NiYay.com   นิยาย เรื่องสั้น กลอน เกมส์ เว็บบอร์ด glitter clip blog วาไรตี้ สมัครสมาชิก เปิดร้านค้า ขายหนังสือ
eXTReMe Tracker
 
 
นิยายจากทุกหมวด: 
ค้นหาจาก ชื่อเรื่อง ชื่อผู้แต่ง


เนื้อหานิยาย 


ตอนที่ 4 : เพราะอดีตส่งผลมาถึงปัจจุบัน
Niyay.comon Google+



ตอนที่ 4

เพราะอดีตส่งผลมาถึงปัจจุบัน

                เหตุการณ์อีกครั้งก่อนหน้านี้ที่เธอไม่เคยลืมวันเช่นกันเรียกได้ว่าเป็นวันที่เธอทุกข์ใจที่สุดในชีวิต มันเกิดขึ้นหลังจากที่เธอสอบเสร็จเป็นวันสุดท้าย หลังจากที่เธอแยกย้ายกับเพื่อนเพื่อกลับบ้าน

                “เฮ้ย! พลอยเมื่อกี้เราเดินมามีคนมาถามหาพลอยด้วยแหละ” ชัชชัยเพื่อนชายร่วมชั้นเรียนคนหนึ่งวิ่งมาบอกกับเธอ

                “ใครเหรอ?”  พลอยระรินถามกลับไปด้วยความสงสัย

                “อืม.. ไม่รู้สิ เป็นผู้หญิงแต่งตัวดีท่าทางมีตังค์ เหมือนเป็นพวกคุณหญิงคุณนายอะไรประมาณนั้น” เพื่อนคนเดิมตอบกลับมาอย่างคาดเดา

                “มาถามหาเราเหรอ?” พลอยระรินถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เพราะอยู่ที่นี่เธอแทบไม่รู้จักใครเลย นอกจากจะเป็นอาจารย์สอนของที่นี่ แต่เพื่อนเธอกลับไม่รู้จักแสดงว่าต้องไม่ใช่คนที่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยแน่นอน

                “เอ.. แต่เรารู้สึกว่าหน้าตาเหมือนใครบางคนในมหาวิทยาลัยของเรานะ อืม..ใครนะ อ๋อ!นึกออกแล้วใช่เหมือนพี่คุปต์เหมือนพี่คุปต์มากเลย พลอยไปดูสิ” ชัชชัยครุ่นคิดสักครู่เมื่อนึกออกก็ดีใจและตื่นเต้นชักชวนให้เธอไปดู แต่ความรู้สึกของพลอยระรินกลับสลดวูบเธอไม่ได้ตื่นเต้นแม้แต่น้อยถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าเป็นใครแต่ก็พอจะคาดเดาได้ว่าคงไม่ใช่เรื่องดีแน่

                “อือ.. เราคงต้องรีบไปแล้วล่ะ พลอยเดินไปดูเองนะ เขาคงรออยู่ นั่นไงล่ะ” เพื่อนของเธอชี้ให้ดูผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนรอเธออยู่ออกไปไม่ไกลนัก

                “เราไปก่อนนะ” ชัชชัยเพื่อนคนเดิมหันมาบอกเธออีกครั้ง

                “จ๊ะขอบใจมากนะ” พลอยระรินกล่าวขอบใจเพื่อนก่อนที่จะเดินไปหาผู้หญิงคนนั้นด้วยท่าเดินที่ไม่มั่นคงนัก

                 เมื่อพลอยระรินเดินมาถึงหน้ามหาวิทยาลัยเธอก็เห็นผู้หญิงอายุประมาณเกือบๆห้าสิบแต่คงยังดูไม่แก่หน้าตายังสะสวย ท่าทางดูดีมาก ทั้งท่าทางทั้งการแต่งตัวดูเป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว ทำให้เธอรู้สึกยำเกรงเป็นอย่างมากทั้งที่ยังไม่ได้คุยกันยืนอยู่ข้างรถราคาแพง 

                อีกด้านหนึ่งจะมีผู้ชายอายุประมาณห้าสิบกว่ายืนอยู่ด้วยท่าทางนอบน้อมคาดว่าน่าจะเป็นคนขับรถ เธอเชื่อว่าหญิงคนนั้นคงมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับไอยคุปต์อย่างแน่นอนโดยไม่ต้องสงสัย ซึ่งดูจากหน้าตาที่คล้ายคลึงกันนั่นเองเธอเชื่อแล้วว่าคล้ายกันเหมือนกับที่เพื่อนคนนั้นบอกจริงๆ

                เธอชั่งใจอยู่นานพอสมควรว่าจะทำอย่างไรจะไปพบดีไหมหรือจะเดินหนีโดยไม่สนใจเพราะหญิงคนนั้นคงยังไม่รู้จักและไม่เคยเห็นหน้าเธออีกทั้งลางสังหรณ์เธอมันบอกว่าคงไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอนแต่อีกใจหนึ่งเธอก็แย้งว่าเราต้องกล้าเผชิญกับมันสิ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดไม่เกิดวันนี้วันหน้าก็ต้องเกิดอยู่ดี พลอยระรินจึงเดินตรงเข้าไปหาหญิงคนนั้นทันที 

                “มะ ไม่ทราบว่าคุณต้องการพบหนู หรือคะ?” หญิงสาวถามขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ คุณหญิงรสนันท์หันมามองเธอด้วยความรู้สึกแปลกใจนิดก่อนที่จะถามออกไป

                “เธอคือพลอยระรินใช่ไหม?”

                “ค่ะหนูคือพลอยระรินที่คุณตามหาอยู่ มีอะไรกับหนูเหรอคะ?” คุณหญิงรสนันท์มองเธอนิ่งก่อนจะบอกออกไป

                “ตรงนี้มันคงคุยไม่สะดวกเท่าไหร่ จะเป็นไปได้ไหมถ้าฉันจะขอให้เธอไปกับฉันที่อื่น เธอมีธุระไปที่ไหนหรือเปล่า?”

                “ไม่มีค่ะ ถ้าอย่างนั้นเราจะไปคุยที่ไหนกันดีคะ?”  คุณหญิงรสนันท์ถามอย่างรอคอยคำตอบด้วยใจจดจ่อ ก่อนจะรู้สึกโล่งอกเมื่อเธอตอบตกลง 

                “ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นรถเลยจ๊ะ” คุณหญิงเชื้อเชิญและผายมือให้เธอขึ้นรถ พลอยระรินชั่งใจครู่หนึ่งก้าวขึ้นรถไปตามคำขอจากนั้นคุณหญิงก็ก้าวมาขึ้นอีกฝั่ง คนขับขึ้นนั่งประจำที่ก่อนที่คุณหญิงจะบอกสถานที่จึงขับรถออกไป  เมื่อมาถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่งคนขับรถก็จอดและรีบมาเปิดประตูให้คุณหญิงรสนันท์

                “ลงมาสิจ๊ะ คุณหญิงก้าวลงจากรถและหันมากล่าวแก่เธอ

                พลอยระรินจึงก้าวลงจากรถแล้วเดินตามคุณหญิงไปนั่งลงตรงเก้าอี้ตัวยาวคุณหญิงนั่งลงก่อนอีกฝั่ง ก่อนที่จะผายมือให้พลอยระรินนั่งเคียงข้างอีกฝั่ง โดยไม่ได้ถือตัว พลอยนระรินรู้สึกกระอักกระอ่วนใจจึงไม่กล้านั่งจนคุณหญิงรบเร้าให้เธอนั่ง พลอยระรินจึงนั่งลงข้างๆอีกฝั่งหนึ่งอย่างกล้าๆกลัวๆ

                “เอาล่ะ ฉันจะไม่อ้อมค้อมล่ะนะ ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน”  เมื่อพลอยระรินนั่งลงเรียบร้อยแล้วคุณหญิงรสนันท์ยิ้มให้กับเธอก่อนเอ่ยขึ้น

                “ ก่อนอื่นฉันต้องขอแนะนำตัวก่อน ฉันเป็นแม่ของไอยคุปต์” นางถอนหายใจทิ้งช่วงจังหวะสักครู่เหมือนกับกำลังลำบากใจที่จะพูดออกมา “ที่ฉันมาในครั้งนี้ก็เพื่ออยากขอร้องให้เธอเลือกคบตาคุปต์ลูกชายฉัน”

