เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่

            ออร์ดี้สีดำแล่นฝ่าความมืดและแสงสียามค่ำคืนอย่างไม่รีบร้อนนัก ที่หมายคือคอนโดหรูใจกลางกรุง ที่อยู่ไม่ห่างจากผับนี้มากนัก  กระทั่งถึงที่หมายร่างสูงก้าวลงจากรถ อ้อมไปเปิดประตูข้างคนขับแล้วอุ้มร่างบางที่ตัวเบาเกินคาดออกมาเพื่อพาไปยังห้องพักชั้นบนสุดของคอนโดนี้

            แม้จะดึกมากแล้วยังพอมีคนอยู่บ้างแต่ก็ไม่มีใครสนใจคิบอมเท่าไหร่นัก  เพราะเป็นภาพที่ชินตาสำหรับคนที่พักคอนโดเดียวกันไปเสียแล้วที่จะเห็นชายหนุ่มพาคนสวยๆมาที่คอนโดไม่ซ้ำหน้า

            เมื่อพาเข้ามาในห้องพักได้สำเร็จ ร่างสูงอุ้มดงเฮที่หลับสนิทไปนานแล้วเข้าไปยังห้องนอนของเขา แล้วค่อยๆวางร่างบางลงบนเตียงนุ่ม

            ขณะที่คิบอมจะไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้ ดงเฮที่หลับไปนานค่อยๆรู้สึกตัวทีละน้อย  แต่เพราะปริมาณแอลกอฮอล์จำนวนมากที่ดื่มเข้าไปทำให้ลืมตาไม่ขึ้น ร่างกายขยับไม่ไหวสักนิด ทั้งหนัก มึนหัว ผะอืดผะอมจนอยากจะอาเจียน และที่สำคัญร้อนมาก….อาการมากมายที่เป็นทำให้ดงเฮทรมานไม่น้อยประสาคนที่ไม่ค่อยได้ดื่มแอลกอฮอล์

            คิ้วสวยขมวดมุ่นกับอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นแต่ความง่วงยังกดทับทำให้ยากจะตื่นได้เต็มตา

            คิบอมเห็นอาการก็พอรู้ว่าคนที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่นั้นอึดอัดจึงตัดสินใจเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้  นี่คนนี้เป็นคนแรกเลยนะที่คุณชายคิบอมเช็ดตัวให้

            แม้จะไม่มีสติแต่ดงเฮก็ดื้อเอาการ ทั้งเบี่ยงหนี ดิ้น พลิกตัวหนีนอนเดือดร้อนคิบอมต้องเหนื่อยเพิ่มจับให้อยู่นิ่งไม่ดิ้นทุรนทุราย พอรำคาญนักก็ถอดเสื้อผ้าออกซะเลยจะได้เช็ดตัวง่ายขึ้น

            แต่พอเสื้อผ้าแบรนด์เนมของคนดื้อหายไป นั่นล่ะคิบอมจึงรู้ตัวว่าตัวเองโง่แค่ไหนที่ทำเรื่องไม่สมควรลงไปซะแล้ว

            เด็กคนนี้ซ่อนรูปกว่าที่คิด….

            ร่างสูงมองคนที่ช่วยมาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป  ยืนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก็หย่อนตัวนั่งลงที่ขอบเตียง ไล้ปลายนิ้วลากผ่านตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจนถึงต้นขาขาว คิบอมหัวเราะในลำคอเบาๆอย่างเอ็นดูเมื่อคนที่กลับไปหลับอีกครั้งส่งเสียงเหมือนหงุดหงิดเมื่อมีคนกวนแล้วพลิกตัวหันหลังหนี ท่านอนธรรมดาแต่ไร้เดียงสาและยั่วยวนในคราวเดียวทำให้อารมณ์ปรารถนาที่หลับใหลคุโชนขึ้นมาทันที
            ร่างสูงขยับตัวขึ้นคร่อมร่างบางที่นอนหลับไม่รู้เรื่อง จมูกโด่งซุกไซร้ซอกคอหอมกลิ่นโคโลญจางๆจนคนที่อยู่ข้างใต้ครางประท้วงเบาๆ แม้จะพยายามขยับตัวหนีแต่ก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของคนที่กำลังรุกล้ำล่วงเกินอยู่ดีนั่นล่ะ 
            ร่างสูงกดจูบที่ไหล่เนียนลื่น นิ้วยาวแตะเบาๆที่ช่องทางลับแล้วกดลึกเข้าไปเพื่อสำรวจช่องทางรุ่มร้อนนั้น
            “อื้อ...”  รอยยิ้มถูกจุดขึ้นที่ริมฝีปากเมื่อสะโพกบางขยับรับกับสัมผัสที่เขาเป็นคนปลุกเร้าโดยไม่รู้ตัว  เสียงครางอย่างอึดอัดดังขึ้นเบาๆเมื่อถูกล่วงล้ำ
            “เด็กคนนี้ก็น่ารักเหมือนกันนะ”

