หน้าแรก     นิยาย เรื่องสั้น กลอน เกมส์ ข่าว interview เว็บบอร์ด glitter clip radio blog วาไรตี้
 

อ่านนิยายออนไลน์ ที่นิยายดอทคอม
กลับหน้าแรกนิยายดอทคอม
 
ค้นหา
รวมเรื่องสั้น แบ่งกันอ่าน โพสเรื่องสั้นใหม่คลิกที่นี่

 เรื่องสั้นเรื่อง : 3p NC 18+


Danger: ไม่เหมาะสำหรับคนเลือดYอ่อนถึงระดับปานกลาง
Rate: 18+
Writer: Lovely_Evil::K@ngIn::4ever
Special Thanks: ตาล(ฮันนี่), แชร์(ทึกกี้), เลย์(บ๊อมบ้อม) , พี่วัน(พี่ด๊ง), พี่หมิว(พี่ทึก), พี่มินมิน(พี่มินนี่), น้องออย(น้องฮัน), น้องอาย(น้องบอม), น้องนัท(น้องชินดง) และ น้องมุก(น้องฮยอกแจ) ขอบคุณที่ช่วยอ่านและติชมกันคร้าบบบ     

     "อย่าเลย~ อย่าบอกให้ฉันเลือกเลย เพราะฉันไม่เคยรู้เลย ไม่รู้ว่าจะเลือกใคร ขาดบัวลอยก้อเหงาขาดปลาเก๋าก้อคงเสียใจ ไม่อยากจะเลือกใครอยากกินเธอไว้ทุกๆจาน อ้า ~ ~ ~ " เสียงร้องเพลงที่ทุ้มหนักดังกังวานไปทั่วอพาร์ตเม้นต์ของราชวงศ์ SJ
ไม่นานนักเจ้าของเสียงก็ปรากฏตัวพร้อมกับถุงบัวลอยไข่หวานและปลาเก๋าอบเกลือ

     "พี่ฮีชอลกินป่าว อ๊ะๆ ไม่ต้องตอบ ถึงยังไงผมก็ไม่ให้พี่กินหรอก โฮะๆ"
ชินดงถามชายหนุ่มหน้าหวานร่างบางที่กำลังนั่งเล่นคอมอยู่อย่างกวนเบื้องพระบาท

    สายตาหวานตวัดมองผู้มาเยือนอย่างหมั่นไส้

   "นี่ไปเอามาจากไหนกันล่ะเนี่ย ขนมอะไรไม่เคยเห็นเลย"

    ชินดงยิ้มหน้าบานก่อนจะยกถุงบัวลอยไข่หวานขึ้นมาโชว์ พร้อมกับปลาเก๋าอบเกลือในห่อฟรอย์ด

    "นี่เรียกว่าบัวลอยไข่หวาน ส่วนนี่ก้อปลาเก๋าอบเกลือ แฟนคลับชาวไทยเค้าส่งมาให้เชียวนะ แถมเขียนบอกไว้ด้วยนะว่าให้ผมคนเดียว โฮะๆ เลือกไม่ถูกเลยเนี่ย ไม่รู้จะกินอะไรก่อนดี"
หมูอวบยักคิ้วส่งท้าย แล้วนั่งลงแกะห่อฟรอย์ดออกส่งผลให้กลิ่นปลาเก๋าอบเกลือตลบอบอวนไปทั่วห้อง

    "ซู๊ด~ ห๊อมหอม"

    "นี่แก.. เอาไปกินที่อื่นไม่ได้รึไง" ฮีชอลพูดเสียงเข้ม 

    "ทำไมเหรอพี่ อดใจไม่ไหวต้องกิน~~ไม่รู้จะทำยังไง อดใจไม่ไหวเหรอไงพี่ฮีชอล" ชินดงร้องเพลงพร้อมทำหน้าทะเล้นใส่ 

~น่านกวนตีนกรูอีกแระไอ้หมูนี่สาธุขอแมร่งให้มียาพิษอยู่ในนั้นเถิด~

   "ไม่ได้หรอกพี่ ห้องทานข้าวคังอินกะฮยอกแจนั่งคุยกานอยู่ ขืนผมไปขัดจังหวะเสียมารยาทแย่"

    "แหม แกงกก้อบอกมาเถอะไอ้ชินดง หวงจังเลยนะของกินน่ะ"

   "พี่ฮีชอลอิจฉาล่ะสิ หุหิๆ" เสียงหัวเราะเล็กๆดังขึ้นอย่างไม่อายใคร

    "โอ๊ย! ไอ้นี่ เออๆ แกกินไปเลยนะกินเสดก้อรีบไปรำคาญเว้ย" นี่กรูอุตสาห์เปงแม่พระแค่ไหนเมิงแหกตาดูดิไอ้ชินดง

   ฮีชอลหันหน้าเข้าคอมต่อด้วยสีหน้าที่สามารถฆ่าคนได้ตอนนี้สบายๆ ส่วนชินดงก็นั่งแกะห่อบัวลอยไข่หวานแล้วเทใส่ถ้วย ก่อนจะนั่งมองทั้งปลาเก๋าและบัวลายสลับไปมาอย่างเลือกไม่ถูก


    "หากฉันฝันถึงบัวลอยอย่างเก๋า หรือว่าเก๋านุ่มลิ้นอย่างบัวลอย สิ่งที่ถามชินดงคงไม่ลำบากใจ โว้ โว้ โว้~~ อยากเก็บเธอไว้กินทั้งสองอย่าง โอ้เย่~" ชินดงไม่วายร้องเพลงต่อ

    "เราสามคน เราสามคน รักสามเส้า ไม่รู้จะเลือกใคร ทำยังไงใจฉันเลือกไม่ได้ โปรดอย่าถามฉันเลยว่าจะเลือกใคร ขอโทษที่ตอบไม่ได้ เพราะฉันเองรักทั้งสองคน อย่าให้ฉันเลือกเลย โว้ววววเย้ ลำบากใจแค่ไหนก้อรู้ดี เจ็บปวดในใจเมื่อเลือกไม่ได้ แทบสลายเมื่อเธอกับเขาเดินเข้ามาถามฉันว่าจะเลือกใคร ~~ โว้วววว! (เพลงบ้าไรของมันฟร่ะเนี่ย) หัวใจฉันมีดวงเดียว ฉันเข้าใจแบ่งออกเป็นสองไม่ได้ แสนเจ็บปวดรวดร้าว อยากจะผ่าหัวใจออกเป็นสองซีก อ๊ากกกกกกกก! โครมมมมมมมมม!" ฮีชอลที่ลุกออกมาตั้งแต่เมื่อไหรก้อไม่รู้ถีบชินดงที่กำลังส่งเสียงร้องอย่างโหหวนตกเก้าอี้อย่างแรง

    "เมิงออกไปเลยนะ ไอ้ชินดงอย่ามาให้กรูเห็นหน้าอีก แล้วถ้ายังแหกปากร้องเพลงบ้าๆนี้อีก เมิงได้ตายคาตีนกรูแน่!" (โห เจ๊แกบทโหดวุ้ย)
ฮีชอลตะคอกเสียงแข็งพร้อมกับยกฝ่าเท้าขึ้น ชินดงรีบกระวีกระวาดหยิบถ้วยบัวลอยพร้อมกับปลาเก๋าออกไปจากห้องแทบไม่ทัน

   "ไอ้หมูบ้า แมร่งร้องเพลงซะแทงใจกรูเลย"
ฮีชอลนั่งลงหน้าคอมเหมือนเดิมก่อนจะคลิกไปที่ MSN และ sign in เข้าไป
"ตือดึ๊ง"
แจจุง ยุนแจ มิคแจ ไม่ว่าจะจับแจคู่กับใครแจรับได้ :
อันยองฮีชอล

ฮีชอล โหมดโหดอย่ากวนตีน : เออ...
ดี

แจจุงฯ : เปงไงบ้างอ่ะพี่

ฮีชอลฯ
: ก็ดี

แจจุงฯ :
มีเรื่องอะไรไม่สบายใจก้อบอกผมนะ ยินดีรับฟัง

ฮีชอลฯ :
โหวันนี้มาดีเว้ย แน่ใจนะว่ารับได้อ่ะ

แจจุงฯ :
แหมขึ้นชื่อว่าซะหราว่าอย่ากวนตีนก้อไม่กล้าอ่ะดิ เล่าๆมาเหอะรับได้ทุกอย่าง

ฮีชอลฯ :
อ๊ะๆ เล่าก็เล่า ก็เหมือนกะชื่อเอ็มแกอ่ะแจ

แจจุงฯ :
อ๋อไอ ยุนแจ มิคแจ แต่ของพี่ต้องเป็น ซีชอล ฮันชอล ใช่ม้า

ฮีชอลฯ : รู้อีกนะแก ก้ออย่างที่แกบอกอ่ะแหละ แล้วทีนี้เมื่อคืนเขามาถามฉันไง..

