เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่                เมเธียสมองอาการตาค้างของแม่จอมยุ่งข้างๆ อย่างนึกขัน มีอะไรบ้างที่เธอไม่แปลกใจ อาการหน้าแนบกระจกนี่ดูจะเป็นที่ชินตาสำหรับชายหนุ่มเสียแล้ว แต่ดูท่าสองผู้เฒ่าแห่งแคเรียจด์จะไม่คิดเช่นนั้น

                “นายหญิง” แดลีนเรียกคนที่เกาะกระจกอยู่

                ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากเธอ

                “นายหญิง” แดลีนเรียกเสียงเข้มขึ้น

                คียาหันมามองซ้ายขวา แม่นมแดลีนเรียกใครกัน

                “ข้าเรียกท่านนั่นแหละ” แดลีนส่ายหน้า เห็นทีคงต้องฝึกมารยาทกันอีกเยอะ

                “เรียกฉันทำไมละ ฉันไม่ใช่นายหญิงสักหน่อย” คียาท้วง เธอไม่ได้เป็นภรรยาเค้านี่ เธอเป็นแค่คนอาศัยไม่ใช่เหรอ

                “ต่อไปท่านต้องเป็นนายหญิงของบ้าน” แดลีนกล่าว ไม่ยอมอธิบายอะไรเพิ่ม

                “ไม่เอา” เสียงปฏิเสธของคียาทำให้คนที่กำลังนั่งยิ้มอยู่ ชะงัก หันมามองเธอพ้อๆ นี่เขาคิดผิดหรือเปล่านะที่บังคับให้เธอผูกชะตากับเขาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้

                แดลีนหันไปมองนายท่านของเธอ นึกสงสารเมื่อเห็นสีหน้าหมองลง

                “เดี๋ยวเค้า....เอ้อ....ท่านเมเธียส” เธอหันไปมองคนข้างๆ “มีแฟนขึ้นมา ฉันก็โดนแหกอกนะซิ”

                เสียงอู้อี้อธิบายเหตุผลที่ตามมา ทำเอาคนหน้าหมองยิ้มออกมาได้ หึ หึ แฟนฉันก็เธอไง ยัยเซ่อ

                “เอาเถอะน่า ยังไงตอนนี้นายท่านยังไม่มีใคร เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวของบ้าน ก็ครองตำแหน่งนี้ไปก่อนนะ” แดลีนเองก็อดหัวเราะไม่ได้ ต้องนึกหาเหตุผลมาทำให้คนข้างหน้ายอมรับตำแหน่ง

                “ท่านนั่งเฉยๆ ก็ได้ ไม่ต้องหันซ้ายหันขวาอย่างนั้น” หลังจากหมดปัญหาเรื่องนายหญิงของบ้านแล้ว แม่นมแดลีนก็วกกลับมาหาเรื่องที่ตั้งใจเรียกในครั้งแรก

                “แหม...คุณแม่นม บ้านเรือนที่นี่ออกแปลกตา ฉันก็อยากมองมั่งซิ” คียาบอกแม่นมเสร็จ ก็หันหน้าหน้าไปดูตึกสูงสีขาวขุ่นที่มีแฉกช่อขึ้นมาห้าหกช่อคล้ายกลีบดอกบัว ทำตาโต

                แม่นมแดลีนได้แต่ส่ายหัว หนักใจกับการฝึกสอนกริยาให้นายหญิงแห่งแคเรียจด์

                เมเธียสส่งยิ้มบางๆ ไปให้สองผู้เฒ่าประหนึ่งอาการฝากดูแลนายหญิงคนใหม่ด้วย ทั้งสองคนมองหลังของหญิงสาวที่ตอนนี้หันหน้าแนบกระจกอีกครั้งอย่างเอ็นดู

               

                ยานลำใหญ่แล่นผ่านกลางเมืองไปออกอีกฟากหนึ่งอย่างรวดเร็ว เธอเห็นภูเขาสีฟ้าเทาอยู่ตรงด้านหน้า อีกฟากของภูเขาเป็นทะเลสีเขียวมรกต และที่เธอเห็นหลังภูเขาซึ่งในตอนแรกเธอคิดว่าเป็นเขาอีกลูก แต่เมื่อดูไปนานๆ เธอก็เห็นว่ามันคือดาว ดาวดวงใหญ่สีน้ำตาลเข้ม ใหญ่โตเหมือนกับว่ามันจะกลืนกินดาวดวงนี้