             นิ้วเรียวขยับสร้างความคุ้นเคยอีกไม่กี่ครั้งก่อนจะถอนออกมาอย่างเชื่องช้า เสียงครางอืมพร้อมกับสะโพกบางที่ขยับตามราวกับเสียดายนั้นจุดรอยยิ้มจากร่างสูงได้ไม่ยาก 

            คิบอมพลิกร่างบางที่หลับสนิทให้นอนหงาย เผยให้เห็นผิวขาวเนียน ยิ่งมองก็ยิ่งหลงใหล  ขาเรียวถูกจับให้ตั้งชันเผยให้เห็นช่องทางสีระเรื่อ ร่างสูงอมยิ้มก่อนจะขยับตัวลงทาบทับ จุมพิตเบาๆที่ขมับแล้วส่งความแข็งขืนแทรกเข้าไปในช่องทางรุ่มร้อนนั้นอย่างช้าๆ 
            “อื้อ...” คนที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราขมวดคิ้วมุ่นพลางครางประท้วง ความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นทำให้ร่างบางขยับตัวหนี มือเรียวป่ายปัดไปมาก่อนจะวางทาบบนอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแล้วพยายามดันอีกฝ่ายออกด้วยแรงอันน้อยนิด ร่างสูงดันกายเข้าไปจนสุดแล้วก้มลงจุมพิตเบาๆที่หน้าผาก ร่างสูงนิ่งค้างไว้แล้วมองคนที่นอนหลับทำหน้ายุ่งด้วยรอยยิ้ม 
            “อื้อ…”  แรงเสียดสีเบื้องล่างก่อให้เกิดความร้อนรุ่มระคนเจ็บปวดเกินต้านไหว ริมฝีปากบางจึงเผยอครางเสียงแผ่ว พร้อมกับขยับกายหนีอย่างอึดอัด
            “อือ…อือ…” แรงขยับที่เร่งเร้าขึ้นเรื่อยๆทำให้ร่างข้างใต้สั่นไหว เสียงครางเบาๆในลำคอทำให้ร่างสูงรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด ฝ่ามืออุ่นจึงเข้ากอบกุมส่วนอ่อนไหวที่เริ่มมีของเหลวใสเอ่ออยู่ตรงส่วนปลายก่อนจะขยับรูดช้าๆ แล้วปฏิกิริยาที่ได้รับก็ทำเอาคิบอมเผยยิ้ม 

            “อ๊ะ…อา…”

            สะโพกบางยกขึ้นรับกับจังหวะชักนำของเขาทุกครั้ง กลีบปากบางเผยอครางเสียจนต้องโน้มตัวลงไปชิมรสหวานลิ้นร้อนตวัดรุกเร้าเสียจนร่างบางหอบสะท้าน อกบางแอ่นรับสัมผัสเบาๆจากปลายนิ้วที่เค้นคลึงกระตุ้นอารมณ์อยู่ไม่ห่าง แรงกระตุกเบาๆเป็นการบอกกลายๆถึงปลายทางของร่างขาวเนียน คิบอมปรนเปรอร่างบางให้ด้วยฝ่ามืออย่างเต็มที่ ไม่นานเสียงหวานก็กรีดร้องพร้อมกับของเหลวขุ่นก็พรั่งพรูออกมาเต็มฝ่ามือพร้อมๆกับที่ร่างบางลืมตาตื่นขึ้นมาราวกับคนสะดุ้งตื่น 
            “อ๊ะ!”

            ร่างบางที่เหมือนเพิ่งจะหลุดออกจากฝันรีบยันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะร้องเสียงหลง เมื่อรู้สึกหน่วงๆบริเวณช่วงล่างที่ยังถูกรุกรานอยู่ ท่าทีเหมือนคนกำลังงงๆจับต้นชนปลายอะไรไม่ถูกยิ่งทำให้ร่างสูงนึกเอ็นดู
            “อือ…อ๊ะ…อ๊า…”

            มือเรียวจิกเข้ากับต้นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของคนที่เริ่มขยับกายอีกครั้ง ขาเรียวข้างหนึ่งถูกยกขึ้นพาดบ่าก่อนที่ร่างสูงจะโน้มตัวลงมาใกล้ และนั่นยิ่งทำให้คิบอมสามารถเข้ามาได้ลึกและหนักหน่วงมากกว่าทุกครั้ง นัยน์ตากลมหวานเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาอยู่แค่คืบและเริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้วว่าตัวกำลังถูกทำอะไร 
            “นาย…”

            “ตื่นเต็มตาแล้วเหรอ”
            “…อะ…ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!...เจ็บ

            มือที่กำลังออกแรงดันอกกว้างชะงักไปเมื่ออีกฝ่ายแกล้งกระทั้นแรง ร่างบางน้ำตาคลอด้วยความเจ็บ  กัดริมฝีปากหลับตาแน่นเมื่อแกนกายขนาดใหญ่ถูกแทรกเข้ามาในร่าง รู้สึกอัดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

      “เจ็บเหรอ ฉันจะอ่อนโยนกับนายแล้วกัน”

            ปลายนิ้วไล่ปาดน้ำตาให้ก่อนจะจูบซ้ำ นัยน์ตาคมทอดอ่อนมองคนที่กำลังนอนสะอื้นอยู่ใต้ร่างของเขา เวลาร้องไห้แบบนี้ดูน่าทะนุถนอมดีเหมือนกัน ไม่เหมือนคราวที่เจอกันสองครั้งก่อน ดื้อจนน่าลงโทษ
           
“ฮะ...ฮึก...อะ...เอา...เอาออกไปนะ”

            พยายามจะถอยตัวหนีแต่มือหนากลับรั้งเอวเอาไว้ไม่ให้เขาทำอย่างที่ใจปรารถนาได้ ดงเฮร้องไห้เมื่อศักดิ์ศรีของเขาถูกย่ำยีไม่มีชิ้นดีเพราะผู้ชายคนนี้…เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยแล้วทำไมต้องมาทำกับเขาแบบนี้ด้วย  ทำไมถึงใจร้ายเอาครั้งแรกของเขาไป

            “เอาออกไม่ได้หรอก คนที่ทำให้ฉันหยุดตัวเองไม่ได้ก็คือตัวนายเองนะ”

            ขยับดันแกนกายเข้าไปจนสุดแล้วนิ่งค้างไว้เพื่อให้อีกฝ่ายได้ปรับตัว 
            “อึก...มันแน่น…ฮึก….เอาออกไปนะ” 

      ดงเฮร้องขอเมื่อทนไม่ไหวจริงๆแต่คิบอมกลับให้ไม่ได้ เขาเอ่ยปลอบใจเสียงนุ่ม
            “อย่าเกร็งสิจะได้ไม่เจ็บ”

      ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะค่อยๆขยับกายเข้าออก ความร้อนวูบวาบจากการเสียดสีเรียกเสียงครางหวานได้เป็นอย่างดี ความจริงเขาอยากจะเร่งจังหวะให้เร่าร้อนกว่านี้แต่เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายยังไม่ชินเขาจึงพยายามถ่วงจังหวะเนิบช้าไปเรื่อยแล้วค่อยๆเร่งจังหวะขึ้นทีละน้อย 
           
ร่างสูงถอนกายออกอย่างรวดเร็วจนคนที่นอนอยู่ต้องกัดปากแน่นแต่ก็ยังมีเสียงครางเล็ดลอดออกมาอยู่ดี มือหนาจึงเลื่อนไปยังจุดที่ต่ำกว่าแล้วใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆที่ช่องทางที่เขาเพิ่งถอนกายออกมาเมื่อครู่ ดงเฮกระตุกเฮือก 
            “หยุด...นะ…อ๊ะ

            สะโพกมนเดาะขึ้นอย่างลืมตัวเมื่อปลายนิ้วสอดเข้ามาในช่องทางภายในและเริ่มขยับเข้าออกอย่างชำนาญ ริมฝีปากบางเม้มแน่นเมื่ออีกฝ่ายกำลังหยอกล้อกับจุดหวามไหวภายในร่างกาย คิบอมมองคนที่หยุดดิ้นแล้วนอนน้ำตาคลอด้วยรอยยิ้ม เขาตัดสินใจเพิ่มนิ้วเข้าไปอีกนิ้วก่อนจะโน้มตัวลงมาจูบเบาๆที่หางตาเป็นเชิงปลอบใจ 
            “ร้องไห้อีกแล้ว” 
            “อื้อ...เอานิ้วนายออกไปนะ!” 
            “เอาออกเหรอ? แน่ใจนะว่าต้องการอย่างนั้น

            ร่างสูงขยับนิ้วเร็วขึ้น ดงเฮถึงกับปล่อยเสียงครางออกมาอย่างสุดจะกลั้น นัยน์ตาคมจ้องมองกลีบปากที่บวมช้ำแล้วอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปลิ้มรสหวาน ร่างข้างใต้ทำได้เพียงครางประท้วงอยู่ในลำคอ ลิ้นร้อนที่ตวัดหยอกล้ออยู่ในโพรงปากอีกทั้งปลายนิ้วที่ขยับรุกเร้าอยู่เบื้องร่างทำเอาสมาธิของร่างบางแตกกระเจิง...หมดสิ้นซึ่งแรงต่อต้านคนใจร้ายคนนี้