แจจุงฯ : ถามว่า?

ฮีชอลฯ
: ว่าจะเลือกใคร ฉันล่ะโคดเครียดเลย: โฮะๆ ช่วยไม่ได้อยากหลายใจเอง ไม่เหมือนแจ เพราะรักยุนคนเดียว
ฮีชอลถึงกับแบะปาก เออตรูยกย่องกับความรักของพวกเมิงจิงๆ ไอแจ

ฮีชอลฯ : เออ !
รู้ตัวเองดีน่ะ ก็เลือกไม่ได้นินาจะให้ทำไงอ่ะ

แจจุงฯ :
ซีวอนก้อหล่อมาดเนี้ยบแบบเจ้าชายนิสัยก้อยิ่งเหมือน ส่วนฮันเกิงก็เท่มาดแมนถึงจะซื่อบื้อแทบตลอดเวลา แต่นั่นแหละก็คือเสน่ห์ที่ทำให้เจ๊ซินหรือฮีซอลหลงนักหลงหนา

ฮีชอลฯ : นี่ไอ้แจ ฉันให้แกช่วยนะ ไม่ใช่ให้มาสาธยายถึงแฟนฉัน -*-

แจจุงฯ : แหม แตะต้องก้อไม่ได้เลยนะ พี่ก้อเอางี้ลองห่างจากสองคนนี้ซักพักแล้วดูว่าพี่จะคิดถึงใครมากที่สุด

ฮีชอลฯ : คิดถึงฮันมากที่สุดเพราะ
...

แจจุงฯ
:เพราะไร?

ฮีชอลฯ : เพราะฉันกลัวฮันไปเด๋อด๋าซื่อบื้อหาทางกลับบ้านไมได้อ่ะดิ...
เป็นห่วงฮันมากกว่าซีวอนไง

แจจุ:
งั้นพี่ก้อเลือกฮันดิ
 

ฮีชอลฯ :
แต่เวลาฉันอยู่กับซีวอนแล้วรู้สึกสบายใจดีอ่ะ ไม่เหมือนอยู่กับฮันเพราะต้องคอยทั้งฮันและตัวเอง

แจจุงฯ :กร๊ากๆ เออใช่ ซุ่มซ่ามทั้งคู่..
อย่างที่บอกอ่ะพี่ลองไปอยู่กับคนอื่นในวงแล้วดูว่าพี่จะโหยหาใครมากที่สุด

ฮีชอลฯ : โหยหาเลยเหรอ..
แล้วฉันจะไปหาใครได้ว่ะเนี่ย คนอื่นๆเขาก็ลงล็อกกานหมด

แจจุงฯ : แล้วพี่สนิทกับใครอีกอ่ะนอกจากแฟนพี่2
คนอ่ะ
 

ฮีชอลฯ : คิบอม...แต่...เออๆใช่ๆ แจเว้ยฉันคิดแผนได้แล้ว

แจจุงฯ
:นี่พี่คิดอะไรไว้คิดึงดงแฮด้วยนะ

ฮีชอลฯ :คิดแล้ว... ก็ด๊องไม่อยู่ไปถ่ายโฆษณาที่เกาะเชจูตั้ง 5
วัน ไม่เป็นไรเว้ย

แจจุงฯ :เอาเหอะพี่ ตามใจพี่แล้วกัน

ฮีชอลฯ :เออๆ งั้นเดี๋ยวฉันขอตัวไปก่อนนะ เด๋วไอคิบอมมันจะออกจากอพาร์ตเมนท์ไปซะก่อน ไปหล่ะ บายๆ

     พิมพ์เสร็จฮีชอลก็รีบปิดคอมทันที ทิ้งให้ฝั่งแจจุง นั่งอึ้งอย่างหมั่นไส้
    ~แหม...เจ๊ซิน...นึกจะไปก้อไปเลยเนอะ~
           ---------------------------------------------------------------------------------

       "คิบอมจ๋า วันนี้ว่างเปล่าอ่ะ"
      หนุ่มตี๋อินเตอร์แก้มป่องเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือเล่มหนาแล้วพยักหน้า

       "งั้นพาพี่ไปกินพิซซ่าหน่อยซิ"

       "แล้วไมพี่ไม่สั่งมากินเองหล่ะ" คิบอมเอ่ยถาม

        ฮีชอลเดินเข้าไปหาก่อนจะทรุดตัวนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆคิบอม

         "ง่า~มันไม่เหมือนกันอ่ะ พี่อยากไปกินที่ร้านนี่นา พาพี่ไปกินหน่อยจิ นะๆๆๆ" สายตาหวานแอ๊บแบ๊วอ้อนวอนถูกส่งไปหาคิบอมเป็นระยะๆ

           ~วันนี้พี่ฮีชอลแกมาแปลกเว้ย น่ากัวๆๆๆ~
     
          "ก็ได้ๆๆๆ จะไปที่ไหนล่ะครับ"

          "ที่มยองดง!!!!" ฮีชอลตอบก่อนจะยิ้มหวานอย่างน่ารัก แต่น่ากลัวในความคิดของคิบอม
                          --------------------------------------------------------------
           
           เสียงชัตเตอร์ดังอย่างต่อเนื่องไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหย่อนในย่านวัยรุ่นชื่อดังของเกาหลี

           "ขยับตัวกันหน่อยครับ ดีครับดี" ตากล้องร่างสูงไว้หนวดเครา ตะโกนขึ้นบอกนายแบบ2คนที่โพสท่าอยู่ตรงหน้า

           "เอาหล่ะครับรูปสุดท้ายแล้ว เอาหน้าเข้ามาใกล้ๆกันหน่อยครับ มองตากันด้วยครับ ดีครับดีมาก เสร็จแล้วครับ ขอบคุณมากครับ คุณซีวอน คุณฮันคยอง"

            ชายหนุ่มทั้งสองคนพยักหน้ารับและยิ้มก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ผ้าใบสีดำและหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มอย่างกระหาย
            ซีวอนกวาดตาไปทั่วบริเวณ ตอนนี้ที่มยองดงยังไม่ค่อยมีคนมาเดินมากนักเพราะยังเป็นช่วงเช้าอยู่ การถ่ายแบบลงนิตยสารเลยไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องแฟนคลับเท่าไหร่นัก 
            สายตาของซีวอนสะดุดกึกกับคนคู่หนึ่งที่กำลังเดินมุ่งหน้าตรงไปยังร้านพิซซ่า เป็นผู้ชาย2คน
            ผู้ชายคนแรก ผิวขาว แก้มป่องเดินยิ้มแบบเนือยๆ ส่วนผู้ชายอีกคนนั้นดูเหมือนผู้หญิงอย่างมาก ทั้งทรงผมที่ยาว และดวงตาโตที่หวานเป็นเอกลักษณ์ เสื้อผ้าที่โดดเด่นด้วยสีสันสดใสของ สีแดงและส้ม รองเท้าสีชมพู ไม่ผิดแน่ไม่ว่าใครมองมาก็รู้ว่านี่คือ คิบอมกับฮีชอล

           "ฮันๆๆๆ นายมาดูนี่เร็ว" ซีวอนสะกิดฮันเกิงที่กำลังกดแป้นมือถืออย่างเมามัน
    
           "อะไรของนายอ่ะวอน อย่ามายุ่งน่า~ฉันกำลังส่งSMS ไปหาฮีนิมสุดที่รักอยู่"

           "ไม่ต้องส่งแล้ว เจ้าตัวอ่ะ อยู่ตรงโน้น แถมมากับไอคิบอมอีกตะหาก"
  
          "-w- ฮึๆ นายอ่ะอน่ามาหลอกฉันเลยวอน ยังไงๆฮีนิมก็ต้องเลือกฉันอยู่แล้ว" ฮันเกิงพูดอย่างมั่นใจ พร้อมกับกดปุ่มส่งข้อความออกไป

          ซีวอนหันมามองฮีชอลต่อ ตอนนี้ฮีชอลกำลังนั่งซบไหล่คิบอมอยู่หน้าร้านพิซซ่า ผ่านไปไม่กี่วิ ฮีชอลก็หยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยหน้าตาเฉยเมยก่อนจะอ้อนคิบอมต่อ
           
          "ไอฮัน เมิงดูนี่!" มือใหญ่จับหน้าฮันเกิงให้หันไปทางหน้าร้านพิซซ่า
          ฮันเกิงมีปฎิกิริยาทันทีที่เห็นหวานใจตัวเองกำลังนั่งอ้อนผู้ชายอีกคนอยู่อย่างไม่อายฟ้าอายดิน

           "อ๊ากกกกกกกกก!!!ฮีนิมของช้านนนน! ทำไมไปนั่งอ้อนไอคิบอมอ่ะ ซีวอน นี่เป็นแผนของนายหรือเปล่าเนี่ย"

          ซีวอนมองฮันเกิงด้วยสายตาประมาณว่า เมิงคิดได้ไงเนี่ย ก่อนจะพูดตอบด้วยน้ำเสียงกวนตีน

          "ไอบ้า! แผนบ้าแผนบออะไร จะบ้าหรือป่าว ถามอะไรโง่ๆ ไปเลี้ยงม้าไป! 555+" ฮันเกิงตวัดตามองซีวอนทันทีที่ซีวอนเน้นประโยคสุดท้าย

           "เชอะ! ทำยังกะนายฉลาดนักอ่ะ" หนุ่มตี๋บ่นกับตัวเอง ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง
            "โทรหาใครอ่ะ"

            "เรื่องของฉัน" ฮันเกิงตอบอย่างไม่สนใจ ทำให้ซีวอนยอมแพ้หันหน้าไปดูฮีชอลกับคิบอมต่อ

         "คิบอม~เลี่ยงพี่หน่อยนะ" ฮีชอลอ้อนเสียงน่ารัก

         "ครับ" หนุ่มน้อยพยักหน้าตอบ (_ _) (-  -) (_ _)
    
        "คิบอม~พี่สั่งถาดใหญ่นะ"

         "ครับ"

        "คิบอม~จองโต๊ะวีไอพีด้วยนะ"

        "คิบอม~คืนนี้พี่นอนด้วยน้า~"

        "ครับ.....เฮ้ยยย!!!" คิบอมสะดุ้งสุดตัวและหันไปมองหนุ่มหน้าหวานอย่างหวั่นๆ นี่พี่แกคิดจะทำอะไรของแกกันแน่เนี่ย

        "ตกลงแล้วนะคิบอม........ไม่มีคำว่าแต่....หึๆๆๆๆ" น้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นซาตานอย่างรวดเร็ว

         "~You know i wanna out the light i wanna knock out!!!~"
         "ยอโบเซโย ฮีชอลอิมนีดะ"

          "ฮีนิม........ทำอะไรอยู่อ่ะ" เสียงของฮันเกิงดังตอบกลับมาตามสาย

          "ฮันเองเหรอ.......เรากำลังนั่งเล่นอยู่กับฮีบอมอ่ะ" ฮีชอลเอ๋ย....ไม่รู้ซะเลยว่าแฟนตัวเองทั้ง2คนกำลังนั่งจ้องอยู่อีกฟากหนึ่ง

          "อยู่ในอพาร์ทเมนต์เหรอ" น้ำเสียงของฮันเกิงเริ่มเปลี่ยนแปลง

          "อืม....แค่นี้ก่อนนะฮัน ไม่ค่อยว่างคุยอ่ะ บาย~"

        ซีวอนแทบกลั้นหัวเราไม่อยู่เมื่อเห็นสีหน้าของฮันเกิง ตอนนี้ฮีชอลกับคิบอมเดินเข้าร้านพิซซ่าไปเรียบร้อยแล้ว มือใหญ่ตบลงบนบ่าของคนข้างๆ
          
          "ฮัน...นายไม่เป็นไรใช่มั๊ย ดูซิหน้าซีดยังกะไก่ต้มเลย"

          "ฮีนิมโกหกฉันง่า~~~~ ฮีนิมมมม"

          "นายทำยังกะฮีชอลโกหกนายเป็นครั้งแรกงั้นอ่ะ"

         ฮันเกิงจ้องมองซีวอนเหมือนดูถูกนิดๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ
         "ก็ใช่นะสิ ทำไม พูดแบบนี้จะให้เราแตกคอกันเหรอ!"

         "เปล๊า เปล่า ไม่มีอะไร" หนุ่มหล่อส่ายหัวไปมา

        "เฮ้ย! ซีวอน...ฉันว่านะเรามาวางแผนแกล้งฮีนิมกันดีกว่า" น้ำเสียงที่จริงจังของฮันเกิงทำให้ซีวอนเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ

       "แล้วนายมีแผนอะไรอ่ะ"

        "เอาหูมานี้ซิ" ซีวอนหันข้างให้ฮันเกิงก่อนที่จะฟังแผนลับอย่างตั้งใจ หนุ่มหล่อและหนุ่มเท่หันมามองหน้ากันอย่างเจ้าเล่ห์
                         
          "เอาป่าววอน"

           "เอาดิ่ฮัน ฉันชอบความคิดของนายว่ะ 555+"      
                             ----------------------------------------------------------------

วันที่ 7 เดือน 7 ปี 07 ไดอารี่ ฮันวอน ตอน จะทำยังไงกับชีวิตดี......

                 ไดอารี่ฮันวอนที่รัก ขอโทษที่ฉันมาเขียนช้าไปหน่อย ไดอารี่ฮันวอนคงอยากจะรู้ใช่มั๊ยว่าฉันจะเลือกใคร อย่างที่เล่าให้ฟังเมื่อวาน ฉันลำบากใจมากและคิดไม่ตกกับปัญหาชีวิตซักที อ๊ะ!ไดอารี่ฮันวอนที่รัก ตอนนี้ข้างนอกฝนตกหนักมาก สุดที่รักทั้ง2ยังไม่กลับมาถึงอพาร์ทเมนต์เลย ฉันเป็นห่วงจังเลย หวังว่าฮันคงจะไม่หลงทางนะ 
                 วันนี้ฉันอ้อนเจ้าคิบอมน้องรักให้เลี้ยงพิซซ่าด้วยแหละ ไปที่มยองดง ฉันรู้สึกสนุกจังเวลาที่เห็นฮันกับวอนหึง ใช่แล้วแหละไดอารี่ ฉันจงใจไปที่มยองทั้งๆที่รู้ว่าสุดที่รักทั้ง2กำลังทำงานอยู่ ฉันก็แอบชำเลืองมองดูว่าใครจะมีปฏิกิริยามากที่สุด ปรากฏว่าพอๆกันทั้งคู่ หึงน่ารักกันคนละแบบ เจ้าชายวอนจะหึงแบบนิ่งๆแต่จะใช้สายตาจิกดูจ้องเขม็ง ส่วนองค์ชายฮันก็จะลุกลี้ลุกลน ถึงกับโทรมาหาฉันเลยด้วยซ้ำ เฮ้อ!ไดอารี่ฮันวอนที่รัก เพราะทั้งสองคนมีบุคลิกกันคนละแบบเนี่ยแหละที่ทำให้ฉันลำบากใจ คืนนี้ฉันต้องให้คำตอบที่ฉันเองก็ยังไม่รู้ว่ามันจะออกมาเป็นหัวหรือก้อย อ๊ะ!ไดอารี่ที่รัก รู้สึกว่าสุดที่รักทั้ง2คนจะกลับมาแล้ว ฉันขอตัวไปหาก่อนนะ คิๆๆๆๆ จุ๊ปๆๆๆๆ >3<

                 มือบางวางปากกาลงแล้วปิดสมุดไดอารี่เล่มหน้าสีแดงอย่างไว ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอน ร่างบางกวาดสายตาหวานไปทั่วห้องนั่งเล่น มองหาแฟนหนุ่มทั้ง2 แต่ก็ไม่เห็นมีวี่แววของใครเลยนอกจากคิบอมที่กำลังนั่งอ่านหนังสือเหมือนอย่างเคย

                   "คิบอม เห็นฮันกะวอนป่ะ"

                   หนุ่มตี๋แก้มป่องส่ายหัวไปมา "ไม่อ่ะครับพี่"

                     "แต่เมื่อกี้พี่ได้ยินเสียงนี้นา" ฮีชอลเริ่มสงสัย ก็เค้าได้ยินจริงๆ ทำไมเค้าจะไม่รู้หล่ะ
                      "ผมไม่รู้นี่" คิบอมพูดอย่างไม่สนใจ

                  ~เออ! ไอคิบอม ฉันไม่ยุ่งกับแกก้อได้ว่ะ~ ฮีชอลคิดอย่างหมั่นไส้
 
                      "แล้วอย่าลืมนะ....คืนนี้พี่นอนด้วย" พูดจบร่างบางก็เดินหันหลังกลับเข้าห้องนอนตัวเองต่อ
                       
                        "คืนนี้พี่จะได้นอนหรือป่าวเหอะ เฮ้อ~.....พี่วอนกับพี่ฮันจะเล่นอะไรแผลงๆอีกเนี่ย" คิบอมพูดเสียงเบากับตัวเองก่อนจะก้มลงอ่านหนังสือต่อ

              ครืนนนนนนน.......ครืนนนนนนนนน.........เปรี้ยงงงงงงงงง!!!!!!.......พรึบ!!!........และแล้วความมืดก้อเข้าครอบงำ

               "อ๊ากกกกกกกกกก!!! ไฟดับ คิบอมมมมมมมมม" หนุ่มหน้าสวย ตะโกนร้องลั่น มือก็ลูบตามเฟอร์นิเจอร์ในห้อง เพื่อหาทางไปที่ประตู แต่เมื่อถึงประตูกลับพบว่าประตูถูกล๊อคจากด้านนอก
                
                "เฮ้ยยยย!!!!ไอคิบอมมม เปิดประตู!!!!! เมิงจะล๊อคทำมายยยยยยย ไอคิบอมมมมมมมมมมมมมม!!!" มือบางทุบประตูไม่หยุดหย่อน

             "พี่ครับ................ผมขอให้พี่มีความสุขและโชคดีครับ......." น้ำเสียงแผ่วเบาจากปากบางของคิบอมพูดขึ้นขณะที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของฮีชอล

            "คิบอมมมมมมม อุ๊บส์!! อื้อ อื๊อๆๆๆๆๆๆๆๆ" มือหนาที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ปิดมือบางไว้พร้อมกับแขนแกร่งอีกข้างที่ช้อนตัวร่างบางขึ้นจากพื้น

            ฮีชอลไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนของคนแปลกหน้า
         
           ร่างของฮีชอลถูกวางลงบนเตียง ก่อนที่แขนบางจะถูกจับมัดกับหัวเตียง ฮีชอลเหนื่อยกอบกับการดิ้นรน สายตาหวานพยายามเพ่งมองร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างเตียง เขารู้สึกคุ้นกับร่างสูงนั้นมาก แต่ยังไม่ทันที่สายตาหวานจะมองชัดขึ้น ผ้าสีดำที่ไหนไม่รู้ก็มาปิดตาและผูกเอาไว้

               ~ไม่ได้มีคนเดียว.......มีกัน2คน~
        ฮีชอลรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวของคน2คนในห้องนอน เสียงสวบสาบของการเดินดังขึ้นรอบๆเตียง

               "นี่แกจะทำอะไรฉันอ่ะ ฉันมีแฟนแล้วนะเว้ยยยย! อ๊ากกกกก! ช่วยด้วยยยยย!"

         ขาของร่างบางเริ่มเตะปมาแบบสุ่ม ยังไงมันก็ต้องโดนบ้างแหละน่า~ แต่ก็เตะได้ไม่นาน มือหนาที่แข็งแรงก็จับขาทั้งสองข้างไว้และแยกออก
         
         ฮีชอลเริ่มรู้สึกกลัว และรู้สึกถึงปลายนิ้วที่ลูบไล้ต้นขาผ่านชุดนอนผ้าแพร ปลายนิ้วนั้นเลื่อนขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงขอบกางเกง ก่อนจะดึงกางเกงลงอย่างช้าๆ

          "อย่า....อ๊ะ.....อ๊ะ......"

         ส่วนอ่อนไหวถูกปลุกโดยที่ปลายนิ้วสัมผัสนวดคลึงอย่างแผ่วเบาที่ปลาย
    
          "อึ๊ก.....อ๊ะ....อ๊ะ........" ร่างบางพยามกลั้นเสียงไว้ในลำคอ รู้สึกคุ้นเคยกับสัมผัสนี้เหลือเกิน สัมผัสที่อ่อนโยน แต่ทำให้ภายในของร่างบางเดือดพล่านร้อนรุ่มไปทั่ว

          ส่วนอ่อนไหวของร่างบางตั้งแข็งเต็มที่เมื่อความรู้สึกถึงความร้อนจากฝ่ามือหนาเคลื่อนผ่านขึ้นลงช้าสลับเร็ว................. ความเปียกชื้นที่ส่วนปลายพร้อมกับความเสียวแปลกๆที่ตวัดและโลมเลียไปมา.......................

          "อ๊ะ....อื๊อ.....อ๊า.......อ๊ะ...........อ๊ะ.......อ๊า...." เสียงครางหวานหูเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อส่วนอ่อนไหวถูกกระทำหนักมากขึ้น...........ทั้งความร้อนจากฝ่ามือและความเปียกชื้นที่ส่วนปลาย.........2ความรู้สึกที่แตกต่าง.............หัวใจเริ่มเต้นรัว รู้สึกได้ถึงของเหลวร้อนที่กำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา  ความรู้สึกที่คุ้นเคยจากปลายลิ้นที่ค่อยๆลากผ่านส่วนปลายอย่างอ่อนโยน เขาคุ้นเหลือเกิน............

         "อ๊า.......ฮัน......อ๊า!!!!!" ร่างบางตะโกนครางออกมาเมื่อถึงจุด เขารู้สึกได้ถึงลิ้นที่ไล้รอบๆส่วนอ่อนไหว คล้ายจะเช็ดคราบน้ำรักให้ ใช่แล้ว..........มีคนเดียวที่มักทำแลบบนี้ทุกครั้ง

          "ฮัน...ฮันใช่มั๊ย...."

         ริมฝีปากนุ่มทาบทับริมฝีปากบางเบาๆ ก่อนที่ผ้าปิดตาจะถูกดึงออกอย่างช้าๆ สายตาหวานจ้องมองคนที่อยู่ข้างหน้า

         "ฮัน........นี่นาย....แกล้งฉันเหรอออออ!!!"
      
         "นิ่ฮีนิม......ถ้าไม่เลิกโวยวายจะปิดตาอีกนะ ไม่อยากทำร้ายฮีนิมนะ" น้ำเสียงที่อ่อนโยนกระซิบเบาๆข้างหู ก่อนที่จะไล้ปลายจมูกตรงซอกคอขาว หนุ่มเท่เลื่อนตัวลงจากเตียง

         "ฮันจะไปไหนอ่ะ กลับมาก่อนซิ" ฮีชอลเรียก

         "ไม่เห็นต้องใจร้อนเลย แค่มาเปิดไฟเท่านั้นเอง" พูดจบแสงสว่างจากหลอดไฟสีส้มที่หัวเตียงก็สว่างขึ้น ฮีชอลหันไปมองทางฮันเกิงที่กำลังเดินเข้ามา

         "เล่นตลกอะไรเนี่ยฮัน"

        ฮันเกิงนั่งลงข้างๆเตียงก่อนจะโน้มตัวหอมแก้มร่างบางเบาๆ
       
        "ไม่ได้เล่นตลกซักหน่อย ฮันกับวอนมาเล่นเสียวกับซินตะหาก"เสียงเข้มดังขึ้นมาจากมุมห้อง ซีวอนเดินเข้ามาที่เตียงอย่างช้าๆ ก่อนจะก้าวขึ้นคร่อมร่างบาง

         "รวมหัวกันแกล้วฉันเหรอ"

         "จุ๊ๆๆๆ ไม่เอาไม่พูดนะซิน" พูดจบริมฝีปากหนาก็ทาบทับริมฝีปากบาง......บดขยี้ช้าๆ......ก่อนจะแทรกลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวตวัดลิ้นเล็กอย่างชำนาญ มือหนาปลดกระดุมเสื้อร่างบางอย่างรวดเร็ว

          ฮันเกิงช่วยดึงเสื้อให้พ้นจากผิวขาวเนียน โยนไปที่มุมห้องก่อนจะค่อยๆไล้ปลายจมูกโด่งไปตรงสีข้าง มือหนาลูบไล้ไปทั่วต้นขาขาว

         "ฮีนิม......เลือกใครก่อน" ฮันเอ่ยถามข้างหูขณะที่ฮีชอลยังคงโดนริมฝีปากบดเบียดไม่หยุดราวกับว่าจะไม่ให้หายใจ

         "อื้อ......อื้อ....."ฮีชอลเริ่มดิ้นไปมาเพราะหายใจไม่ออก

         "วอน...ปล่อยฮีนิมเถอะ" ฮันเกิงบอกหนุ่มหล่อเชิงขอร้อง

         "วอน........ฮีนิมหายใจไม่ออกแล้วนะ พอก่อนเถอะ"

        ซีวอนเงยหน้ามองฮันเกิงอย่างเคืองๆ ก่อนจะก้มลงไปประกบจูบต่อ ทั้งๆที่ฮีชอลยังไม่มีเวลาพักหายใจ

         ฮันเกิงหลับตาเหมือนสงบสติอารมณ์ก่อนจะใช้มือหากระตุกดึงคอเสื้อซีวอนขึ้น

         "ไอวอน บอกให้หยุดไง เดี๋ยวฮีนิมก็ตายพอดีหรอก"
   
          "เออๆก็ได้ว่ะ" ซีวอนยอมลงมาจากเตียงแต่โดยดี ก่อนจะถอดเสื้อตัวนอกออกและโยนทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ

         "ฮีนิมไม่เป็นไรนะ" ฮันเกิงถามอย่างเป็นห่วง มือหนาลูบไล้ใบหน้าหวานอย่างแผ่วเบา ก่อนจะแก้มัดเชือกที่ข้อมือของร่างบางออก

          ฮีชอลหอบอย่างเหนื่อยอ่อน ฮันเกิงปัดไรผมออกไปอย่างแผ่วเบา ร่างบางยิ้มให้
 
          "ขอบใจนะฮัน อ๊ะ!!" ตาหวานเบิกกว้างอย่างตกใจ

         "วอน อ๊ะ....พอ......อ๊ะ.....อย่า....." มือบางเลื่อนลงไปผลักหัวของซีวอนที่อยู่ตรงระหว่างขา ผิวขาวเริ่มแดงระเรื่องมากขึ้นเรื่อยๆ การรุกเร้าที่หนักหน่วงของซีวอน ปากหนาที่รูดขึ้นลงพร้มกับลิ้นหนาที่ตวัดปลายอย่างคล่องแคล่ว มือบางเปลี่ยนจากผลักเป็นขยุ้มเส้นผมดำขลับ พร้อมกับส่งเสียงครางอย่างพอใจ

         ความรู้สึกที่ตื่นเต้นเร้าใจ และความเสียวซ่านทำให้ร่างบางอดกัดริมฝีปากตัวเองไม่ได้

         ฮันเกิงมองใบหน้าสวยที่กำลังหลับตาพริ้มและเม้มริมฝีปากแน่น หยดเหงื่อค่อยๆไหลซึม ผิวที่แดงระเรื่อ สายตาคมทองไล่ลงมาถึงหน้าอกขาวเนียนที่กำลังขยับกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว

          "อื๊อ...อ้า...วอนน.."

