เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่  

ที่สนามหญ้าภายนอกคฤหาสน์ หลังจากที่ทอรุ้งและเพื่อนสนทนากันอยู่พักใหญ่ เมื่อถึงเวลาแยกย้าย นมช้อยเข้ามารับหน้าที่พาทุกคนไปส่งที่ห้องพัก เรนเมามากจนเพื่อนชายสองคนต้องเข้าขนาบข้าง หิ้วปีกกันขึ้นห้อง  และภายหลังจากส่งทุกเพื่อนทุกคนกลับถึงห้องพักเป็นที่เรียบร้อย ทอรุ้งไม่รอช้าตรงรี่ไปที่ห้องนอนของไรอันทันที

“ก๊อกๆๆ” หญิงสาวเผลอเคาะแรงอย่างลืมตัว ‘วันนี้ทำไมคุณพี่ไรอันทำตัวแปลกไป ที่ทิ้งเธอเอาไว้นาน ส่วนตัวเองหนีมาหลบอยู่บนห้องคนเดียว ซึ่งปกติคุณพี่ไรอันไม่เคยเป็นอย่างนี้’ หญิงสาวคิด

“คุณพี่คะ…รุ้งเองค่ะ” สิ้นเสียงใส เสียงลูกปิดของประตูไม้บานใหญ่ก็คลายเบาๆ ร่างสูงใหญ่ของไรอันที่มีผ้าขนหนูผืนเดียวพันกายท่อนล่างเอาไว้ ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า นัยน์ตาแดงวาวเพราะฤทธิ์เหล้า เอ่ยขึ้นเบาๆกับทอรุ้ง

“รุ้งเองหรือ?” ประตูไม้บานใหญ่เปิดออกมาช้าๆ พร้อมกับเจ้าของร่างกำยำใหญ่เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอันเยียบเย็นพอๆกับสายลมยะเยือกที่พัดมาหยอกเย้าใบไม้อยู่ที่ชายคาบ้าน

“ทำไมคุณพี่ไม่ลงไปข้างล่างล่ะคะ…รุ้งรอคุณพี่อยู่นะคะ”

“รอ!...ยังงั้นหรือ?” ไรอันชักสีหน้า

“หมายความว่ายังไงคะ…คูณพี่?” หญิงสาวคับข้องใจขึ้นมาทันที

“เปล่า!...ไม่มีอะไร เพียงแค่รู้สึกตัวว่าพี่อาจจะแก่เกินกว่าจะร่วมวงสนทนากับหนุ่มๆสาวๆ” น้ำเสียงของไรอันจงใจแดกดันตัวเอง

“ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะคะ…ใครที่ไหนว่าคุณพี่แก่ รุ้งขอเถียงค่ะ”

“พี่รู้สึกด้วยตัวของพี่เอง” ไรอันกล่าว จมูกของทอรุ้งรับรู้ถึงกลิ่นเหล้าอ่อนๆที่โชยอวลออกมาจากตัวเขา

“คุณพี่ดื่มเหล้าคุณพี่เมาใช่ไหมคะ” หญิงสาวถาม เขาสูงตระหง่านจนเธอต้องแหงนใบหน้างามขึ้นมอง

 “ใช่…พี่ดื่มเหล้า แต่พี่ไม่เมา สติของพี่ยังสมบูรณ์ครบทุกประการ” ไรอันกล่าว แม้จะพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ฟังดูปกติที่สุด แต่ความขุ่นในดวงตาตะหากที่ไรอันไม่อาจซุกซ่อนมันเอาไว้ได้

“พี่ไรอันโกรธรุ้งใช่ไหมคะ?” หญิงสาวถาม เมื่อจับความผิดปกติในกระแสเสียงของคุณพี่ไรอันได้ชัด เพราะความคุ้นเคยใกล้ชิด ทำให้ไรอันไม่อาจปกปิดความในใจของของตนกับหญิงสาวผู้นี้ได้ ทอรุ้งเป็นผู้หญิงที่เข้าใจและล่วงรู้แม้กระทั่งความคิดหลายๆอย่างของเขา

“แล้งรุ้งทำอะไรให้พี่โกรธหรือเปล่าล่ะคะ?” เขากดน้ำเสียงถามอย่างมีนัย ทอรุ้งไม่แปลกใจว่าคุณพี่ไรอันคงลงไปเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ เห็นภาพบาดตาบาดใจระหว่างเรนกับเธอเข้าโดยบังเอิญ

