บันทึกก่อนวันพี่ที่เขียนหลังวันพ่อ

ขอโทษที่ไม่สุภาพ  เรื่องจริงจากใจ

ปีนี้โชคดียังมีป๊าให้กอด  ...  "ทำไมคำพูดธรรมดาบางคำบางเวลามันดูโหดร้ายจังวะ(ครับ)"

   28 พย 53 ณ ห้อง ER (ภาษาไทยก็ห้องฉุกเฉิน นั่นแหละ)

   เหนื่อยโว้ยเฮ้ย!!  อยากตะโกนคำนี้มากมาย

   วันนี้วุ่นวายชะมัด คนไข้เพียบเลย เช้ายันบ่ายตูยังไม่ได้นั่งเล้ย เอาไงดีวะหัวหมุนหมดแล้ว ทำไม่ค่อยจะทัน พี่จะดุ(ด่า)กูมั้ยวะเนี่ย 10 โมงกว่าแล้ว ทำไปตั้งนานทำไมรู้สึกว่าคนมันไม่ลดลงเลยวะเนี่ย เหนื่อยนะ(โว้ย) เริ่มหิวละด้วย ข้าวเช้าก็กินแล้ว สงสัยจะย่อยหมดกระเพาะแล้วม้างเนี่ย ....

   เสียงเรียกขอรถฉุกเฉินของโรงบาลดังนี่หว่า แว่วๆว่าไปรับคนเจ็บด่วน  "ผู้ป่วยชาย ขับรถบรรทุกชนต้นไม้ตกลงข้างทาง ตัวติดอยู่ที่คอลโทรลรถไม่สามารถนำออกมาได้ ช่วยส่งรถไปด่วน" (งานงอกแล้วสิ !!) งานตรงหน้าก็ยังไม่เสร็จรีบๆทำให้เร็วเถอะน่า เด๋วคนไข้ด่วนมา

   10 นาที รถมาแล้ว!! ไหนๆคนไข้ เป็นไงบ้างอ่ะ หนักมั้ยพี่ มีแผลเย็บด้วยดิ ขอเก็บได้มั้ยคับ ที่ต้องเก็บยังไม่ครบเลย [[เก็บได้ไง คนไข้ด่วนนะ เนี่ยดูดิใส่สายปั๊มมาแล้ว เนี่ย ไม่มีไรเลยนะน้องจับชีพจรไม่เจอแล้ว หยุดหายใจไปยกนึงแล้วด้วย ทุกอย่างไปหมดแล้ว ช่วยตรงไหนได้ช่วยก่อนเร็ว เดี๋ยวพี่โทรตามหมอก่อน หมอกำลังมา]]

   ไม่มีไรเลยหรอเนี่ย ใส่สายด้วยดิ สัญญาณชีพซักตัว ไม่มีอะไรเลยจริงๆ.........กะละมังกับฟองน้ำเช็ดเลือด เช็ดๆๆๆเอารอยออกให้หมดโคลนทั้งนั้น ไหนจะเศษหญ้าด้วย พี่จะได้ทำงานได้สะดวก (เด็กฝึกอย่างเรา แค่นี้ก็ถือว่าหนักแล้ว) ทุกอย่างต้องแข่งกับเวลา ช้าได้ไง 

.............................................................

พี่ต่อท่อ O2 ใส่สายลงไปแล้วใหญ่กว่าเดิมอีก น้ำเกลือก็ใส่ ตั้ง 4 ขวดแน่ะ เปิดมันหมดเลยทุกเส้น ทั้งแขนทั้งขา

   พี่หมอมาแล้ว!!!(สงสัยมีรอดแน่) รู้สึกโล่งใจเป็นที่สุด คนไข้ที่เหลือรอไปก่อนนะ นี่ด่วนจริงๆ ทุกคนทั้งพี่หมอ พี่ๆพยาบาล พี่ผู้ช่วย และเรา ทุกคนต่างพยายามทำในสิ่งที่ทำได้ให้มากที่สุด โดยเฉพาะเราที่ไม่เคยเจออะไรแบบนี้ ราวกับว่าทุกคนเข้าใจตรงกันว่า ผู้ป่วยตรงหน้าไม่มีเวลาแล้ว ทุกอย่างช้าไม่ได้

   พี่ๆผลัดกันขึ้นไปปั๊มหัวใจ น้ำเกลือก็เปิดซะสุด กะว่าหัวใจต้องกลับมาเต้นอีกครั้ง พี่พยาบาลโทรบอกญาติคนไข้แล้วว่าคนไข้เกิดอุบัติเหตุ ทางญาติก็ขอให้ส่งไปโรงพยาบาลใหญ่ๆ แต่ติดที่ว่าส่งไม่ได้หรอก ส่งไปตอนนี้ก็มีสิทธิ์ไป...กลางทาง

   30 นาทีแล้วช่วยกันเต็มที่ ทุกคนเริ่มรู้ว่าไม่มีหวัง  คนไข้ไม่รอดแล้ว พยายามไปก็เสียเปล่า ทุกคนทยอยออกมา พี่หมอตรงเข้าไปคุยกับตำรวจและพี่ๆพยาบาลเริ่มหาทางติดต่อกับญาติคนไข้  ส่วนเรามีงานก็ทำต่อไป...ทุกคนคงเครียดและกดดันไม่ต่างกัน

   พี่โทรไปหาญาติคนไข้แล้ว เค้าว่าเดี๋ยวจะโทรบอกแฟนกับลูกคนไข้ให้  ตำรวจกำลังจะไป พี่หมอดูเครียดๆ บอกว่ากำลังหาคำพูดที่ดูดีแล้วดูเบาที่สุด เพื่อไม่ให้ญาติคนไข้เสียใจมากเกินไป

   บ่าย 3 โมงกว่าแล้ว ลูกผู้ป่วยโทรมาว่ากำลังจะไปถึง ตอนนี้อยู่หาดใหญ่ เสียงพี่หมอและพี่พยาบาลบอกว่า ให้พาเพื่อนมาด้วย จะได้มีคนช่วยดูแลกันก่อน กลัวเป็นลมหรือไม่ก็เกิดอุบัติเหตุกลางทาง ทุกคนเครียดกว่าเดิมอีก... ศพถูกย้ายไปที่โซนแยกโรคแล้ว เครื่องมือต่างๆที่ใช้ช่วยก็ยังไม่ได้ถอด มีเพียงผ้าปิดหน้าที่เพิ่มเข้าไปอีกผืนเท่านั้นแหละ อย่างอื่นทุกอย่างยังเหมือนเดิม ทุกคนรู้สึกเครียดแม้แต่บรรยากาศยังรู้สึกได้ คนไข้ทยอยหมดไปแล้ว

   ก้นไม่ทันได้แตะเก้าอี้ ลูกของผู้ตายมาถึงแล้ว...สภาพหน้าตาเต็มไปด้วยน้ำตาและก็ร่ำๆจะหาแต่พ่อของเธอเท่านั้น...ทั้งๆที่ยังให้เพื่อนช่วยพยุงไว้

พี่หมอเรียกไปนั่งที่เก้าอี แล้วถามคำถามธรรมดาที่ว่า "รู้มั้ยครับ ว่าพ่อน้องมีอาชีพขับรถบรรทุก"

เด็กสาวพยักหน้าพร้อมกับพูดว่ารู้อยู่แล้วว่าพ่อมีอาชีพขับรถบรรทุกรับจ้าง

“แล้วน้องรู้มั้ยครับว่า อาชีพนี้มันเสี่ยง”

“รู้ค่ะ”

“แล้วน้องรู้แล้วใช่มั้ยครับ ว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ค่ะ … แม่เล่า(โทร)ให้ฟังแล้ว”

“งั้น  พี่ให้น้องนั่งก่อนนะ เดี๋ยวค่อยเข้าไปหาพ่อ”

“หนูจะหาพ่อค่ะพี่”

เฮ้ย!! อ้วน มาพาน้องเค้าไปหาพ่อที (เรียกงี้อีกแล้วนะพี่หมอ  ทีตัวเองตาตี๋ เค้ายังไม่เคยว่า ชิ!!)

หลังจากที่น้องเค้าได้พบพ่อ คงไม่ต้องบอกนะว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เอาเป็นว่า ความรู้สึกแรกของเราคือ โชคดีที่ปีนี้ยังมีพ่อ ละกัน

....................................................

6 โมงเย็น ได้เวลาเลิกงานแล้วดิ ดีใจโว้ยเฮ้ย 

วันนี้ต้องหาน้ำมันมานวดๆๆๆขาอีกแล้วดิ ขาแข็ง ยืนตลอด ตั้งงแต่เช้ายันเย็น แล้วเด๋วโทรหาป๊าอีก  อืมๆ จะบอกป๊าว่าไรดีหว่า...

........................................................

"ว่าไงลูก วันนี้เลิกแล้วหรอ ไม่ไปช่วยพี่เค้าต่อรึไง"

"ป่าวป๊า วันนี้อ้วันนึง"

"อ่าว ทำไม"

"ไม่มีไรหรอก"

"ป๊า"

"หืม"

"ลูกรักป๊านะ เบียร์อ่ะเพลาๆซะมั่ง แค่นี้แหละ"

"เป็นอะไรรึเปล่า"

"เปล๊ว  แค่รู้สึกว่าตัวเองโชคดี แค่นี้แหละ"