         ฮันเกิงยิ้มที่มุมปากนิดๆก่อนจะใช้ปลายนิ้วชี้บดขยี้ไปยังยอดอดสีชมพูที่ตั้งชูชันมาได้ซักพักแล้ว

         สายตาหวานมองมาที่หนุ่มเท่อย่างเคืองๆ หนุ่มเท่จูบไล้แผ่นอกขาวไปมา ริมฝีปากหนาหยุดอยู่ที่ยอดอก พร้อมกับดูดดุนอย่างอ่อนโยน

        ฮีชอลแอ่นอกรับ เสียงครางในลำคอยังคงดังไม่ยอมหยุด เขารู้สึกดีแบบแปลกๆกับ2สัมผัสที่แตกต่าง สัมผัสของริมฝีปากที่เคลื่อนไหวคล่องแคล่วดุดันของซีวอนรวมกับสัมผัสริมฝีปากและมือที่อ่อนโยนทะนุถนอมของฮันเกิง แทบทำให้เขาลืมหายใจ

        ร่างบางเริ่มตัวเกร็งกระตุก ซีวอนขยับปากขึ้นลงเร็วขึ้นๆ ก่อนจะหยุดและถอนปากออก ฮีชอลส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ........

        "วอนนน...อย่าแกล้งกันได้มั๊ย...แฮ่ก แฮ่ก"

        หนุ่มหล่อยิ้มที่มุมปากเชิงล้อ ก่อนจะหัวเราะเบาๆในลำคอ

        "ฮัน....ช่วยหน่อย....ช่วย...." ความรู้สึกอึดอัดที่ส่วนอ่อนไหว ทำให้ร่างบางรู้สึกทรมาน หนุ่มเท่เงยหน้าขึ้นจากยอดอกสีชมพู

        "ได้ซิฮีนิม ซีวอน นายยกขาฮีนิมขึ้นมา---"
        "ไม่อ่ะ นายทำเองซิฮันฉันอยากเห็นลีลาของนาย อยากรู้จังทำไมซินคนสวยถึงติดใจหนุ่มจีนนักหนา" ซีวอนพูดเสียงเจ้าเล่ห์ แล้วลูบไล้ส่วนปลายอย่างหยอกเย้าก่อนจะหยุดชะงัก

         "อื๊อ อ๊ะ....ฮันได้โปรด....ช่วย..." ทรมานเหลือเกิน ตอนนี้ความรู้สึกอยากปลดปล่อยมันทำให้ร่างบางตัวสั่นสะท้าน

         ฮันเกิงถอดเสื้อและกางเกงออกอย่างไม่รอช้าเมื่อเห็นร่างบางกำลังทรมาน เหลือไว้ก็แต่กางเกงชั้นในผ้าฝ้ายสีดำ

         ฮีชอลดันตัวลุกขึ้นประกบจูบฮันเกิง มือบางเลื่อนลงไปปลุกเร้าอารมณ์ส่วนอ่อนไหวให้ตื่นตัวภายใต้ชั้นในสีเข้ม

        นิ้วเรียวของหนุ่มเท่ลูบไล้แผ่นหลังขาวเนียนก่อนจะค่อยๆดันเข้าไปในช่องทางหลัง

        "อื้อ...ฮัน..." ฮันเกิงขยับนิ้วเข้าออก อย่างช้าๆ หมุนวนภายในเพื่อให้ช่องทางขยายออก

        "พร้อมหรือยังฮีนิม" ลมหายใจร้อนเป่ารดหลังใบหู
ร่างบางพยักหน้าพร้อมกับดึงชั้นในผ้าฝ้ายสีดำให้พ้นจากร่างสูง

      ฮีชอลรู้สึกได้ถึงแก่นกายที่ใหญ่โต ที่กำลังเสียดสีไปมาที่หน้าท้องขาว ฮันเกิงถอนนิ้วออกและจับตัวร่างบางให้หมุนหันหลัง ก่อนจะพาร่างตัวเองให้นั่งพิงหัวเตียง

     "หันหลังให้ฉันนะฮีนิม อ้าขากว้างๆนะจะได้ไม่เจ็บ" น้ำเสียงอ่อนโยน พูดขึ้นบอก
  
     ฮันเกิง....นายอ่อนโยนกับฉันจริงๆเลย ฉันตกหลุมรักนาย เพราะความอ่อนโยนของนายนี่แหละ

    "อ๊ะ อื๊อ" หยดน้ำตาไหลลงมาจากดวงตาโตในขณะที่แก่นกายกำลังถูกดันเข้าไปในช่องทางหลัง......ร้อน.....รู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วตัว.......มือหนาจับขาเรียวแยกออกก่อนจะดันสะโพกมนให้ลงจนสุดแก่นกาย

    "อื้มมมม!" หยดเหงื่อไหลปนกับหยาดน้ำตาเป็นทางไปจนถึงต้นคอ ริมฝีปากหนาจูบซับไล้ตั้งแต่แก้มชมพูสวยจนถึงหัวไหล่มน ก่อนจะขบกัดต้นคอขาวและดูดดุนจนเป็นรอยสีแดง

     หัวของร่างบางพิงกับหน้าอกขาวของร่างสูง ฮันเกิงปัดผมยาวที่ลงมาปิดใบหน้าสวยก่อนจะทัดหู นัยตาดำมองแก้มสีชมพู ดวงตาที่หลับพริ้ม ริมฝีปากที่แดงระเรื่อ ผมยาวสีดำที่นุ่มลื่นเหมือนไหม สวย......สวยเหมือนเจ้าหญิง.......เจ้าหญิงของผม..........

      สะโพหร่างสูงค่อยๆขยับขึ้นลงช้าๆ มือหนาก็ลูบไล้ส่วนอ่อนไหวที่กำลังตั้งชูชันและสั่นเทาเพราะความทรมานที่ไม่ได้ถูกปลดปล่อยของร่างบาง

       "อื๊อ...อื๊อ...อ๊ะ..อ๊า..อ๊า..." เสียงครางดังขึ้นตามจังหวะช่องทางหลังที่ขยับเคลื่อนที่เร็วขึ้น

      "ซีวอนที่นั่งมองอยู่ก็ลุกขึ้นยืนและสาวเท้าก้าวขึ้นบนเตียง ก้มใบหน้าเข้มลงตรงหว่างขาของร่างบาง ฮันเกิงปล่อยมือจากส่วนอ่อนไหว ก่อนจะจับต้นขาเรียวให้แยกออกขึ้นไปอีก
      

ซีวอนเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียง และล้วงก้อนน้ำแข็งออกมา ก่อนจะนำก้อนน้ำแข็งที่เย็นจัดถูไล้ไปทั่วส่วนอ่อนไหวของร่างบาง
 
  “อ๊ะ..ซีวอน..อื๊อ...อย่า...ตรงนั้น....อ๊า” ฮีชอลกัดริมฝีปากตัวเองจนเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ
 
 ฮันเกิงขยับเข้าออกเร็วขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากหนาก็จูบพรมตามผิวแดงไม่หยุด จูบเบาๆตามซอกคอขาว ก่อนจะเน้นหนักที่หลังคอและหัวไหล่มน
 
 “อื๊มมมม ฮีนิม.....รัดแน่นดีจังเลย”
 
  ลิ้นร้อนโลมเลียส่วนปลายอย่างกระหาย ก้อนน้ำแข็งถูไถไปมาตรงส่วนโคน หนุ่มหล่อเอื้อมมือหนาไปบดขยี้ยอดอกที่ตั้งแข็ง ก่อนจะเลื่อนตัวขึ้นมาดูดยอดอกอีกข้าง
 
  “อ๊ะ......อื๊ออออ.......” ร่างบางแอ่นอกรับอย่างรวดเร็ว ผิวจากสีขาวเปลี่ยนเป็นสีชมพูแดง
ความเสียวที่ร่างสูงทั้ง2มอบให้นั้นมากจนสติแทบจะไม่มีเหลือ หัวใจที่เต้นรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน รู้สึกแปลกๆเหมือนจะรับไม่ไหว
 
   มือหนาที่เย็นเฉียบเพราะน้ำแข็งกอบกุมส่วนอ่อนไหวลัขยับชักขึ้นลงอย่างเร็ว
 
“อ๊า.....อ๊า....ซีวอน.......อ๊า......อ๊า.....ฮันนนนน.......อ๊ะ.......อ๊ะ........”
 
 ฮันเกิงกระแทกแรงขึ้นตามการขยับของซีวอนทางด้านหน้าจนตัวร่างบางสั่นเทา
 
ใบหน้าหวานสะบัดขึ้น ริมฝีปากเผยอออกอย่างเซ็กซี่
 
“ฮันนนนนนนน อ๊า!!!!!” ของเหลวร้อนสีขาวถูกปลดปล่อยกระจายไปทั่วหน้าท้องแบนและมือหนาของซีวอน
 
สะโพกแข็งแรงกระแทกอีก2ครั้ง ก่อนที่เสียงครางเข้มในลำคอจะดังขึ้น พร้อมกับการปลดปล่อยภายในตัวของร่าบาง
 ฮันเกิงและฮีชอลเหนื่อยหอบไม่แพ้กัน แขนแกร่งโอบรัดร่างบางและซุกหัวลงซบไหล่เนียน ซีวอนใช้นิ้วที่เปื้นน้ำรักปาดไปมาตรงริมฝีปากสีกลีบกุหลาบ ก่อนจะบดเบียดริมฝีปากหนาและแทรกลิ้นร้อนเข้าไปตวัดลิ้นเล็กและความหาความหวานภายในโพรงปาก
 
    หนุ่มเท่ค่อยๆ ดันร่างบางให้ลุกออกเพื่อที่จะถอนแก่นกายของตัวเอง หนุ่มหล่อจับแขนบางให้โอบคอก่อนจะยกตัวของร่างบางขึ้น ฮันเกิงกระเถิบตัวไปด้านข้าง
 
   “นายนอนอยู่ตรงนั้นแลหะฮัน คอยดูลีลาของฉันบ้าง” ซีวอนพูด ริมฝีปากเหยียดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์
 
   ร่างบางถูกวางลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง มือบางโอบรัดคอของร่างสูงตรงหน้าอย่างหลวมๆ
 
 ซีวอนจัดแจงถอดกางเกงและชั้นในออกจนหมด แก่นกายที่ตั้งแข็งจ่ออยู่ตรงหน้าปากทางเข้า ร่างสูงก้มคอจูบร่างบางอีกครั้ง จูบอันเร่าร้อน.......ส่งผลให้ฮีชอลเริ่มเกิดอารมณ์ขึ้นอีกครั้ง
 
     สวบบบบบบ!!!
 
    “อึ๊กกกกก!” ร่างบางสะดุ้งเฮือก เมื่อจู่ๆร่างสูงก็ดันแก่นกายเข้าไปจนสุด
 
      “ซีวอน เจ็บ......เจ็บ.........อ๊ะ...อ๊า.......ซีวอน” ฮีชอลครางกระเส่า มือบางที่โอบรัดคอร่างสูงอย่างหลวมๆเปลี่ยนเป็นรัดแน่นขึ้น แผ่นอกหนาแนบแน่นกับแผ่นอกบางราวกับจะไม่ให้มีอะไรแยกออกจากกันได้ 
เล็บแหลมจิกลึกที่หลังขาว สะโพกแข็งแกร่งกระแทกเร็วและแรงจนโต๊ะเครื่องแป้งสะเทือนกระทบกับผนังส่งเสียงดังไปทั่วห้อง
 
 ตึง....ตึง...... ตึง......ตึง... ตึง.....ตึง... ตึง.....ตึง....
 
“อ๊า.......อ๊า........อื๊อ.......อื๊อ.........” ริมฝีปากหนาทาบปิดริมฝีปากบาง ลิ้นหนาและเล็กตวัดเกี่ยวกันอย่างเร่าร้อน
 
          ฮีชอลรู้สึกเหมือนร่างกายมันจะระเบิด เพราะความร้อนจากแก่นกายของคนตัวใหญ่ และแรงกระแทกนั้นทำให้ความเสียวและความร้อนรุ่ม เลือดร้อนไหลพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย ผิดกับสัมผัสของฮันเกิงที่อ่อนโยนและทะนุถนอมปฏิบัติต่อเขาเหมือนเจ้าหญิง....ทำให้เขาละลายได้ทุกครั้ง
 
        2สัมผัสที่น่าหลงใหล 2รสชาติที่ฮีชอลคนนี้ไม่สามารถขาดจากมันได้ ทั้งรักทั้งห่วงและหวง.....ใช่.......อาจดูเหมือนเป็นคนเห็นแก่ตัว แต่ฮีชอลก็ไม่สามรถตัดใจจากใครได้ซักคน รู้สึกแย่และอ้างว้างเมื่อไม่มีฮันเกิงแสนอ่อนโยนคนนี้คอยอยู่เคียงข้าง รู้สึกเหงาและอ่อนแอเมื่อไม่มีซีวอนแสนเร่าร้อนอยู่ข้างกาย ไม่สามารถทิ้งใครได้ ถ้าขาดใครไปซักคน.......ไม่อยากจะคิด......ไม่อยากจะทำ.....ไม่อยากนึกถึงมัน.......เพราะแค่คำว่า “เลือก” แวบเข้ามาในหัว ความเจ็บปวดก็เกิดขึ้นอย่างไม่ปราณีเลย จุกที่อก น้ำตาคลอเบ้า เป็นแบบนี้ทุกครั้ง.....ขอโทษ.......ที่เลือกไม่ได้........
 
    ซีวอนกระแทกเร็วขึ้นจนร่างบางร้องครางไม่เป็นภาษา ผิวที่แดงก่ำเหมือนจะฉีกออกให้ได้ น้ำตาไหลหยดออกมาอย่างเจ็บปวดในใจ แต่กูรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก มีความสุขล้นจนจุกอก
 
     “อื๊มมมมมมมมมมม!”
 
     “อ๊ะ....วอนนนน”
 
สองเสียงเข้มและหวานดังขึ้นพร้อมกับของเหลวร้อนที่ถูกปลดปล่อยออกมา ฮีชอลกอดซีวอนและซบหน้าลงที่ไหล่กว้างและร้องไห้
 
ซีวอนถอนแก่นกายและอุ้มตัวร่างบางกลับมาวางบนเตียง ฮันเกิงฝังจมูกลงที่แก้มแดงและบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างรักใคร่ ก่อนจะใช้มือปาดน้ำตาใส
 
 “ไม่เป็นไรนะฮีนิม อย่าร้องไห้เลย”
 
“ซิน เราขอโทษนะ” ซีวอนพูดจบก็บรรจงริมฝีปากลงบนหน้าผากมนที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ก่อนจะเลื่อนตัวลงนอนข้างๆร่างบาง ใช้ใบหน้าถูไถไปที่ต้นแขนขาวเหมือนเด็ก
 
 ฮีชอลยิ้มออกมาเล็กน้อย “จะเป็นไปได้มั๊ย ถ้า.......ฉันรักทั้ง2คน”
 
“ฉันขอโทษนะฮัน วอน........ฉันเลือกไม่ได้......ฮึก.....ฮือ.....ฮือ.......” ร่างบางก้มหน้าลงกับหมอนสะอื้นไห้
 
    หนุ่มหล่อตวัดแขนโอบรัดร่างบางพร้อมๆกับที่หนุ่มเท่กุมมือบางและดันหัวของร่างบางให้พิงอกกว้าง
 
 “ไม่เป็นไรฮีนิม ไม่ต้องเลือกก็ได้ถ้ามันทำให้ฮีนิมลำบากใจ”
 
   “ซินง่า~ ซินเครียดแบบนี้วอนไม่สบายใจเลยนะ ไม่เครียดนะซินไม่งั้นคืนนี้ไม่ได้นอนแน่”
 
 “ฮึๆ” ฮีชอลหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
 
 “ฉันรักนายนะ รักทั้ง2คนเลย อย่าจากฉันไปไหนนะ”
 “ครับ ฮัน/วอน ก็รักฮีนิม/ซิน เหมือนกัน” 2หนุ่มเท่และหล่อพูดขึ้นพร้อมกัน
 
 ฮีชอลยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะผล่อยหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน 2 หนุ่มที่นอนขนาบข้าง ก็เฝ้าดูใบหน้าหวานที่หลับใหล ก่อนที่หนังตาจะเลื่อนปิดลงมาและพากันเข้าสู่ภวังค์นิทรา
     -------------------------------------------------------------------------------
“เสียงเงียบลงแล้วอ่ะ” เสียงใสดังขึ้นหน้าประตูห้องนอนของฮีชอล
 
“ก็ปล่อยพวกพี่เขาไปเถอะ ซองมินมานอนเร็ว เราง่วงจะแย่แล้ว” เสียงเข้มอีกเสียงดังตอบ
 
“ฮู้!แต่สุดยอดอ่ะฮยอกกี้ มินว่า.....พี่ฮีชอลต้องเหนื่อยแน่ๆเลย”
 
“แหงอยู่แล้วแหละ โดนทั้งพี่ฮันและไอวอนเลยอ่ะ อยากดูจริงๆ” เสียงเข้มปนหื่นแทรกขึ้นบ้าง
 
“ไอคังนี่ หื่นได้หื่นดีจริงๆ แค่ฟังเสียงก็พอแล้ว ขนลุก! มีเสียงตึงๆๆๆด้วย โอ๊ยย!ไม่อยากจะคิด...”
 
คังอินมองคนข้างๆอย่างมีเลศน์นัย
 
“ทำไมเหรอทึกกี้........เกิดอารมณ์เหรอ ฮิๆ”
 
“ไอ2คนนี่เลิกเถียงกันได้มั๊ย รำคาญจริงๆ” ชินดงพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
 
“คิกๆๆๆ” เสียงหัวเราะเล็กๆของคนตัวเล็กที่แก้มชมพูระเรื่อดังขึ้นข้างๆหนุ่มแก้มซาลาเปา
 
“รยออุค หัวเราะอะไร เขินเหรอ หน้าแดงเชียว” เยซองพูดขำๆ พร้อมกับใช้มือลูบไล้แก้มใส
 
“แล้วคิบอมอ่ะ” ฮยอกแจถามขึ้น
 
คังอินทำหน้าเจ้าเลห์ก่อนจะหัวเราะ
 
“คิบอมมันเดินไปหยิบกุญแจมาไขประตูห้องฮีชอลอ่ะ สุดยอดของแผนเลยว่ะ”
 
         พูดจบทุกคนก็หัวเราะพร้อมกัน คิบอมที่เพิ่งเดินมาพร้อมกับกุญแจก็ส่ายหน้าอย่างระอากับการกระทำแผลงๆของสมาชิก SJ นี่ถ้าดงเฮกับคยูอยู่มันจะไม่ยิ่งไปกว่านี้เหรอเนี่ยยยยย
       ทำไมนะเหรอ........ก็เพราะพอสมาชิกทุกคนยกเว้นดงเฮกับคยูฮยอนกลับมาถึงบ้านก็ตกใจกับเสียงครางของฮีชอลในห้องนอนและถามคิบอมเสร็จสรรพว่าเกิดอะไรขึ้น พอรู้ว่าฮันเกิงกับซีวอนวางแผนจับกดฮีชอลก็พากันไปนั่งอยู่หน้าประตูห้องนอนและนั่งฟังอย่างเงียบเชียบ
 
       จริงๆเลยนะ SJ ถ้าเจ๊แกรู้ขึ้นมาไม่ตายกันยกวงเลยเหรอไงเนี่ยยยยย.......--“
                                                         HAPPY NASTY ENDING
*****ขอขอบคุณผู้อ่านทุกๆคนด้วยนะค่ะ มีอะไรติชมกันได้เลยค่ะ น้ำจะนำไปปรับปรุงแก้ไข และถ้าเนื้อหาในเรื่องมีอะไรไม่ถูกใจหรือไม่ดี น้ำก็ขอโทษด้วยนะค่ะ สุดท้าย.....รักหมีคังเสมอค่า~~~~~********
 

ส่งข้อความถึงผู้แต่ง
แจ้งลบเรื่องนี้
ให้ Cool นิยายเรื่องนี้  

กรุณา login ก่อนโหวต





ข้อมูลเรื่องสั้น
หมวด:
อีโรติค (ไม่เหมาะสำหรับเด็กอายุต่ำกว่า18ปี)

วันที่โพสต์:
07 ต.ค. 2552

Updateล่าสุด:
07 ต.ค. 2552

คนเข้าชม:
34811 ครั้ง

Story cool:
0

 ใครให้ Cool เรื่องนี้บ้าง

แชร์ผ่าน facebook

Link สำหรับแชร์เรื่องสั้นให้เพื่อนอ่าน


เรื่องสั้นล่าสุดของผู้แต่ง


เรื่องสั้นในหมวดเดียวกัน

 ผมมันง่าย! [Yaoi]
[อีโรติค (ไม่เหมาะสำหรับเด็กอายุต่ำกว่า18ปี)] โดย BloodYaoi
[update 2012-05-15 14:45:43]

 อั๊วยอมตาย
[อีโรติค (ไม่เหมาะสำหรับเด็กอายุต่ำกว่า18ปี)] โดย kamolpiraya
[update 2012-05-10 01:43:56]

 ยาวเว่อร์
[อีโรติค (ไม่เหมาะสำหรับเด็กอายุต่ำกว่า18ปี)] โดย kamolpiraya
[update 2012-05-10 01:39:03]

 วิธีอ่อยผู้ชาย !! โดย SEXXUKA Feat. DR.LOVE
[อีโรติค (ไม่เหมาะสำหรับเด็กอายุต่ำกว่า18ปี)] โดย เปลวสุริยา
[update 2012-04-12 09:51:12]

 ลองได้ไหม เซ็กซ์ในน้ำ???
[อีโรติค (ไม่เหมาะสำหรับเด็กอายุต่ำกว่า18ปี)] โดย เปลวสุริยา
[update 2012-04-12 09:48:19]



 ช่วยๆกันโพสแสดงความคิดเห็น เพื่อเป็นกำลังใจให้กับเพื่อน ๆ นักเขียนทุกคนด้วยนะคะ
จะได้เป็นกำลังใจนำเรื่องสั้นดี ๆ สนุก ๆ มาลงให้เราอ่านต่อไปค่ะ
แสดงความคิดเห็นกันหน่อยจ้า

name

email



 ความคิดเห็นที่ 12 X แจ้งลบข้อความ

ชอบอ่ะ แต่งวงอื่นมั่งน่ะ จารอ

1000 point
100 point 100 point 100 point 100 point 100 point 100 point

Level 16 | Class ขาประจำ | Point 1684

โดย: makamm     [ 11 ธ.ค. 2554 00:28:09 ]   IP: 180.214.210.XX

 ความคิดเห็นที่ 11 X แจ้งลบข้อความ

แต่งสนุกครับ

แต่ทำไมคนโพ้ทความเห็นต้องโพ้ทแบบนั้นด้วยนะ

1000 point 1000 point 1000 point
100 point 100 point

Level 32 | Class ขาประจำ | Point 3269

โดย: MiKaMi_YaOi     [ 31 ส.ค. 2554 13:42:04 ]   IP: 125.24.198.XX


 ความคิดเห็นที่ 10 X แจ้งลบข้อความ

แต่งสนุกค่า

1000 point
100 point 100 point 100 point 100 point 100 point 100 point 100 point 100 point

Level 18 | Class ขาประจำ | Point 1893

โดย: ปากกาหมึกหมด     [ 17 ต.ค. 2553 20:46:23 ]   IP: 58.8.102.XX

 ความคิดเห็นที่ 9 X แจ้งลบข้อความ

ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-*


โดย: คิตะมิกะ   K_KI3813@hotmail.com   [ 20 ก.ค. 2553 19:51:20 ]   IP: 114.128.54.XX

 ความคิดเห็นที่ 8 X แจ้งลบข้อความ

ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* มาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-*

ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-*

ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-*

 

 


โดย: คิตะมิกะ   K_KI3813@hotmail.com   [ 20 ก.ค. 2553 19:50:12 ]   IP: 114.128.54.XX

 ความคิดเห็นที่ 7 X แจ้งลบข้อความ

ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* มาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-*


โดย: gg     [ 22 ธ.ค. 2552 22:25:10 ]   IP: 58.9.73.XX

 ความคิดเห็นที่ 6 X แจ้งลบข้อความ

ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* มาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-*


โดย: gg     [ 22 ธ.ค. 2552 22:25:06 ]   IP: 58.9.73.XX

 ความคิดเห็นที่ 5 X แจ้งลบข้อความ

ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-*


โดย: fff     [ 22 ธ.ค. 2552 22:24:42 ]   IP: 58.9.73.XX

 ความคิดเห็นที่ 4 X แจ้งลบข้อความ

ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว…. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ”เปลวเทียน”เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-*


โดย: 1     [ 29 พ.ย. 2552 18:20:59 ]   IP: 118.172.7.XX

 ความคิดเห็นที่ 3 X แจ้งลบข้อความ

เคยมีนักเรียน2คนเป็นเพื่อนกัน
>>ทั้ง2สนิทกันมาก
>>ไปไหนไปด้วยกัน
>>สุขด้วยกัน
>>ทุกข์ด้วยกัน
>>ทั้งสองเรียนที่เดียวกัน
>>อยู่หอพักเดียวกัน
>>เรียนปีเดียวกัน
>>เรียนห้องเดียวกัน
>>นอนด้วยกัน
>>มีวันหนึ่งเพื่อนคนหนึ่งป่วย
>>และเขาอยากทานก๋วยเตี๋ยว
>>เพื่อนอีกคนจึงไปซื้อให้
>>และเมื่อซื้อเสร็จก็รีบกลับ
>>แต่ระหว่างทาง
>>เกิดอุบัติเหตุขึ้น
>>เขาเสียชีวิต
>>แต่ด้วยความรักเพื่อน
>>วิญญาณของเขาก็นำก๋วยเตี๋ยวมาให้เพื่อนและตายไป
>>ทำให้เขาหมดห่วงและตายอย่างสงบสุข
>>ได้รับข้อควา มนี้แล้วต้องโพสซ้ำ 20 กระทู้ ไม่ใช่ 20
>>copyถ้าไม่ทำ ตามจะเกิดอุบัติเ หตุ อีก 7 ชม.นับถอยหลัง


โดย: hhhhhh   fhfhhfh@hotmail.com   [ 07 พ.ย. 2552 12:03:28 ]   IP: 110.49.144.XX
   1 2 ...
จากจำนวนทั้งหมด 2 หน้า | กระโดดไปหน้าที่



เลือกหมวดหมู่เรื่องสั้น


 Yaoi

 Yuri

 กำลังภายใน

 ชีวิต/ดราม่า

 ตลก,คอมเมนดี้,เบาสมอง

 บู๊ล้างผลาญ

 รัก,โรแมนติค

 รักหวานซึ้ง

 ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

 วัยรุ่นวุ่นรัก

 สยองขวัญ,สั่นประสาท

 อีโรติค (ไม่เหมาะสำหรับเด็กอายุต่ำกว่า18ปี)

 อื่น ๆ

 แฟนตาซี

 แฟนฟิกชั่น

 ไซไฟ (นิยายวิทยาศาสตร์)




นักเขียนติดอันดับ

อันดับ
 
2a

อันดับ
 
element

อันดับ
 
Dreamzon

อันดับ
 
สวยมาก

อันดับ
 
somjean



เรื่องสั้นยอดนิยม

 ความจริงของโรงเรียนวัดสุทธิฯ(ที่ๆผมเรียนอะคับ)
 1. สนามบอลโรงเรียนไม่มีหญ้า ( ใช้สีเขียวทาหลอกตาว่าเป็นหญ้า ) 2. แม้ไม่มีสนามบอลก็เป็นแชมป์ได้ 3. ถึงเป็นโรงเรียนวัดแต่ 70% ของนักเรียน ไม่เคยเข้าวัด 4. เป็นโรงเรียนเดียวที่เด็กใส่กำไลถูกไล่ออก 5. ทาง... มีต่อ »
อ่าน 3388 / เม้น 101 คน แต่งโดย this is it

 ซีรีย์นิทานครอบครัวหนู หนู ตอน เจ้าหนูไม่เชื่อฟัง/แต่งโดยเด็ก 11 ขวบ
 สวัสดีค่ะหนูชื่อส้มจีน ค่ะ  มีนิทานเเต่งตอนปิดเทอมเลยเอามาเเบ่งกันอ่าน ถ้าสนุกก็บอกกันบ้าง  อ่านแล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เด็กๆอย่างหนูด้วยค่ะ ตามไปอ่านตอนที่2 ที่ http://www.niyay.c... มีต่อ »
อ่าน 3133 / เม้น 62 คน แต่งโดย ส้มจีนจอมแก่น

 ประจาน ร้าน บิ๊กบะหมี่แอนด์สเต็ก
 ขอประจานความชุ่ย ความสกปรก ของ ร้าน บิ๊กบะหมี่แอนด์สเต็ก อ๊ายยยยยยย   กรี๊ดดดดดดดด  อะไรกันนี่ เมย์มีเรื่องจะเล่าให้เพื่อนๆฟังนะคะ ก่อนอื่นอยากทราบว่า มีใครรู้จักร้านอาหาร บิ๊กบะหมี... มีต่อ »
อ่าน 2716 / เม้น 85 คน แต่งโดย smilebook

 สับสน
 “ ‘มองกว้างขึ้น แต่ใจกลับแคบลง’ ฉันคงเห็นแก่ตัวมากเลยสินะ มองกว้างขึ้น แต่ทำไมใจฉันจึงรู้สึกแคบลง มีเรื่องจะเล่าให้ฟังคะ คุณเคยไหมที่จะรู้สึกว่าเราไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้ และไอ้ที่เราทำอยู่นี่ มันเพื... มีต่อ »
อ่าน 1090 / เม้น 23 คน แต่งโดย สับสน

 นิยามของคำว่าเพื่อน
 นิยาม  “เพื่อน” มันอาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้คนหนึ่งคนพยายามอยู่ เป็นเหตุผลของความสุขและความทุกข์ แต่คำว่า“เพื่อน” ของเขาทั้งสอง มันคงไม่ได้ดีนัก แต่มันก็ดีที่สุดสำหรับพวกเขาแล้ว…... มีต่อ »
อ่าน 601 / เม้น 15 คน แต่งโดย ares

 ' ไม่ได้ตามฝัน ก็ไม่เป็นไร '
 เรื่องสั้น  “ ไม่ได้ตามฝัน  ก็ไม่เป็นไร ”            เช้านี้นั่งอ่านบทสัมภาษณ์คุณ เต๋อ ........  พระเอกหนุ่มชื่อดังขณะนี้   ได้ใ... มีต่อ »
อ่าน 1532 / เม้น 42 คน แต่งโดย morsutenare

 อมยิ้ม...........กับคำโดนๆ ๆ ๆ ภาคพิเศษครับผม
            แค่คำว่าเสียใจ            มันไม่พอจะรักษาใจ แผลกายยังพอมองเห็น   &nb... มีต่อ »
อ่าน 654 / เม้น 6 คน แต่งโดย 2a

 ชีวิตเด็กนิติคู่ขนานไอที
 ชีวิตเด็กนิติคู่ขนานไอที การเริ่มต้นถนนสายนิติศาสตร์  คู่ขนานเทคโนโลยีสารสนเทศ  แหง่มหาวิทาลัยพะเยา  การได้เข้ามาศึกษาในสถาบันแห่งนี้เริ่มจากการจบมอ 6 แล้วคิดไปคิดมา ไม่รู้จะเรียนอะไร ... มีต่อ »
อ่าน 933 / เม้น 16 คน แต่งโดย duangchai

 คุณคิดว่าคุณโสดเพราะเหตุผลอะไร (Rewrite)
  ขอถามคนที่ยังโสดอยู่น่ะ ว่า?ทำไมถึงโสด!!! สำหรับ เจ้าของบทความ ใช้เหตุผลเรื่องสัดส่วนชายหญิงเป็นข้ออ้างเวลาใครถามว่ามีใครมาจีบบ้างหรือยัง??? จากสถิติสถาบันอะไรจำไม่ได้ล่ะนะ..เขาสำรวจกันมาแล้ว บอกต่... มีต่อ »
อ่าน 2249 / เม้น 31 คน แต่งโดย element

 หมดหัวใจยกให้เทอ
 ในเมืองเเห่งหนึ่งที่เงียบสงบ ปราศจากเสียงดังนั้น  ยังมีเสียงหยดน้ำตาของหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งหยดอยู่ในใจของเขา     อันเนื่องมาจากเขาได้เสียคนที่รักเขามากที่สุดไป  เรื่องมีอยู่ว่า หลิว ... มีต่อ »
อ่าน 281 / เม้น 8 คน แต่งโดย Tontrakan2

 อมยิ้ม.........กับคำโดนๆๆๆๆๆๆๆๆ 11 เรื่อง รวมมิตรหลากรส
           กำแพงคุกมีไว้ขังโจร          กำแพงใจมีไว้ขังตัวเอง ความล้มเหลวเกิดได้กับทุกคน   &nbs... มีต่อ »
อ่าน 1638 / เม้น 21 คน แต่งโดย 2a

 อมยิ้ม.........กับคำโดนๆๆๆๆๆๆๆๆ
     อยากบอกรักกับใครสักคนแต่.........................ไม่รู้จะบอกใคร.     อยากจะเข้าใจใครสักคน.......   แต่จนใจแม้ตัวเองยังไม่เข้าใจเลย.     พิษ... มีต่อ »
อ่าน 2595 / เม้น 35 คน แต่งโดย 2a




ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ
ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

สงวนลิขสิทธิ์ © 2012 NIYAY.COM
ติดต่อลงโฆษณา
ศูนย์ข้อมูลเว็บไซต์
เกี่ยวกับ NIYAY.COM

แผนผังเว็บไซต์
Help&FAQ
นโยบายการใช้งานเว็บไซต์
ติดต่อทีมงาน
แจ้งปัญหาการใช้งาน
แนะนำเรา
ร่วมงานกับเรา