                คียาหันไปหาคนที่จะให้คำตอบได้ในทันที

                “เมเธียส” เธอเอื้อมมือมาคว้าแขนคนข้างๆ ชี้ให้ดูดาวดวงนั้น

                เมเธียสหันไปตามเสียงเรียก อะไรทำให้เธอตกใจอย่างนี้ มองตามมือน้อยที่ชี้ไป ก็กลั้นหัวเราะไม่ได้

                “อึ๊ก อึ๊ก เอิ้ก หึ อึ๊กๆๆ “ เสียงหัวเราะแบบกลั้นไม่อยู่ของนายท่าน ทำเอาบ่าวเฒ่าทั้งสองยิ้มให้กันโดยไม่รู้ตัว นานแค่ไหนแล้วนะที่พวกเขาไม่เห็นนายหนุ่มของตนหัวร่อ

                คนชี้หันมาเบ้หน้าใส่คนที่หัวเราะอยู่ มองด้วยสายตางอนๆ

                “ก็คนไม่เคยเห็นนี่” เสียงน้อยบ่นอุบอิบ โกรธคนตัวโตที่หัวเราะเยาะ เหมือนเธอเป็นพวกบ้านนอกเข้ากรุง

                “เอาละ ข้าขอโทษ” เมเธียสพยายามส่งเสียงขอโทษ ทั้งที่ตอนนี้หน้าแดงเพราะกลั้นหัวเราะอยู่

                “นั่นดาวกราบริเอลี่ เป็นดาวเคราะห์แม่ของดาวบาร์โบเนียน” เมเธียสพยายามทำเสียงให้ดูเป็นวิชาการ กลบเกลื่อนอาการงอนของคนข้างๆ

                “ทำไมเราไม่ไปอยู่บนดาวการ...บริลี่” โอ้ยชื่อดาวอะไรไม่รู้ จำยากจัง

                “กรา_บริ_เอ_ลี่” เขาแก้ให้ “ก็เพราะสภาพแวดล้อมไม่เหมาะสมให้กับพวกมนุษย์แบบเรา แต่ก็มีพวกสัตว์ต่างดาวอาศัยอยู่เหมือนกันนะ” เขาอธิบาย

                “งั้นก็แสดงว่ามีเอเลี่ยนที่ไม่ใช่มนุษย์อยู่จริงซิ” เธอเผลอปล่อยไก่ออกไป เออ ลืมไป ขนาดมนุษย์บนดาวอื่นยังมี แล้วทำไมจะมีสัตว์ต่างดาวไม่ได้เนาะ คิดแล้วอยากปิดปากตัวเอง

                “ก็มีซิ มีมากด้วย อวกาศไม่ใช่สนามเด็กเล่น อันตรายมีอยู่ทุกที่แหละ” คราวนี้เสียงคนอธิบายบอกว่าจริงจัง

                คนอยากรู้หมดความสนใจที่จะสนทนาต่อ หันไปมองข้างนอกหน้าต่างอีกครั้ง

 

                เมเธียสปล่อยให้เธอมองหน้าต่างจนมาถึงเกือบชานเมือง ยานบินในระดับสูงทำให้สามารถมองข้ามเนินเขาเข้าไปในหุบเขาที่เวิ้งกว้างใหญ่ มองเห็นสายน้ำตกสูงไหลรินจากหน้าผากระทบลำธารเบื้องล่างเป็นฝอยขาว สายธารที่คดเคี้ยวผ่านกลางหุบเขาออกสู่ทะเล ณ อีกด้านของหุบเขา

                คียาพักตร์มองตามลำธารเล็กๆ ไป เห็นที่ราบเป็นทุ่งหญ้าสีชมพูอยู่กลางเนินเขา แม้จะอยู่สูงแต่เธอก็เห็นใบหญ้าพลิ้วเล่นลม ยานลำใหญ่ค่อยลดระดับลงจนหยุดนิ่งตรงสนามหญ้าใหญ่เชิงเขา

                คียาหันไปมองรอบๆ สิ่งปลูกสร้างขนาดมโหฬารแปลกตาอย่างทึ่งในความวิจิตรของมัน

                “บ้านของเรา” เมเธียสกระซิบข้างหู

                เธอหันไปมองหน้าเขานิดหนึ่ง รับรู้ด้วยความรู้สึกที่ส่งถึงกัน ‘บ้าน’ คำนี้สร้างความรู้สึกอบอุ่น อิ่มเอม และปลอดภัย

                รูปทรงของบ้านคือ แท่งคริสตัลยักษ์สีเขียวอมฟ้าที่เป็นรูปทรงรีเหมือลูกรักบี้ ส่วนปลายเรียวตั้งติดฐานสี่เหลี่ยมที่น่าจะเรียกได้ว่าเป็นเทอเรส มีบันไดห้าหกขั้นเวียนจากส่วนเรียวที่ติดพื้นขึ้นไปถึงประตูบ้าน หน้าต่างหลายบานโผล่ออกมาจากแท่งคริสตัลยักษ์ บางช่องเป็นประตูมีระเบียงเล็กๆ ยื่นออกมา ส่วนบนยอดของแท่งคริสตัลถูกฉลุให้ดูคล้ายผนังแกะสลักลวดลายละเอียด โดยมีหลังคาคือยอดแหลมเรียว

                บ้านคริสตัลตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้หลากสีสัน ทางเดินเข้าบ้านปูด้วยหินตัดหน้าให้เรียบทอดยาวจรดขั้นแรกของบันได

                คียาหันไปมองคนที่จูงมือเธอลงจากยาน

                “นี่....บ้านคุณเหรอ” เธอชี้มืออย่างไม่แน่ใจในรูปทรงที่เห็น จากที่ผ่านมามีบ้านหินแถบชานเมือง และตึกสูงระฟ้าในเมือง แต่ที่นี่บ้านกับเป็นแท่งคริสตัล อีตานี่ เป็นซุปเปอร์แมนรึเปล่าหว่า

                “ไม่ใช่” เสียงบอกพร้อมหน้าตาที่ดูกรุ้มกริ่มเจ้าเล่ห์

                “บ้านของเราต่างหาก” คนเจ้าเล่ห์เฉลย หันมาดู ยิ้มพราวให้เธอ

                “บ้า” คียาเขินกับสายตาที่ทอดมองเธออย่างเปิดเผยความในใจ แต่ก็ยังไม่อยากปักใจนัก กลัวเป็นแค่คิดไปเอง

                “มาเถอะ” เมเธียสจูงมือคู่ชะตาหมาดๆ เข้าบ้าน

                บ่าวทั้งหมดออกมาตั้งแถวยืนรอรับนายหญิงคนใหม่ของบ้านบริเวณเทอเรส ทุกคนถอนสายบัวและคำนับพร้อมเพียงกัน โดยมีวาตันและแดลีนเดินตามนายทั้งสองคนของบ้านแคเรียจด์

                ประตูทำจากเส้นโลหะสีเงินขัดสานกันเป็นลวดลายแปลกตา  เมเธียสพาคียาเดินผ่านประตูเข้าไป เธอตะลึงในความวิจิตรงดงามของการตกแต่งที่ราวกับพระราชวังนั้น ห้องชั้นล่างนี้เป็นโถงกว้างมีบันไดใหญ่อยู่ตรงกลาง ทั้งห้องประดับด้วยอัญมณีหลากสีดุจอยู่ในท้องพระคลังของมหาราชาทีเดียว แม้ผ้าม่านประดับก็ยังปักลวดลายดอกไม้งดงามแปลกตาด้วยเพรชนิลจินดาระยิบระยับ

                “บ้านนี้ท่านพ่อสร้างให้ท่านแม่โดยเฉพาะ อย่างที่เจ้ารู้ ท่านแม่ข้าเป็นชาวคลาก ซึ่งอาศัยอยู่ในน้ำ แต่ท่านก็สามารถร่ายมนต์ให้เป็นมนุษย์ได้บางคราว” เขาจูงมือเธอเดินไปที่รูปภาพชายและหญิงเงือกเบื้องหน้า

                “คริสตัลจากดาวคลาก จะช่วยให้ท่านแม่สามารถเป็นมนุษย์ได้โดยไม่ต้องใช้มนต์ช่วย ท่านพ่อจึงสร้างบ้านนี้ขึ้นมา หินเหล่านี้” เขาผายมือไปรอบๆ ห้อง

                “ท่านพ่อตั้งใจนำมาประดับตกแต่งให้คล้ายดาวคลาก เพื่อให้ท่านแม่จะได้ไม่รู้สึกเหงายามจากบ้านมา”

                คียาอึ้งในความรักของคนทั้งสองในภาพ สายตาที่บิดาเขาทอดมองภรรยาบ่งบอกถึงความรักมากมายมหาศาล

                “มาเถอะ” เขาเดินนำเธอขึ้นบันไดไปยังชั้นบนของบ้าน

ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์
1ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
2ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
3ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
4ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
5ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
6ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
7ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
8ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
9ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
10ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
11ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
12ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
13ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
14ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
15ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
16ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
17ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
18ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
19ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
20ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
21ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
22ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
23ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
24ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
25ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
26ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
27ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
28ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
29ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
30ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
31ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
32ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
33ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
34ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
35ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
36ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
37ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
38ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
39ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
40ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
41ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
42ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
43ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
44ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
45ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
46ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
47ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
48ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
49ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
50ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM