NiYay.com   นิยาย เรื่องสั้น กลอน เกมส์ เว็บบอร์ด glitter clip blog วาไรตี้ สมัครสมาชิก เปิดร้านค้า ขายหนังสือ
eXTReMe Tracker
 
 
นิยายจากทุกหมวด: 
ค้นหาจาก ชื่อเรื่อง ชื่อผู้แต่ง


เนื้อหานิยาย 


ตอนที่ 11 : บทที่ ๓ :: Dragon’s woman :: ผู้หญิงของมังกร 90%
Niyay.comon Google+



“หากคุณยังมีความเป็นคนอยู่บ้าง คุณก็คงจะรู้ว่าฉันไม่เคยอยากได้มัน ไม่คิดแม้แต่จะมองว่ามันสวยงาม แต่มันกลับเป็นสิ่งที่ย้ำเตือนให้ฉันนึกถึงความอัปยศของตนเอง!” เสียงหวานเต็มไปด้วยเกรี้ยวกราด ดวงตากลมโตแม้จะมีน้ำตาคลอเบ้า แต่แววตากลับเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่เอาน่าเทียนหลง เธอจะน่าจะเปิดใจมองมันซักนิดสิ มันออกจะสวยงาม... เหมาะกับเธอดีออก” เขากระซิบชิดริมใบหูสะอาด มือหนาลูบไล้ไปตามใบหน้าหวานซึ้ง น้ำฟ้ารู้สึกได้ถึงความร้อนจากฝ่ามือใหญ่ที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง สายตาคมๆ จ้องใบหน้านวลผ่านกระจกอย่างไม่ละสายตา

“หึ!” หญิงสาวตัวเล็กหัวเราะในลำคอเบาๆ แม้ตอนนี้เธอเหมือนจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ล่อแหลม แต่เธอก็ไม่คิดที่จะกลัว ในเมื่อสิ่งที่มันเสียไปแล้วมันก็ไม่มีวันได้กลับคืน แล้วเธอยังจะกลัวอะไรอีก

“ถ้าจะให้เปิดตาก็พอจะทำได้อยู่หรอกนะ” น้ำฟ้าเอ่ยเสียงเย็น ดวงตากลมโตจ้องหน้าเขากลับอย่างแน่วแน่

“.............................”

“แต่ถ้าจะให้เปิดใจน่ะหรือ... ไม่มีวัน! ฉันเคยบอกคุณไว้แล้วไงว่า อย่าหวังว่าจะได้อะไรจากฉัน นอกจากตัว!!”

 

เพล้ง!!!

เสียงแตกของกระจกที่ดังขึ้นทำให้แม่บ้านที่กำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดบริเวณหน้าห้องนอนของหญิงสาวสะดุ้งเฮือก ตั้งแต่หญิงสาวตัวเล็กมาอยู่ที่นี่ร่วมสัปดาห์นี่ก็เป็นกระจกบานที่เจ็ดแล้วที่หญิงสาวทำแตก

แม้เหล่าแม่บ้านทั้งหลายจะพากันฟ้องเจ้าของบ้านถึงพฤติกรรมอันก้าวร้าวของหญิงสาว แต่เจ้าบ้านหนุ่มกลับไม่สนใจ มิหนำซ้ำยังสั่งกระจกมาตุนไว้เป็นสิบๆ บาน และต่อให้หญิงสาวร่างเล็กคนนี้ทำแตกวันละสิบบ้าน เจ้าบ้านของพวกเธอก็คงไม่เดือนร้อน

น้ำฟ้าปรายตามองแม่บ้านที่ก้าวเข้ามาในห้องอย่างรู้หน้าที่ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตวาดออกไป

“เข้ามาทำไม ใครใช้ไม่ทราบ!” ทั้งๆ ที่ปกติเธอไม่ใช่คนก้าวร้าว แต่สิ่งที่ผู้ชายสารเลวคนนั้นได้ทำไว้กับเธอมันกำลังจะทำให้เธอเป็นบ้าทุกครั้งที่เผลอไปเห็นแผ่นหลังของตัวเอง

