ฟ้าดุษฎี (Class มืออาชีพ)
( Point : 36280 | เพื่อน : 1397 คน | Level : 362 )
นิยายเรื่อง : กรงรักคุณชายอสูร (นิยายแนวพีเรียดโรมานช์)
ตอนที่ 2
: บทที่ 1 ขิงก็ราข่าก็แรง (50%)

  

บทที่ 1 ขิงก็ราข่าก็แรง

19 ปีต่อมา...

สายลมหนาวในยามราตรีกาล พัดพลิ้วหวิวลู่ผ่านมากระทบกับกระท่อมผุพังหลังเล็ก บางครั้งก็กระแทกโครมเข้าที่ฝาไม้ไผ่ผ่าซีกซึ่งเรียงรายเป็นชั้นสี่ด้านจนไหวเอนเป็นเสียงเอี๊ยดอ๊าด ตามมาด้วยเสียงกวาดกิ่งกรอกแกรกของต้นมะม่วงทึนทึกที่สูงค้ำตระหง่านเป็นเงาทะมึนอยู่ด้านข้างกระท่อม แรงลมทำเอาใบมะม่วงแห้งที่กองสุมปกคลุมอยู่บนหลังคาเก่าผุยุ่ย ร่วงกราวปลิววะว่อนลงมาสู่พื้นดินเบื้องล่าง ค่ำคืนนี้มืดสลัวมีเพียงแสงของพระจันทร์นวลเด่นที่ส่องประกายเต็มดวงเป็นแสงสว่างรางๆ ยังผลให้ร่างบางของดอกแก้ว หญิงสาววัย 19 ปี ซึ่งกำลังนอนอยู่ภายในกระท่อมนั้นต้องซุกกายเข้าไปใต้ผ้าห่มจนเกือบจะคลุมมิดปิดถึงปลายคางด้วยความเหน็บหนาว เธอไม่ชอบหน้าหนาวที่แสนจะทรมานแบบนี้เลย เพราะทุกค่ำคืนต้องทนทุกข์กับอากาศเย็นเฉียบที่เล็ดลอดมาตามช่องโหว่โหวงของฝาไม้ไผ่คร่ำครึ เข้าไปทำร้ายผิวอันบอบบาง แม้แต่ผ้าห่มก็ไม่สามารถช่วยปกป้องและให้ความอบอุ่นได้เลย

ร่างบางทำอะไรไม่ได้มากนอกจากการนอนขดตัวเข่าคู้อยู่ในผืนผ้าห่มเก่าๆ เพราะรู้ว่าป่วยการที่จะลุกขึ้นมาต่อสู้กับความหนาวเย็นในตอนกลางคืน จึงได้แต่นอนท่าเดิมอยู่อย่างนั้นจนถึงรุ่งสาง...           

*******

เช้านี้ดวงอาทิตย์ทอแสงเรืองรองเบิกกลีบเมฆของวันใหม่ ดอกแก้วปรือตาขึ้นอย่างช้าๆ และรีบยกมือป้องแสงเอาไว้เพราะประกายแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมากระทบกับใบหน้าของตนพอดี เมื่อคืน...จนแล้วจนรอดเธอแทบไม่ได้นอนเลย เพราะสายลมหนาวหอบหิ้วเอาความเย็นยะเยือกมาต้องผิวกายให้สั่นสะท้านไปทั่วทุกอณู...

หญิงสาวในชุดมอซอค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วเดินไปใกล้หน้าต่างเพื่อรับไออุ่นจากแสงแดดในตอนเช้า นัยน์ตาสีดำสนิทกลมโตแป๋วแหววทอดมองออกไปยังเบื้องนอก ก็พบว่าป้านวลซึ่งเป็นญาติที่หลงเหลืออยู่เพียงคนเดียวกำลังยกหม้อดินขึ้นตั้งไฟที่กำลังโหมลุกเป็นสีแดงฉานอยู่บนเตาถ่าน

ร่างบางจึงรีบกลับมานั่งพับผ้าห่มอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นอนและเดินลงมาสมทบกับผู้เป็นป้าที่กำลังสาละวนอยู่กับการหุงหาอาหารมื้อเช้าให้สองชีวิต

“อ้าวตื่นแล้วเหรอแก้ว”

“จ้ะป้า มีอะไรให้แก้วช่วยหรือเปล่า”

“ไม่มีหรอก เดี๋ยวเอ็งไปล้างหน้าล้างตา เตรียมกินข้าว เสร็จแล้วจะได้ออกไปเก็บผักบุ้งเอาไปขายที่ตลาดกัน”

ดอกแก้วพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะรีบหมุนตัวไปทางตุ่มน้ำซึ่งอยู่ด้านหลังของกระท่อม มือเล็กๆ เปิดฝาตุ่มออกแล้วใช้ขันตักน้ำมาล้างหน้าแค่ลวกๆ เพราะความเย็นของน้ำในตุ่มเป็นอุปสรรคสำคัญที่ทำให้หญิงสาวอ้อยอิ่งนานไม่ได้

สองป้าหลานใช้เวลาในการกินข้าวมื้อเช้าไม่นานนัก จากนั้นดอกแก้วก็มุ่งหน้าไปยังคลองริมน้ำที่มีผักบุ้งหรือผักทอดยอดขึ้นอยู่เป็นบริเวณกว้าง มือน้อยๆ เด็ดปลายยอดของผักชนิดนั้นจนเต็มตะกร้าไม้ใบใหญ่ซึ่งจัดไว้และแบ่งเป็นกำๆ พอประมาณ เพื่อเตรียมนำไปขายที่ตลาด

ขณะนั้นเอง... เสียงฝีเท้าของอาชาไนยตัวหนึ่งวิ่งมาดังกุบกับๆ ก่อนจะดีดตัวยกขาหน้าคู้ขึ้นและร้องฮี้! หลังจากเจ้านายของมันรั้งสายบังเหียน ทำเอาดอกแก้วที่กำลังก้มเก็บผักบุ้งอย่างขะมักเขม้นอยู่ต้องค่อยๆ เงยหน้าขึ้นแล้วเขม่นตามองด้วยความรู้สึกอึดอัดใจ

เขานั่งตัวตรงอย่างสง่างามบนม้าสีน้ำตาลตัวใหญ่ เบื้องหลังคือดวงอาทิตย์ขนาดมหึมากำลังแผ่รัศมีตรงเหลี่ยมภูผา จรัสลำแสงสีทองตระการตา ระบายให้ร่างสูงของบุรุษผู้นั้นเป็นเงาทะมึน ชวนดูน่าเกรงขาม มีพลังอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนน่าขนลุก

ใบหน้าที่ดูเย็นชาเรียบเฉยกับจมูกโด่งเป็นสัน อีกทั้งริมฝีปากหยักลึกแสนหยิ่งผยอง รับด้วยดวงตายาวรีสีดำขลับซึ่งกำลังกวาดมองมายังเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทำให้ดอกแก้วรู้ทันทีเลยว่าเขาผู้นั้นคือใคร...

คุณชายพลวัชรหรือหม่อมราชวงศ์ พลวัชร มหัทธ์หิรัญ ราชนิกูลหนุ่มผู้มั่งคั่ง เป็นบุตรชายคนเดียวของหม่อมเจ้าประเวศน์กับหม่อมสร้อยฟ้า

ชายหนุ่มนั้นเพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง ทั้งเงินทอง การศึกษา และยศถาบรรดาศักดิ์ ขาดเพียงอย่างเดียวคือ ‘หัวใจ’ หัวใจที่รักใครไม่เป็น เอาแต่ความคิดตัวเองเป็นใหญ่ เผด็จการที่สุด!

ดอกแก้วเบ้ปากแล้วคิดในใจอย่างโกรธๆ จนอดที่จะงึมงำออกมาเป็นการ ‘ด่า’ ไม่ได้ เธอรู้ดีว่าไม่ควรเข้ามาเก็บผักบุ้งในอาณาเขตของเขาเช่นนี้ แต่ทำยังไงได้ล่ะ ถ้าไม่เข้ามาเก็บ เธอกับป้าก็ไม่มีอันจะกินเป็นแน่...

“อีตาคุณชายขี้งก...ฮึ!...กะอีแค่ผักบุ้งเกิดตามคลองน้ำ ไม่รู้จะงกไปถึงไหนกันเชียว ผักก็คือผัก มันก็เกิดขึ้นมาใหม่ตามธรรมชาติของมันได้ ไม่ใช่เก็บไปแล้วมันจะไม่เกิดหรืองอกเงยขึ้นมาอีกเลย...เชอะ!” หญิงสาวสะบัดไหล่พรืด ทำจมูกบาน หายใจฟืดฟาดแบบวัวกระทิงเห็นมาทาดอร์ แล้วจึงหันกลับไปก้มหน้าก้มตาเก็บผักบุ้งตามเดิมโดยไม่สนใจว่าคนที่อยู่เบื้องหลังจะมีสีหน้าเช่นไร

หม่อมราชวงศ์พลวัชรกระโดดลงมาจากหลังม้าด้วยท่วงท่าดุจอัศวินนักรบโรมัน ร่างสูงผึ่งผายภายใต้อาภรณ์หรูหราส่งสายตาวาวโรจน์ดุจพญาราชสีห์กำลังจ้องมองดูเหยื่ออันโอชะ ดอกแก้วเองก็รู้ดีว่าตนนั้นกำลังถูกอีกฝ่ายจ้อง แต่ร่างบางก็ไม่สนใจหรอก ยังไงซะตอนนี้ก็ขอเก็บผักบุ้งใส่ในตะกร้าเอาไว้ก่อน!

“คงอยากจะไปนอนอยู่ที่ซังเตกระมัง ถึงได้แอบมาขโมยพืชผักของคนอื่นเช่นนี้” ผู้มาเยือนเริ่มต้นทักทายด้วยรอยยิ้มอันหยามเหยียดตรงมุมปาก

หญิงสาวเม้มปากแน่นพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อข่มความกลัวที่โหมกระพืออยู่ในอก แล้วจึงเชิดหน้าขึ้นเผชิญกับอีกฝ่ายด้วยท่าทีไม่ยี่หระ

“แล้วตำรวจจะจับดิฉันข้อหาอะไรไม่ทราบคะคุณชาย ดิฉันไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อย”

ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเพียงนิด “ก็ข้อหาขโมยยังไงล่ะ...”

“แค่ผักบุ้งนี่นะคะ” ดอกแก้วตวัดหางตามอง ขณะเชิดคางขึ้นหยิ่งๆ “ถึงกับจะต้องจับเข้าคุกเข้าตะราง”

“ถ้าไม่จับพวกหัวขโมยแล้วจะให้ไปจับใครกันเล่า...”

“ตลกจังเลยนะคะคุณชาย” หญิงสาวเบ้ปาก ชูคอตั้งเป็นนางหงส์

คิ้วเข้มดั่งปีกกาจึงขมวดเข้าหากันจนชิดแน่น “ตลกยังไง?”

“ก็ตลกคุณชายนะสิคะ” ร่างเล็กก้มลงไปเก็บยอดผักบุ้งที่อยู่ในตะกร้าแล้วชูขึ้นระดับสายตา “หม่อมราชวงศ์พลวัชรผู้สูงศักดิ์ ถึงขนาดต้องโล่ไปแจ้งตำรวจเพียงเพราะดิฉันเข้ามา ‘เก็บผักบุ้ง’ ในอาณาเขตอย่างนั้นหรือ?”

คำพูดนั้นทำเอาชายหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกตีด้วยของแข็ง! ใบหน้าหล่อคมกระตุกตุบๆ ด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“งั้นก็คงต้องเชิญเธอไปที่โรงพักกับฉันแล้วล่ะ”

“แล้วเรื่องอะไรดิฉันต้องไปกับคุณชายด้วย”

“ก็บอกดีๆ ไม่ชอบ” เขากวาดสายตามองหญิงสาวไปทั่วทั้งตัว “หรือต้องให้ฉันใช้กำลังเธอถึงจะยอมไป”

“แหมๆ” ดวงตาแป๋ววิบวับและทำปากบุ้ยเป็นเชิงกวนประสาท “อย่าขู่ผู้หญิงแบบนี้สิค่ะ...”

“ปากกล้าจังเลยนะยัยหัวขโมย!”

“ใครปากกล้าเหรอคุณชายพลวัชรเจ้าขา...” ร่างบางหัวเราะร่วนชอบใจ นิ้วเล็กจิ้มเข้าที่ตาล่างและดึงหนังลงมาแลบลิ้น

 ชายหนุ่มรู้สึกหมั่นไส้กับท่าทางพยศผยองนั้นยิ่งนัก พลางรีบสาวเท้าตรงเข้าไปกุมไหล่ของคนตรงหน้าแล้วออกแรงเขย่า!

“อย่ามาอวดดีกับฉัน!”

“ดิฉันเจ็บนะ!” เสียงใสร้องระงมลั่น

“เจ็บนี่สิดี... ร้ายๆ อย่างเธอมันต้องเจออย่างฉัน”

“คนบ้า!” หญิงสาวสบถเสียง แล้วสะบัดข้อมือออก ก่อนจะรีบวิ่งแจ้นไปหลบอยู่หลังต้นจามจุรี[1]

“หนีทำไมล่ะ เห็นเก่งนักไม่ใช่เหรอ”

“ใครเก่งมิทราบ?” ร่างเล็กๆ ผลุบซ้ายผลุบขวาเพื่อหาทางหนีทีไล่

ชายหนุ่มโถมตัวเข้าไปหมายจะคว้าร่าง หญิงสาวกรีดร้องเสียงหลง... แล้วผลุบหายวับไปกับพุ่มไม้ซึ่งอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะรีบวิ่งอย่างกระหืดกระหอบออกไปห่างๆ แล้วจึงหยุดมองเขาด้วยแววตาหวั่นกลัว

“แสดงออกด้วยการจะทำร้ายผู้หญิงเลยหรือคะหม่อมราชวงศ์พลวัชร” คางเล็กๆ เชิดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มหยันๆ ปรากฏที่มุมปาก

“จองหองมากไปแล้ว!” ชายหนุ่มกัดฟันกรอดจนกรามนูนเป็นสัน จ้องมองแผดเผาร่างบางนั้นด้วยแววตาที่ร้อนรุ่มชิงชัง “เป็นแค่สามัญชนอย่ามาริอาจต่อปากต่อคำกับฉัน!”

“คุณชายบ้า คุณชายขี้งก”

“อย่ามาตวาดใส่ฉันเชียวนะ!”

หม่อมราชวงศ์หนุ่มอารมณ์เดือดจัด เพราะไม่เคยมีใครกล้ามาอวดดีใส่เขา แล้วยัยผู้หญิงชั้นไพร่คนนี้เป็นใคร ถึงได้บังอาจมาต่อปากต่อคำด้วยวาจาผรุสวาทกับเขาเยี่ยงนี้!

ร่างสูงสง่าก้าวยาวๆ โย่งๆ ตรงเข้าไปหาด้วยท่วงท่าดุจซาตาน แววตาแทบจะลุกเป็นไฟ หญิงสาวขยับเท้าเล็กๆ ถอยหลังกรูด พลางหันรีหันขวางมองหาอาวุธมาป้องกันตัว แล้วก็เหลือบไปเห็นท่อนไม้ขนาดเท่าลำแขนของตนอยู่ด้านข้าง จึงรีบก้มลงไปคว้าเอามากอดไว้แนบอกตามสัญชาตญาณเมื่อมีภยันตรายมาเยือน

“อย่าเข้ามานะ! ไม่อย่างนั้นดิฉันฟาดคุณชายจริงๆ ด้วย” เสียงใสขู่ฟ่อเหมือนลูกแมวจนตรอกที่มีสุนัขฝูงใหญ่มารอขย้ำ

ชายหนุ่มแสยะยิ้มมุกปาก ขณะยืดตัวเต็มความสูง “ไม้เท่านี้นะจะมาทำอะไรฉันได้...ฮึ!” 

“....” หญิงสาวไม่ตอบได้แต่เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง และวินาทีนั้น ร่างเล็กๆ ก็ฉวยโอกาสหมุนตัววิ่งหนี แต่ดันช้าไป... เมื่อมือใหญ่แข็งแกร่งประดุจคีมเหล็กของหม่อมราชวงศ์หนุ่มฉวยหมับจับข้อมือน้อยไว้ ก่อนจะรั้งเข้ามากระแทกกายแกร่งตน

“จะรีบไปไหนยัยหัวขโมย!”

เสียงใสร้องวี้ดว้ายระงมลั่นทันทีเมื่อร่างของตนถูกครอบครองโดยคนที่ตัวเองเกลียดแสนเกลียด! ใบหน้านั้นเบือนออกไปด้านข้าง พลางดิ้นรนผลักไสเป็นพัลวัน

“วันนี้เธอได้นอนซังเตแน่ๆ”

พลวัชรใช้มือรวบเอวคอดกิ่วของหญิงสาวเอาไว้ ดอกแก้วสะดุ้งเฮือกสุดตัวหลังถูกมือใหญ่สัมผัสรัดเลื้อยกระชับเข้าหา ความร้อนจากวงแขนแข็งแรงที่ตรึงอยู่นั้นทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ปั่นป่วนวาบหวาม ใบหน้าคมเข้มของชายผู้สูงศักดิ์หายใจรินรดในระยะประชิด กลิ่นอายบุรุษเพศซึ่งผสานด้วยน้ำหอมชั้นดีลอยฟุ้งอยู่ในอากาศทำเอาเธอซ่านทรวงจนไรขนอ่อนๆ บริเวณต้นคอลุกซู่เป็นตุ่มเล็กๆ

“คุณชายบ้า! ปล่อยดิฉันนะ!”

“กลัวฉันมากขนาดนั้นเชียวเหรอ...” เขากระชับวงแขนรัดแน่น ใช้ดวงตาคมกริบแสนเสน่ห์จ้องลึกไปยังคนตรงหน้าที่ออกอาการตัวสั่นเทาราวกับลูกกวางน้อยกำลังโดนพญาราชสีห์ตะปบ

“ปล่อยดิฉันนะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้!” หญิงสาวพยศแรงแล้วดิ้นพล่านขัดขืนเต็มกำลัง! “ปล่อยซี่! ปล่อย! ดิฉันบอกให้ปล่อย!”

“หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นเธอโดนดีแน่!”

มือแกร่งอีกข้างราวกับก้ามปูบีบเข้าที่พวงแก้มนวลจนเป็นรอยบุ๋ม บังคับให้เธออยู่นิ่งๆ หากแต่หญิงสาวเกร็งสู้ ยกเข่าขึ้นถอง! หมายจะกระแทรกที่จุดยุทศาสตร์ของเขา แต่อีกฝ่ายอ่านเกมทัน เอี้ยวตัวหลบอย่างว่องไวแล้วหันขวับกลับมาเล่นงานทันที

“ฤทธิ์มากนักใช่ไหมยัยตัวแสบ!”

ร่างสูงสง่าย่อตัวลง ตวัดท่อนแขนช้อนเอาร่างบางลอยหวือขึ้นไปแนบอกอย่างรวดเร็ว

“ว้าย! คุณชายจะทำอะไร ปล่อยดิฉันลงนะ ดอกแก้วพยายามดิ้นขลุกขลัก แกว่งแขนขาไปมา พลางนึกหวาดหวั่นกับสีหน้าและแววตาคู่นั้นอย่างบอกไม่ถูก

“เดี๋ยวเธอได้ลงแน่ ไม่ต้องกลัว” พลวัชรเหยียดริมฝีปากยิ้มเหี้ยม แล้วจึงนำพาร่างบางที่ตัวเองอุ้มอยู่ เดินอาดๆ ตรงไปยังริมครองน้ำซึ่งอยู่เบื้องหน้า

“คุณชายจะทำอะไรหญิงสาวเบิกตาโพลงขึ้นอย่างตกใจ

ตูมมม!!

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างของดอกแก้วถูกพลวัชรโยนลงไปในครองน้ำเต็มแรงจนน้ำแตกกระเซ็นกระเด็นขึ้นมากระทบเสื้อผ้าของเขาเป็นรอยด่างไปทั่ว

“หึหึหึ...”

ชายหนุ่มหัวเราะสั้นห้วนในลำคออย่างถูกใจ เมื่อเห็นท่าทางเหมือนลูกแมวน้อยตกน้ำของหญิงสาว ก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังม้า สอดเท้าเข้าโกลน พลางปรายตามองเธอเพียงเสี้ยวของใบหน้าคมเข้ม

“จำเอาไว้นะ อย่ามาอวดดีกับฉันอีกยัยคนขี้ขโมย”

แล้วกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว กระตุกบังเหียนควบให้ม้าหนุ่มตัวนั้นวิ่งเหยาะๆ ออกไปอย่างอารมณ์ดี ดอกแก้วกำหมัดแน่น สาดสายตาดั่งไฟร้อนๆ ตวัดจิกมองตามแผ่นหลังกว้างกำยำของเขาอย่างโกรธแค้น ก่อนจะตะเกียกตะกายว่ายน้ำเข้าหาฝั่ง...

จากนั้นร่างแน่งน้อยซึ่งเปียกชุ่มไปด้วยน้ำก็หิ้วตะกร้าที่ใส่ผักบุ้ง สาวเท้าฉับๆ อย่างสะบัดสะบิ้งไปตามถนนริมคลองด้วยความฉุนเฉียว เพราะยังคงมีอารมณ์ค้างเติ่งหลังการปะทะกับหม่อมราชวงศ์หนุ่มอยู่

ภาพอันน่าเจ็บใจของเหตุการณ์ที่เธอโดนเขาจับโยนลงคลองน้ำเมื่อสักครู่ยังฉายชัดอยู่ในหัวตลอดเวลา

“จำไว้เลยนะอีตาคุณชายบ้า เจอกันครั้งหน้าแม่จะโบ้ยคืนหนักๆ ให้สาสมเลย” หญิงสาวบ่นกระปอดกระแปดอย่างเสียท่า พลางใช้มือเล็กเสยผมเปียกๆ ให้เรียบลู่ไปด้านหลัง ขณะเดินลัดเลาะไปเรื่อยๆ จนมาถึงกระท่อมน้อยหลังกะทัดรัดอันเป็นที่พำนักของตน

 

 

 

นิ ย า ย . ค อ ม อยากจะอ่านนิยายออนไลน์ดีดี สักเรื่อง คิดถึงเราสิคะ www.niyay.com

เกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้

หมวดนิยาย :  โรมานซ์
ตอนล่าสุด :   6
สถานะ :   ยังไม่จบ
วันที่โพสต์ :   03 มี.ค. 56 02:41:44
Update ล่าสุด :   18 มี.ค. 56 01:09:07
คนเข้าชม :   1089 ครั้ง
Story cool :   360
Favorites :   112

loading.. ( ต้องขออภัย หากโหลดอ่าน chapter ไม่ได้ แนะนำ ดาวน์ click Mozilla Firefox หรือ Google Chrome )
loading..
แสดงความคิดเห็นกันหน่อยจ้า (5 เม้น)

  
หากต้องการแสดงความคิดเห็น กรุณา Login ด้วยค่ะ

โปรดอ่านกฏกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น

- โปรดงดเว้นการใช้คำหยาบ ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบัน อันเป็นที่เคารพ

- ทุกความเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเวบไซท์ และ ไม่สามารถ นำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้

- ทีมงาน niyay.com ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า

pinkdimond ความคิดเห็นที่ 5
คุณชายทำไมใจร้ายกับหนูแก้วจัง 
2013-03-17 03:34:12

เพื่อน 7 | Point 105 | Level 1 | Class เด็กฝึกหัด | comment จากตอนที่ 2


Lake ความคิดเห็นที่ 4
เป็นถึงคุณชาย   ผักบุ้งแค่นี้ต้องขี้เหนียวด้วยอะ
2013-03-16 22:14:50

เพื่อน 245 | Point 1677 | Level 16 | Class ขาประจำ | comment จากตอนที่ 2


หนูขิง ความคิดเห็นที่ 3
คุณชายบ้า ทำกับหนูแก้วแบบนี้ได้ไง!
2013-03-14 02:59:46

เพื่อน 0 | Point 55 | Level 0 | Class เด็กฝึกหัด | comment จากตอนที่ 2


เทียนธีรา ความคิดเห็นที่ 2
ชอบมากเลยค่ะ เนื้อเรื่องน่าติดตาม ภาษาก็สละสลวย แนวแบบนี้นานๆทีจะได้อ่าน 
2013-03-07 02:00:26

เพื่อน 2096 | Point 78837 | Level 788 | Class เทพเจ้าแห่งนิยาย | comment จากตอนที่ 2


natcha_9564 ความคิดเห็นที่ 1
โอ้.....  คุณชายสุภาพผ้าหลุด ไม่ไหวแกล้งรุนแรงจัง  โอกาสหน้าให้หนูแก้วเอาคืนบ้างนะ
2013-03-05 18:15:49

เพื่อน 203 | Point 2282 | Level 22 | Class ขาประจำ | comment จากตอนที่ 2