“เอ่อ…เมื่อกี้คุณพี่ลงไปเห็นใช่ไหมคะ?” หญิงสาวถามออกไปตรงๆ

“ใช่…” คุณผู้ปกครองก็ตอบแบบไม่อ้อม

น้ำเสียงนั้นขุ่นเคืองและเอาเรื่อง ดวงตาคู่คมของคุณผู้ปกครองเขียวขึ้นมาทันที

“พี่ลงไปเห็นตอนที่กำลังจูบไม้จูบมือกันอยู่พอดี แต่ไม่ต้องตกใจ!...เพราะจากนั้นจะไปลงเอยกันที่ตรงไหนพี่ไม่เห็นหรอกค่ะ!...สวนดอกไม้มันกว้างขวางและลับหูลับตา ไม่ว่าจะเป็นบนชิงช้า บนม้าโยก บนเก้าอี้ยาว หรือจะแผ่หราลงกลางสนามหญ้าก็ได้บรรยากาศไปอีกแบบ” ไรอันประชดประชันออกมาด้วยความหึงหวง ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ทอรุ้งได้เห็นคุณพี่ไรอันเป็นฟืนเป็นไฟถึงขนาดนี้

“คำพูดของคุณพี่…ช่างดูแคลนรุ้งเหลือเกิน” หญิงสาวหน้าเสีย กล่าวออกมาทั้งน้ำเสียงเศร้าและแววตาผิดหวัง

“หรือที่พี่เห็น…มันไม่จริง?” ไรอันย้อนถาม

“จริงที่คุณพี่เห็น…แต่ไม่ใช่อย่างที่คุณพี่เข้าใจ” หญิงสาวค้าน

“พี่ก็ควรจะเข้าใจตามที่พี่เห็นไม่ใช่หรือคะ?” ไรอันย้อน

“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะคุณพี่ คุณพี่กำลังเข้าใจผิด…เรนเมามากจนไม่รู้ว่าได้ทำอะไรลงไป รุ้งไม่ได้สมยอมหรือเป็นใจให้เรนทำแบบนั้น” ทอทุ้งน้ำตาพราว พยายามอธิบายถึงเหตุการณ์ที่กำลังทำให้คุณพี่ไรอันเข้าใจผิดไปใหญ่

“งั้นรุ้งก็ช่วยอธิบายให้คุณพี่เข้าใจถูกทีสิคะว่าที่พี่เห็นมันคืออะไร?” คุณผู้ปกครองเริ่มซักไซ้ไล่เรียง

“เรนเมาค่ะ” ทอรุ้งกล่าวเบาๆ

“เมาเหล้าหรือเมารัก?” ไรอันยอกย้อน

“เรนเมาเหล้าเพราะดื่มเข้าไปมาก…เรนบอกรักรุ้ง”

“ห๋า!!!...ถึงขั้นบอกรักกันเลยหรือนี่ไรอันอุทาน ทำตาโต

“แล้วเรนก็ดึงมือรุ้งไปจูบอย่างถือวิสาสะ…ที่รุ้งไม่ได้สะบัดรุนแรงเพราะรู้ว่าเรนทำไปเพราะความมึนเมา รุ้งรู้สึกกับเรนแค่เพื่อน เรนเป็นแขกของคฤหาสน์ รุ้งไม่อยากให้เป็นเรื่องราวใหญ่โต…รุ้งอยากให้มันจบลงตรงนั้น” หญิงสาวพยายามอธิบายทั้งน้ำตาให้คุณพี่ไรอันได้เข้าใจ

หัวอกของคุณพี่ไรอันแทบจะแตกกับประโยคที่ว่า ‘เรนจูบมือเธอ’

“นั่นแหละที่พี่ข้องใจ…ว่ามันจบลงตรงนั้นจริงๆหรือว่ามันไปจบลงตรงที่ลับตาในสวน?”