“นายหญิง... ใจเย็นๆ นะคะ” แม่บ้านสาวเอ่ยปลอบคนตัวเล็กที่ทำท่าเหมือนจะฆ่าคนได้ พวกเธอต่างก็เจอผู้หญิงที่เจ้านายหิ้วเข้าบ้านมานักต่อนัก แต่ไม่มีผู้หญิงคนไหนเลยที่เจ้านายเธอจะยอมลงให้ และให้เกียรติถึงขนาดนี้ มิหนำซ้ำการที่เจ้านายประกาศว่าผู้หญิงคนนี้คือนายหญิงคนใหม่ ก็ทำให้ใครหลายๆ คนไม่กล้าหือ

“อย่ามาเรียกฉันว่านายหญิง” เสียงหวานเอ่ยตวาด

“แต่ว่านายใหญ่สั่งไว้นะคะว่าให้เรียกคุณว่านายหญิง” คำว่า ‘นายหญิง’ ช่างแสลงหูเธอนัก แค่ได้ยินก็ทำให้เธอแทบจะเป็นบ้าตาย

“ฉันไม่ใช่นายหญิงของพวกเธอ อย่ามาเรียกฉันว่านายหญิงอีก” น้ำฟ้าเอ่ยเสียงเย็น ก่อนใบหน้าหวานจะเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด “แค่ได้ยินฉันก็อยากจะอาเจียนออกมาแล้ว” และเสียงหวานกรีดร้องออกมา ก่อนคว้าแจกันลายครามที่อยู่ใกล้มือลงพื้นเพื่อระบายอารมณ์เกรี้ยวกราด

แม่บ้านหวังแทบหัวใจวายตายทันทีที่เห็นแจกันใบโปรดของเจ้านายแตกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี จนไม่เหลือค่าราคาหลายร้อยดอลลาร์

ไป่หลางที่เดินเข้ามาดูเหตุการณ์ชะงักทันทีที่เห็นว่าสิ่งที่สาวเจ้าทุ่มลงพื้นเป็นแจกันลายครามที่เจ้านายของเขาหวงนักหวงหนา “นายหญิงไม่น่าทำอย่างนี้เลยนะครับ นั่นเป็นแจกันที่นายหวงนักหวงหนาเลยนะครับ”

“แล้วไง!” เสียงหวานสวนขึ้นทันควันพร้อมกับคว้าชุดเครื่องเบญจรงค์ที่วางอยู่ใกล้มือลงพื้นอีกชุดหนึ่ง

“นายหญิงครับ อันนั้นนายก็หวงนะครับ” เขาเอ่ยเรียบๆ แต่หญิงสาวร่างเล็กไม่คิดที่จะแคร์

“ให้เขาช็อคจนอกแตกตายไปได้เลยยิ่งดี! ถ้าเจ้านายของนายตายเมื่อไหร่ ฉันก็คงมีความสุขที่สุดในชีวิต”

“นายคงไม่ตายง่ายๆ หรอกครับ” ไป่หลางเอ่ยเรียบๆ มองเศษเครื่องกระเบื้องที่หมดราคาอย่างกลัดกลุ้ม ต่อให้เจ้านายจะรวยล้นฟ้าแค่ไหน แต่สิ่งที่มีคุณค่าทางจิตใจแบบนี้เจ้านายก็คงไม่ยอมแน่

น้ำฟ้าถลึงตาใส่อีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้ “นั่นสินะ คงเลวมากถึงขนาดนรกก็ยังไม่ต้องการตัวเลยล่ะสิ!” น้ำฟ้าเอ่ยเสียงเหยียด ก่อนจะหมุนตัวกลับไปคว้าซองสีขาวที่วางอยู่บนหัวเตียง

มือบางกำซองแน่น จำได้ดีว่าเป็นซองบัตรเครดิตที่เขาทิ้งไว้ให้ นี่เอาไว้ให้เธอไปเที่ยวเล่น วงเงินไม่จำกัด อยากได้อะไรก็ซื้อละกัน ฉันมีเงินให้เธอผลาญเล่นอีกเยอะ! และเธอยังจำได้ดีถึงคำพูดที่แสนยโสโอหังของเขา และเธอก็จำได้ดีว่าเขาวางสิ่งนี้ไว้ตั้งแต่วันนั้น... นึกแล้วมันน่าแค้นใจนัก เขาทำเหมือนเธอเป็นผู้หญิงไร้ค่า พอได้สิ่งที่ต้องการแล้วเขาก็ออกจากห้องไปอย่างไม่แคร์ ทิ้งไว้แค่ซองใส่เครดิตการ์ด

“ฉันจะไปข้างนอก” เสียงหวานห้วนจัดอย่างไม่ค่อยพอใจ ก่อนจะสาวเท้าเดินผ่านร่างบอดี้การ์ดจำเป็นไปอย่างไม่ใส่ใจ แต่ก็ไม่วายแอบเดินกระแทกไหล่ของอีกฝ่ายอย่างแรง แต่ร่างหนาก็ไม่สะดุ้งสะเทือน เธอเชื่อแล้วแหล่ะว่าหมอนี่มันอึดและถึก!!

ไป่หลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะสาวเท้าตามร่างบางไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ แค่หญิงสาวตัวเล็กคนนี้มาอยู่แค่อาทิตย์เดียวยังก่อเรื่องซะขนาดนี้ ถ้านานกว่านี้คงมีหวังต้องกินยาแก้ปวดกันเป็นว่าเล่นอย่างแน่นอน

“เดี๋ยวครับ!” ไป่หลางคว้ามืออีกฝ่ายไว้ก่อนที่เธอจะทันก้าวพ้นประตูบ้าน สายตาหวานซึ้งมองอีกฝ่ายที่ถือวิสาสะจับข้อมือตัวเองอย่างไม่ค่อยพอใจ

 “ปล่อย...” น้ำฟ้าเอ่ยเสียงเรียบ ไป่หลางได้สติยอมปล่อยแต่โดยดี เกือบไปแล้ว.... นึกแล้วก็อยากจะตีอกชกหัวตัวเองนัก นี่เขาทำอะไรลงไป... เขาแตะต้องผู้หญิงของเจ้านาย หากเจ้านายรู้เข้าเขาคงไม่ได้ตายดีแน่ เป็นผู้หญิงของเจ้านายไม่เท่าไหร่... แต่เป็นถึงนายหญิงของแก๊งค์เฟยหลงนี่สิเป็นสิ่งที่ไม่สมควร

“ผมขอโทษจริงๆ ครับนายหญิง” ไป่หลางเอ่ยอย่างสำนึกผิด แต่ใบหน้าคมเข้มที่เรียบเฉยทำให้หญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าผู้ชายตรงหน้ารู้สึกผิดอย่างที่พูดจริงๆ รึเปล่า แต่ในเมื่อเขาขอโทษแล้วเธอก็ไม่ควรต่อความยาวสาวความยืด

“ไม่เป็นไร” ร่างบางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ก็ไม่ได้จะว่าอะไรหรอกนะ แค่จะบอกว่าไม่ชินกับการถูกเนื้อต้องตัว เข้าใจ?” ไป่หลางพยักหน้ารับ ก่อนจะผายมือเชิญร่างบางไปยังรถยุโรปคันหรูที่จอดอยู่เรียงราย

“ฉันขอไปเองได้ไหม”

“ไม่ได้ครับ ผมมีหน้าที่ดูแลนายหญิง”

“โดยไม่ให้คลาดสายตา” น้ำฟ้าเอ่ยต่อให้ พร้อมกับยิ้มหยันออกมา แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้หยันผู้ชายตรงหน้า แต่เป็นการเย้ยหยันตัวเธอเองต่างหาก นี่เธอเข้าสู่การเป็นนกน้อยในกรงทองของผู้ชายคนนั้นอย่างเต็มตัวเสียแล้ว...

ร่างบางเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างปวดร้าว แม้ท้องฟ้าจะแจ่มใสและปลอดโปร่งแค่ไหนแต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลย มิหนำซ้ำมันยิ่งกลับทำให้เธอรู้สึกหดหู่มากยิ่งขึ้น

แม่ของเธอเคยบอกว่า เธอเปรียบเสมือนน้ำจากฟ้าที่หล่อเลี้ยงหัวใจของแม่เธอให้กลับมาสดใสมีชีวิตอีกครั้ง แต่แม่ของเธอจะรู้ไหมหนอว่า น้ำฟ้าอย่างเธอกำลังจะเหือดแห้งไปเพราะความร้ายกาจของผู้ชายคนนั้น เขาทำลายน้ำฟ้าที่แสนบริสุทธิ์อย่างเธอให้แปดเปื้อนและมีมลทิน แค่คิดถึงสิ่งที่เขาทำ เธอก็รู้สึกเจ็บปวดจนแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ เพราะสุดท้ายน้ำฟ้าอย่างเธอก็คงไม่แตกต่างอะไรจากน้ำฝนที่ต้องตกลงสู่พื้นดินและแปดเปื้อน

 

ทันทีที่รถจอดนิ่งสนิทหญิงสาวก็ตื่นจากภวังค์ ดวงตากลมโตกวาดตามองภาพตรงหน้าอย่างอึ้งๆ ฮ่องกงในยามราตรีช่างเป็นอะไรที่สวยงามเหลือเกิน แสงไฟจากตึกสูงและสถานที่ต่างๆ ประดับประตาเต็มไปด้วยไฟหลากสีที่สวยงามช่างตัดกับท้องฟ้ายามราตรีที่มืดมิดเหลือเกิน ผู้คนที่พากันเดินขวักไขว่ไปมา มีทั้งแบบคู่รัก เพื่อน และครอบครัว

“นายพาฉันมาที่นี่ทำไม...” น้ำฟ้าเอ่ยถามเสียงพร่า มองภาพตรงหน้าอย่างมีความสุข เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมฮ่องกงถึงได้สมญานามว่า City of light

“ผมเห็นนายหญิงบอกว่าอยากออกมาข้างนอก ผมก็เลยพานายหญิงมาใจกลางของฮ่องกง เผื่อนายหญิงจะไม่รู้สึกเบื่อ และอาจจะรู้สึกชอบที่นี่ขึ้นมาบ้างครับ...” ไป่หลางรู้สึกดีใจมากที่ใบหน้าหวานซึ้งเริ่มมีความสุขแต่งแต้ม คิดไม่ผิดจริงๆ ที่พาหญิงสาวมาเห็นชีวิตยามค่ำคืนแห่งเกาะฮ่องกง ขนาดเขาเติบโตที่นี่มาตั้งแต่เด็ก ทุกๆ ครั้งที่เขามาดาวน์ทาวน์ในตอนกลางคืน เขายังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชมความสวยงามจากไฟหลากสีที่ประดับประดาจนลานตา

“นายหญิงอยากเดินลงไปเที่ยวเล่นไหมครับ” เขาเอ่ยถามอย่างมีหวัง ดวงตากลมโตเบือนมาสบตาคมเข้มโดยอัตโนมัติ ใบหน้าหวานซึ้งมีรอยยิ้มพรายเต็มใบหน้า

“อยากสิ!”

“งั้นก็เชิญเลยครับ” ว่าแล้วไป่หลางก็เดินลงจากรถมาเปิดประตูรถให้หญิงสาวร่างเล็ก

น้ำฟ้ามองภาพตรงหน้าอย่างตื่นเต้น รู้สึกอยากจะเดินเล่น ช้อป กิน ให้หนำใจกับการได้มาเหยียบถึงที่ตรงนี้ ร่างบางเหลือบมองบัตรเครดิตในมือก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมาอย่างมาดร้าย

“คอยดูนะ ฉันจะช้อป จะกินให้หนำใจ จนเอาเจ้านายของนายหมดตัวเลยคอยดู!” หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างมาดมั่น ดวงตากลมโตวาววับอย่างนึกสนุก

ไป่หลางหัวเราะออกมาเบาๆ “ครับผม ผมพร้อมจะเป็นข้ารับใช้ถือของแล้วล่ะครับ”

ร่างเล็กยิ้มจนตาหยีก่อนจะออกแรงลากร่างสูงให้เดินตามเธอเข้าไปตึก Time Square ที่สูงตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงหน้า คอยดูนะ... งานนี้เธอจะทำให้เขารู้สึกผิดที่พาเธอกลับมาฮ่องกงด้วย

ไป่หลางเดินตามหญิงสาวร่างเล็กที่เดินเข้าออกร้านเสื้อผ้า กระเป๋า เครื่องสำอาง รวมถึงนาฬิกาเป็นว่าเล่น และทุกๆ ครั้งที่หญิงสาวตัวเล็กแวะเวียนเข้าร้านไหน มือของเขาก็มักจะมีถุงเพิ่มขึ้นมาทีละใบสองใบ จนตอนนี้เขาถือของจนเต็มสองมือ หากเดินสะดุดเพียงนิดเดียวมีสิทธิ์โดนของในมือทับตายก็เป็นได้

“เร็วๆ สิไป่หลาง” เสียงหวานเอ่ยเร่ง ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังอีกร้านหนึ่ง

สายตาคมเข้มมองร่างบางที่เดินเลือกเสื้อผ้าอย่างสนุกสนาน ใบหน้าหวานแตะแต้มไปด้วยรอยยิ้ม อย่างน้อยผู้หญิงตรงหน้าเขาก็เริ่มที่จะมีความสุขแล้ว ตลอดเวลาร่วมสัปดาห์ที่เห็นเธออยู่แต่ในบ้าน ใบหน้าหวานไม่เคยมีรอยยิ้มแต้มพรายบนใบหน้าเลยซักนิด

ไป่หลางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจที่เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผู้หญิงตรงหน้ามีความสุข ร่างบางหันมายิ้มให้พ่อบอดี้การ์ดที่ยืนนิ่งมีเพียงรอยยิ้มบางๆ แตะแต้มบนใบหน้า

น้ำฟ้ารู้สึกขอบคุณไป่หลางในใจที่อย่างน้อยเขาก็ทำให้เธอคลายความทุกข์ลงได้บ้าง

“หิวไหม” เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมกับยืนถุงกระดาษอีกสองถุงให้ ใบหน้าคมเข้มพยักหน้ารับน้อยๆ อย่างรักษามาดจนน้ำฟ้าอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหมั่นไส้

“ไปกินข้าวกัน” ร่างบางหันมาชวนหลังจากหยุดอยู่ตรงหน้าร้านอาหารจีน

ไป่หลางส่ายหน้าเล็กน้อย “เชิญนายหญิงเถอะครับ ผมรอได้...”

น้ำฟ้ามองหน้าอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้ เขาคิดว่าตัวเองเป็นหุ่นยนต์รึไงนะที่สามารถเดินร่อนไปร่อนมาได้โดยไม่ต้องกินข้าวน่ะ ขนาดเธอยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหิวเลย

“ไม่กลัวฉันจะหนีรึไง” น้ำฟ้าลองหยั่งเชิง แต่สิ่งที่ได้มากลับเป็นรอยยิ้มน้อยๆ

“ร้านนี้มีทางออกทางเดียวก็คือด้านหน้า ต่อให้นายหญิงมีปีกก็หนีไม่ได้หรอกครับ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ก็แฝงไปด้วยความมั่นใจนักหนา

 

>>>>อิอิ จัดเบาๆ ก่อนละกันนะคะ จัดหนักเกินไปสงสารหนูน้ำฟ้า ปล่อยให้น้องหนูแกได้พักหายใจหายคอบ้าง อิอิ ว่าแต่เจ้านายกับลูกน้องนี่น่าหมั่นไส้พอๆ กันเลยนะคะ อิอิ



       นิ ย า ย . ค อ ม
อยากจะอ่านนิยายออนไลน์ดีดี สักเรื่อง คิดถึงเราสิคะ www.niyay.com


นิยายถัดไปจากนี้ 5 ตอน


ตอนที่ 12 บทที่ ๓ :: Dragon’s woman :: ผู้หญิงของมังกร 100%
โดย Laleeya[ลา-ลี-ยา]
[update 2012-05-29 17:59:47]

ตอนที่ 13 บทที่ ๔ :: Hope in my heart :: ความหวังในจิตใจ 20%
โดย Laleeya[ลา-ลี-ยา]
[update 2012-05-31 19:56:35]

ตอนที่ 14 บทที่ ๔ :: Hope in my heart :: ความหวังในจิตใจ 60%
โดย Laleeya[ลา-ลี-ยา]
[update 2012-06-01 18:55:28]

ตอนที่ 15 บทที่ ๔ :: Hope in my heart :: ความหวังในจิตใจ 80%
โดย Laleeya[ลา-ลี-ยา]
[update 2012-06-03 16:26:12]

ตอนที่ 16 บทที่ ๔ :: Hope in my heart :: ความหวังในจิตใจ 100%
โดย Laleeya[ลา-ลี-ยา]
[update 2012-06-05 23:49:55]

ลงานอื่นๆในหมวดนี้


  มาเฟียแดนตะวัน
๏ฟฝ๏ฟฝ อคิราห์
[update 2014-05-15 10:55:40]

  5) ลิขิตรัก วิวาห์สวาท (จองไว้ก่อน)
๏ฟฝ๏ฟฝ nes1230456
[update 2014-05-14 23:58:22]

  4) ลิขิตรัก สัมผัสสวาท (จองชื่อไว้)
๏ฟฝ๏ฟฝ nes1230456
[update 2014-05-14 23:49:40]

  รักพลิกล็อก <จองชื่อไว้ก่อน> แต่ยังไม่อัพนะคะ
๏ฟฝ๏ฟฝ ชาร์ดอน
[update 2014-05-14 19:06:27]

  เสน่หาฟาโรห์
๏ฟฝ๏ฟฝ นิลบุษบา
[update 2014-05-14 16:47:09]




แสดงความคิดเห็นกันหน่อยจ้า

name
โปรดอ่านกฏกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น

- โปรดงดเว้นการใช้คำหยาบ ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบัน อันเป็นที่เคารพ

- ทุกความเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเวบไซท์ และ ไม่สามารถ นำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้

- ทีมงาน niyay.com ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า





 id# 2341017

มีความสุขที่ได้แกล้งคน ได้ระบายก็ยังดี

10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 1000 point 1000 point
100 point

Level 921 | Class มหาเทพเจ้าแห่งนิยาย | Point 92107

โดย: chuxiah   email:   [ วันที่: 17 มิ.ย. 2555 15:35:53 ]   IP: 61.90.86.XX X ลบข้อความ

 id# 2315501

cheese

10000 point 10000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point
100 point 100 point 100 point 100 point 100 point

Level 255 | Class ระดับตำนาน | Point 25591

โดย: Happy Peaw   email:   [ วันที่: 01 มิ.ย. 2555 17:27:45 ]   IP: 171.96.25.XX X ลบข้อความ


ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เวบเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวบไซด์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ
ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM
ติดต่อลงโฆษณา
ศูนย์ข้อมูลเว็บไซต์
เกี่ยวกับ NIYAY.COM

แผนผังเว็บไซต์
Help&FAQ
นโยบายการใช้งานเว็บไซต์
ติดต่อทีมงาน
แจ้งปัญหาการใช้งาน
แนะนำเรา
ร่วมงานกับเรา