NiYay.com   นิยาย เรื่องสั้น กลอน เกมส์ เว็บบอร์ด glitter clip blog วาไรตี้ สมัครสมาชิก เปิดร้านค้า ขายหนังสือ
eXTReMe Tracker
 
 
นิยายจากทุกหมวด: 
ค้นหาจาก ชื่อเรื่อง ชื่อผู้แต่ง


เนื้อหานิยายs  


ตอนที่ 2 : บทที่ 1 ขิงก็ราข่าก็แรง (50%)
Niyay.comon Google+



  

บทที่ 1 ขิงก็ราข่าก็แรง

19 ปีต่อมา...

สายลมหนาวในยามราตรีกาล พัดพลิ้วหวิวลู่ผ่านมากระทบกับกระท่อมผุพังหลังเล็ก บางครั้งก็กระแทกโครมเข้าที่ฝาไม้ไผ่ผ่าซีกซึ่งเรียงรายเป็นชั้นสี่ด้านจนไหวเอนเป็นเสียงเอี๊ยดอ๊าด ตามมาด้วยเสียงกวาดกิ่งกรอกแกรกของต้นมะม่วงทึนทึกที่สูงค้ำตระหง่านเป็นเงาทะมึนอยู่ด้านข้างกระท่อม แรงลมทำเอาใบมะม่วงแห้งที่กองสุมปกคลุมอยู่บนหลังคาเก่าผุยุ่ย ร่วงกราวปลิววะว่อนลงมาสู่พื้นดินเบื้องล่าง ค่ำคืนนี้มืดสลัวมีเพียงแสงของพระจันทร์นวลเด่นที่ส่องประกายเต็มดวงเป็นแสงสว่างรางๆ ยังผลให้ร่างบางของดอกแก้ว หญิงสาววัย 19 ปี ซึ่งกำลังนอนอยู่ภายในกระท่อมนั้นต้องซุกกายเข้าไปใต้ผ้าห่มจนเกือบจะคลุมมิดปิดถึงปลายคางด้วยความเหน็บหนาว เธอไม่ชอบหน้าหนาวที่แสนจะทรมานแบบนี้เลย เพราะทุกค่ำคืนต้องทนทุกข์กับอากาศเย็นเฉียบที่เล็ดลอดมาตามช่องโหว่โหวงของฝาไม้ไผ่คร่ำครึ เข้าไปทำร้ายผิวอันบอบบาง แม้แต่ผ้าห่มก็ไม่สามารถช่วยปกป้องและให้ความอบอุ่นได้เลย

ร่างบางทำอะไรไม่ได้มากนอกจากการนอนขดตัวเข่าคู้อยู่ในผืนผ้าห่มเก่าๆ เพราะรู้ว่าป่วยการที่จะลุกขึ้นมาต่อสู้กับความหนาวเย็นในตอนกลางคืน จึงได้แต่นอนท่าเดิมอยู่อย่างนั้นจนถึงรุ่งสาง...           

*******

เช้านี้ดวงอาทิตย์ทอแสงเรืองรองเบิกกลีบเมฆของวันใหม่ ดอกแก้วปรือตาขึ้นอย่างช้าๆ และรีบยกมือป้องแสงเอาไว้เพราะประกายแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมากระทบกับใบหน้าของตนพอดี เมื่อคืน...จนแล้วจนรอดเธอแทบไม่ได้นอนเลย เพราะสายลมหนาวหอบหิ้วเอาความเย็นยะเยือกมาต้องผิวกายให้สั่นสะท้านไปทั่วทุกอณู...

หญิงสาวในชุดมอซอค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วเดินไปใกล้หน้าต่างเพื่อรับไออุ่นจากแสงแดดในตอนเช้า นัยน์ตาสีดำสนิทกลมโตแป๋วแหววทอดมองออกไปยังเบื้องนอก ก็พบว่าป้านวลซึ่งเป็นญาติที่หลงเหลืออยู่เพียงคนเดียวกำลังยกหม้อดินขึ้นตั้งไฟที่กำลังโหมลุกเป็นสีแดงฉานอยู่บนเตาถ่าน

ร่างบางจึงรีบกลับมานั่งพับผ้าห่มอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นอนและเดินลงมาสมทบกับผู้เป็นป้าที่กำลังสาละวนอยู่กับการหุงหาอาหารมื้อเช้าให้สองชีวิต

“อ้าวตื่นแล้วเหรอแก้ว”

“จ้ะป้า มีอะไรให้แก้วช่วยหรือเปล่า”

“ไม่มีหรอก เดี๋ยวเอ็งไปล้างหน้าล้างตา เตรียมกินข้าว เสร็จแล้วจะได้ออกไปเก็บผักบุ้งเอาไปขายที่ตลาดกัน”

ดอกแก้วพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะรีบหมุนตัวไปทางตุ่มน้ำซึ่งอยู่ด้านหลังของกระท่อม มือเล็กๆ เปิดฝาตุ่มออกแล้วใช้ขันตักน้ำมาล้างหน้าแค่ลวกๆ เพราะความเย็นของน้ำในตุ่มเป็นอุปสรรคสำคัญที่ทำให้หญิงสาวอ้อยอิ่งนานไม่ได้

สองป้าหลานใช้เวลาในการกินข้าวมื้อเช้าไม่นานนัก จากนั้นดอกแก้วก็มุ่งหน้าไปยังคลองริมน้ำที่มีผักบุ้งหรือผักทอดยอดขึ้นอยู่เป็นบริเวณกว้าง มือน้อยๆ เด็ดปลายยอดของผักชนิดนั้นจนเต็มตะกร้าไม้ใบใหญ่ซึ่งจัดไว้และแบ่งเป็นกำๆ พอประมาณ เพื่อเตรียมนำไปขายที่ตลาด

ขณะนั้นเอง... เสียงฝีเท้าของอาชาไนยตัวหนึ่งวิ่งมาดังกุบกับๆ ก่อนจะดีดตัวยกขาหน้าคู้ขึ้นและร้องฮี้! หลังจากเจ้านายของมันรั้งสายบังเ ... ยน ทำเอาดอกแก้วที่กำลังก้มเก็บผักบุ้งอย่างขะมักเขม้นอยู่ต้องค่อยๆ เงยหน้าขึ้นแล้วเขม่นตามองด้วยความรู้สึกอึดอัดใจ

เขานั่งตัวตรงอย่างสง่างามบนม้าสีน้ำตาลตัวใหญ่ เบื้องหลังคือดวงอาทิตย์ขนาดมหึมากำลังแผ่รัศมีตรงเหลี่ยมภูผา จรัสลำแสงสีทองตระการตา ระบายให้ร่างสูงของบุรุษผู้นั้นเป็นเงาทะมึน ชวนดูน่าเกรงขาม มีพลังอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนน่าขนลุก

ใบหน้าที่ดูเย็นชาเรียบเฉยกับจมูกโด่งเป็นสัน อีกทั้งริมฝีปากหยักลึกแสนหยิ่งผยอง รับด้วยดวงตายาวรีสีดำขลับซึ่งกำลังกวาดมองมายังเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทำให้ดอกแก้วรู้ทันทีเลยว่าเขาผู้นั้นคือใคร...

คุณชายพลวัชรหรือหม่อมราชวงศ์ พลวัชร มหัทธ์หิรัญ ราชนิ ... ลหนุ่มผู้มั่งคั่ง เป็นบุตรชายคนเดียวของหม่อมเจ้าประเวศน์กับหม่อมสร้อยฟ้า

ชายหนุ่มนั้นเพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง ทั้งเงินทอง การศึกษา และยศถาบรรดาศักดิ์ ขาดเพียงอย่างเดียวคือ ‘หัวใจ’ หัวใจที่รักใครไม่เป็น เอาแต่ความคิดตัวเองเป็นใหญ่ เผด็จการที่สุด!

ดอกแก้วเบ้ปากแล้วคิดในใจอย่างโกรธๆ จนอดที่จะงึมงำออกมาเป็นการ ‘ด่า’ ไม่ได้ เธอรู้ดีว่าไม่ควรเข้ามาเก็บผักบุ้งในอาณาเขตของเขาเช่นนี้ แต่ทำยังไงได้ล่ะ ถ้าไม่เข้ามาเก็บ เธอกับป้าก็ไม่มีอันจะกินเป็นแน่...

“อีตาคุณชายขี้งก...ฮึ!...กะอีแค่ผักบุ้งเกิดตามคลองน้ำ ไม่รู้จะงกไปถึงไหนกันเชียว ผักก็คือผัก มันก็เกิดขึ้นมาใหม่ตามธรรมชาติของมันได้ ไม่ใช่เก็บไปแล้วมันจะไม่เกิดหรืองอกเงยขึ้นมาอีกเลย...เชอะ!” หญิงสาวสะบัดไหล่พรืด ทำจมูกบาน หายใจฟืดฟาดแบบวัวกระทิงเห็นมาทาดอร์ แล้วจึงหันกลับไปก้มหน้าก้มตาเก็บผักบุ้งตามเดิมโดยไม่สนใจว่าคนที่อยู่เบื้องหลังจะมีสีหน้าเช่นไร

หม่อมราชวงศ์พลวัชรกระโดดลงมาจากหลังม้าด้วยท่วงท่าดุจอัศวินนักรบโรมัน ร่างสูงผึ่งผายภายใต้อาภรณ์หรูหราส่งสายตาวาวโรจน์ดุจพญาราชสีห์กำลังจ้องมองดูเหยื่ออันโอชะ ดอกแก้วเองก็รู้ดีว่าตนนั้นกำลังถูกอีกฝ่ายจ้อง แต่ร่างบางก็ไม่สนใจหรอก ยังไงซะตอนนี้ก็ขอเก็บผักบุ้งใส่ในตะกร้าเอาไว้ก่อน!

“คงอยากจะไปนอนอยู่ที่ซังเตกระมัง ถึงได้แอบมาขโมยพืชผักของคนอื่นเช่นนี้” ผู้มาเยือนเริ่มต้นทักทายด้วยรอยยิ้มอันหยามเหยียดตรงมุมปาก

หญิงสาวเม้มปากแน่นพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อข่มความกลัวที่โหมกระพืออยู่ในอก แล้วจึงเชิดหน้าขึ้นเผชิญกับอีกฝ่ายด้วยท่าทีไม่ยี่หระ

“แล้วตำรวจจะจับดิฉันข้อหาอะไรไม่ทราบคะคุณชาย ดิฉันไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อย”

ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเพียงนิด “ก็ข้อหาขโมยยังไงล่ะ...”

“แค่ผักบุ้งนี่นะคะ” ดอกแก้วตวัดหางตามอง ขณะเชิดคางขึ้นหยิ่งๆ “ถึงกับจะต้องจับเข้าคุกเข้าตะราง”

“ถ้าไม่จับพวกหัวขโมยแล้วจะให้ไปจับใครกันเล่า...”

“ตลกจังเลยนะคะคุณชาย” หญิงสาวเบ้ปาก ชูคอตั้งเป็นนางหงส์

คิ้วเข้มดั่งปีกกาจึงขมวดเข้าหากันจนชิดแน่น “ตลกยังไง?”

“ก็ตลกคุณชายนะสิคะ” ร่างเล็กก้มลงไปเก็บยอดผักบุ้งที่อยู่ในตะกร้าแล้วชูขึ้นระดับสายตา “หม่อมราชวงศ์พลวัชรผู้สูงศักดิ์ ถึงขนาดต้องโล่ไปแจ้งตำรวจเพียงเพราะดิฉันเข้ามา ‘เก็บผักบุ้ง’ ในอาณาเขตอย่างนั้นหรือ?”

คำพูดนั้นทำเอาชายหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกตีด้วยของแข็ง! ใบหน้าหล่อคมกระตุกตุบๆ ด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“งั้นก็คงต้องเชิญเธอไปที่โรงพักกับฉันแล้วล่ะ”

“แล้วเรื่องอะไรดิฉันต้องไปกับคุณชายด้วย”

“ก็บอกดีๆ ไม่ชอบ” เขากวาดสายตามองหญิงสาวไปทั่วทั้งตัว “หรือต้องให้ฉันใช้กำลังเธอถึงจะยอมไป”

“แหมๆ” ดวงตาแป๋ววิบวับและทำปากบุ้ยเป็นเชิงกวนประสาท “อย่าขู่ผู้หญิงแบบนี้สิค่ะ...”

“ปากกล้าจังเลยนะยัยหัวขโมย!”

“ใครปากกล้าเหรอคุณชายพลวัชรเจ้าขา...” ร่างบางหัวเราะร่วนชอบใจ นิ้วเล็กจิ้มเข้าที่ตาล่างและดึงหนังลงมาแลบลิ้น

 ชายหนุ่มรู้สึกหมั่นไส้กับท่าทางพยศผยองนั้นยิ่งนัก พลางรีบสาวเท้าตรงเข้าไปกุมไหล่ของคนตรงหน้าแล้วออกแรงเขย่า!

“อย่ามาอวดดีกับฉัน!”

“ดิฉันเจ็บนะ!” เสียงใสร้องระงมลั่น

“เจ็บนี่สิดี... ร้ายๆ อย่างเธอมันต้องเจออย่างฉัน”

“คนบ้า!” หญิงสาวสบถเสียง แล้วสะบัดข้อมือออก ก่อนจะรีบวิ่งแจ้นไปหลบอยู่หลังต้นจามจุรี[1]

“หนีทำไมล่ะ เห็นเก่งนักไม่ใช่เหรอ”

“ใครเก่งมิทราบ?” ร่างเล็กๆ ผลุบซ้ายผลุบขวาเพื่อหาทางหนีทีไล่

ชายหนุ่มโถมตัวเข้าไปหมายจะคว้าร่าง หญิงสาวกรีดร้องเสียงหลง... แล้วผลุบหายวับไปกับพุ่มไม้ซึ่งอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะรีบวิ่งอย่างกระหืดกระหอบออกไปห่างๆ แล้วจึงหยุดมองเขาด้วยแววตาหวั่นกลัว

“แสดงออกด้วยการจะทำร้ายผู้หญิงเลยหรือคะหม่อมราชวงศ์พลวัชร” คางเล็กๆ เชิดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มหยันๆ ปรากฏที่มุมปาก

“จองหองมากไปแล้ว!” ชายหนุ่มกัดฟันกรอดจนกรามนูนเป็นสัน จ้องมองแผดเผาร่างบางนั้นด้วยแววตาที่ร้อนรุ่มชิงชัง “เป็นแค่สามัญชนอย่ามาริอาจต่อปากต่อคำกับฉัน!”

“คุณชายบ้า คุณชายขี้งก”

“อย่ามาตวาดใส่ฉันเชียวนะ!”

หม่อมราชวงศ์หนุ่มอารมณ์เดือดจัด เพราะไม่เคยมีใครกล้ามาอวดดีใส่เขา แล้วยัยผู้หญิงชั้นไพร่คนนี้เป็นใคร ถึงได้บังอาจมาต่อปากต่อคำด้วยวาจาผรุสวาทกับเขาเยี่ยงนี้!

ร่างสูงสง่าก้าวยาวๆ โย่งๆ ตรงเข้าไปหาด้วยท่วงท่าดุจซาตาน แววตาแทบจะลุกเป็นไฟ หญิงสาวขยับเท้าเล็กๆ ถอยหลังกรูด พลางหันรีหันขวางมองหาอาวุธมาป้องกันตัว แล้วก็เหลือบไปเห็นท่อนไม้ขนาดเท่าลำแขนของตนอยู่ด้านข้าง จึงรีบก้มลงไปคว้าเอามากอดไว้แนบอกตามสัญชาตญาณเมื่อมีภยันตรายมาเยือน

“อย่าเข้ามานะ! ไม่อย่างนั้นดิฉันฟาดคุณชายจริงๆ ด้วย” เสียงใสขู่ฟ่อเหมือนลูกแมวจนตรอกที่มีสุนัขฝูงใหญ่มารอขย้ำ

ชายหนุ่มแสยะยิ้มมุกปาก ขณะยืดตัวเต็มความสูง “ไม้เท่านี้นะจะมาทำอะไรฉันได้...ฮึ!” 

“....” หญิงสาวไม่ตอบได้แต่เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง และวินาทีนั้น ร่างเล็กๆ ก็ฉวยโอกาสหมุนตัววิ่งหนี แต่ดันช้าไป... เมื่อมือใหญ่แข็งแกร่งประดุจคีมเหล็กของหม่อมราชวงศ์หนุ่มฉวยหมับจับข้อมือน้อยไว้ ก่อนจะรั้งเข้ามากระแทกกายแกร่งตน

“จะรีบไปไหนยัยหัวขโมย!”

เสียงใสร้องวี้ดว้ายระงมลั่นทันทีเมื่อร่างของตนถูกครอบครองโดยคนที่ตัวเองเกลียดแสนเกลียด! ใบหน้านั้นเบือนออกไปด้านข้าง พลางดิ้นรนผลักไสเป็นพัลวัน

“วันนี้เธอได้นอนซังเตแน่ๆ”

พลวัชรใช้มือรวบเอวคอดกิ่วของหญิงสาวเอาไว้ ดอกแก้วสะดุ้งเฮือกสุดตัวหลังถูกมือใหญ่สัมผัสรัดเลื้อยกระชับเข้าหา ความร้อนจากวงแขนแข็งแรงที่ตรึงอยู่นั้นทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ปั่นป่วนวาบหวาม ใบหน้าคมเข้มของชายผู้สูงศักดิ์หายใจรินรดในระยะประชิด กลิ่นอายบุรุษเพศซึ่งผสานด้วยน้ำหอมชั้นดีลอยฟุ้งอยู่ในอากาศทำเอาเธอซ่านทรวงจนไรขนอ่อนๆ บริเวณต้นคอลุกซู่เป็นตุ่มเล็กๆ

“คุณชายบ้า! ปล่อยดิฉันนะ!”

“กลัวฉันมากขนาดนั้นเชียวเหรอ...” เขากระชับวงแขนรัดแน่น ใช้ดวงตาคมกริบแสนเสน่ห์จ้องลึกไปยังคนตรงหน้าที่ออกอาการตัวสั่นเทาราวกับลูกกวางน้อยกำลังโดนพญาราชสีห์ตะปบ

“ปล่อยดิฉันนะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้!” หญิงสาวพยศแรงแล้วดิ้นพล่านขัดขืนเต็มกำลัง! “ปล่อยซี่! ปล่อย! ดิฉันบอกให้ปล่อย!”

“หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นเธอโดนดีแน่!”

มือแกร่งอีกข้างราวกับก้ามปูบีบเข้าที่พวงแก้มนวลจนเป็นรอยบุ๋ม บังคับให้เธออยู่นิ่งๆ หากแต่หญิงสาวเกร็งสู้ ยกเข่าขึ้นถอง! หมายจะกระแทรกที่จุดยุทศาสตร์ของเขา แต่อีกฝ่ายอ่านเกมทัน เอี้ยวตัวหลบอย่างว่องไวแล้วหันขวับกลับมาเล่นงานทันที

“ฤทธิ์มากนักใช่ไหมยัยตัวแสบ!”

ร่างสูงสง่าย่อตัวลง ตวัดท่อนแขนช้อนเอาร่างบางลอยหวือขึ้นไปแนบอกอย่างรวดเร็ว

“ว้าย! คุณชายจะทำอะไร ปล่อยดิฉันลงนะ ดอกแก้วพยายามดิ้นขลุกขลัก แกว่งแขนขาไปมา พลางนึกหวาดหวั่นกับสีหน้าและแววตาคู่นั้นอย่างบอกไม่ถูก

“เดี๋ยวเธอได้ลงแน่ ไม่ต้องกลัว” พลวัชรเหยียดริมฝีปากยิ้มเ ... ้ยม แล้วจึงนำพาร่างบางที่ตัวเองอุ้มอยู่ เดินอาดๆ ตรงไปยังริมครองน้ำซึ่งอยู่เบื้องหน้า

“คุณชายจะทำอะไรหญิงสาวเบิกตาโพลงขึ้นอย่างตกใจ

ตูมมม!!

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างของดอกแก้วถูกพลวัชรโยนลงไปในครองน้ำเต็มแรงจนน้ำแตกกระเซ็นกระเด็นขึ้นมากระทบเสื้อผ้าของเขาเป็นรอยด่างไปทั่ว

“หึหึหึ...”

ชายหนุ่มหัวเราะสั้นห้วนในลำคออย่างถูกใจ เมื่อเห็นท่าทางเหมือนลูกแมวน้อยตกน้ำของหญิงสาว ก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังม้า สอดเท้าเข้าโกลน พลางปรายตามองเธอเพียงเสี้ยวของใบหน้าคมเข้ม

“จำเอาไว้นะ อย่ามาอวดดีกับฉันอีกยัยคนขี้ขโมย”

แล้วกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว กระตุกบังเ ... ยนควบให้ม้าหนุ่มตัวนั้นวิ่งเหยาะๆ ออกไปอย่างอารมณ์ดี ดอกแก้วกำหมัดแน่น สาดสายตาดั่งไฟร้อนๆ ตวัดจิกมองตามแผ่นหลังกว้างกำยำของเขาอย่างโกรธแค้น ก่อนจะตะเกียกตะกายว่ายน้ำเข้าหาฝั่ง...

จากนั้นร่างแน่งน้อยซึ่งเปียกชุ่มไปด้วยน้ำก็หิ้วตะกร้าที่ใส่ผักบุ้ง สาวเท้าฉับๆ อย่างสะบัดสะบิ้งไปตามถนนริมคลองด้วยความฉุนเฉียว เพราะยังคงมีอารมณ์ค้างเติ่งหลังการปะทะกับหม่อมราชวงศ์หนุ่มอยู่

ภาพอันน่าเจ็บใจของเหตุการณ์ที่เธอโดนเขาจับโยนลงคลองน้ำเมื่อสักครู่ยังฉายชัดอยู่ในหัวตลอดเวลา

“จำไว้เลยนะอีตาคุณชายบ้า เจอกันครั้งหน้าแม่จะโบ้ยคืนหนักๆ ให้สาสมเลย” หญิงสาวบ่นกระปอดกระแปดอย่างเสียท่า พลางใช้มือเล็กเสยผมเปียกๆ ให้เรียบลู่ไปด้านหลัง ขณะเดินลัดเลาะไปเรื่อยๆ จนมาถึงกระท่อมน้อยหลังกะทัดรัดอันเป็นที่พำนักของตน

 

 

 



       นิ ย า ย . ค อ ม
อยากจะอ่านนิยายออนไลน์ดีดี สักเรื่อง คิดถึงเราสิคะ www.niyay.com


นิยายถัดไปจากนี้ 5 ตอน


ตอนที่ 3 บทที่ 1 ขิงก็ราข่าก็แรง (100%)
โดย ฟ้าดุษฎี
[update 2013-03-18 01:18:51]

ตอนที่ 4 บทที่ 2 ลิ้นกับฟัน (40%)
โดย ฟ้าดุษฎี
[update 2013-03-18 01:46:26]

ตอนที่ 5 บทที่ 2 ลิ้นกับฟัน (100%)
โดย ฟ้าดุษฎี
[update 2013-03-18 02:00:01]

ตอนที่ 6 บทที่ 3 วังในฝัน (25%)
โดย ฟ้าดุษฎี
[update 2013-03-18 02:13:19]

ผลงานอื่นๆในหมวดนี้


  second chance เช็คหัวใจกี่ครั้งก็ยังเป็นนาย (NC 18+)
โดย pinkoiw
[update 2014-04-20 01:22:46]

  ขายนิยายธนาธร วีนัส มือ1 ราคาพิเศษ อัญญาณี BAIBOAU พิขชากร Pream ณัฏฐวิตรา 300ส่งฟรี
โดย pnatt
[update 2014-04-19 23:41:15]

  กลรักลวงสวาท
โดย นันทกร
[update 2014-04-19 18:24:10]

  ซาตานร้ายเจ้าชายแห่งรัติกาล (โรมานซ์แฟนตาซี NC25+++)
โดย เมธามีน
[update 2014-04-20 01:38:31]

  กลรัก...กุหลาบร้าย(กลรักแรงปรารถนา)
โดย daylylight
[update 2014-04-19 22:50:32]




แสดงความคิดเห็นกันหน่อยจ้า

name
โปรดอ่านกฏกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น

- โปรดงดเว้นการใช้คำหยาบ ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบัน อันเป็นที่เคารพ

- ทุกความเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเวบไซท์ และ ไม่สามารถ นำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้

- ทีมงาน niyay.com ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า





 id# 2604887

คุณชายทำไมใจร้ายกับหนูแก้วจัง 

100 point

Level 1 | Class | Point 105

โดย: pinkdimond   email:   [ วันที่: 17 มี.ค. 2556 03:34:12 ]   IP: 223.205.135.XX X ลบข้อความ

 id# 2604755

เป็นถึงคุณชาย   ผักบุ้งแค่นี้ต้องขี้เหนียวด้วยอะ

1000 point
100 point 100 point 100 point 100 point 100 point 100 point

Level 16 | Class ขาประจำ | Point 1679

โดย: Lake   email:   [ วันที่: 16 มี.ค. 2556 22:14:50 ]   IP: 110.49.242.XX X ลบข้อความ
 id# 2603178

คุณชายบ้า ทำกับหนูแก้วแบบนี้ได้ไง!


Level 0 | Class ขาประจำ | Point 55

โดย: หนูขิง   email:   [ วันที่: 14 มี.ค. 2556 02:59:46 ]   IP: 49.48.129.XX X ลบข้อความ
 id# 2600577

ชอบมากเลยค่ะ เนื้อเรื่องน่าติดตาม ภาษาก็สละสลวย แนวแบบนี้นานๆทีจะได้อ่าน 

10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point
100 point 100 point 100 point 100 point 100 point 100 point 100 point

Level 787 | Class เทพเจ้าแห่งนิยาย | Point 78789

โดย: เทียนธีรา   email:   [ วันที่: 07 มี.ค. 2556 02:00:26 ]   IP: 49.48.114.XX X ลบข้อความ
 id# 2599964

โอ้.....  คุณชายสุภาพผ้าหลุด ไม่ไหวแกล้งรุนแรงจัง  โอกาสหน้าให้หนูแก้วเอาคืนบ้างนะ

1000 point 1000 point
100 point 100 point

Level 22 | Class ขาประจำ | Point 2282

โดย: natcha_9564   email:   [ วันที่: 05 มี.ค. 2556 18:15:49 ]   IP: 125.24.186.XX X ลบข้อความ



ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เวบเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวบไซด์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ
ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM
ติดต่อลงโฆษณา
ศูนย์ข้อมูลเว็บไซต์
เกี่ยวกับ NIYAY.COM

แผนผังเว็บไซต์
Help&FAQ
นโยบายการใช้งานเว็บไซต์
ติดต่อทีมงาน
แจ้งปัญหาการใช้งาน
แนะนำเรา
ร่วมงานกับเรา