phom0305 (Class มือสมัครเล่น)
( Point : 769 | เพื่อน : 51 คน | Level : 7 )
นิยายเรื่อง : กรรมสิทธิ์หัวใจ

บทนำ


 

                เรียนคุณอังกาบที่เคารพรัก...


 

                        ตอนที่คุณได้รับจดหมายฉบับนี้ ตัวอิฉันอาจมิได้มีลมหายใจอยู่บนโลกเสียแล้ว เพราะความแก่เฒ่าและโรคภัยที่รุมเร้าเสียจนอิฉันรู้ตัว อิฉันจึงได้เขียนจดหมายฉบับนี้ก่อนที่เรี่ยวแรงและลมหายใจอิฉันจะหมดไป อิฉันไม่ได้กลัวความตายแม้สักน้อย แต่ห่วงสุดท้ายที่ยังมีและมิเห็นใครที่จะช่วยได้นอกจากคุณอังกาบ...นายผู้เมตตาอิฉันเสมอมาเพียงเท่านั้น ในวาระสุดท้ายของชีวิตอิฉัน อิฉันขอความกรุณา ฝากฝังแก้วตาดวงใจของอิฉันกลับไปไว้ใต้ร่มใบบุญของคุณอังกาบอีกสักครั้ง เพราะเจ้าจิ๊บมันยังเล็กนัก ขาดอิฉันไปก็คงไม่มีใครอุ้มชูดูแลมันอีกแล้ว คุณอังกาบคะ ได้โปรด...ได้โปรดกรุณาเอ็นดูเมตตาชุบเลี้ยงมันด้วยเถอะค่ะ โปรดเมตตามันเช่นที่คุณอังกาบเคยเมตตาอิฉัน อิฉันขอมอบแก้วตาดวงใจดวงนี้ของอิฉันให้ แล้วต่อไปในภายภาคหน้าคุณอังกาบจะใช้สอยหรือบัญชาเจ้าจิ๊บอย่างไรก็สุดแล้วแต่ใจและความกรุณา เพราะว่าอิฉันนั้นขอยกให้ เจ้าจิ๊บจะถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคุณ นับแต่วันที่อิฉันสิ้นลม


 

                                                                        สายใจ


 

                “จดหมายฉบับนี้ มาถึงที่นี่ตั้งแต่วันอังคารที่แล้วแล้วละค่ะ” นางบัวศรีเอ่ยดังขึ้นด้วยกระแสเสียงเนิบนาบทันทีที่จับสังเกตได้ว่าชายหนุ่มร่างสูงในชุดสีดำที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วๆ แต่เพราะนัยน์ตาสีดำคมกริบคู่นั้นที่ยังคงจ้องกระดาษเขียนจดหมายในมืออย่างเขม็งทำให้นางบัวศรีตัดสินใจอรรถาธิบายต่อ


 

                “แต่ที่ป้าไม่ได้บอกเพราะไม่สบโอกาสสักที เห็นว่าคุณพีกำลังวุ่นๆกับงานคุณอังน่ะค่ะ”


 

ทว่าจนแล้วจนรอด เจ้าของร่างที่ถูกเรียก ‘คุณพี’ ก็มิได้ส่งสำเนียงหรือปฏิกิริยาที่พอจะแสดงให้รู้ได้เลยว่าเขารับรู้หรือได้ยินคำที่นางกล่าวหรือไม่ ร้ายกว่านั้นคืออาการนิ่งเงียบและคิ้วเข้มที่ย่นเข้าหากันน้อยๆส่งผลให้นางบัวศรีต้องชั่งใจ ประสานมือไว้ตรงหน้าตักอย่างสงบเสงียมและติดจะเกรงๆ เพราะแม้ชายหนุ่มที่มีชื่อว่า ‘พีรพัฒน์ วิศิษฏการ’ ผู้นี้จะมีศักดิ์เป็นญาติใกล้ชิดที่เหลือคนเดียวของ ‘คุณอังกาบ สุริยะธาดา’ ผู้เป็นเจ้านายของนาง แต่หลายสิบปีที่ผ่านมานางบัวศรีก็ไม่เคยจะได้รับใช้เขาเลยแม้แต่น้อย


 

                “สายใจ?” เสียงทุ้มๆทวนคำออกมา จับได้ชัดเจนว่าความสงสัยเต้นอยู่เป็นระริ้ว “ใคร?”


 

แล้วคำถามสั้นๆก็ทำให้นางบัวศรีขยับกายน้อยๆเพราะความอึดอัดอย่างไม่รู้ตัว


 

                “แม่สายใจ แกเป็นต้นห้องคนเก่าของคุณอังเธอน่ะค่ะ” นางบัวศรีอธิบาย แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะยังไม่ได้เข้าใจอะไรเท่าไหร่ เขาจึงทวนคำ


 

                “ต้นห้องคนเก่า?”


 

                “ค่ะ” แม่บ้านวัยหกสิบห้าตอบรับ “แกเป็นคนสนิทคู่ใจที่คุณอังเธอรักและไว้วางใจมากน่ะค่ะ แต่ว่าแม่สายใจแกก็ขอลาออกไปตั้งนานเป็นสิบๆปีแล้วล่ะนะคะ”


 

                “แล้วยังไง” ชายหนุ่มซักต่อ แต่หนนี้นางบัวศรีไม่เข้าใจ แม่บ้านผู้สูงวัยแสดงสีหน้างงงวย คนถามจึงเอ่ยถามตรงๆ


 

                “ป้าบัวศรีอ่านจดหมายฉบับนี้แล้วหรือยัง”


 

                “โอย! มิได้ค่ะ” นางบัวศรีรีบตอบ ความตระหนกเจืออยู่น้อยๆ “จดหมายจ่าหน้าถึงคุณอัง ป้าไม่บังอาจเปิดจดหมายของเจ้านายอ่านหรอกค่ะ ก็ได้แต่เก็บไว้ รอจนสบโอกาสได้ให้คุณพีก็วันนี้เอง”


 

พีรพัฒน์ วิศิษฏการผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนตัดสินใจยื่นจดหมายที่อยู่ในมือให้นางบัวศรี แม่บ้านวัยหกสิบห้าปีได้แต่กะพริบตา


 

                “อ่านเถอะ ผมอนุญาต”


 

แต่ถึงกระนั้นนางบัวศรีก็ยังชั่งใจอยู่อีกเกือบสองนาทีกว่าที่จะยื่นมือไปรับกระดาษบางๆแผ่นนั้นมา แล้วเลื่อนระยะให้เหมาะกับสภาพสายตาที่เข้าสู่วัยชราเสียแล้ว ปรับกันอยู่สักสองสามที นางบัวศรีก็ได้ระยะเหมาะ เมื่อนั้นสายตาจึงค่อยๆกวาดไล่ไปมาตามบรรทัดตัวอักษร จนกระทั่งจบลงที่ตัวสุดท้ายถึงได้เงยขึ้นมา แล้วก็ต้องสบตากับชายหนุ่มผู้ซึ่งก้าวเข้ามาเป็นเจ้านายใหม่ตามลำดับศักดิ์ทายาทโดยยธรรมแห่งการรับมรดกตามกฎหมาย นาทีนี้นางบัวศรีทำได้แค่การแอบกลืนน้ำลายด้วยสีหน้าเลี่ยนๆ เพราะรู้สึกสัญชาตญาณจะเตือนชัดว่า ‘เจ้านายใหม่คนนี้’ ต้องเอ่ยถามอะไรบางอย่างที่นางไม่รู้จะให้ความเห็นกับเขายังไงดีแน่


 

                และ...มันก็ใช่! เมื่อในที่สุด พีรพัฒน์ วิศิษฏการก็ดันตัวเองลุกขึ้นมา ยืนสง่าเต็มความสูงก่อนถามอย่างราบเรียบแต่ฟังดูเฉียบขาดเหลือเกินว่า


 

                “อ่านแล้วป้าคิดยังไง ผมจำเป็นจะต้องรับเลี้ยงเด็กที่ชื่อ ‘จิ๊บ’ อะไรนั่นมั้ย ในเมื่อผมไม่ใช่’ป้าอัง’”


 

.................................


 

นิ ย า ย . ค อ ม อยากจะอ่านนิยายออนไลน์ดีดี สักเรื่อง คิดถึงเราสิคะ www.niyay.com
ให้ Cool นิยายเรื่องนี้   ( คลิกดู )



ให้ Favorite นิยายเรื่องนี้   ( คลิกดู )




เกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้

หมวดนิยาย :   วัยรุ่นวุ่นรัก
ตอนล่าสุด :    4
สถานะ :    ยังไม่จบ
วันที่โพสต์ :   26 ก.ย. 54 14:50:27
Update ล่าสุด :    26 ก.ย. 54 14:56:03
คนเข้าชม :   1920 ครั้ง
Story cool :   15
Favorites :   3

แสดงความคิดเห็นกันหน่อยจ้า

  
หากต้องการแสดงความคิดเห็น กรุณา Login ด้วยค่ะ

โปรดอ่านกฏกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น

- โปรดงดเว้นการใช้คำหยาบ ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบัน อันเป็นที่เคารพ

- ทุกความเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเวบไซท์ และ ไม่สามารถ นำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้

- ทีมงาน niyay.com ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า

phom0305 ความคิดเห็นที่ 6
Writer

งง??

27 ก.ย. 54 18:30:40

เพื่อน 51 | Point 769 | Level 7 | Class มือสมัครเล่น |


phom0305 ความคิดเห็นที่ 5
Writer

งง??

27 ก.ย. 54 18:30:28

เพื่อน 51 | Point 769 | Level 7 | Class มือสมัครเล่น |


mikomikojang ความคิดเห็นที่ 4
โธ่จิ๊บ ชีวิตเธอช่างน่าสงสารจริงๆ
26 ก.ย. 54 15:44:17

เพื่อน 1228 | Point 36899 | Level 368 | Class มืออาชีพ | comment จากตอนที่ 4


mikomikojang ความคิดเห็นที่ 3
เอาแล้ววววว จะได้เจอกันแล้ว
26 ก.ย. 54 15:37:28

เพื่อน 1228 | Point 36899 | Level 368 | Class มืออาชีพ | comment จากตอนที่ 3


mikomikojang ความคิดเห็นที่ 2
อืม ก็น่าเห็นใจอยู่นะ
26 ก.ย. 54 15:32:16

เพื่อน 1228 | Point 36899 | Level 368 | Class มืออาชีพ | comment จากตอนที่ 2