            เมื่อคิบอมถอนริมฝีปากคนที่นอนหอบก็อยู่ตวัดมองอย่างแค้นใจ 
            แต่คิบอมทำเป็นไม่รับรู้สายตาอาฆาตจากดงเฮ ร่างสูงถอนนิ้วออกอย่างเชื่องช้าแล้วแทนที่ด้วยสิ่งที่มีขนาดใหญ่กว่า เรียวขาขาวถึงกับกระตุกเมื่อรับรู้ถึงบางอย่างที่กำลังดุนดันเข้ามาในร่างกาย เปลือกตาบางหลับลงและภาวนาให้ทุกอย่างจบลงโดยเร็วที่สุด
            “ฮึก...อื้อ...”

            ดงเฮครางหน้านิ่วเมื่ออีกฝ่ายไม่รอให้เขาได้ปรับตัวเลยสักนิด ชายหนุ่มเริ่มขยับกายเข้าออกทันทีที่ดันตัวเองเข้าได้จนสุด ไม่สนใจช่องทางที่บีบเกร็งเพราะไม่เคย 
            ร่างบางนอนกัดปากกลั้นเสียงคราง อยากจะร้องไห้แต่ก็ทำไม่ได้ดั่งใจ
            ร่างสูงยกขาเรียวขึ้นพาดบ่าแล้วแทรกกายเข้าหาหนักหน่วงขึ้น...ลึกยิ่งขึ้น จนร่างบางต้องลืมตาขึ้นมองและเมื่อสบกับนัยน์ตาคมที่ทอดมองอยู่ก่อน เป็นดงเฮเองที่ต้องหลบสายตาไปทางอื่น แต่แล้วคนที่ทำเป็นไม่สนใจคิบอมก็ต้องร้องเสียงหลงเมื่อถูกดึงให้เปลี่ยนท่าขึ้นมานั่งคร่อมตักกว้างทั้งที่แกนกายร้อนยังคงอยู่ในร่าง
            “อึก...”

            พอทิ้งตัวลงนั่งก็ต้องกัดเม้มริมฝีปากแน่น เมื่อความรุ่มร้อนที่แทรกลึกเข้ามามากยิ่งกว่าทุกครั้งทำให้รู้สึกเหมือนเขารับตัวตนของอีกฝ่ายเข้ามาในร่างกายทั้งหมด แขนก็ดูจะไร้เรี่ยวแรงจนต้องโอบรอบคออีกฝ่ายเอาไว้หลวมๆ ความอ่อนล้าทำให้ดงเฮทิ้งตัวลงซบกับไหล่กว้าง ร่างสูงจูบเบาๆที่เส้นผมนุ่มของคนที่ซบอยู่กับไหล่ของตนเอง มือใหญ่ประคองสะโพกมนแล้วช่วยให้ร่างบางขยับกายขึ้นลง 
            “อะ...อ๊า...”

            แขนเรียวตวัดโอบไหล่กว้าง ร่างสูงเริ่มเร่งจังหวะมากขึ้น...มากขึ้น ใบหน้าหวานที่ซุกอยู่กับไหล่กว้างหอบกระชั้น และเผลอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเมื่อมือหนากอบกุมส่วนอ่อนไหวของตนเองและเริ่มขยับรูด 

            ทั้งที่ไม่เต็มใจสักนิดแต่ทำไมร่างกายถึงทรยศได้อย่างน่าอับอายขนาดนี้ก็ไม่รู้
            ร่างสูงมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่ใกล้หมดแรงเต็มที จะว่าไปคิบอมก็อดแปลกใจตัวเองไม่ได้...ทั้งที่เขาก็ผ่านเรื่องแบบนี้มามากมาย แต่ไม่มีใครที่ทำให้เขาหลงใหลได้เท่าคนนี้เลย     

            “ไม่...ไม่ไหว...อ๊ะ...อา...” 

            “...อึก...” ร่างบางกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงเมื่อถึงฝั่งฝันไปก่อนคนแรก แรงบีบที่ช่องทางร้อนรุ่มนั้นก็ส่งผลมาถึงร่างสูงด้วยเช่นกัน ชายหนุ่มขยับเพียงไม่กี่ครั้งก็ส่งหยาดน้ำรักเข้าสู่ร่างในอ้อมกอดจนล้น ทั้งคู่ต่างนั่งหอบอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน ร่างบางรับอะไรไม่ไหวอีกต่อไปแล้วจึงหมดสติไป
            คิบอมประคองร่างบางให้นอนลงบนเตียงกว้าง แล้วจึงค่อยๆถอนกายออกมาอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาคมทอดมองร่างบางแปลกไปจากที่เคยเป็นมา
            คนคนนี้เป็นของชเว คิบอม….




ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์
1ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
2ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
3ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
4ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
5ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
6ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
7ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
8ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
9ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM