19ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
20ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
21ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
22ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
23ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
24ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
25ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
26ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
27ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
28ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
29ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
30ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
31ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
32ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
33ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
34ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
35ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
36ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
37ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
38ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
39ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
40ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
41ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
42ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
43ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
44ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
45ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
46ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
47ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
48ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
49ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
50ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
51ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
52ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
53ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
54ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
55ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
56ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
57ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
58ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
59ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
60ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
61ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
62ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
63ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
64ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
65ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
66ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
67ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM