เรื่อง นิยาย สตอรี่ เล่ห์ร้าย...เพลิงพิศวาส


เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่

ตอนที่ 2...กลัว...ที่ไหน?
            วามวุ่นวายเกิดขึ้นไปทั่วทุกสารทิศจนเกือบจะเป็นจลาจลย่อย ๆ รัฐชิดาหัวปั่นเพราะถูกมอบหมายให้เป็นแม่งานใหญ่แม้จะมีกฤติยาช่วยอีกแรงก็ตามแต่ภาระที่ถูกโยนมาให้ก็ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นในทุก ๆ นาทีที่ใกล้เข้ามา ชุดสวยไม่มีความจำเป็นกับเธอเลยซักนิดตอนนี้เธอไม่อาจสนใจตัวเองได้เพราะยังมีหน้าที่ต้องดูแลจนกว่างานจะเลิกนั่นแหล่ะ หญิงสาวเดินเร็ว ๆ ไปยังส่วนของอาหารและเครื่องดื่มงานเลี้ยงที่เป็นแบบบุฟเฟ่ห์เรื่องอาหารการกินจำเป้นมากทีเดียวเพราะถ้าหากขาดไปหรือหมดหน้าของเจ้าภาพก็จะแหกทันที
            “ป้าน้อยทุกอย่างพร้อมใช่ไหมคะ แซนวิชมีพอนะคะ”
            “ค่ะคุณรันไม่ต้องห่วงป้าไม่ยอมให้เสียชื่อป้าแน่นอน”
            ป้าน้อยแม่ครัวใหญ่ประจำบ้านจิรายุทธิ์แสดงสีหน้ามั่นใจเกินร้อย เธอรู้ดีว่าหญิงชราวัยเฉียดหกสิบคนนี้ก็เหนื่อยไม่แพ้กับเธอเหมือนกันแค่อีกไม่กี่ชั่วโมงทุกอย่างก็จบแล้ว เพื่อพี่ชายสุดที่รักคนที่สองเหนื่อยกว่านี้ก็ต้องทนได้
            “ป้าน้อยน่ารักมากเลย มีป้าน้อยรันก็โล่งใจไปเปราะนึงแล้ว” น้องสาวคนเล็กของบ้านฉีกยิ้มกว้างจนเห็นไรฟันสวย “งั้นรันไปดูตรงซุ้มก่อนนะคะไม่รู้ว่าดอกไม้พอหรือเปล่า”
            “ค่ะ ไม่ต้องห่วงทางนี้เลยมีป้าอยู่แล้วทั้งคน”
            ป้าน้อยให้ความมั่นใจอีกครั้ง รัฐชิดาพอใจกับคำพูดนั่นร่างบางเดินออกจากห้องครัวตัดผ่านสวนใหญ่เพื่อไปยังส่วนหน้าของสวนซุ้มดอกไม้ที่มีกุหลาบดอกใหญ่ที่สั่งตรงมาจากฮอลแลนด์เพื่องานนี้โดยเฉพาะซุ้มขนาดใหญ่เป็นสีแดงด้วยสีของดอกกุหลาบดูเหมือนทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ ด้วยฝีมือช่างที่ทำงานออกมาได้ดีทำให้เธอคลายความกังวลลงไปอีกเรื่อง
            “น้องรันขึ้นไปดูหว่าหวาเถอะค่ะทางนี้เดี๋ยวพี่จัดการเอง”
            เสียงหวานของพี่สะใภ้คนโตดังขึ้นหลังจากที่เธอไหว้วานให้ไปช่วยดูว่าที่เจ้าสาวเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมให้พร้อมสำหรับการเป็นเจ้าสาวเต็มตัว แม่งานใหญ่เห็นแววกังวลในดวงตาคู่สวยรับรู้ได้ทันทีว่างานนี้ต้องถึงมือเธออีกแล้ว
            “ไม่ยอมลงมาใช่ไหม ได้ค่ะเดี๋ยวรันจัดการเอง”
            กฤติยาพยักหน้าอย่างหนักใจ ไม่ว่าจะเกลี่ยกล่อมเคี่ยวเข็ญทั้งขู่และบังคับยังไงวรัทยาก็ไม่ยอมออกจากห้องด้วยเหตุผลน่าเขกกระโหลก..อาย
            “แกจะนั่งให้พี่ฉันหน้าแหกแล้วค่อยออกมาจากห้องใช่ไหม”
            คนที่สวยที่สุดในวันนี้เบือนหน้าจากกระจกบานใหญ่ ใบหน้าที่ควรจะยิ้มแย้มด้วยความสุขเพราะเป็นวันที่สำคัญที่สุดในชีวิตกลับไม่ได้สดใสชื่นมื่น ดวงตาคู่สวยที่วันนี้ได้รับการตกแต่งด้วยขนตาปลอมและจากช่างฝีมือจนมันหวานหยดยิ่งกว่านางเอกหนังแขกสะท้อนสิ่งที่อยู่ในอกออกมาอย่างไม่ปิดบัง พร้อมกับลมหายใจที่ดังยิ่งกว่ากองเพล
            “ฉันกลัว อาย กลุ้มใจ โอ๊ย
! สารพัดเลย”
            รัฐชิดายกมือเท้าเอวทุกอย่างสมบูรณ์พร้อมจนเกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์แต่ดันมาติดคนสำคัญในงาน ความมั่นใจที่เคยมีกลับฟ่อลงจนแทบจะติดลบทั้งที่วันก่อนยังดี๊ด๊าดีใจที่ได้แต่งงานก่อนเธอแท้ ๆ
            “แกอายอะไร” คำถามแรกออกจากปากว่าที่น้องสามี ร่างบางไม่ต่างกันทรุดลงนั่งบนเตียงนอนด้านหลังเพื่อนสาว “อายที่ต้องแต่งงานเหรอ”
            “เปล่า” วรัทยาส่ายหน้า “ฉันอายคน ให้ตาซิ
! ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยแต่งตัวจัดเต็มอย่างนี้มาก่อนเลยนะรัน ฉันคิดว่าฉันเหมือนลิงน่ะ”
            “เหมือนลิง
!!” เพื่อนสาวทวนคำเสียงดัง “ใครบอกแก แกสวยจะตายไปดูกระจกซิตรงไหนที่เหมือนลิง ถ้าแกเหมือนลิงโลกนี้ก็ไม่มีคนสวยแล้ว”
            คำปลอบใจคล้ายจะได้ผล เจ้าสาวกลัวฝันหันกลับไปมองตัวเองในกระจกภาพที่สะท้อนให้เห็นไม่ได้ต่างจากที่เห็นก่อนหน้านี้ ใบหน้ารูปหัวใจถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนสวยไร้ที่ติ เส้นผมที่ไว้ยาวจนเลยไหล่ถูกรวบขึ้นและเกล้าเป็นมวยสวยโดยมีดอกลิลลี่ดอกใหญ่ติดอย่างประณีตและเข้ากันได้ดีกับชุดเจ้าสาวสีขาวเปลือยไหล่ปักเหลื่อมช่วงอก เปิดเปลือยเนินอกอิ่มยวนตาแต่กลับปิดบังมิดชิดตั้งแต่อกยันปลายเท้า รัฐชิดาลุกขึ้นจากปลายเตียงยกมือเกาะที่ไหล่เนียนบีบเบา ๆ นาทีสิ่งที่วรัทยาต้องการที่สุดคือกำลังใจ เธอไม่เข้าใจหรอกว่าคนที่กำลังจะเป็นภรรยาใครซักคนมันตื่นเต้นและน่าหวาดหวั่นมากแค่ไหนแต่เธอเชื่อในความรัก หลังแห่งรักจะเป็นแรงขับเคลื่อนให้ทุกอย่างดำเนินไปได้
            “แกรักพี่เรย์ไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องอาย ทำไมต้องกลัว ทำไมต้องกลุ้มใจอีก ทำทุกอย่างด้วยใจและความรักที่แกมีให้พี่เรย์ซิ”
            กระจกตรงหน้าสะท้อนความมุ่งมั่นแน่วแน่ให้เธอ ว่าที่เจ้าสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ทิ้งความกังวลทั้งหมดที่เกาะกุมใจมานานหลายชั่วโมงไว้เบื้องหลัง อย่างที่รัฐชิดาบอกเธอรักรัฐนันท์ ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกแล้ว ที่ผ่านมาหนักหนากว่านี้เธอยังผ่านมันมาได้นับประสาอะไรกับอีแค่งานแต่งงาน มือบางภายใต้ถุงมือลูกไม้ยกแตะที่หลังมือเพื่อนรักเบา ๆ
            “ขอบใจมากนะรัน”
            “ไม่เป็นไรเล็กน้อยมากเพื่อนรัก” รัฐชิดาส่งยิ้มให้ผ่านกระจก ดีใจที่ได้เห็นแววสดใสในดวงตาของวรัทยาอีกครั้ง ในที่สุดงานของเธอก็สำเร็จไปอีกขั้นแล้ว..
