เรื่องสั้นเรื่อง : 3p NC 18+Danger: ไม่เหมาะสำหรับคนเลือดYอ่อนถึงระดับปานกลาง
Rate: 18+
Writer: Lovely_Evil::K@ngIn::4ever
Special Thanks: ตาล(ฮันนี่), แชร์(ทึกกี้), เลย์(บ๊อมบ้อม) , พี่วัน(พี่ด๊ง), พี่หมิว(พี่ทึก), พี่มินมิน(พี่มินนี่), น้องออย(น้องฮัน), น้องอาย(น้องบอม), น้องนัท(น้องชินดง) และ น้องมุก(น้องฮยอกแจ) ขอบคุณที่ช่วยอ่านและติชมกันคร้าบบบ
"อย่าเลย~ อย่าบอกให้ฉันเลือกเลย เพราะฉันไม่เคยรู้เลย ไม่รู้ว่าจะเลือกใคร ขาดบัวลอยก้อเหงาขาดปลาเก๋าก้อคงเสียใจ ไม่อยากจะเลือกใครอยากกินเธอไว้ทุกๆจาน อ้า ~ ~ ~ " เสียงร้องเพลงที่ทุ้มหนักดังกังวานไปทั่วอพาร์ตเม้นต์ของราชวงศ์ SJ ไม่นานนักเจ้าของเสียงก็ปรากฏตัวพร้อมกับถุงบัวลอยไข่หวานและปลาเก๋าอบเกลือ
"พี่ฮีชอลกินป่าว อ๊ะๆ ไม่ต้องตอบ ถึงยังไงผมก็ไม่ให้พี่กินหรอก โฮะๆ" ชินดงถามชายหนุ่มหน้าหวานร่างบางที่กำลังนั่งเล่นคอมอยู่อย่างกวนเบื้องพระบาท
สายตาหวานตวัดมองผู้มาเยือนอย่างหมั่นไส้
"นี่ไปเอามาจากไหนกันล่ะเนี่ย ขนมอะไรไม่เคยเห็นเลย"
ชินดงยิ้มหน้าบานก่อนจะยกถุงบัวลอยไข่หวานขึ้นมาโชว์ พร้อมกับปลาเก๋าอบเกลือในห่อฟรอย์ด
"นี่เรียกว่าบัวลอยไข่หวาน ส่วนนี่ก้อปลาเก๋าอบเกลือ แฟนคลับชาวไทยเค้าส่งมาให้เชียวนะ แถมเขียนบอกไว้ด้วยนะว่าให้ผมคนเดียว โฮะๆ เลือกไม่ถูกเลยเนี่ย ไม่รู้จะกินอะไรก่อนดี" หมูอวบยักคิ้วส่งท้าย แล้วนั่งลงแกะห่อฟรอย์ดออกส่งผลให้กลิ่นปลาเก๋าอบเกลือตลบอบอวนไปทั่วห้อง
"ซู๊ด~ ห๊อมหอม"
"นี่แก.. เอาไปกินที่อื่นไม่ได้รึไง" ฮีชอลพูดเสียงเข้ม
"ทำไมเหรอพี่ อดใจไม่ไหวต้องกิน~~ไม่รู้จะทำยังไง อดใจไม่ไหวเหรอไงพี่ฮีชอล" ชินดงร้องเพลงพร้อมทำหน้าทะเล้นใส่
~น่านกวนตีนกรูอีกแระไอ้หมูนี่สาธุขอแมร่งให้มียาพิษอยู่ในนั้นเถิด~
"ไม่ได้หรอกพี่ ห้องทานข้าวคังอินกะฮยอกแจนั่งคุยกานอยู่ ขืนผมไปขัดจังหวะเสียมารยาทแย่"
"แหม แกงกก้อบอกมาเถอะไอ้ชินดง หวงจังเลยนะของกินน่ะ"
"พี่ฮีชอลอิจฉาล่ะสิ หุหิๆ" เสียงหัวเราะเล็กๆดังขึ้นอย่างไม่อายใคร
"โอ๊ย! ไอ้นี่ เออๆ แกกินไปเลยนะกินเสดก้อรีบไปรำคาญเว้ย" นี่กรูอุตสาห์เปงแม่พระแค่ไหนเมิงแหกตาดูดิไอ้ชินดง
ฮีชอลหันหน้าเข้าคอมต่อด้วยสีหน้าที่สามารถฆ่าคนได้ตอนนี้สบายๆ ส่วนชินดงก็นั่งแกะห่อบัวลอยไข่หวานแล้วเทใส่ถ้วย ก่อนจะนั่งมองทั้งปลาเก๋าและบัวลายสลับไปมาอย่างเลือกไม่ถูก
"หากฉันฝันถึงบัวลอยอย่างเก๋า หรือว่าเก๋านุ่มลิ้นอย่างบัวลอย สิ่งที่ถามชินดงคงไม่ลำบากใจ โว้ โว้ โว้~~ อยากเก็บเธอไว้กินทั้งสองอย่าง โอ้เย่~" ชินดงไม่วายร้องเพลงต่อ
"เราสามคน เราสามคน รักสามเส้า ไม่รู้จะเลือกใคร ทำยังไงใจฉันเลือกไม่ได้ โปรดอย่าถามฉันเลยว่าจะเลือกใคร ขอโทษที่ตอบไม่ได้ เพราะฉันเองรักทั้งสองคน อย่าให้ฉันเลือกเลย โว้ววววเย้ ลำบากใจแค่ไหนก้อรู้ดี เจ็บปวดในใจเมื่อเลือกไม่ได้ แทบสลายเมื่อเธอกับเขาเดินเข้ามาถามฉันว่าจะเลือกใคร ~~ โว้วววว! (เพลงบ้าไรของมันฟร่ะเนี่ย) หัวใจฉันมีดวงเดียว ฉันเข้าใจแบ่งออกเป็นสองไม่ได้ แสนเจ็บปวดรวดร้าว อยากจะผ่าหัวใจออกเป็นสองซีก อ๊ากกกกกกกก! โครมมมมมมมมม!" ฮีชอลที่ลุกออกมาตั้งแต่เมื่อไหรก้อไม่รู้ถีบชินดงที่กำลังส่งเสียงร้องอย่างโหหวนตกเก้าอี้อย่างแรง
"เมิงออกไปเลยนะ ไอ้ชินดงอย่ามาให้กรูเห็นหน้าอีก แล้วถ้ายังแหกปากร้องเพลงบ้าๆนี้อีก เมิงได้ตายคาตีนกรูแน่!" (โห เจ๊แกบทโหดวุ้ย) ฮีชอลตะคอกเสียงแข็งพร้อมกับยกฝ่าเท้าขึ้น ชินดงรีบกระวีกระวาดหยิบถ้วยบัวลอยพร้อมกับปลาเก๋าออกไปจากห้องแทบไม่ทัน
"ไอ้หมูบ้า แมร่งร้องเพลงซะแทงใจกรูเลย"
ฮีชอลนั่งลงหน้าคอมเหมือนเดิมก่อนจะคลิกไปที่ MSN และ sign in เข้าไป
"ตือดึ๊ง"
แจจุง ยุนแจ มิคแจ ไม่ว่าจะจับแจคู่กับใครแจรับได้ : อันยองฮีชอล
ฮีชอล โหมดโหดอย่ากวนตีน : เออ...ดี
แจจุงฯ : เปงไงบ้างอ่ะพี่
ฮีชอลฯ : ก็ดี
แจจุงฯ : มีเรื่องอะไรไม่สบายใจก้อบอกผมนะ ยินดีรับฟัง
ฮีชอลฯ : โหวันนี้มาดีเว้ย แน่ใจนะว่ารับได้อ่ะ
แจจุงฯ : แหมขึ้นชื่อว่าซะหราว่าอย่ากวนตีนก้อไม่กล้าอ่ะดิ เล่าๆมาเหอะรับได้ทุกอย่าง
ฮีชอลฯ : อ๊ะๆ เล่าก็เล่า ก็เหมือนกะชื่อเอ็มแกอ่ะแจ
แจจุงฯ : อ๋อไอ ยุนแจ มิคแจ แต่ของพี่ต้องเป็น ซีชอล ฮันชอล ใช่ม้า
ฮีชอลฯ : รู้อีกนะแก ก้ออย่างที่แกบอกอ่ะแหละ แล้วทีนี้เมื่อคืนเขามาถามฉันไง..
แจจุงฯ : ถามว่า?
ฮีชอลฯ : ว่าจะเลือกใคร ฉันล่ะโคดเครียดเลย: โฮะๆ ช่วยไม่ได้อยากหลายใจเอง ไม่เหมือนแจ เพราะรักยุนคนเดียว!
ฮีชอลถึงกับแบะปาก เออตรูยกย่องกับความรักของพวกเมิงจิงๆ ไอแจ
ฮีชอลฯ : เออ ! รู้ตัวเองดีน่ะ ก็เลือกไม่ได้นินาจะให้ทำไงอ่ะ
แจจุงฯ :ซีวอนก้อหล่อมาดเนี้ยบแบบเจ้าชายนิสัยก้อยิ่งเหมือน ส่วนฮันเกิงก็เท่มาดแมนถึงจะซื่อบื้อแทบตลอดเวลา แต่นั่นแหละก็คือเสน่ห์ที่ทำให้เจ๊ซินหรือฮีซอลหลงนักหลงหนา
ฮีชอลฯ : นี่ไอ้แจ ฉันให้แกช่วยนะ ไม่ใช่ให้มาสาธยายถึงแฟนฉัน -*-
แจจุงฯ : แหม แตะต้องก้อไม่ได้เลยนะ พี่ก้อเอางี้ลองห่างจากสองคนนี้ซักพักแล้วดูว่าพี่จะคิดถึงใครมากที่สุด
ฮีชอลฯ : คิดถึงฮันมากที่สุดเพราะ...
แจจุงฯ :เพราะไร?
ฮีชอลฯ : เพราะฉันกลัวฮันไปเด๋อด๋าซื่อบื้อหาทางกลับบ้านไมได้อ่ะดิ... เป็นห่วงฮันมากกว่าซีวอนไง
แจจุ: งั้นพี่ก้อเลือกฮันดิ
ฮีชอลฯ : แต่เวลาฉันอยู่กับซีวอนแล้วรู้สึกสบายใจดีอ่ะ ไม่เหมือนอยู่กับฮันเพราะต้องคอยทั้งฮันและตัวเอง
แจจุงฯ :กร๊ากๆ เออใช่ ซุ่มซ่ามทั้งคู่.. อย่างที่บอกอ่ะพี่ลองไปอยู่กับคนอื่นในวงแล้วดูว่าพี่จะโหยหาใครมากที่สุด
ฮีชอลฯ : โหยหาเลยเหรอ.. แล้วฉันจะไปหาใครได้ว่ะเนี่ย คนอื่นๆเขาก็ลงล็อกกานหมด
แจจุงฯ : แล้วพี่สนิทกับใครอีกอ่ะนอกจากแฟนพี่2คนอ่ะ
ฮีชอลฯ : คิบอม...แต่...เออๆใช่ๆ แจเว้ยฉันคิดแผนได้แล้ว
แจจุงฯ :นี่พี่คิดอะไรไว้คิดึงดงแฮด้วยนะ
ฮีชอลฯ :คิดแล้ว... ก็ด๊องไม่อยู่ไปถ่ายโฆษณาที่เกาะเชจูตั้ง 5 วัน ไม่เป็นไรเว้ย
แจจุงฯ :เอาเหอะพี่ ตามใจพี่แล้วกัน
ฮีชอลฯ :เออๆ งั้นเดี๋ยวฉันขอตัวไปก่อนนะ เด๋วไอคิบอมมันจะออกจากอพาร์ตเมนท์ไปซะก่อน ไปหล่ะ บายๆ
พิมพ์เสร็จฮีชอลก็รีบปิดคอมทันที ทิ้งให้ฝั่งแจจุง นั่งอึ้งอย่างหมั่นไส้
~แหม...เจ๊ซิน...นึกจะไปก้อไปเลยเนอะ~
---------------------------------------------------------------------------------
"คิบอมจ๋า วันนี้ว่างเปล่าอ่ะ"
หนุ่มตี๋อินเตอร์แก้มป่องเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือเล่มหนาแล้วพยักหน้า
"งั้นพาพี่ไปกินพิซซ่าหน่อยซิ"
"แล้วไมพี่ไม่สั่งมากินเองหล่ะ" คิบอมเอ่ยถาม
ฮีชอลเดินเข้าไปหาก่อนจะทรุดตัวนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆคิบอม
"ง่า~มันไม่เหมือนกันอ่ะ พี่อยากไปกินที่ร้านนี่นา พาพี่ไปกินหน่อยจิ นะๆๆๆ" สายตาหวานแอ๊บแบ๊วอ้อนวอนถูกส่งไปหาคิบอมเป็นระยะๆ
~วันนี้พี่ฮีชอลแกมาแปลกเว้ย น่ากัวๆๆๆ~
"ก็ได้ๆๆๆ จะไปที่ไหนล่ะครับ"
"ที่มยองดง!!!!" ฮีชอลตอบก่อนจะยิ้มหวานอย่างน่ารัก แต่น่ากลัวในความคิดของคิบอม
--------------------------------------------------------------
เสียงชัตเตอร์ดังอย่างต่อเนื่องไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหย่อนในย่านวัยรุ่นชื่อดังของเกาหลี
"ขยับตัวกันหน่อยครับ ดีครับดี" ตากล้องร่างสูงไว้หนวดเครา ตะโกนขึ้นบอกนายแบบ2คนที่โพสท่าอยู่ตรงหน้า
"เอาหล่ะครับรูปสุดท้ายแล้ว เอาหน้าเข้ามาใกล้ๆกันหน่อยครับ มองตากันด้วยครับ ดีครับดีมาก เสร็จแล้วครับ ขอบคุณมากครับ คุณซีวอน คุณฮันคยอง"
ชายหนุ่มทั้งสองคนพยักหน้ารับและยิ้มก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ผ้าใบสีดำและหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มอย่างกระหาย
ซีวอนกวาดตาไปทั่วบริเวณ ตอนนี้ที่มยองดงยังไม่ค่อยมีคนมาเดินมากนักเพราะยังเป็นช่วงเช้าอยู่ การถ่ายแบบลงนิตยสารเลยไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องแฟนคลับเท่าไหร่นัก
สายตาของซีวอนสะดุดกึกกับคนคู่หนึ่งที่กำลังเดินมุ่งหน้าตรงไปยังร้านพิซซ่า เป็นผู้ชาย2คน
ผู้ชายคนแรก ผิวขาว แก้มป่องเดินยิ้มแบบเนือยๆ ส่วนผู้ชายอีกคนนั้นดูเหมือนผู้หญิงอย่างมาก ทั้งทรงผมที่ยาว และดวงตาโตที่หวานเป็นเอกลักษณ์ เสื้อผ้าที่โดดเด่นด้วยสีสันสดใสของ สีแดงและส้ม รองเท้าสีชมพู ไม่ผิดแน่ไม่ว่าใครมองมาก็รู้ว่านี่คือ คิบอมกับฮีชอล
"ฮันๆๆๆ นายมาดูนี่เร็ว" ซีวอนสะกิดฮันเกิงที่กำลังกดแป้นมือถืออย่างเมามัน
"อะไรของนายอ่ะวอน อย่ามายุ่งน่า~ฉันกำลังส่งSMS ไปหาฮีนิมสุดที่รักอยู่"
"ไม่ต้องส่งแล้ว เจ้าตัวอ่ะ อยู่ตรงโน้น แถมมากับไอคิบอมอีกตะหาก"
"-w- ฮึๆ นายอ่ะอน่ามาหลอกฉันเลยวอน ยังไงๆฮีนิมก็ต้องเลือกฉันอยู่แล้ว" ฮันเกิงพูดอย่างมั่นใจ พร้อมกับกดปุ่มส่งข้อความออกไป
ซีวอนหันมามองฮีชอลต่อ ตอนนี้ฮีชอลกำลังนั่งซบไหล่คิบอมอยู่หน้าร้านพิซซ่า ผ่านไปไม่กี่วิ ฮีชอลก็หยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยหน้าตาเฉยเมยก่อนจะอ้อนคิบอมต่อ
"ไอฮัน เมิงดูนี่!" มือใหญ่จับหน้าฮันเกิงให้หันไปทางหน้าร้านพิซซ่า
ฮันเกิงมีปฎิกิริยาทันทีที่เห็นหวานใจตัวเองกำลังนั่งอ้อนผู้ชายอีกคนอยู่อย่างไม่อายฟ้าอายดิน
"อ๊ากกกกกกกกก!!!ฮีนิมของช้านนนน! ทำไมไปนั่งอ้อนไอคิบอมอ่ะ ซีวอน นี่เป็นแผนของนายหรือเปล่าเนี่ย"
ซีวอนมองฮันเกิงด้วยสายตาประมาณว่า เมิงคิดได้ไงเนี่ย ก่อนจะพูดตอบด้วยน้ำเสียงกวนตีน
"ไอบ้า! แผนบ้าแผนบออะไร จะบ้าหรือป่าว ถามอะไรโง่ๆ ไปเลี้ยงม้าไป! 555+" ฮันเกิงตวัดตามองซีวอนทันทีที่ซีวอนเน้นประโยคสุดท้าย
"เชอะ! ทำยังกะนายฉลาดนักอ่ะ" หนุ่มตี๋บ่นกับตัวเอง ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง
"โทรหาใครอ่ะ"
"เรื่องของฉัน" ฮันเกิงตอบอย่างไม่สนใจ ทำให้ซีวอนยอมแพ้หันหน้าไปดูฮีชอลกับคิบอมต่อ
"คิบอม~เลี่ยงพี่หน่อยนะ" ฮีชอลอ้อนเสียงน่ารัก
"ครับ" หนุ่มน้อยพยักหน้าตอบ (_ _) (- -) (_ _)
"คิบอม~พี่สั่งถาดใหญ่นะ"
"ครับ"
"คิบอม~จองโต๊ะวีไอพีด้วยนะ"
"คิบอม~คืนนี้พี่นอนด้วยน้า~"
"ครับ.....เฮ้ยยย!!!" คิบอมสะดุ้งสุดตัวและหันไปมองหนุ่มหน้าหวานอย่างหวั่นๆ นี่พี่แกคิดจะทำอะไรของแกกันแน่เนี่ย
"ตกลงแล้วนะคิบอม........ไม่มีคำว่าแต่....หึๆๆๆๆ" น้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นซาตานอย่างรวดเร็ว
"~You know i wanna out the light i wanna knock out!!!~"
"ยอโบเซโย ฮีชอลอิมนีดะ"
"ฮีนิม........ทำอะไรอยู่อ่ะ" เสียงของฮันเกิงดังตอบกลับมาตามสาย
"ฮันเองเหรอ.......เรากำลังนั่งเล่นอยู่กับฮีบอมอ่ะ" ฮีชอลเอ๋ย....ไม่รู้ซะเลยว่าแฟนตัวเองทั้ง2คนกำลังนั่งจ้องอยู่อีกฟากหนึ่ง
"อยู่ในอพาร์ทเมนต์เหรอ" น้ำเสียงของฮันเกิงเริ่มเปลี่ยนแปลง
"อืม....แค่นี้ก่อนนะฮัน ไม่ค่อยว่างคุยอ่ะ บาย~"
ซีวอนแทบกลั้นหัวเราไม่อยู่เมื่อเห็นสีหน้าของฮันเกิง ตอนนี้ฮีชอลกับคิบอมเดินเข้าร้านพิซซ่าไปเรียบร้อยแล้ว มือใหญ่ตบลงบนบ่าของคนข้างๆ
"ฮัน...นายไม่เป็นไรใช่มั๊ย ดูซิหน้าซีดยังกะไก่ต้มเลย"
"ฮีนิมโกหกฉันง่า~~~~ ฮีนิมมมม"
"นายทำยังกะฮีชอลโกหกนายเป็นครั้งแรกงั้นอ่ะ"
ฮันเกิงจ้องมองซีวอนเหมือนดูถูกนิดๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ
"ก็ใช่นะสิ ทำไม พูดแบบนี้จะให้เราแตกคอกันเหรอ!"
"เปล๊า เปล่า ไม่มีอะไร" หนุ่มหล่อส่ายหัวไปมา
"เฮ้ย! ซีวอน...ฉันว่านะเรามาวางแผนแกล้งฮีนิมกันดีกว่า" น้ำเสียงที่จริงจังของฮันเกิงทำให้ซีวอนเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ
"แล้วนายมีแผนอะไรอ่ะ"
"เอาหูมานี้ซิ" ซีวอนหันข้างให้ฮันเกิงก่อนที่จะฟังแผนลับอย่างตั้งใจ หนุ่มหล่อและหนุ่มเท่หันมามองหน้ากันอย่างเจ้าเล่ห์
"เอาป่าววอน"
"เอาดิ่ฮัน ฉันชอบความคิดของนายว่ะ 555+"
----------------------------------------------------------------
วันที่ 7 เดือน 7 ปี 07 ไดอารี่ ฮันวอน ตอน จะทำยังไงกับชีวิตดี......
ไดอารี่ฮันวอนที่รัก ขอโทษที่ฉันมาเขียนช้าไปหน่อย ไดอารี่ฮันวอนคงอยากจะรู้ใช่มั๊ยว่าฉันจะเลือกใคร อย่างที่เล่าให้ฟังเมื่อวาน ฉันลำบากใจมากและคิดไม่ตกกับปัญหาชีวิตซักที อ๊ะ!ไดอารี่ฮันวอนที่รัก ตอนนี้ข้างนอกฝนตกหนักมาก สุดที่รักทั้ง2ยังไม่กลับมาถึงอพาร์ทเมนต์เลย ฉันเป็นห่วงจังเลย หวังว่าฮันคงจะไม่หลงทางนะ
วันนี้ฉันอ้อนเจ้าคิบอมน้องรักให้เลี้ยงพิซซ่าด้วยแหละ ไปที่มยองดง ฉันรู้สึกสนุกจังเวลาที่เห็นฮันกับวอนหึง ใช่แล้วแหละไดอารี่ ฉันจงใจไปที่มยองทั้งๆที่รู้ว่าสุดที่รักทั้ง2กำลังทำงานอยู่ ฉันก็แอบชำเลืองมองดูว่าใครจะมีปฏิกิริยามากที่สุด ปรากฏว่าพอๆกันทั้งคู่ หึงน่ารักกันคนละแบบ เจ้าชายวอนจะหึงแบบนิ่งๆแต่จะใช้สายตาจิกดูจ้องเขม็ง ส่วนองค์ชายฮันก็จะลุกลี้ลุกลน ถึงกับโทรมาหาฉันเลยด้วยซ้ำ เฮ้อ!ไดอารี่ฮันวอนที่รัก เพราะทั้งสองคนมีบุคลิกกันคนละแบบเนี่ยแหละที่ทำให้ฉันลำบากใจ คืนนี้ฉันต้องให้คำตอบที่ฉันเองก็ยังไม่รู้ว่ามันจะออกมาเป็นหัวหรือก้อย อ๊ะ!ไดอารี่ที่รัก รู้สึกว่าสุดที่รักทั้ง2คนจะกลับมาแล้ว ฉันขอตัวไปหาก่อนนะ คิๆๆๆๆ จุ๊ปๆๆๆๆ >3<
มือบางวางปากกาลงแล้วปิดสมุดไดอารี่เล่มหน้าสีแดงอย่างไว ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอน ร่างบางกวาดสายตาหวานไปทั่วห้องนั่งเล่น มองหาแฟนหนุ่มทั้ง2 แต่ก็ไม่เห็นมีวี่แววของใครเลยนอกจากคิบอมที่กำลังนั่งอ่านหนังสือเหมือนอย่างเคย
"คิบอม เห็นฮันกะวอนป่ะ"
หนุ่มตี๋แก้มป่องส่ายหัวไปมา "ไม่อ่ะครับพี่"
"แต่เมื่อกี้พี่ได้ยินเสียงนี้นา" ฮีชอลเริ่มสงสัย ก็เค้าได้ยินจริงๆ ทำไมเค้าจะไม่รู้หล่ะ
"ผมไม่รู้นี่" คิบอมพูดอย่างไม่สนใจ
~เออ! ไอคิบอม ฉันไม่ยุ่งกับแกก้อได้ว่ะ~ ฮีชอลคิดอย่างหมั่นไส้
"แล้วอย่าลืมนะ....คืนนี้พี่นอนด้วย" พูดจบร่างบางก็เดินหันหลังกลับเข้าห้องนอนตัวเองต่อ
"คืนนี้พี่จะได้นอนหรือป่าวเหอะ เฮ้อ~.....พี่วอนกับพี่ฮันจะเล่นอะไรแผลงๆอีกเนี่ย" คิบอมพูดเสียงเบากับตัวเองก่อนจะก้มลงอ่านหนังสือต่อ
ครืนนนนนนน.......ครืนนนนนนนนน.........เปรี้ยงงงงงงงงง!!!!!!.......พรึบ!!!........และแล้วความมืดก้อเข้าครอบงำ
"อ๊ากกกกกกกกกก!!! ไฟดับ คิบอมมมมมมมมม" หนุ่มหน้าสวย ตะโกนร้องลั่น มือก็ลูบตามเฟอร์นิเจอร์ในห้อง เพื่อหาทางไปที่ประตู แต่เมื่อถึงประตูกลับพบว่าประตูถูกล๊อคจากด้านนอก
"เฮ้ยยยย!!!!ไอคิบอมมม เปิดประตู!!!!! เมิงจะล๊อคทำมายยยยยยย ไอคิบอมมมมมมมมมมมมมม!!!" มือบางทุบประตูไม่หยุดหย่อน
"พี่ครับ................ผมขอให้พี่มีความสุขและโชคดีครับ......." น้ำเสียงแผ่วเบาจากปากบางของคิบอมพูดขึ้นขณะที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของฮีชอล
"คิบอมมมมมมม อุ๊บส์!! อื้อ อื๊อๆๆๆๆๆๆๆๆ" มือหนาที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ปิดมือบางไว้พร้อมกับแขนแกร่งอีกข้างที่ช้อนตัวร่างบางขึ้นจากพื้น
ฮีชอลไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนของคนแปลกหน้า
ร่างของฮีชอลถูกวางลงบนเตียง ก่อนที่แขนบางจะถูกจับมัดกับหัวเตียง ฮีชอลเหนื่อยกอบกับการดิ้นรน สายตาหวานพยายามเพ่งมองร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างเตียง เขารู้สึกคุ้นกับร่างสูงนั้นมาก แต่ยังไม่ทันที่สายตาหวานจะมองชัดขึ้น ผ้าสีดำที่ไหนไม่รู้ก็มาปิดตาและผูกเอาไว้
~ไม่ได้มีคนเดียว.......มีกัน2คน~
ฮีชอลรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวของคน2คนในห้องนอน เสียงสวบสาบของการเดินดังขึ้นรอบๆเตียง
"นี่แกจะทำอะไรฉันอ่ะ ฉันมีแฟนแล้วนะเว้ยยยย! อ๊ากกกกก! ช่วยด้วยยยยย!"
ขาของร่างบางเริ่มเตะปมาแบบสุ่ม ยังไงมันก็ต้องโดนบ้างแหละน่า~ แต่ก็เตะได้ไม่นาน มือหนาที่แข็งแรงก็จับขาทั้งสองข้างไว้และแยกออก
ฮีชอลเริ่มรู้สึกกลัว และรู้สึกถึงปลายนิ้วที่ลูบไล้ต้นขาผ่านชุดนอนผ้าแพร ปลายนิ้วนั้นเลื่อนขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงขอบกางเกง ก่อนจะดึงกางเกงลงอย่างช้าๆ
"อย่า....อ๊ะ.....อ๊ะ......"
ส่วนอ่อนไหวถูกปลุกโดยที่ปลายนิ้วสัมผัสนวดคลึงอย่างแผ่วเบาที่ปลาย
"อึ๊ก.....อ๊ะ....อ๊ะ........" ร่างบางพยามกลั้นเสียงไว้ในลำคอ รู้สึกคุ้นเคยกับสัมผัสนี้เหลือเกิน สัมผัสที่อ่อนโยน แต่ทำให้ภายในของร่างบางเดือดพล่านร้อนรุ่มไปทั่ว
ส่วนอ่อนไหวของร่างบางตั้งแข็งเต็มที่เมื่อความรู้สึกถึงความร้อนจากฝ่ามือหนาเคลื่อนผ่านขึ้นลงช้าสลับเร็ว................. ความเปียกชื้นที่ส่วนปลายพร้อมกับความเสียวแปลกๆที่ตวัดและโลมเลียไปมา.......................
"อ๊ะ....อื๊อ.....อ๊า.......อ๊ะ...........อ๊ะ.......อ๊า...." เสียงครางหวานหูเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อส่วนอ่อนไหวถูกกระทำหนักมากขึ้น...........ทั้งความร้อนจากฝ่ามือและความเปียกชื้นที่ส่วนปลาย.........2ความรู้สึกที่แตกต่าง.............หัวใจเริ่มเต้นรัว รู้สึกได้ถึงของเหลวร้อนที่กำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา ความรู้สึกที่คุ้นเคยจากปลายลิ้นที่ค่อยๆลากผ่านส่วนปลายอย่างอ่อนโยน เขาคุ้นเหลือเกิน............
"อ๊า.......ฮัน......อ๊า!!!!!" ร่างบางตะโกนครางออกมาเมื่อถึงจุด เขารู้สึกได้ถึงลิ้นที่ไล้รอบๆส่วนอ่อนไหว คล้ายจะเช็ดคราบน้ำรักให้ ใช่แล้ว..........มีคนเดียวที่มักทำแลบบนี้ทุกครั้ง
"ฮัน...ฮันใช่มั๊ย...."
ริมฝีปากนุ่มทาบทับริมฝีปากบางเบาๆ ก่อนที่ผ้าปิดตาจะถูกดึงออกอย่างช้าๆ สายตาหวานจ้องมองคนที่อยู่ข้างหน้า
"ฮัน........นี่นาย....แกล้งฉันเหรอออออ!!!"
"นิ่ฮีนิม......ถ้าไม่เลิกโวยวายจะปิดตาอีกนะ ไม่อยากทำร้ายฮีนิมนะ" น้ำเสียงที่อ่อนโยนกระซิบเบาๆข้างหู ก่อนที่จะไล้ปลายจมูกตรงซอกคอขาว หนุ่มเท่เลื่อนตัวลงจากเตียง
"ฮันจะไปไหนอ่ะ กลับมาก่อนซิ" ฮีชอลเรียก
"ไม่เห็นต้องใจร้อนเลย แค่มาเปิดไฟเท่านั้นเอง" พูดจบแสงสว่างจากหลอดไฟสีส้มที่หัวเตียงก็สว่างขึ้น ฮีชอลหันไปมองทางฮันเกิงที่กำลังเดินเข้ามา
"เล่นตลกอะไรเนี่ยฮัน"
ฮันเกิงนั่งลงข้างๆเตียงก่อนจะโน้มตัวหอมแก้มร่างบางเบาๆ
"ไม่ได้เล่นตลกซักหน่อย ฮันกับวอนมาเล่นเสียวกับซินตะหาก"เสียงเข้มดังขึ้นมาจากมุมห้อง ซีวอนเดินเข้ามาที่เตียงอย่างช้าๆ ก่อนจะก้าวขึ้นคร่อมร่างบาง
"รวมหัวกันแกล้วฉันเหรอ"
"จุ๊ๆๆๆ ไม่เอาไม่พูดนะซิน" พูดจบริมฝีปากหนาก็ทาบทับริมฝีปากบาง......บดขยี้ช้าๆ......ก่อนจะแทรกลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวตวัดลิ้นเล็กอย่างชำนาญ มือหนาปลดกระดุมเสื้อร่างบางอย่างรวดเร็ว
ฮันเกิงช่วยดึงเสื้อให้พ้นจากผิวขาวเนียน โยนไปที่มุมห้องก่อนจะค่อยๆไล้ปลายจมูกโด่งไปตรงสีข้าง มือหนาลูบไล้ไปทั่วต้นขาขาว
"ฮีนิม......เลือกใครก่อน" ฮันเอ่ยถามข้างหูขณะที่ฮีชอลยังคงโดนริมฝีปากบดเบียดไม่หยุดราวกับว่าจะไม่ให้หายใจ
"อื้อ......อื้อ....."ฮีชอลเริ่มดิ้นไปมาเพราะหายใจไม่ออก
"วอน...ปล่อยฮีนิมเถอะ" ฮันเกิงบอกหนุ่มหล่อเชิงขอร้อง
"วอน........ฮีนิมหายใจไม่ออกแล้วนะ พอก่อนเถอะ"
ซีวอนเงยหน้ามองฮันเกิงอย่างเคืองๆ ก่อนจะก้มลงไปประกบจูบต่อ ทั้งๆที่ฮีชอลยังไม่มีเวลาพักหายใจ
ฮันเกิงหลับตาเหมือนสงบสติอารมณ์ก่อนจะใช้มือหากระตุกดึงคอเสื้อซีวอนขึ้น
"ไอวอน บอกให้หยุดไง เดี๋ยวฮีนิมก็ตายพอดีหรอก"
"เออๆก็ได้ว่ะ" ซีวอนยอมลงมาจากเตียงแต่โดยดี ก่อนจะถอดเสื้อตัวนอกออกและโยนทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ
"ฮีนิมไม่เป็นไรนะ" ฮันเกิงถามอย่างเป็นห่วง มือหนาลูบไล้ใบหน้าหวานอย่างแผ่วเบา ก่อนจะแก้มัดเชือกที่ข้อมือของร่างบางออก
ฮีชอลหอบอย่างเหนื่อยอ่อน ฮันเกิงปัดไรผมออกไปอย่างแผ่วเบา ร่างบางยิ้มให้
"ขอบใจนะฮัน อ๊ะ!!" ตาหวานเบิกกว้างอย่างตกใจ
"วอน อ๊ะ....พอ......อ๊ะ.....อย่า....." มือบางเลื่อนลงไปผลักหัวของซีวอนที่อยู่ตรงระหว่างขา ผิวขาวเริ่มแดงระเรื่องมากขึ้นเรื่อยๆ การรุกเร้าที่หนักหน่วงของซีวอน ปากหนาที่รูดขึ้นลงพร้มกับลิ้นหนาที่ตวัดปลายอย่างคล่องแคล่ว มือบางเปลี่ยนจากผลักเป็นขยุ้มเส้นผมดำขลับ พร้อมกับส่งเสียงครางอย่างพอใจ
ความรู้สึกที่ตื่นเต้นเร้าใจ และความเสียวซ่านทำให้ร่างบางอดกัดริมฝีปากตัวเองไม่ได้
ฮันเกิงมองใบหน้าสวยที่กำลังหลับตาพริ้มและเม้มริมฝีปากแน่น หยดเหงื่อค่อยๆไหลซึม ผิวที่แดงระเรื่อ สายตาคมทองไล่ลงมาถึงหน้าอกขาวเนียนที่กำลังขยับกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว
"อื๊อ...อ้า...วอนน.."
ฮันเกิงยิ้มที่มุมปากนิดๆก่อนจะใช้ปลายนิ้วชี้บดขยี้ไปยังยอดอดสีชมพูที่ตั้งชูชันมาได้ซักพักแล้ว
สายตาหวานมองมาที่หนุ่มเท่อย่างเคืองๆ หนุ่มเท่จูบไล้แผ่นอกขาวไปมา ริมฝีปากหนาหยุดอยู่ที่ยอดอก พร้อมกับดูดดุนอย่างอ่อนโยน
ฮีชอลแอ่นอกรับ เสียงครางในลำคอยังคงดังไม่ยอมหยุด เขารู้สึกดีแบบแปลกๆกับ2สัมผัสที่แตกต่าง สัมผัสของริมฝีปากที่เคลื่อนไหวคล่องแคล่วดุดันของซีวอนรวมกับสัมผัสริมฝีปากและมือที่อ่อนโยนทะนุถนอมของฮันเกิง แทบทำให้เขาลืมหายใจ
ร่างบางเริ่มตัวเกร็งกระตุก ซีวอนขยับปากขึ้นลงเร็วขึ้นๆ ก่อนจะหยุดและถอนปากออก ฮีชอลส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ........
"วอนนน...อย่าแกล้งกันได้มั๊ย...แฮ่ก แฮ่ก"
หนุ่มหล่อยิ้มที่มุมปากเชิงล้อ ก่อนจะหัวเราะเบาๆในลำคอ
"ฮัน....ช่วยหน่อย....ช่วย...." ความรู้สึกอึดอัดที่ส่วนอ่อนไหว ทำให้ร่างบางรู้สึกทรมาน หนุ่มเท่เงยหน้าขึ้นจากยอดอกสีชมพู
"ได้ซิฮีนิม ซีวอน นายยกขาฮีนิมขึ้นมา---"
"ไม่อ่ะ นายทำเองซิฮันฉันอยากเห็นลีลาของนาย อยากรู้จังทำไมซินคนสวยถึงติดใจหนุ่มจีนนักหนา" ซีวอนพูดเสียงเจ้าเล่ห์ แล้วลูบไล้ส่วนปลายอย่างหยอกเย้าก่อนจะหยุดชะงัก
"อื๊อ อ๊ะ....ฮันได้โปรด....ช่วย..." ทรมานเหลือเกิน ตอนนี้ความรู้สึกอยากปลดปล่อยมันทำให้ร่างบางตัวสั่นสะท้าน
ฮันเกิงถอดเสื้อและกางเกงออกอย่างไม่รอช้าเมื่อเห็นร่างบางกำลังทรมาน เหลือไว้ก็แต่กางเกงชั้นในผ้าฝ้ายสีดำ
ฮีชอลดันตัวลุกขึ้นประกบจูบฮันเกิง มือบางเลื่อนลงไปปลุกเร้าอารมณ์ส่วนอ่อนไหวให้ตื่นตัวภายใต้ชั้นในสีเข้ม
นิ้วเรียวของหนุ่มเท่ลูบไล้แผ่นหลังขาวเนียนก่อนจะค่อยๆดันเข้าไปในช่องทางหลัง
"อื้อ...ฮัน..." ฮันเกิงขยับนิ้วเข้าออก อย่างช้าๆ หมุนวนภายในเพื่อให้ช่องทางขยายออก
"พร้อมหรือยังฮีนิม" ลมหายใจร้อนเป่ารดหลังใบหู ร่างบางพยักหน้าพร้อมกับดึงชั้นในผ้าฝ้ายสีดำให้พ้นจากร่างสูง
ฮีชอลรู้สึกได้ถึงแก่นกายที่ใหญ่โต ที่กำลังเสียดสีไปมาที่หน้าท้องขาว ฮันเกิงถอนนิ้วออกและจับตัวร่างบางให้หมุนหันหลัง ก่อนจะพาร่างตัวเองให้นั่งพิงหัวเตียง
"หันหลังให้ฉันนะฮีนิม อ้าขากว้างๆนะจะได้ไม่เจ็บ" น้ำเสียงอ่อนโยน พูดขึ้นบอก
ฮันเกิง....นายอ่อนโยนกับฉันจริงๆเลย ฉันตกหลุมรักนาย เพราะความอ่อนโยนของนายนี่แหละ
"อ๊ะ อื๊อ" หยดน้ำตาไหลลงมาจากดวงตาโตในขณะที่แก่นกายกำลังถูกดันเข้าไปในช่องทางหลัง......ร้อน.....รู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วตัว.......มือหนาจับขาเรียวแยกออกก่อนจะดันสะโพกมนให้ลงจนสุดแก่นกาย
"อื้มมมม!" หยดเหงื่อไหลปนกับหยาดน้ำตาเป็นทางไปจนถึงต้นคอ ริมฝีปากหนาจูบซับไล้ตั้งแต่แก้มชมพูสวยจนถึงหัวไหล่มน ก่อนจะขบกัดต้นคอขาวและดูดดุนจนเป็นรอยสีแดง
หัวของร่างบางพิงกับหน้าอกขาวของร่างสูง ฮันเกิงปัดผมยาวที่ลงมาปิดใบหน้าสวยก่อนจะทัดหู นัยตาดำมองแก้มสีชมพู ดวงตาที่หลับพริ้ม ริมฝีปากที่แดงระเรื่อ ผมยาวสีดำที่นุ่มลื่นเหมือนไหม สวย......สวยเหมือนเจ้าหญิง.......เจ้าหญิงของผม..........
สะโพหร่างสูงค่อยๆขยับขึ้นลงช้าๆ มือหนาก็ลูบไล้ส่วนอ่อนไหวที่กำลังตั้งชูชันและสั่นเทาเพราะความทรมานที่ไม่ได้ถูกปลดปล่อยของร่างบาง
"อื๊อ...อื๊อ...อ๊ะ..อ๊า..อ๊า..." เสียงครางดังขึ้นตามจังหวะช่องทางหลังที่ขยับเคลื่อนที่เร็วขึ้น
"ซีวอนที่นั่งมองอยู่ก็ลุกขึ้นยืนและสาวเท้าก้าวขึ้นบนเตียง ก้มใบหน้าเข้มลงตรงหว่างขาของร่างบาง ฮันเกิงปล่อยมือจากส่วนอ่อนไหว ก่อนจะจับต้นขาเรียวให้แยกออกขึ้นไปอีก
ใครให้ Cool เรื่องนี้บ้าง
ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-*
ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* มาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-*
ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-*
ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-*
ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* มาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-*
ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-* มาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-*
ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-*
ขอโทดนะ
ไม่ได้ตั้งใจ
อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว
. อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อเปลวเทียนเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ *******************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ปล ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!
กลัวตายอ่า เลยส่งต่อ*-*
เคยมีนักเรียน2คนเป็นเพื่อนกัน
>>ทั้ง2สนิทกันมาก
>>ไปไหนไปด้วยกัน
>>สุขด้วยกัน
>>ทุกข์ด้วยกัน
>>ทั้งสองเรียนที่เดียวกัน
>>อยู่หอพักเดียวกัน
>>เรียนปีเดียวกัน
>>เรียนห้องเดียวกัน
>>นอนด้วยกัน
>>มีวันหนึ่งเพื่อนคนหนึ่งป่วย
>>และเขาอยากทานก๋วยเตี๋ยว
>>เพื่อนอีกคนจึงไปซื้อให้
>>และเมื่อซื้อเสร็จก็รีบกลับ
>>แต่ระหว่างทาง
>>เกิดอุบัติเหตุขึ้น
>>เขาเสียชีวิต
>>แต่ด้วยความรักเพื่อน
>>วิญญาณของเขาก็นำก๋วยเตี๋ยวมาให้เพื่อนและตายไป
>>ทำให้เขาหมดห่วงและตายอย่างสงบสุข
>>ได้รับข้อควา มนี้แล้วต้องโพสซ้ำ 20 กระทู้ ไม่ใช่ 20
>>copyถ้าไม่ทำ ตามจะเกิดอุบัติเ หตุ อีก 7 ชม.นับถอยหลัง

ความจริงของโรงเรียนวัดสุทธิฯ(ที่ๆผมเรียนอะคับ)
ซีรีย์นิทานครอบครัวหนู หนู ตอน เจ้าหนูไม่เชื่อฟัง/แต่งโดยเด็ก 11 ขวบ
ประจาน ร้าน บิ๊กบะหมี่แอนด์สเต็ก
สับสน
นิยามของคำว่าเพื่อน
' ไม่ได้ตามฝัน ก็ไม่เป็นไร '
อมยิ้ม...........กับคำโดนๆ ๆ ๆ ภาคพิเศษครับผม
ชีวิตเด็กนิติคู่ขนานไอที
คุณคิดว่าคุณโสดเพราะเหตุผลอะไร (Rewrite)
หมดหัวใจยกให้เทอ
อมยิ้ม.........กับคำโดนๆๆๆๆๆๆๆๆ 11 เรื่อง รวมมิตรหลากรส
อมยิ้ม.........กับคำโดนๆๆๆๆๆๆๆๆ
จะได้เป็นกำลังใจนำเรื่องสั้นดี ๆ สนุก ๆ มาลงให้เราอ่านต่อไปค่ะ