                พลอยระรินหันมองคุณหญิงอย่างตกตะลึงเมื่อสิ้นเสียงที่เหมือนใช้เป็นเครื่องประหารเธอ ยอมรับโดยดีว่าแม้ว่าจะพยายามทำใจมาแล้วก็ตามแต่มันก็ทำให้รู้สึกตกใจและใจหายไม่น้อยเมื่อจะต้องเลิกคบกับคนที่เธอรัก

                “ฉันเข้าใจว่าเธออาจจะตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น” คุณหญิงหยุดถอนหายใจก่อนจะเอ่ยต่อ “ แต่ถ้าหากฉันคุยกับเขา แน่นอนว่าลูกชายฉันคงไม่ยอมเลิกกับเธอแน่ และคงไม่ยอมไปเรียนต่อเมืองนอกตามที่ฉันขอร้องไว้ในตอนแรก พรุ่งนี้เป็นวันที่เขาต้องออกเดินทางแล้ว ฉันจึงอยากให้เธอเป็นฝ่ายบอกกับเขาเองเพื่อที่เขาจะได้ตัดใจและยอมไปเรียนต่อเสียที” คำว่าพรุ่งนี้เขาต้องออกเดินทางทำให้พลอยระรินรู้สึกตกใจเพราะไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน

                “ฉันหวังว่าเธอคงเข้าใจนะ ฉันอยากให้ลูกของฉันมีอนาคตที่ดีและมีผู้หญิงที่เพียบพร้อมกับเขาแล้วจะว่าฉันเห็นแก่ตัวฉันก็ยอม พลอยระรินฉันขอร้องนะช่วยฉันที  เธอเองก็หน้าตาสะสวยฉันเชื่อว่าอีกไม่นานเธอคงจะมีใครที่สามารถมาทำให้เธอลืมตาคุปต์ได้อย่างแน่นอน”

                คุณหญิงรสนันท์เข้ามากุมมือพลอยระรินและร้องขอความเห็นใจ พลอยระรินตกใจเป็นอย่างมากเพราะไม่คิดว่าคุณหญิงจะทำเช่นนี้  นางร้องขอความเห็นใจแล้วเธอล่ะจะมีใครเห็นใจเธอบ้างไหม เธอรักไอยคุปต์ รักเขาเหลือเกิน หรือเธอจะใจดำไม่ยอมทำตามคุณหญิงขอร้องยอมทำตามหัวใจตัวเอง

                คำพูดที่คุณหญิงพูดเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทไอยคุปต์จะต้องมีอนาคตที่ดี เขาไม่ควรมารักอยู่กับผู้หญิงที่มีแต่ตัวอย่างเธอ เขาควรจะได้คู่ครองที่คู่ควรกับเขาเพียบพร้อมทุกอย่างตามที่คุณหญิงบอก เธอเองก็ไม่อาจเห็นแก่ตัวได้

                “ค่ะ หนูจะยอมเลิกกับพี่คุปต์ค่ะ” หญิงสาวกล่าวออกไปในที่สุดพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น และกดความเสียใจไว้ให้ลึกสุดใจ คุณหญิงเงยหน้าขึ้นมองพลอยระรินอีกครั้งอย่างไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

                “ธะ.. เธอว่าอย่างไรนะจ๊ะ?” คุณหญิงถามย้ำอีกครั้งอย่างตื่นเต้นดีใจ

                “หนูจะยอมเลิกกับพี่คุปต์ค่ะ” เธอตอบอีกครั้งอย่างมั่นคง ที่จริงเธอเองก็เตรียมใจไว้ก่อนแล้วว่ามันต้องเกิดวันนี้ต้องมาถึงเพราะเขาและเธอต่างกันเหลือเกินแต่ไม่คาดคิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้เท่านั้นเอง

                “ฉันขอบใจเธอมากนะ ขอบใจจริงๆ ไม่คิดว่าเธอจะเข้าใจและยอมง่ายๆ ก่อนที่จะมาคุยกับเธอฉันเองก็คิดหนักเหมือนกันว่าเธอจะยอมหรือเปล่า ถ้าเธอไม่ยอมฉันจะทำอย่างไร เธอช่างเป็นคนดี เป็นคนดีจริงๆ”  คุณหญิงจับมือเธอเขย่าอย่างดีใจ หญิงสาวได้แต่คร่ำครวญในใจ ‘แต่คุณหญิงคงไม่ชอบคนดีใช่ไหมคะ’

                “เอ่อ ถ้าไม่มีอะไรแล้วงั้นหนูขอกลับก่อนนะคะ” หญิงสาวยกมือไหว้และกล่าวลานางจึงรับไหว้เธอ

                 พลอยระรินรีบหันหลังและเดินจากไปโดยมีคุณหญิงรสนันท์มองตามหลังด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย  ทั้งโล่งใจ เห็นใจ และละอายใจ แต่ก็ต้องทำเพื่ออนาคตของลูกชายของนาง “ไอยรินให้อภัยฉันเถอะนะ ถ้าหากวันไหนเธอมีลูกเธอคงเข้าใจฉัน” นางพึมพำออกไปกับสายลมและมองตามหลังอย่างรู้สึกผิดในใจ แต่นางคงไม่รู้หรอกว่าข้างหน้าพลอยระรินน้ำตาอาบแก้มไหลเป็นทางไม่ขาดสาย ก่อนที่นางจะขึ้นรถและคนขับขับออกไป

                หลังจากที่คุณหญิงไปไม่นานนักพลอยระรินก็รู้สึกว่าตัวเองหน้ามืดและสติเธอก็ดับวูบไป หญิงสาวมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีพลเมืองดีส่งตัวเธอเข้าโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว พยาบาลเข้ามาตรวจร่างกายเธออีกครั้งและบอกกับเธอว่าสามารถกลับบ้านได้ แต่สิ่งที่ทำให้เธออื้ออึงและต้องเดินกลับบ้านอย่างไร้เรี่ยวแรงคำพูดอีกประโยคของพยาบาลสาว‘ ดีใจด้วยนะคะคุณท้องได้ 3 สัปดาห์แล้วค่ะ’

                 วันนี้มีเรื่องที่ทำให้เธอต้องคิดหลายเรื่องเหลือเกิน เธอคิดถึงไอยคุปต์ชายคนรักอีกครั้ง  ทั้งคู่รู้จักกันเมื่อครั้งที่เธอเป็นรุ่นน้องปี1 เข้าใหม่ส่วนเขานั้นอยู่ปี 3 เธอกับเขาเจอกันในวันรับน้องซึ่งพลอยระรินเป็นรุ่นน้องเข้ามาใหม่ที่ต้องให้พวกเขารับน้องซึ่งจริงๆแล้วเป็นพี่ปี 2 ที่ต้องรับ เขาเพียงมาช่วยดูแลเท่านั้นในฐานะที่เป็นรุ่นพี่

                เขาเป็นปู่รหัสของเธอ เมื่อเจอกันครั้งแรกชายหนุ่มบอกกับตัวเองว่าคนนี้คือคนที่ใช่สำหรับเขา แต่ก็ไม่ได้กระโตกกระตากะไรอออกไป พลอยระรินก็รู้สึกชื่นชอบชายหนุ่มเช่นกันถึงแม้ว่าจะไม่ได้คุยกันแต่ทั้งคู่ก็แอบสบตากันอยู่บ่อยครั้ง

                 ไอยคุปต์กับเธอช่างแตกต่างกันเหลือเกินทั้งเรื่องฐานะ และหน้าตาทางสังคม พลอยระรินพยายามบอกกับตัวเองอยู่บ่อยครั้งว่าให้ตัดใจแต่เธอกลับไม่สามารถบังคับใจของตัวเองได้เลย

                ในที่สุดทั้งสองก็แอบคบกันแบบเงียบๆเพื่อนที่สนิทกันเท่านั้นถึงจะรู้ แต่ทุกคนก็รู้เห็นเป็นใจกันเป็นอย่างดีไม่พูดออกไป ทั้งสองคบกันมาจนกระทั่งพลอยระรินขึ้นปี 2 เทอมสุดท้าย  ทั้งคู่ไปดูหนังและทานข้าวด้วยกัน ไอยคุปต์ขับรถมาส่งเธอแต่ก่อนที่เขาจะพาเธอมาส่งชายหนุ่มกลับเลี้ยวรถเข้าโรงแรมม่านรูด พลอยระรินรู้สึกตกใจที่ชายหนุ่มทำเช่นนั้น

                “พี่คุปต์คะ พี่คุปต์พาพลอยมาที่นี่ทำไมคะ?” พลอยระรินถามอย่างตกใจ

                “พลอยพี่ขอนะ พี่รักพลอย” พลอยระรินตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน แต่ชายหนุ่มกลับดึงมือข้างหนึ่งของเธอขึ้นมาหอมพร้อมกับอ้อนวอนเธอทางสายตา

                “พี่คุปต์คะพาพลอยกลับบ้านนะคะ อย่าทำแบบนี้” เธอพูดพร้อมทั้งดึงมือกลับ แต่ชายหนุ่มไม่ยอมจึงใช้มือทั้งสองข้างกุมมือเธอไว้

                “พลอยไม่รักพี่ใช่ไหม ถึงให้พี่ไม่ได้?” ชายหนุ่มยังคงดื้อดึงถามกลับอย่างน้อยใจ เขารักเธอมากเหลือเกินมากจนไม่ต้องการให้เธอเป็นของใครเพราะรู้ว่าเธอเองก็เป็นที่หมายปองของใครหลายๆคนเขาไม่ยอมเด็ดขาด

                “ไม่ใช่ค่ะ พลอยคือ……” หญิงสาวไม่รู้จะทำเช่นไร รักสิเธอรักเขาทำไมเธอจะไม่รัก

                “พลอย  พี่รักพลอยนะ พี่ขอนะครับอย่าทรมานพี่อีกเลย ได้โปรด นะครับ” ชายหนุ่มใช้สายตาอ้อนวอนเธออีกครั้งให้หญิงสาวยอม ถึงแม้ว่าอยากขัดขืนแต่เพราะเธอรักเขาเหลือเกินและไม่อยากทรมานเขาเธอจึงพยักหน้าให้เขาแทนคำตอบ เมื่อพลอยระรินตกลงชายหนุ่มก็ดีใจเหมือนถูกหวย เขาแทบจะอุ้มเธอลงจากรถ หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในห้องด้วยกัน

 

                อีกครั้งหนึ่งที่พลอยระรินก็รู้สึกผิดเสียใจและร้องไห้กับการกระทำของตัวเอง หลังจากที่เธอตัดสินใจพาไอยรินกลับไปอยู่ที่ชลบุรีกับบิดาและมารดาของเธอซึ่งทั้งสองไม่เคยรับรู้เรื่องของเธอมาก่อน เพราะเธอปกปิดท่านทั้งสองมาตลอดระยะเวลา 6 ปี

                ท่านทั้งสองเสียใจอย่างมากที่ลูกที่ท่านภูมิใจกลับมาโดยที่ยังเรียนไม่จบ และมีลูกน้อยติดมาซึ่งไม่รู้ว่าพ่อเป็นใครจึงต่อว่าเธอยกใหญ่ พลอยระรินยอมให้ท่านทั้งสองต่อว่าโดยดีเพราะเธอทำให้บิดามารดาเสียใจ แต่เพราะความรักลูกถึงแม้ว่าลูกจะผิดแค่ไหน แต่ท่านทั้งสองก็ให้อภัยได้เสมอ

                สองตายายเห็นแก่หลานสาวที่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูของท่านจึงทำให้ท่านทั้งสองใจอ่อน สิ่งที่เธอรู้สึกผิดมาจนกระทั่งทุกวันนี้ก็คือการเป็นสาเหตุที่ทำให้ท่านทั้งสองต้องตาย เพราะหลังจากนั้นไม่นานเธอก็เห็นข่าวการแต่งงานของไอยคุปต์

                “อ้าว พลอยเป็นอะไรไปลูกจ้องหนังสือพิมพ์ตาเขม็งเชียว?” นางพลอยประไพถามพลอยระรินที่จ้องหนังสือพิมพ์ หากสังเกตให้ดีอีกนิดจะเห็นว่ามือบางกำลังสั่น ตาคู่สวยเริ่มแดงก่ำ

                “มีข่าวอะไรเหรอลูก ?” ครั้งนี้เป็นเสียงของบิดาเธอที่เห็นลุกสาวจ้องหนังสือพิมพ์อยู่นานถามด้วยความสงสัย

                “ไหนพ่อขอดูหน่อยสิ” บิดาเธอเดินมาหยิบหนังสือพิมพ์จากเธอ หญิงสาวยื่นให้บิดาโดยที่ยังไม่หายจากอาการตื่นตะลึง

                “อืม.. นี่มันงานแต่งงานของลูกชายคุณหญิงรสนันท์นี่” บิดาเธอเอ่ยด้วยความรู้สึกตื่นเต้นจนลืมสังเกตพลอยระริน

                “จริงเหรอคะคุณ ไหนฉันขอดูหน่อยสิคะ  อืม..ดูสมกันจังเลยนะคะร่ำรวย แถมเป็นคนดังทั้งคู่อย่างนี้ไงคะที่เขาเรียกว่าเรือร่มในหนองทองจะไปไหน?”

                 คำพูดชื่นชมคู่แต่งงานของผู้บังเกิดเกล้าทั้งสองไม่ได้เข้าหูของพลอยระรินแม้แต่น้อย เธอรู้สึกอื้ออึงไปหมดพยายามห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลออกมานึกย้อนกลับไปวันที่เธอโทรศัพท์ไปบอกเลิกกับเขาโดยอ้างว่าเธอมีแฟนใหม่แล้วและไม่ต้องการเห็นหน้าไอยคุปต์อีก

                 พลอยระรินเดินกลับเข้าไปในห้องอย่างคนหมดแรง เธอก็เก็บหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นไว้ตลอด และตัดภาพที่ชายหนุ่มกับเจ้าสาวของเขาเคียงคู่กันเก็บไว้ในสมุดของเธอ

                สองปีผ่านไปจนกระทั่งวันหนึ่งมารดาของเธอเข้ามาทำความสะอาดจึงพบเข้าโดยบังเอิญและเกิดความสงสัยขึ้นมาทั้งยังเคลือบแคลงกับอาการของลูกสาวก่อนหน้านี้

                นางสังเกตว่าหลังจากวันที่เห็นข่าวงานแต่งงานในหน้าหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นลูกสาวของนางดูซึมเศร้าและพูดน้อยลงไปถนัดตา จึงนำไปถามและคาดคั้นพลอยระรินจนรู้ความจริงทั้งหมดว่าไอยคุปต์คือพ่อของไอยรินแต่เธอไม่ยอมบอกเรื่องมารดาของเขา บิดาของเธอโกรธและโมโหมากเพราะคิดว่าชายหนุ่มเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบแถมยังเห็นแก่ตัวแต่งงานไปอีกด้วย 

                 ท่านทั้งสองจึงตัดสินใจเดินทางเข้ากรุงเทพฯเพื่อไปเอาเรื่องให้ถึงที่สุด แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นรถกระบะที่ท่านทั้งสองขับไปด้วยกันนั้นเกิดอุบัติเหตุชนกับรถหกล้อเสียชีวิตทั้งคู่

                พลอยระรินสะอื้นไห้จนตัวโยนรู้สึกเศร้าและเสียใจยิ่งนักที่ต้องมาสูญเสียบิดาและมารดาไปเพราะการกระทำของเธอถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ทำแต่เธอก็เป็นต้นเหตุ เธอไม่อยากให้เหตุการณ์หรือเรื่องราวร้ายๆใดๆเกิดขึ้นกับเธอและใครอีกแล้ว เธออยากมีชีวิตที่เรียบง่ายและมีความสุขกับลูกของเธอเท่านั้น

                 แต่เมื่อไตรวินทร์เข้ามาในชีวิตเธออีกครั้งเธอก็มองเห็นปัญหาที่จะเข้ามาในชีวิตของเธอ แน่นอนว่ามารดาของชายหนุ่มคงไม่มีทางยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอีกเป็นแน่ นางคงจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอและลูกเดือดร้อนซึ่งเธอเองยอมไม่ได้

                หากจะให้เธอกับไตรวินทร์ตัดความสัมพันธ์และเลิกคบหากันไปเลยเธอเองก็ไม่อยากทำเช่นนั้น เพียงแต่เธอจะต้องบอกให้เขาตัดใจจากเธอให้ได้และจะขอให้เขาคิดกับเธอเป็นเพียงแค่พี่น้องกันเท่านั้น เธอไม่ต้องการให้มารดาของเขามาระรานทำให้เธอและไอยรินเดือดร้อน



       นิ ย า ย . ค อ ม
อยากจะอ่านนิยายออนไลน์ดีดี สักเรื่อง คิดถึงเราสิคะ www.niyay.com


นิยายถัดไปจากนี้ 5 ตอน


ตอนที่ 5 ผิดใช่ไหมที่ฉันรักคุณ??
โดย jintapattana
[update 2012-09-07 23:34:03]

ตอนที่ 6 ปากบอกไม่ใจกลับหวง
โดย jintapattana
[update 2012-09-07 23:38:35]

ตอนที่ 7 ต่อไปฉันจะไม่รักคุณ
โดย jintapattana
[update 2012-09-09 10:09:43]

ตอนที่ 8 (เปล่า)ยั่ว!!!!++++++((จูบแรก) 50%
โดย jintapattana
[update 2012-09-13 15:10:26]

ตอนที่ 9 (เปล่า)ยั่ว!!!!++++++((จูบแรก) 100%
โดย jintapattana
[update 2012-09-11 05:30:31]

ลงานอื่นๆในหมวดนี้


  พิชิตรักยัยเด็กแสบ nc++
๏ฟฝ๏ฟฝ โกโก้หวาน
[update 2014-05-20 12:24:20]

  ทัณฑ์เสน่หาซาตาน
๏ฟฝ๏ฟฝ ke_kie
[update 2014-05-20 12:59:09]

  ขายหนังสือนิยาย ลด 50% ทุกเล่ม !!!!!!
๏ฟฝ๏ฟฝ Change_A
[update 2014-05-19 23:17:25]

  Mission!!ภารกิจอันตรายตามล่าหัวใจนายมาเฟีย
๏ฟฝ๏ฟฝ Red hunters
[update 2014-05-18 20:02:13]

  สาวน้อยหน้าใสกะนายจอมโหด
๏ฟฝ๏ฟฝ poopreawzzzz
[update 2014-05-18 21:12:23]




แสดงความคิดเห็นกันหน่อยจ้า

name
โปรดอ่านกฏกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น

- โปรดงดเว้นการใช้คำหยาบ ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบัน อันเป็นที่เคารพ

- ทุกความเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเวบไซท์ และ ไม่สามารถ นำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้

- ทีมงาน niyay.com ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า





 id# 2573943

เศร้าจัง

10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 1000 point 1000 point
100 point 100 point

Level 922 | Class มหาเทพเจ้าแห่งนิยาย | Point 92246

โดย: chuxiah   email:   [ วันที่: 03 ม.ค. 2556 01:33:20 ]   IP: 171.97.17.XX X ลบข้อความ

 id# 2527038

Miss Bone Emoticons 147

10000 point 10000 point 10000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point
100 point 100 point 100 point

Level 343 | Class ระดับตำนาน | Point 34389

โดย: yumekanaru   email:   [ วันที่: 15 พ.ย. 2555 10:56:12 ]   IP: 171.7.1.XX X ลบข้อความ

 id# 2514676

พ่อน้องไอย -0-

10000 point 10000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point

Level 240 | Class ระดับตำนาน | Point 24011

โดย: Nu iiwuda   email:   [ วันที่: 04 พ.ย. 2555 06:14:30 ]   IP: 124.120.241.XX X ลบข้อความ



ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เวบเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวบไซด์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ
ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM
ติดต่อลงโฆษณา
ศูนย์ข้อมูลเว็บไซต์
เกี่ยวกับ NIYAY.COM

แผนผังเว็บไซต์
Help&FAQ
นโยบายการใช้งานเว็บไซต์
ติดต่อทีมงาน
แจ้งปัญหาการใช้งาน
แนะนำเรา
ร่วมงานกับเรา