           
งานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดถูกจัดขึ้นอีกครั้งหลังจากที่ครั้งแรกเกิดขึ้นได้ไม่ถึงปีดี แต่คราวนี้ดูเหมือนจะอลังการมากกว่าเดิมเพราะเจ้าบ่าวคือนายแบบหนุ่มอนาคตไกลแถมมีชื่อเสียงและแฟนคลับในต่างประเทศอีกด้วย บรรดาสาวเล็กสาวใหญ่ต่างก็ต้องผิดหวังไปตาม  ๆ กันเมื่อชายในดวงใจสละโสดก่อนวันอันควรแต่กว่าที่รัฐนันท์และวรัทยาจะมีวันนี้ได้พวกเขาต้องเผชิญกับปัญหามากมายร้อยแปด ทั้งเรื่องที่วรัทยาปลอมตัวเป็นผู้ชาย ข่าวคราวของเขากับผู้หญิงอื่นจนในที่สุดรัฐนันท์ต้องยุติปัญหาทุกอย่างด้วยการประกาศแต่งงานและยุติงานในวงการบันเทิงทั้งหมด เขาไม่เสียดายโอกาสที่ถูกตัดลงอย่างกะทันหันเลยซักนิดเพราะเขาได้มามากพอแล้ว ในชีวิตของลูกผู้ชายหนึ่งคนต้องการอะไรมากมายเขาคิดว่าเขามาถึงจุดอิ่มตัวแล้วแม้จะยังไม่ได้ก้าวขึ้นสู่ระดับแถวหน้าก็ตาม สิ่งที่เขาต้องการต่อจากนี้คือการได้ใช้ชีวิตคู่กับใครซักคนที่เขาเลือกแล้วว่าเหมาะสม การได้กลับมาเป็นมนุษย์ธรรมดาคือสิ่งที่เขาปรารถนามากที่สุด และเขาจะไม่มีวันเสียใจที่เลือกเส้นทางนี้
            “พี่บอกหรือยังว่าหว่าหวาสวยที่สุด”
            “ห้ารอบแล้วค่ะ”
            คนตอบยกมือบอกด้วยภาษากายอีกทาง ทั้งคู่นั่งอยู่บนเตียงในห้องนอนของรัฐนันท์ที่บัดนี้มันคลุ้งไปด้วยกลิ่นดอกกุหลาบ แถมกลีบของมันยังถูกเรียงเป็นรูปหัวใจบนเตียงอีกด้วย เขาจำได้ว่าพี่สะใภ้กับน้องสาวตัวแสบของเขามีความสุขมากตอนที่ช่วยกันเรียงกลีบกุหลาบ ชายหนุ่มนั่งเหยียดขาขยับเท้าไปมาไล่ความเมื่อยที่เกิดจากการเดินรับแขกทั้งวัน เช่นเดียวกับเจ้าสาวคนสวยที่ตอนนี้โน้มตัวไปข้างหน้าจนหน้าอกแทบชิดกับต้นขา เขาต้องกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอเมื่อชุดตัวสวยมันร่นจากที่ลงมาเล็กน้อยแค่แผ่นหลังเนียน ๆ ใจก็เต้นแรงเสียแล้ว
            “อาบน้ำก่อนไหม” เจ้าบ่าวรูปหล่อถามเสียงนุ่ม มองดูท่าไล่เมื่อยเพลินตา
            “ค่ะ เหนียวตัวจะแย่อยากล้างหน้าเต็มทีหนักตาเป็นบ้าเลย” วรัทยาดึงขนตาปลอมออกโดยไม่ได้ทำตามขั้นตอนที่ช่างแต่งหน้าแนะนำ ผลที่ได้คือขนตาจริงติดตามมาหลายเส้นเจ้าตัวหน้ายู่ด้วยความเจ็บ
            “ค่อย ๆ ก็ได้หรอกน่า” รัฐนันท์เอ็ดเบา ๆ ก่อนจะช่วยดึงขนตาออกให้เธออย่างเบามือน่าแปลกที่เขาทำได้และทำได้ดีอีกด้วย “แค่นี้เอง ง่ายจะตาย”
            “ขอบคุณค่ะ”
            “ไม่เป็นไรครับคนสวย”
            คนถูกชมเป็นรอบที่หกก้มหน้างุดเมื่อไม่อาจต้านทานกระแสร้อนแรงในดวงตาคมกริบได้ แม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองแต่เพราะฐานะที่เปลี่ยนไปเลยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลก ๆ ตอนนี้เธอคือนางวรัทยา  จิรายุทธิ์แล้ว คำนำหน้าคือสิ่งที่บอกว่าเธอเป็นคนที่มีเจ้าของแล้ว
            ดวงหน้าคมก้มต่ำลงมาใกล้จนปลายจมูกชิดแก้มเนียน ภรรยาหมาด ๆ เบือนหน้าหนีแทบจะทันทีแถมยังถอยปรู๊ดลงจากเตียงไปยืนปลายเตียงห่างจากเขาสามวา
            “พี่เรย์อาบก่อนเลยค่ะเดี๋ยวหว่าหวาจะไปให้รันสอนล้างหน้า”
            คนพูดวิ่งแน่บออกจากห้องโดยไม่ฟังคำค้านจากเขา ชายหนุ่มถอนหายใจส่ายหน้าไปมาในความเป็นเด็กที่เลือกสิงไม่รู้จักเวล่ำเวลา แต่ไม่เป็นไรยังไงซะคืนนี้แม่ตัวแสบก็ต้องเป็นของเขาอยู่ดี
            เกือบชั่วโมงที่เขาถูกทิ้งให้รอภรรยาสาว ใจคอคนรอเริ่มไม่ดีหวังว่าสาวเจ้าคงไม่กลัวเขาจนหนีไปนอนที่อื่นแล้วถ้าเป็นอย่างนั้นเขาคงได้โดนพี่ชายหัวเราะเยาะแน่ที่ไร้น้ำยาจนเมียหนีไปนอนที่อื่น เขาสู้อุตส่าห์อดเปรี้ยวไว้กินหวานไม่ล่วงเกินจนถึงขึ้นเลยเถิดเพราะอยากให้เธอรู้ว่าเขายกให้หล่อนเป็นคนสำคัญ แต่เอาเข้าจริง ๆ คืนส่งตัว แม่ตัวแสบกลับหนีไปอาบน้ำที่อื่นทิ้งให้เขานอนรอเป็นชั่วโมงแล้ว
            แกร๊ก
            เสียงบิดประตูจากด้านนอกดึงความคิดให้กลับสู่ปัจจุบันร่างของคนที่รอมานานปรากฏขึ้น วรัทยาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเรียบร้อย แต่ชุดที่หล่อนสวมมานั้นกลับเร้าใจยิ่งกว่าชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์เสียอีก เสื้อเชิ๊ตสีขาวตุ่นตัวเก่าของเขาที่หล่อนแอบขอไปเพราะชอบในความนิ่มของเนื้อผ้าเขาไม่เคยคิดว่าเสื้อตัวนี้มันสวยขนาดนี้มาก่อนจนเมื่อมันมาอยู่บนร่างของวรัทยา
            ประตูถูกปิดลงเบาๆ ขาเรียวที่โผล่พ้นชายเสื้อก้าวช้า ๆ อย่างไม่มั่นคงนัก ดวงหน้าใสปราศจากเครื่องสำอางก้มต่ำลงมองปลายเท้าตัวเอง เส้นผมเปียกชื้นเคลียข้างแก้มจนเขาอยากจะปัดให้เหลือเกิน
            “ทำไมอาบน้ำนานนักล่ะ”
            “เอ่อ...เครื่องสำอางมันเยอะค่ะกว่าจะล้างหมดก็เลยเสียเวลานานแถมชุดยังถอดยากอีกด้วย” เธอปดเขาอย่างไม่แนบเนียนซักเท่าไหร่ เพราะอันที่จริงแล้วเธอจงใจเยื้อเวลาให้นานที่สุดแต่กลับถูกเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดไล่ออกมาต่างหาก
            ร่างบางเดินอ้อมเตียงนอนไปไกลเพื่อแขวนชุดเจ้าสาวที่ต้องส่งคืนร้านในวันรุ่งขึ้น เธอเกลียดตัวเองที่ไม่อาจระงับความเต้นตื่นแกมประหม่าที่พากันโหมใส่ได้ หญิงสาวแกล้งจับนู่นวางนี่อยู่พักใหญ่สมองพานหาทางออกให้ตัวเองแม้จะรู้ดีอยู่แล้วว่ายังไงเขาก็ต้องเป็นเจ้าของเธอเต็มตัวจนได้
            “จะจัดอีกนานไหมของน่ะ” วรัทยาสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ก่อนที่จะทันได้หมุนตัวหนีมือใหญ่ก็สอดรัดเอวบางไว้เสียแล้ว “พี่รอไม่ไหวแล้วนะหว่าหวา อย่าแกล้งพี่อีกเลย”
            “อื้อ หว่าหว่าไปแกล้งอะไรพี่ล่ะ”
            เธอเบี่ยงหน้าหลบจมูกโด่งที่คลอเคลียแก้ม ท้องไส้เริ่มปั่นป่วนลมหายใจก็พาลติดขัดทันใด มือน้องพยายามดึงมือที่เอวตัวเองออกแต่เจ้าของมือกลับรัดแน่นกว่าเดิม
            “ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ เจ้าสาวอะไรไม่ยอมทำหน้าที่ปล่อยให้เจ้าบ่าวนอนรอเป็นชั่วโมง”
            “มะ..ไม่ได้แกล้งซักหน่อย” ขนในกายเธอลุกชันเมื่อปลายจมูกโด่งกดลงที่ซอกคอ หญิงสาวห่อไหล่หนีแต่คนรุกก็เปลี่ยนไปอีกด้านสรุปคือไม่ว่าจะหนีไปทางไหนเขาก็ตามไม่ลดละ “อื้อ  พี่เรย์เดี๋ยวก่อนคะให้หว่าหวาตั้งตัวก่อน”
            เธอพยายามต่อรองไม่ใช่ว่ารังเกียจแต่เธอยังไม่พร้อมจึงอยากได้เวลาทำใจอีกซักนิดแค่นาทีเดียวก็ยังดีแต่อีกฝ่ายไม่เห็นด้วย เขาให้เวลาเธอมามากเกินไปแล้วตอนนี้เส้นความอดทนที่ขึงแน่นมันขาดลงแล้ว
            “หมดเวลาต่อรองแล้วที่รัก”
            รัฐนันท์ช้อนร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะวางลงบนเตียงนอนที่ยังเกลื่อนไปด้วยกลีบกุหลาบ เขาใช้ลำตัวทับเธอเอาไว้เพราะรู้ดีว่าวรัทยาต้องไม่ยอมง่าย ๆ แน่ มือทั้งสองถูกตรึงไว้ข้างกาย ชายหนุ่มชะโงกตัวอยู่เหนือร่างเธอเล็กน้อยจ้องมองใบหน้าน่ารักที่แดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด ผมสีน้ำตาลเข้มสีเดียวกับนัยน์ตากระจายเต็มหมอน ตอนผมสั้นว่าน่ารักแล้วผมยาวยิ่งน่ารักกว่าเขาหลงผู้หญิงคนนี้หมดใจจริง ๆ
            “พี่เรย์..หว่าหว่ากลัวค่ะ”
            เธอสารภาพความในใจ สิ่งที่เธอกลัวและไม่ได้บอกกับรัฐชิดาก็คือการที่ตกเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์ ที่ผ่านมาแม้ว่าเขาจะสอนเธอถึงบทเรียนเบื้องต้นไปแล้วหลายครั้งแต่มันก็มากมายจนเธออดคิดไม่ได้ว่าถ้าถึงเวลานั้นจริง ๆ เธออาจจะรับมันไม่ได้ เพราะแค่ทฤษฎีเล็ก ๆ น้อยเธอยังวาบหวามมากถึงขนาดนั้น รัฐนันท์ทำให้เธอปลดปล่อยได้ทุกครั้งแม้จะเป็นการเล้าโลมเพียงเบื้องต้นก็ตาม
            “กลัวอะไร กลัวพี่เหรอ
?” ศีรษะเล็กส่ายไปมา เธอไม่ได้กลัวเขาแต่เธอกลัวสิ่งที่เขากำลังจะทำต่างหาก “ไม่ต้องกลัวหรอกคนดี นอนเฉย ๆ ก็พอที่เหลือที่จัดการเอง”
            ดวงตากลมเบิกกว้างคำพูดของเขาไม่ได้ทำให้เธอคลายความกังวลเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวหลับตาปี๋ตอนที่เขาก้มหน้าลงมา เธอได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่กลีบปากจะโดนครอบครอง รัฐนันท์กดคลึงเบา ๆ เป็นการกระตุ้นให้เธอรู้สึกในระยะแรก ปลายลิ้นร้อนแตะที่มุมปากลากเลียไปตามขอบรูปกระจับเขากดย้ำหลายครั้งเพิ่มความชุ่มชื้นให้กับเรียวปากอิ่มที่แห้งไปซักหน่อย ลมหายใจเริ่มขาดหายจนต้องเผลอปล่อยปากที่เม้มแน่นออกและนั่นเป็นโอกาสให้ลิ้นแฉะชื้นเข้ามาในโพรงปากตัวเองได้สำเร็จ จูบที่คุ้นเคยเกิดขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวเผลอตอบรับเขาด้วยความเคยชินร่างกายเธอรู้จักสัมผัสจากเขาไม่ว่ารัฐนันท์จะแตะไปทางไหนมันเหมือนกระแสไฟวิ่งไปหมด มืออ่อนแรงจนหยุดขัดขืนได้แต่ปล่อยให้เขาให้หัวแม่มือกดคลึงเส้นเอ็นข้อมือเล่น ก่อนที่มันลามไปทั่วทั้งแขน ท่อนขาใหญ่ปีนก่ายขึ้นมาบนตัวชายเสื้อที่เคยเป็นสมบัติเก่าของเขาเลิกขึ้นจนถึงสะโพก ดีที่เธอเลือกใส่กางเกงในขาสั้นของผู้ชายหรือที่เรียกกันว่าบ๊อกเซอร์เอาไว้ไม่อย่างนั้นสามีอย่างเป็นทางการของเธอคงได้เห็นอะไรต่อมิไรได้เร็วทันใจแน่
            รัฐนันท์มอบจูบรสน้ำผึ้งโซดาให้ไม่ขาด นอกจากมันจะหวานแล้วยังซาบซ่านถึงทรวงอีกด้วยวรัทยาไล่ตามตอบโต้ไม่อ่อนข้อ ความหวาดกลัวในคราแรกถูกกลบด้วยจุมพิตสะกิดรักเข้าไปแบบเต็ม ๆ เขารู้วิธีโน้มน้าวเธอโดยไม่ต้องใช้คำพูดเลยแค่คำเดียว มือใหญ่ออกสำรวจสิ่งยวนตาที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อตัวเก่าเนื้อบางเจียนขาด หงุดหงิดเล็กน้อยที่เมียรักเล่นใส่เสื้อผ้าครบทุกองค์ เขาพยายามบังคับมือไม่ให้กระชากเสื้อให้เพราะการกระดุมในช่วงอารมณ์นี้มันเป็นเรื่องยากจริง ๆ เนินอกอวบอิ่มปรากฏขึ้นสู่สายตา แม้จะมีบราตัวจิ๋วสีฟ้ามีโบว์เล็ก ๆ ติดอยู่ตรงกลางมากั้นไม่ให้เจอทั้งหมดแต่ก็ไม่ได้หยุดอารมณ์ที่ร้อนจัดของเขาได้ เสียงหวานเล็ก ๆ ครางอื้ออึงผ่านริมฝีปากของเขาที่ประกบอยู่ไม่ห่าง เกือบครึ่งนาทีกว่ากระดุมทั้งหกเม็ดจะถูกปลดออกหมด ชายหนุ่มแหวกสาบเสื้อออจากกันมองอกอวบและหน้าท้องแบนเรียบน่าเสียดายที่ต่ำกว่าสะดือน่ารักมีขอบบ๊อกเซอร์ขวางทางเอาไว้ และเขามั่นใจเหลือเกินว่านอกจากบ๊อกเซอร์แล้วเธอยังต้องใส่ชั้นในอีกตัวแน่...จัดเต็มเลยนะแม่คุณ
            ร่างบางยกตัวขึ้นจากที่นอนนุ่มเล็กน้อยเมื่อเขาสอดมือเข้าไปปลดตะขอบราน่ารักของเธอ แล้วก็บอกว่ากลัวแต่ไม่ว่าเขาจะทำอะไรเธอกลับไม่ขัดศรัทธราซักเรื่องคงจะกลัวแต่ปากเท่านั้นเอง รัฐนันท์ยกเจ้าปราการชิ้นสุดท้ายส่วนบนออกปลดปล่อยความเต็มอิ่มที่ถูกรัดรึงให้เป็นอิสระ ชายหนุ่มยอมปล่อยริมฝีปากอิ่มที่บัดนี้บวมเห่อคืนสู่เจ้าของอีกครั้ง ดวงตาของเขาพร่ามัวไปชั่วขณะเมื่อได้เห็นปทุมคู่งามนอนปริ่มน้ำล่อตาล่อใจถึงสองดอก ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้เห็นได้แตะต้องแต่ครั้งนี้มันจะมีความหมายที่สุดเพราะเขาจะเป็นสามีเต็มตัวของเธอ เขาใช้มือกอบกุมความอวบอิ่มเอาไว้จนเต็มฝ่ามือแม้จะไม่ใหญ่โตจนเรียกว่าได้มโหฬารแต่ก็สวยได้รูปซ้ำยังนุ่มหยุ่นเด้งได้ซะด้วย วรัทยาครางหวานตลอดเวลาที่เขาจับต้องมันเขารู้จุดอ่อนของเธอดีมันอยู่ตรงซอกคอระหว่างหูและไหล่ซ้าย อีกที่คือหน้าอกโดยเฉพาะยอดข้างซ้าย ชายหนุ่มซุกหน้าลงกับซอกคอขวาดูดดึงจนเกิดรอยรักและไล่ไปเรื่อยจนถึงจุดสำคัญ ไหล่เล็กห่อเข้าหากันเขามองเห็นขนในกายของเธอพากันลุกตอบสนองอาการของเจ้าตัว ขณะที่มือก็เริ่มปั่นป่วนปลายยอดนิ่มและแข็งขึ้นทุกจังหวะการขยับของนิ้วมือ
            “อ๊ะ พี่เรย์ อย่าค่ะ”
            แม้ปากจะร้องห้ามแต่เธอกลับแอ่นอกขึ้นตอบสนองมือของเขาสวนทางกับคำพูดอย่างน่าขัดใจ อยากจะต้านทานอยากจะร้องขอให้เค้าหยุดแต่กลับทำไม่ได้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดเลยซักนิด รัฐนันท์เก่งเกินไปแล้วเขาจับจุดเธอได้หมดจนเธอไม่อาจปฏิเสธความต้องการที่หลั่งไหลพรั่งพรูได้ บางส่วนที่แข็งร้อนของเขากำลังดุนดันหน้าขาของเธออย่างบ้าคลั่ง คงใกล้ถึงเวลาที่มันจะได้ออกมาดูโลกอันกว้างใหญ่แล้ว สามีของเธอซุกไซ้ใบหน้าไปทั่วไม่เว้นแม้แต่ตารางนิ้วเดียวโดยไม่ลืมทิ้งร่องรอนแสดงความเป็นเจ้าของไว้ด้วย จนมันมาหยุดที่หน้าอกเธอไม่แปลกใจเลยซักนิดที่เขาจะแวะดูดกลืนยอดอกทั้งสอง หญิงสาวครางฮือเผลอยกมือลูบศีรษะสวยด้วยความรัญจวนใจ
            รัฐนันท์หลงใหลได้ปลื้มกับเจ้ายอดเม็ดทับทิมขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยรสหวานล้ำจนแทบไม่อยากจะปล่อย ปลายยอดสองข้างเปียกชุ่มด้วยน้ำลายของเขาเองมือใหญ่ป่ายลงไปที่ขอบบ๊อกเซอร์เจ้าปัญหาแต่ด้วยอายุการใช้งานจึงไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะกำจัดมันให้พ้นทาง เพียงแค่เขารูดลงเร็ว ๆ เท่านั้นเจ้ากางเกงตัวน้อยก็ปลิวกระเด็นไร้ทิศทางไปเสียแล้ว สะโพกมนยกขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับเสียงปรามที่ไม่จริงจังนักจากนั้นชั้นในตัวจิ๋วสีหวานก็ตามไปอีกตัว เขาแทบจะอดใจไม่ไหวตอนที่เห็นมันนูนเด่นกลางลำตัวบาง ๆ ของเธอ
            เขาเคยปรนเปรอให้เธอด้วยนิ้วมือหลายครั้งแต่ทิ้งระยะห่างมานานพอสมควรก็เจ้าหล่อนเล่นบอกว่าจะขอรักษาตัวไว้จนถึงวันแต่งงานเพราะยังอยากใส่ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ด้วยความภูมิใจซึ่งเขาเองก็ไม่อยากจะขัดใจเธอนักยอมระงับความหื่นของตัวเองเรื่อยมาจนกระทั่งวันนี้ทำนบที่ชื่อว่าอดทนมันพังทลายลงแล้ว ท่อนเขาเรียวเสลายกขึ้นเสียดสีกับเนื้อผ้าลื่น ๆ ของชุดนอนที่เขาสวมใส่พลางยกสะโพกเชิญชวนไปในตัว และเขาคิดว่าวรัทยาต้องไม่รู้ตัวแน่ ๆ ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจขณะที่รัวลิ้นเร็วไวปากงูฉกที่ยอดทับทิมสีน้ำตาลอ่อนข้างซ้าย มือหนาเกลี่ยไล้ความนุ่มของผิวเนื้อที่ต้นขาอวบวกเข้าด้านในและเฉียดจุดสำคัญหลายครั้ง........

--------------

จะลงตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแต่เน็ตเน่าสุดติ่งเอาลงไม่ได้เลย T^T
เลยต้องมาอัพแต่เช้ามืดเพราะต้องไปหาหมอ (ไม่ได้ป่วยค่ะแต่ไปเพิ่มความสวย โน ๆ ไม่ได้ศัลยกรรมนะคะรักษาหน้าตากันนิดนึง) ค้างกันใช่มะ โฮะ ๆ มันคือความจงใจของข้าพเจ้าเอง ป.ล. g-dragon ของป้า ไฟท์ติ้ง!!


libra
นามปากกา devil_in_love/กรวรินทร์
ชื่อ libra
ลายเซ็น
ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM