NiYay.com   นิยาย เรื่องสั้น กลอน เกมส์ เว็บบอร์ด glitter clip blog วาไรตี้ สมัครสมาชิก เปิดร้านค้า ขายหนังสือ
eXTReMe Tracker
 
 
นิยายจากทุกหมวด: 
ค้นหาจาก ชื่อเรื่อง ชื่อผู้แต่ง


เนื้อหานิยายs  


ตอนที่ 4 : เพราะอดีตส่งผลมาถึงปัจจุบัน
Niyay.comon Google+



ตอนที่ 4

เพราะอดีตส่งผลมาถึงปัจจุบัน

                เหตุการณ์อีกครั้งก่อนหน้านี้ที่เธอไม่เคยลืมวันเช่นกันเรียกได้ว่าเป็นวันที่เธอทุกข์ใจที่สุดในชีวิต มันเกิดขึ้นหลังจากที่เธอสอบเสร็จเป็นวันสุดท้าย หลังจากที่เธอแยกย้ายกับเพื่อนเพื่อกลับบ้าน

                “เฮ้ย! พลอยเมื่อกี้เราเดินมามีคนมาถามหาพลอยด้วยแหละ” ชัชชัยเพื่อนชายร่วมชั้นเรียนคนหนึ่งวิ่งมาบอกกับเธอ

                “ใครเหรอ?”  พลอยระรินถามกลับไปด้วยความสงสัย

                “อืม.. ไม่รู้สิ เป็นผู้หญิงแต่งตัวดีท่าทางมีตังค์ เหมือนเป็นพวกคุณหญิงคุณนายอะไรประมาณนั้น” เพื่อนคนเดิมตอบกลับมาอย่างคาดเดา

                “มาถามหาเราเหรอ?” พลอยระรินถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เพราะอยู่ที่นี่เธอแทบไม่รู้จักใครเลย นอกจากจะเป็นอาจารย์สอนของที่นี่ แต่เพื่อนเธอกลับไม่รู้จักแสดงว่าต้องไม่ใช่คนที่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยแน่นอน

                “เอ.. แต่เรารู้สึกว่าหน้าตาเหมือนใครบางคนในมหาวิทยาลัยของเรานะ อืม..ใครนะ อ๋อ!นึกออกแล้วใช่เหมือนพี่คุปต์เหมือนพี่คุปต์มากเลย พลอยไปดูสิ” ชัชชัยครุ่นคิดสักครู่เมื่อนึกออกก็ดีใจและตื่นเต้นชักชวนให้เธอไปดู แต่ความรู้สึกของพลอยระรินกลับสลดวูบเธอไม่ได้ตื่นเต้นแม้แต่น้อยถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าเป็นใครแต่ก็พอจะคาดเดาได้ว่าคงไม่ใช่เรื่องดีแน่

                “อือ.. เราคงต้องรีบไปแล้วล่ะ พลอยเดินไปดูเองนะ เขาคงรออยู่ นั่นไงล่ะ” เพื่อนของเธอชี้ให้ดูผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนรอเธออยู่ออกไปไม่ไกลนัก

                “เราไปก่อนนะ” ชัชชัยเพื่อนคนเดิมหันมาบอกเธออีกครั้ง

                “จ๊ะขอบใจมากนะ” พลอยระรินกล่าวขอบใจเพื่อนก่อนที่จะเดินไปหาผู้หญิงคนนั้นด้วยท่าเดินที่ไม่มั่นคงนัก

                 เมื่อพลอยระรินเดินมาถึงหน้ามหาวิทยาลัยเธอก็เห็นผู้หญิงอายุประมาณเกือบๆห้าสิบแต่คงยังดูไม่แก่หน้าตายังสะสวย ท่าทางดูดีมาก ทั้งท่าทางทั้งการแต่งตัวดูเป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว ทำให้เธอรู้สึกยำเกรงเป็นอย่างมากทั้งที่ยังไม่ได้คุยกันยืนอยู่ข้างรถราคาแพง 

                อีกด้านหนึ่งจะมีผู้ชายอายุประมาณห้าสิบกว่ายืนอยู่ด้วยท่าทางนอบน้อมคาดว่าน่าจะเป็นคนขับรถ เธอเชื่อว่าหญิงคนนั้นคงมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับไอยคุปต์อย่างแน่นอนโดยไม่ต้องสงสัย ซึ่งดูจากหน้าตาที่คล้ายคลึงกันนั่นเองเธอเชื่อแล้วว่าคล้ายกันเหมือนกับที่เพื่อนคนนั้นบอกจริงๆ

                เธอชั่งใจอยู่นานพอสมควรว่าจะทำอย่างไรจะไปพบดีไหมหรือจะเดินหนีโดยไม่สนใจเพราะหญิงคนนั้นคงยังไม่รู้จักและไม่เคยเห็นหน้าเธออีกทั้งลางสังหรณ์เธอมันบอกว่าคงไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอนแต่อีกใจหนึ่งเธอก็แย้งว่าเราต้องกล้าเผชิญกับมันสิ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดไม่เกิดวันนี้วันหน้าก็ต้องเกิดอยู่ดี พลอยระรินจึงเดินตรงเข้าไปหาหญิงคนนั้นทันที 

                “มะ ไม่ทราบว่าคุณต้องการพบหนู หรือคะ?” หญิงสาวถามขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ คุณหญิงรสนันท์หันมามองเธอด้วยความรู้สึกแปลกใจนิดก่อนที่จะถามออกไป

                “เธอคือพลอยระรินใช่ไหม?”

                “ค่ะหนูคือพลอยระรินที่คุณตามหาอยู่ มีอะไรกับหนูเหรอคะ?” คุณหญิงรสนันท์มองเธอนิ่งก่อนจะบอกออกไป

                “ตรงนี้มันคงคุยไม่สะดวกเท่าไหร่ จะเป็นไปได้ไหมถ้าฉันจะขอให้เธอไปกับฉันที่อื่น เธอมีธุระไปที่ไหนหรือเปล่า?”

                “ไม่มีค่ะ ถ้าอย่างนั้นเราจะไปคุยที่ไหนกันดีคะ?”  คุณหญิงรสนันท์ถามอย่างรอคอยคำตอบด้วยใจจดจ่อ ก่อนจะรู้สึกโล่งอกเมื่อเธอตอบตกลง 

                “ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นรถเลยจ๊ะ” คุณหญิงเชื้อเชิญและผายมือให้เธอขึ้นรถ พลอยระรินชั่งใจครู่หนึ่งก้าวขึ้นรถไปตามคำขอจากนั้นคุณหญิงก็ก้าวมาขึ้นอีกฝั่ง คนขับขึ้นนั่งประจำที่ก่อนที่คุณหญิงจะบอกสถานที่จึงขับรถออกไป  เมื่อมาถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่งคนขับรถก็จอดและรีบมาเปิดประตูให้คุณหญิงรสนันท์

                “ลงมาสิจ๊ะ คุณหญิงก้าวลงจากรถและหันมากล่าวแก่เธอ

                พลอยระรินจึงก้าวลงจากรถแล้วเดินตามคุณหญิงไปนั่งลงตรงเก้าอี้ตัวยาวคุณหญิงนั่งลงก่อนอีกฝั่ง ก่อนที่จะผายมือให้พลอยระรินนั่งเคียงข้างอีกฝั่ง โดยไม่ได้ถือตัว พลอยนระรินรู้สึกกระอักกระอ่วนใจจึงไม่กล้านั่งจนคุณหญิงรบเร้าให้เธอนั่ง พลอยระรินจึงนั่งลงข้างๆอีกฝั่งหนึ่งอย่างกล้าๆกลัวๆ

                “เอาล่ะ ฉันจะไม่อ้อมค้อมล่ะนะ ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน”  เมื่อพลอยระรินนั่งลงเรียบร้อยแล้วคุณหญิงรสนันท์ยิ้มให้กับเธอก่อนเอ่ยขึ้น

                “ ก่อนอื่นฉันต้องขอแนะนำตัวก่อน ฉันเป็นแม่ของไอยคุปต์” นางถอนหายใจทิ้งช่วงจังหวะสักครู่เหมือนกับกำลังลำบากใจที่จะพูดออกมา “ที่ฉันมาในครั้งนี้ก็เพื่ออยากขอร้องให้เธอเลือกคบตาคุปต์ลูกชายฉัน”

                พลอยระรินหันมองคุณหญิงอย่างตกตะลึงเมื่อสิ้นเสียงที่เหมือนใช้เป็นเครื่องประหารเธอ ยอมรับโดยดีว่าแม้ว่าจะพยายามทำใจมาแล้วก็ตามแต่มันก็ทำให้รู้สึกตกใจและใจหายไม่น้อยเมื่อจะต้องเลิกคบกับคนที่เธอรัก

                “ฉันเข้าใจว่าเธออาจจะตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น” คุณหญิงหยุดถอนหายใจก่อนจะเอ่ยต่อ “ แต่ถ้าหากฉันคุยกับเขา แน่นอนว่าลูกชายฉันคงไม่ยอมเลิกกับเธอแน่ และคงไม่ยอมไปเรียนต่อเมืองนอกตามที่ฉันขอร้องไว้ในตอนแรก พรุ่งนี้เป็นวันที่เขาต้องออกเดินทางแล้ว ฉันจึงอยากให้เธอเป็นฝ่ายบอกกับเขาเองเพื่อที่เขาจะได้ตัดใจและยอมไปเรียนต่อเสียที” คำว่าพรุ่งนี้เขาต้องออกเดินทางทำให้พลอยระรินรู้สึกตกใจเพราะไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน

                “ฉันหวังว่าเธอคงเข้าใจนะ ฉันอยากให้ลูกของฉันมีอนาคตที่ดีและมีผู้หญิงที่เพียบพร้อมกับเขาแล้วจะว่าฉันเห็นแก่ตัวฉันก็ยอม พลอยระรินฉันขอร้องนะช่วยฉันที  เธอเองก็หน้าตาสะสวยฉันเชื่อว่าอีกไม่นานเธอคงจะมีใครที่สามารถมาทำให้เธอลืมตาคุปต์ได้อย่างแน่นอน”

                คุณหญิงรสนันท์เข้ามากุมมือพลอยระรินและร้องขอความเห็นใจ พลอยระรินตกใจเป็นอย่างมากเพราะไม่คิดว่าคุณหญิงจะทำเช่นนี้  นางร้องขอความเห็นใจแล้วเธอล่ะจะมีใครเห็นใจเธอบ้างไหม เธอรักไอยคุปต์ รักเขาเหลือเกิน หรือเธอจะใจดำไม่ยอมทำตามคุณหญิงขอร้องยอมทำตามหัวใจตัวเอง

                คำพูดที่คุณหญิงพูดเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทไอยคุปต์จะต้องมีอนาคตที่ดี เขาไม่ควรมารักอยู่กับผู้หญิงที่มีแต่ตัวอย่างเธอ เขาควรจะได้คู่ครองที่คู่ควรกับเขาเพียบพร้อมทุกอย่างตามที่คุณหญิงบอก เธอเองก็ไม่อาจเห็นแก่ตัวได้

                “ค่ะ หนูจะยอมเลิกกับพี่คุปต์ค่ะ” หญิงสาวกล่าวออกไปในที่สุดพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น และกดความเสียใจไว้ให้ลึกสุดใจ คุณหญิงเงยหน้าขึ้นมองพลอยระรินอีกครั้งอย่างไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

                “ธะ.. เธอว่าอย่างไรนะจ๊ะ?” คุณหญิงถามย้ำอีกครั้งอย่างตื่นเต้นดีใจ

                “หนูจะยอมเลิกกับพี่คุปต์ค่ะ” เธอตอบอีกครั้งอย่างมั่นคง ที่จริงเธอเองก็เตรียมใจไว้ก่อนแล้วว่ามันต้องเกิดวันนี้ต้องมาถึงเพราะเขาและเธอต่างกันเหลือเกินแต่ไม่คาดคิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้เท่านั้นเอง

                “ฉันขอบใจเธอมากนะ ขอบใจจริงๆ ไม่คิดว่าเธอจะเข้าใจและยอมง่ายๆ ก่อนที่จะมาคุยกับเธอฉันเองก็คิดหนักเหมือนกันว่าเธอจะยอมหรือเปล่า ถ้าเธอไม่ยอมฉันจะทำอย่างไร เธอช่างเป็นคนดี เป็นคนดีจริงๆ”  คุณหญิงจับมือเธอเขย่าอย่างดีใจ หญิงสาวได้แต่คร่ำครวญในใจ ‘แต่คุณหญิงคงไม่ชอบคนดีใช่ไหมคะ

                “เอ่อ ถ้าไม่มีอะไรแล้วงั้นหนูขอกลับก่อนนะคะ” หญิงสาวยกมือไหว้และกล่าวลานางจึงรับไหว้เธอ

                 พลอยระรินรีบหันหลังและเดินจากไปโดยมีคุณหญิงรสนันท์มองตามหลังด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย  ทั้งโล่งใจ เห็นใจ และละอายใจ แต่ก็ต้องทำเพื่ออนาคตของลูกชายของนาง “ไอยรินให้อภัยฉันเถอะนะ ถ้าหากวันไหนเธอมีลูกเธอคงเข้าใจฉัน” นางพึมพำออกไปกับสายลมและมองตามหลังอย่างรู้สึกผิดในใจ แต่นางคงไม่รู้หรอกว่าข้างหน้าพลอยระรินน้ำตาอาบแก้มไหลเป็นทางไม่ขาดสาย ก่อนที่นางจะขึ้นรถและคนขับขับออกไป

                หลังจากที่คุณหญิงไปไม่นานนักพลอยระรินก็รู้สึกว่าตัวเองหน้ามืดและสติเธอก็ดับวูบไป หญิงสาวมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีพลเมืองดีส่งตัวเธอเข้าโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว พยาบาลเข้ามาตรวจร่างกายเธออีกครั้งและบอกกับเธอว่าสามารถกลับบ้านได้ แต่สิ่งที่ทำให้เธออื้ออึงและต้องเดินกลับบ้านอย่างไร้เรี่ยวแรงคำพูดอีกประโยคของพยาบาลสาว‘ ดีใจด้วยนะคะคุณท้องได้ 3 สัปดาห์แล้วค่ะ

                 วันนี้มีเรื่องที่ทำให้เธอต้องคิดหลายเรื่องเหลือเกิน เธอคิดถึงไอยคุปต์ชายคนรักอีกครั้ง  ทั้งคู่รู้จักกันเมื่อครั้งที่เธอเป็นรุ่นน้องปี1 เข้าใหม่ส่วนเขานั้นอยู่ปี 3 เธอกับเขาเจอกันในวันรับน้องซึ่งพลอยระรินเป็นรุ่นน้องเข้ามาใหม่ที่ต้องให้พวกเขารับน้องซึ่งจริงๆแล้วเป็นพี่ปี 2 ที่ต้องรับ เขาเพียงมาช่วยดูแลเท่านั้นในฐานะที่เป็นรุ่นพี่

                เขาเป็นปู่รหัสของเธอ เมื่อเจอกันครั้งแรกชายหนุ่มบอกกับตัวเองว่าคนนี้คือคนที่ใช่สำหรับเขา แต่ก็ไม่ได้กระโตกกระตากะไรอออกไป พลอยระรินก็รู้สึกชื่นชอบชายหนุ่มเช่นกันถึงแม้ว่าจะไม่ได้คุยกันแต่ทั้งคู่ก็แอบสบตากันอยู่บ่อยครั้ง

                 ไอยคุปต์กับเธอช่างแตกต่างกันเหลือเกินทั้งเรื่องฐานะ และหน้าตาทางสังคม พลอยระรินพยายามบอกกับตัวเองอยู่บ่อยครั้งว่าให้ตัดใจแต่เธอกลับไม่สามารถบังคับใจของตัวเองได้เลย

                ในที่สุดทั้งสองก็แอบคบกันแบบเงียบๆเพื่อนที่สนิทกันเท่านั้นถึงจะรู้ แต่ทุกคนก็รู้เห็นเป็นใจกันเป็นอย่างดีไม่พูดออกไป ทั้งสองคบกันมาจนกระทั่งพลอยระรินขึ้นปี 2 เทอมสุดท้าย  ทั้งคู่ไปดูหนังและทานข้าวด้วยกัน ไอยคุปต์ขับรถมาส่งเธอแต่ก่อนที่เขาจะพาเธอมาส่งชายหนุ่มกลับเลี้ยวรถเข้าโรงแรมม่านรูด พลอยระรินรู้สึกตกใจที่ชายหนุ่มทำเช่นนั้น

                “พี่คุปต์คะ พี่คุปต์พาพลอยมาที่นี่ทำไมคะ?” พลอยระรินถามอย่างตกใจ

                “พลอยพี่ขอนะ พี่รักพลอย” พลอยระรินตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน แต่ชายหนุ่มกลับดึงมือข้างหนึ่งของเธอขึ้นมาหอมพร้อมกับอ้อนวอนเธอทางสายตา

                “พี่คุปต์คะพาพลอยกลับบ้านนะคะ อย่าทำแบบนี้” เธอพูดพร้อมทั้งดึงมือกลับ แต่ชายหนุ่มไม่ยอมจึงใช้มือทั้งสองข้างกุมมือเธอไว้

                “พลอยไม่รักพี่ใช่ไหม ถึงให้พี่ไม่ได้?” ชายหนุ่มยังคงดื้อดึงถามกลับอย่างน้อยใจ เขารักเธอมากเหลือเกินมากจนไม่ต้องการให้เธอเป็นของใครเพราะรู้ว่าเธอเองก็เป็นที่หมายปองของใครหลายๆคนเขาไม่ยอมเด็ดขาด

                “ไม่ใช่ค่ะ พลอยคือ……” หญิงสาวไม่รู้จะทำเช่นไร รักสิเธอรักเขาทำไมเธอจะไม่รัก

                “พลอย  พี่รักพลอยนะ พี่ขอนะครับอย่าทรมานพี่อีกเลย ได้โปรด นะครับ” ชายหนุ่มใช้สายตาอ้อนวอนเธออีกครั้งให้หญิงสาวยอม ถึงแม้ว่าอยากขัดขืนแต่เพราะเธอรักเขาเหลือเกินและไม่อยากทรมานเขาเธอจึงพยักหน้าให้เขาแทนคำตอบ เมื่อพลอยระรินตกลงชายหนุ่มก็ดีใจเหมือนถูกหวย เขาแทบจะอุ้มเธอลงจากรถ หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในห้องด้วยกัน

 

                อีกครั้งหนึ่งที่พลอยระรินก็รู้สึกผิดเสียใจและร้องไห้กับการกระทำของตัวเอง หลังจากที่เธอตัดสินใจพาไอยรินกลับไปอยู่ที่ชลบุรีกับบิดาและมารดาของเธอซึ่งทั้งสองไม่เคยรับรู้เรื่องของเธอมาก่อน เพราะเธอปกปิดท่านทั้งสองมาตลอดระยะเวลา 6 ปี

                ท่านทั้งสองเสียใจอย่างมากที่ลูกที่ท่านภูมิใจกลับมาโดยที่ยังเรียนไม่จบ และมีลูกน้อยติดมาซึ่งไม่รู้ว่าพ่อเป็นใครจึงต่อว่าเธอยกใหญ่ พลอยระรินยอมให้ท่านทั้งสองต่อว่าโดยดีเพราะเธอทำให้บิดามารดาเสียใจ แต่เพราะความรักลูกถึงแม้ว่าลูกจะผิดแค่ไหน แต่ท่านทั้งสองก็ให้อภัยได้เสมอ

                สองตายายเห็นแก่หลานสาวที่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูของท่านจึงทำให้ท่านทั้งสองใจอ่อน สิ่งที่เธอรู้สึกผิดมาจนกระทั่งทุกวันนี้ก็คือการเป็นสาเหตุที่ทำให้ท่านทั้งสองต้องตาย เพราะหลังจากนั้นไม่นานเธอก็เห็นข่าวการแต่งงานของไอยคุปต์

                “อ้าว พลอยเป็นอะไรไปลูกจ้องหนังสือพิมพ์ตาเขม็งเชียว?” นางพลอยประไพถามพลอยระรินที่จ้องหนังสือพิมพ์ หากสังเกตให้ดีอีกนิดจะเห็นว่ามือบางกำลังสั่น ตาคู่สวยเริ่มแดงก่ำ

                “มีข่าวอะไรเหรอลูก ?” ครั้งนี้เป็นเสียงของบิดาเธอที่เห็นลุกสาวจ้องหนังสือพิมพ์อยู่นานถามด้วยความสงสัย

                “ไหนพ่อขอดูหน่อยสิ” บิดาเธอเดินมาหยิบหนังสือพิมพ์จากเธอ หญิงสาวยื่นให้บิดาโดยที่ยังไม่หายจากอาการตื่นตะลึง

                “อืม.. นี่มันงานแต่งงานของลูกชายคุณหญิงรสนันท์นี่” บิดาเธอเอ่ยด้วยความรู้สึกตื่นเต้นจนลืมสังเกตพลอยระริน

                “จริงเหรอคะคุณ ไหนฉันขอดูหน่อยสิคะ  อืม..ดูสมกันจังเลยนะคะร่ำรวย แถมเป็นคนดังทั้งคู่อย่างนี้ไงคะที่เขาเรียกว่าเรือร่มในหนองทองจะไปไหน?”

                 คำพูดชื่นชมคู่แต่งงานของผู้บังเกิดเกล้าทั้งสองไม่ได้เข้าหูของพลอยระรินแม้แต่น้อย เธอรู้สึกอื้ออึงไปหมดพยายามห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลออกมานึกย้อนกลับไปวันที่เธอโทรศัพท์ไปบอกเลิกกับเขาโดยอ้างว่าเธอมีแฟนใหม่แล้วและไม่ต้องการเห็นหน้าไอยคุปต์อีก

                 พลอยระรินเดินกลับเข้าไปในห้องอย่างคนหมดแรง เธอก็เก็บหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นไว้ตลอด และตัดภาพที่ชายหนุ่มกับเจ้าสาวของเขาเคียงคู่กันเก็บไว้ในสมุดของเธอ

                สองปีผ่านไปจนกระทั่งวันหนึ่งมารดาของเธอเข้ามาทำความสะอาดจึงพบเข้าโดยบังเอิญและเกิดความสงสัยขึ้นมาทั้งยังเคลือบแคลงกับอาการของลูกสาวก่อนหน้านี้

                นางสังเกตว่าหลังจากวันที่เห็นข่าวงานแต่งงานในหน้าหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นลูกสาวของนางดูซึมเศร้าและพูดน้อยลงไปถนัดตา จึงนำไปถามและคาดคั้นพลอยระรินจนรู้ความจริงทั้งหมดว่าไอยคุปต์คือพ่อของไอยรินแต่เธอไม่ยอมบอกเรื่องมารดาของเขา บิดาของเธอโกรธและโมโหมากเพราะคิดว่าชายหนุ่มเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบแถมยังเห็นแก่ตัวแต่งงานไปอีกด้วย 

                 ท่านทั้งสองจึงตัดสินใจเดินทางเข้ากรุงเทพฯเพื่อไปเอาเรื่องให้ถึงที่สุด แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นรถกระบะที่ท่านทั้งสองขับไปด้วยกันนั้นเกิดอุบัติเหตุชนกับรถหกล้อเสียชีวิตทั้งคู่

                พลอยระรินสะอื้นไห้จนตัวโยนรู้สึกเศร้าและเสียใจยิ่งนักที่ต้องมาสูญเสียบิดาและมารดาไปเพราะการกระทำของเธอถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ทำแต่เธอก็เป็นต้นเหตุ เธอไม่อยากให้เหตุการณ์หรือเรื่องราวร้ายๆใดๆเกิดขึ้นกับเธอและใครอีกแล้ว เธออยากมีชีวิตที่เรียบง่ายและมีความสุขกับลูกของเธอเท่านั้น

                 แต่เมื่อไตรวินทร์เข้ามาในชีวิตเธออีกครั้งเธอก็มองเห็นปัญหาที่จะเข้ามาในชีวิตของเธอ แน่นอนว่ามารดาของชายหนุ่มคงไม่มีทางยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอีกเป็นแน่ นางคงจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอและลูกเดือดร้อนซึ่งเธอเองยอมไม่ได้

                หากจะให้เธอกับไตรวินทร์ตัดความสัมพันธ์และเลิกคบหากันไปเลยเธอเองก็ไม่อยากทำเช่นนั้น เพียงแต่เธอจะต้องบอกให้เขาตัดใจจากเธอให้ได้และจะขอให้เขาคิดกับเธอเป็นเพียงแค่พี่น้องกันเท่านั้น เธอไม่ต้องการให้มารดาของเขามาระรานทำให้เธอและไอยรินเดือดร้อน



       นิ ย า ย . ค อ ม
อยากจะอ่านนิยายออนไลน์ดีดี สักเรื่อง คิดถึงเราสิคะ www.niyay.com


นิยายถัดไปจากนี้ 5 ตอน


ตอนที่ 5 ผิดใช่ไหมที่ฉันรักคุณ??
โดย jintapattana
[update 2012-09-07 23:34:03]

ตอนที่ 6 ปากบอกไม่ใจกลับหวง
โดย jintapattana
[update 2012-09-07 23:38:35]

ตอนที่ 7 ต่อไปฉันจะไม่รักคุณ
โดย jintapattana
[update 2012-09-09 10:09:43]

ตอนที่ 8 (เปล่า)ยั่ว!!!!++++++((จูบแรก) 50%
โดย jintapattana
[update 2012-09-13 15:10:26]

ตอนที่ 9 (เปล่า)ยั่ว!!!!++++++((จูบแรก) 100%
โดย jintapattana
[update 2012-09-11 05:30:31]

ผลงานอื่นๆในหมวดนี้


  FIGHT LOVE รักครั้งนี้...พนันว่าใครชนะ(แม่ผัว ปะทะ ลูกสะใภ้)
โดย nn_areya
[update 2014-04-20 18:32:09]

  บ่วงเล่ห์จอมเถื่อน
โดย nuham
[update 2014-04-20 14:00:27]

  second chance เช็คหัวใจกี่ครั้งก็ยังเป็นนาย (NC 18+)
โดย pinkoiw
[update 2014-04-20 16:44:02]

  ขายนิยายธนาธร วีนัส มือ1 ราคาพิเศษ อัญญาณี BAIBOAU พิขชากร Pream ณัฏฐวิตรา 300ส่งฟรี
โดย pnatt
[update 2014-04-19 23:41:15]

  กลรักลวงสวาท
โดย นันทกร
[update 2014-04-19 18:24:10]




แสดงความคิดเห็นกันหน่อยจ้า

name
โปรดอ่านกฏกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น

- โปรดงดเว้นการใช้คำหยาบ ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบัน อันเป็นที่เคารพ

- ทุกความเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเวบไซท์ และ ไม่สามารถ นำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้

- ทีมงาน niyay.com ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า





 id# 2573943

เศร้าจัง

10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 1000 point
100 point 100 point 100 point 100 point 100 point 100 point 100 point 100 point

Level 918 | Class มหาเทพเจ้าแห่งนิยาย | Point 91836

โดย: chuxiah   email:   [ วันที่: 03 ม.ค. 2556 01:33:20 ]   IP: 171.97.17.XX X ลบข้อความ
 id# 2527038

Miss Bone Emoticons 147

10000 point 10000 point 10000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point
100 point 100 point

Level 342 | Class ระดับตำนาน | Point 34225

โดย: yumekanaru   email:   [ วันที่: 15 พ.ย. 2555 10:56:12 ]   IP: 171.7.1.XX X ลบข้อความ

 id# 2514676

พ่อน้องไอย -0-

10000 point 10000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point

Level 240 | Class ระดับตำนาน | Point 24009

โดย: Nu iiwuda   email:   [ วันที่: 04 พ.ย. 2555 06:14:30 ]   IP: 124.120.241.XX X ลบข้อความ



ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เวบเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวบไซด์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ
ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM
ติดต่อลงโฆษณา
ศูนย์ข้อมูลเว็บไซต์
เกี่ยวกับ NIYAY.COM

แผนผังเว็บไซต์
Help&FAQ
นโยบายการใช้งานเว็บไซต์
ติดต่อทีมงาน
แจ้งปัญหาการใช้งาน
แนะนำเรา
ร่วมงานกับเรา