“คุณพี่ต้องเชื่อรุ้งนะคะว่ารุ้งกับเรนไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าที่คุณพี่เห็น” หญิงสาววิงวอนด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่า

“พี่จะเชื่อก็ต่อเมื่อพี่ได้พิสูจน์!...” ไรอันตาวาว

สายตาขุ่นข้องมองดูเธออย่างสำรวจตรวจค้นตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ด้วยความสงสัย

“ไม่ค่ะ!” หญิงสาวเสียงแข็งขึ้นมาทันที เป็นน้ำเสียงที่ทอรุ้งเองก็แทบจะจำไม่ได้ว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของเธอ ไรอันหรี่ตามองหน้า เพราะตลอดหลายปีที่อยู่ร่วมคฤหาสน์กันมา ทอรุ้งไม่เคยดื้อดึงและทำน้ำเสียงเช่นนี้กับเขาเลยสักครั้ง

“วันนี้น้ำเสียงที่เถียงพี่บอกว่าเธอโตขึ้นมาก และพี่กำลังรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนแปลงไปมากจากที่พี่เคยรู้จัก…” ไรอันกดน้ำเสียง ไม่ได้ชื่นชมในความมีวุฒิภาวะ หากพูดออกมาด้วยความน้อยใจ และตั้งใจประชดประชันดันแดกกับคำพูดของทอรุ้งมากกว่า

“ก็คุณพี่ไม่มีเหตุผลกับรุ้งก่อนนี่คะ…ถ้าถึงกับต้องพิสูจน์ แสดงว่าคุณพี่กำลังดูถูกรุ้ง เหมือนว่าคุณพี่ไม่เคยรู้จักรุ้ง”

“เธอคงกลัวว่าพี่จะเจอหลักฐานที่ไอ้เรนมันทิ้งเอาไว้กระมัง”

“รุ้งโตเป็นสาวแล้วนะคะคุณพี่”

“ข้อนั้นฉันรู้ดี…รู้ว่าเธอเป็นสาวเกินตัวตั้งแต่วันแรกที่เธอก้าวเข้ามาในในคฤหาสน์หลังนี้ ฉันรู้ดีกว่าใครๆในเรื่องความเป็นสาวของเธอ เพียงแต่ฉันชักจะเริ่มไม่แน่ใจว่ามีนายเรนอีกคนหรือเปล่าที่แอบไปสำรวจความสาวของเธอเมื่อตอนที่ลับจากสายตาของฉัน หรืออาจจะรู้จักเธอดีกว่าฉันไปแล้วก็ไม่รู้” ไรอันกล่าวด้วยน้ำเสียงอันเต็มไปด้วยความหึงหวง แม้อีกนัยจะเป็นการดูถูกทอรุ้งรุนแรงก็ตาม

สรรพนามที่เคยแทนตัวเองว่า ‘พี่’ ของเขาเปลี่ยนไป ไรอันจงใจให้ดูห่างเหิน ทั้งสีหน้าและแววตาช่างยียวน ยอกย้อน และเล่นลิ้น น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเยือกเย็น แสดงอารมณ์หึงหวงจนแทบจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับคุณพี่ไรอันที่หญิงสาวเคยได้รู้จัก

“รุ้งจะกลับไปนอนแล้ว…ถ้าคุณพี่ยังไม่มีเหตุผลแบบนี้ รุ้งไม่อยากคุยกับคนเมา” ทอรุ้งสะบัดหน้าหนี ทว่าไม่ทันที่ปลายเท้าเล็กๆจะก้าวออกมาจากตรงนั้น ข้อมือน้อยๆก็ถูกกระชากและขัดกลับไปไว้ข้างหลัง

“โอ๊ย…!!!” หญิงสาวอุทานลั่น

ไรอันดันเรือนร่างรัดรึงของเธอให้หันเข้าผนัง ขณะที่แขนอีกข้างของเธอถูกขัดเอาไว้ข้างหลัง เหมือนท่าทางในหนังฝรั่ง ที่ตำรวจกำลังจะค้นหายาเสพติดหรือหลักฐานบางอย่างในร่างกายของผู้ต้องสงสัย จนพุ่มทรวงอวบอัดของทอรุ้งเบียดแนบไปกับผนัง ขณะที่ร่างกำยำใหญ่ของไรอันเบียดแนบเข้าใส่เธอจากด้านหลัง ทอรุ้งรู้สึกถึงท่อนลำความเป็นชายที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงตรงกึ่งกลางกายของคุณพี่ไรอัน กำลังคึกแข็งดุนดันอยู่ที่บั้นท้ายกลมกลึง หญิงสาวรู้สึกได้ว่าคุณพี่ไรอันจงใจบดคลึงมันกับสะโพกของเธออย่างรุนแรง

“คุณพี่ใจร้าย!...ปล่อยนะ! รุ้งเจ็บ ผู้ใหญ่รังแกเด็ก!” หญิงสาวว่าให้เขา แม้พยายามจะดิ้น ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดไม่มีทางที่จะทำให้เธอหลุดจากเงื้อมมืออันทรงพลังของเขาไปได้

“เพราเด็กมันดื้อ!!! เพราะเธอดื้อรั้นกับพี่ เธอขัดคำสั่งพี่ เธอต้องถูกพี่ลงโทษ” ไรอันกระซิบที่ข้างหู แกล้งเป่ารดลมหายใจที่ร้อนผะผ่าวราดไปตามแผ่นหลัง น้ำเสียงไรอันนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาในเนื้อตัวของเธอออกมาชัดเจน

“ปล่อยรุ้งนะคะคุณพี่ คุณพี่กำลังทำให้รุ้งเจ็บ” ทอรุ้งวิงวอนเสียงอ่อน ให้สติคุณพี่ไรอันที่โกรธจนลืมตัว น้ำเสียงที่น่าเวทนาสงสารของหญิงสาวทำให้ไรอันคลายมือใหญ่ออกจากข้อมือน้อยๆที่ถูกล็อคขัดเอาไว้ข้างหลัง

ทอรุ้งค่อยๆหันหน้ากลับมาเผชิญกับเขา ท้าทายด้วยสายตาราวจะบอกว่าเธอพร้อม…หากคุณพี่ยังยืนยันว่าต้องการจะพิสูจน์ทุกซอกหลืบในร่างกายของเธอ

ไรอันจ้องเขม็งไปที่ดวงตาเย้ายวนคู่นั้น ดวงตาของเธอและเขาที่กำลังสื่อสารกันด้วยอวัจนภาษา ก่อนที่ไรอันจะกระชากร่างของทอรุ้งเข้ามากอดเต็มแรง

“ว้าย…!!!” ทอรุ้งอุทาน เมื่อปลายเท้าน้อยๆละลิ่วลอยขึ้นจากพื้น ไรอันอุ้มร่างบางของเธอขึ้นได้ง่ายดายราวกับว่ามันไร้น้ำหนัก ก่อนจะดุ่มเดินไปที่เตียงและโยนร่างของหญิงสาวลงกลางที่นอนนุ่มจนทั้งร่างแทบจะยวบจมลงไปกับพื้นที่นอน ก่อนจะโถมร่างกายอันใหญ่โตลงไปทาบทับ คุกเข่ากดคร่อมร่างรัดรึงของหญิงสาวเอาไว้

“คุณพี่!...รุ้งเจ็บนะ” ทอรุ้งเรียกชื่อเขาออกมาเบาๆ กับท่าทีความต้องการของไรอันที่ยากจะประมาณได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนั้น

“เธอจะเจ็บกว่านี้…ถ้าเธออยากลองดีด้วยการขัดขืนคำสั่งของพี่” ไรกล่าวด้วยน้ำเสียงอันกร้าวจนทอรุ้งรู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

มือหยาบใหญ่ของไรอันทั้งสองข้างขยุ้มที่สาบเสื้อผ้าฝ้ายตัวบางที่ประดับด้วยระบายโบว์และลูกไม้ระย้าย้วย ก่อนจะกระชากมันให้ขาดออกจากกันเต็มแรง

แคว่ก…แกร๊ก!!!

เสียงฉีกขาดของเสื้อผ้าฝ้ายตัวบาง เสียงกระดุมหลายเม็ดกระเด็นกระดอนไปกระทบผนัง บางเม็ดหล่นลงไปก๋อยกลิ้งเคว้งคว้างอยู่ที่ไหนสักแห่งบนพื้น ภายในห้องนอนใหญ่ที่สลัวเลือนด้วยแสงจากดวงโคมเรืองๆที่หัวเตียง

แคว่ก…!!!

เสียงฉีกขาดที่ตามมาติดๆของเสื้อชั้นในบางๆที่เพิ่งถูกกระชาก เผยทรวงอกอะร้าอร่าม งดงามอยู่ในแสงจันทร์ที่สาดมาจากหน้าต่างบานใหญ่ของหัวเตียงที่ผ้าม่านถูกรวบรั้งและผูกเอาไว้ด้านข้าง

ไรอันส่งเสียงครางอู้อี้ อื้ออึง ขณะที่ใบหน้าครึ้มเคราของเขากดคลึงซ้ำๆลงกลางพุ่มทรวงสล้าง ที่หว่างอก บริเวณโนมเนื้อที่เบียดอัด ทั้งปลายลิ้นและอุ้งปากของไรอันดูดดึงและงับงึมงำสลับไปมาทั้งขวาทั้งซ้ายด้วยความกระหายจนยอดทรวงและฐานป้านระเรื่อแดงและเปียกหมาดไปกับลิ้นที่ปาดสลับไปมาของเขา

“ปล่อยรุ้งนะคะคุณพี่ คุณพี่ใจร้าย…รุ้งสาบานว่าไม่มีอะไรกับเลนจริงๆ” หญิงสาววิงวอน ใบหน้างามส่ายสะบัดไปกับแพผมสีดำราวแพรไหมที่แผ่สยายอยู่กลางเตียง

“ถ้าคิดว่าไม่มีอะไร…ก็ควรจะยอมให้คุณพี่พิสูจน์เสียแต่โดยดี” ไรอันกล่าวเบาๆราวกระซิบ ทอรุ้งรู้สึกว่าน้ำเสียงของคุณพี่ไรอันช่างเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์เพทุบาย

ไม่ทันที่ทอรุ้งจะอธิบายอะไร มือใหญ่ของไรอันก็รวบข้อมือน้อยๆทั้งสองข้างของทอรุ้งเอาไว้ด้วยกัน ก่อนจะดันมันขึ้นไปล็อคไว้เหนือศีรษะ ในท่าที่จะเปิดทางให้เขาพิสูจน์บางอย่างที่สงสัยได้ง่ายดายขึ้น

ปลายจมูกโด่งเป็นสันสูดไซร้ไปตามพุ่มทรวงสวยของหญิงสาว ไม่เว้นแม้แต่ซอกรักแร้ขาวเนียนทั้งสองข้าง สูดสลับซ้ำๆเหมือนพยายามค้นหากลิ่นที่เรนอาจทิ้งเอาไว้ ไรอันกระเสือกใบหน้าขึ้นไปหาซอกคอ สูดกลิ่นจากแอ่งอารมณ์ที่หลังใบหู ไล่ลงมาที่ซอกคอขาวอีกครั้ง ที่ใต้คาง ที่ลาดไหล่ พวงแก้ม และคอคางอย่างสำรวจตรวจค้นจนน้ำเสียงของคนถูกสำรวจครางเล็ดออกมาจากริมฝีปากเผยออ้าอย่างลืมตัว

“มันจะไม่มีกลิ่นของใครที่ไหนหรอกค่ะ…นอกจากกลิ่นของคุณพี่คนเดียว” ทอรุ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงกระเส่า ไรอันลอบชำเลืองมองริมฝีปากสีชมพูอวบอิ่มที่เผยออ้า…พริ้มตาเพราะความซ่านสยิวกับวิธีการพิสูจน์ของเขา ไรอันทาบริมฝีปากของตนที่อุ่นจนเกือบจะร้อนบดนาบลงไปแนบบนเรียวปากเต่งเต็มของหญิงสาวอย่างไม่ปราณี เรียวลิ้นร้อนๆของไรอันไชชอนซอนไซร้เข้าไปสำรวจความหวานฉ่ำจากเรียวลิ้นเล็กๆของทอรุ้งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนริมฝีปากออกมาช้าๆ เมื่อเรียวลิ้นของเขาค้นเจอกลิ่นและรสของไวน์ที่เคลือบลิ้นของทอรุ้ง

“เธอด้วยไวน์ด้วยรึ!...” ไรอันกดเสียงถาม ถึงสิ่งที่เขาเคยห้ามเด็ดขาด

“เอ่อ…แค่สองแก้วค่ะ” หญิงสาวตอบเบาๆ แม้รู้ว่ามันจะยิ่งทำให้เขาไม่พอใจเธอ

“เธอกล้าขัดคำสั่งของพี่…พี่จะเพิ่มโทษของเธอเป็นสองเท่า”

แม้ทอรุ้งจะมองไม่เห็นดวงตาขุ่นเคืองของคุณผู้ปกครองได้ชัด ภายในห้องที่มีเพียงแสงจันทร์และแสงไฟเรืองๆจากโคมดวงเล็กที่สลัวเลือน แต่น้ำเสียงที่ไรอันถามก็ทำให้หญิงสาวรู้ว่าคุณพี่ไรอันโกรธเธอมาก

ยืนยันด้วยฝ่ามือใหญ่ที่ถลกเลิกชายกระโกรงของเธอขึ้นไปกองอยู่เหนือหน้าท้องด้วยความรวดเร็วเต็มแรง ด้วยความอยากรู้และสงสัย เพราะความหึงหวงรุนแรงที่มีต่อหญิงสาวเมื่อได้รู้ว่าเธอดื่มเหล้าจากการคะยั้นคะยอของเรน เพราะไรอันเชื่อว่าความมึนเมามักจะบันดาลให้อะไรๆเกิดขึ้นได้อย่างขาดสติ  

แม้อีกใจพยายามบอกว่าตัวของเขาเองตะหากที่เป็นฝ่ายคิดมากและหึงหวงเธอจนเกินไปก็ตาม

หากทุกๆอย่างที่ไรอันกระทำก็ล้วนมีความรักเป็นแรงผลักดันอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น

“คุณพี่...!!!” ทอรุ้งอุทาน

หน้าขาเนียนขาวพยายามหนีบเข้าหากันแน่นเพราะสัญชาติญาณในยามที่ตกใจ

ทว่ามือใหญ่ของไรอันกลับตะปบลงที่เข่าทั้งสองข้างของเธอและง้างมันออกจากกันได้อย่างง่ายดาย เผยให้เห็นกางเกงในลายลูกไม้สีขาวตัวจิ๋วที่โอบอุ้มแอ่งเนื้อสาวเอาไว้ แลเห็นกลุ่มแพรไหมปกคลุมเป็นเงาดำลางๆ อำพลางพูเนื้อไว้ใต้กางเกงในลายลูกไม้ตัวนั้นอีกที

ไรอันถึงกับตาวาว ขณะที่ลำนิ้วแกร่งของเขาสอดเข้าใต้กางเกงชั้นในจากด้านล่าง รั้งมันไปไว้ด้านข้างอย่างใจเย็น ไรอันอดทนจ้องมองพูเนื้อนูนเด่นที่เปิดเปลือยต่อสายตาอยู่ได้ไม่นาน ก็ฝังใบหน้าก้มลงไปหามันลนลาน พิสูจน์หากลิ่นด้วยการซุกไซร้จนได้ยินเสียงสูดหายใจฟืดฟาดทั้งปากและลิ้นจนเกิดเสียงกำซาบซดจากปลายลิ้นที่ตั้งเป็นลำแข็งแยงย้ำลงไปซ้ำๆในซอกหลืบสาว

“โอว…ได้โปรดหยุดเถอะคุณพี่” น้ำเสียงของหญิงสาวแผ่วพร่าทัดทาน ขณะที่คุณพี่ไรอันยังไม่หยุดซอกซอนยอนแยงค้นหากลิ่นที่กำลังตั้งข้อสงสัยด้วยปลายลิ้นจ้วงลึก

หญิงสาวบิดกายไปมาเพราะความรู้สึกสะท้าน ความร้อนจากปลายลิ้นอุ่นสากของคุณพี่ไรอันปาดสลับไปมาข้างกลีบเนื้อสีชมพูจาง ซ้ำๆย้ำๆอยู่อย่างนั้นเมื่อยังไม่หนำใจ โดยไม่สนใจเสียงร้องทัดทานของหญิงสาว จนเสียงหายใจของเธอเริ่มขาดหายเป็นห้วงๆ รู้สึกถึงหัวใจที่วูบวาบหวั่นไหวคล้ายอาการที่ตกลงมาจากที่สูง

 

เดี๋ยวมาต่อจ้า ฝากเม้นเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์บ้างนะครับ (ฝากผลงาน “พิศวาสไม่ปรารถนา” ที่กำลังวางแผงด้วยนะครับ มีที่ร้านหนังสือชั้นนำทุกที่ครับผม ) เดี๋ยวค่ำๆมาต่อนะครับ   Facebook

http://www.facebook.com/profile.php?id=100000660974158

           

 

           

 

 

ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์
1ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
2ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
3ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
4ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
5ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
6ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
7ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
8ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
9ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
10ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
11ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
12ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
13ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
14ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
15ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
16ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM