“กรี๊ด…คุณจะทำอะไรฉัน ปล่อยฉันนะ” หญิงสาวกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจกลัวสุดขีด เมื่อเห็นหน้าไอ้โจรที่มันจับตัวเธอมาในระยะประชิด หนวดเคราเฟิ้ม แค่เหลือบไปเห็นหน้าเขาเธอก็แทบช็อค และไหนจะยังนัยน์ตาแข็งกร้าว ที่มองมาที่เธอด้วยความโหดเหี้ยมนั้นอีก

“ฮึ…ยัยหน้าจืด หน้าตาไม่สวยไม่พอ จิตใจยังเลวทรามต่ำช้าได้อีก ช่างน่าสมเพชยิ่งนัก” ชายหนุ่มเหยียดหยามและมองเธออย่างเย้ยหยันปนสมเพช

“ไหนมาดูหน่อยซิว่าหน้าผู้หญิงแพศยา สารเลว มันเป็นยังไง” ดึงกระชากปลายคางมนขึ้นมามองชัดๆ แล้วใช้ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้ใบหน้าซีดเผือดของเธออย่างจาบจ้วง

“โอ๊ย…ปล่อยนะ ฉันเจ็บ” ทำหน้าเบ้ด้วยความแสบที่ผิว สะบัดหน้าหนีจากการคุกคามของนายมหาโจร รู้สึกทั้งหวาดกลัวและขยะแขยงสัมผัสของเขาในคราเดียวกัน

“เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไปกับความเลวระยำที่เธอได้ทำไว้” ยิ่งเธอเบี่ยงหน้าหนีเขายิ่งเพิ่มแรงเน้นหนักลงไปบนแก้มนุ่ม จนมันเห่อขึ้นมาเป็นรอยมือ

“คุณเรื่องพูดอะไรฉันไม่เข้าใจ แล้วจับตัวฉันมาทำไม ฉันไปทำอะไรให้คุณไม่ทราบ” หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้า น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว

“ก็เอาตัวเธอมาชดใช้ความเลว ที่เธอได้ก่อไว้ไงล่ะ” เสียงเหี้ยมจงใจกระซิบข้างใบหู จนเธอขนลุกเกรียวสัมผัสกับกลิ่นลมหายใจที่เหมือนกระหายเลือดของอสูร้าย

“ความเลวอะไร ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่รู้เรื่อง คุณปล่อยฉันไปเถอะนะ นะ ได้โปรด แล้วฉันจะไม่เอาความคุณ” ทั้งที่หวาดกลัวจนแทบช็อค เธอก็ยังพยายามที่จะเอ่ยปฏิเสธข้อกล่าวหาและต่อรอง ริมฝีปากสั่นระริกพร่ำขอร้องอ้อนวอนให้เขาปล่อยตัวเธอไป

“เฮอะ…อย่ามาตอแหล ปฏิเสธอย่างหน้าด้านๆ คิดเหรอว่าฉันไม่รู้ว่าเธอทำความเลวอะไรไว้บ้าง” มือใหญ่บีบที่กระพุ้งแก้มบอบบางทั้งสองข้างอย่างรุนแรง จนเธอทำหน้าเหยเกเพราะความเจ็บ ก่อนจะตะคอกใส่หน้าอย่างโกรธจัดที่หญิงสาวยังกล้าแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

“แล้วคุณจะให้ฉันชดใช้ยังไง” เมื่อเห็นว่าคงไม่มีทางที่เขาจะเชื่อในสิ่งที่เธอพูดแน่ โรฮันนาจึงยอมจำนนในโชคชะตา ที่มันโหดร้ายอย่างไม่มีที่สิ้นสุดของเธอ

รอคำตอบพร้อมมองเขาอย่างหวาดหวั่น ยกมือขึ้นกอดตัวเองโดยอัตโนมัติ จนชายหนุ่มเข้าใจในความหมายทันที เบอนันเดสเหยียดยิ้มที่มุมปาก แล้วมองปราดตั้งแต่หัวจรดเท้าของเชลยสาวตรงหน้าด้วยสาตาดูแคลน

“หึ…ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะเอาเธอมาทำเมียหรอก แค่เห็นหน้าเธอฉันก็เอาไม่ลงแล้ว สะอิดสะเอียน แต่ฉันจะเอาเธอมาเป็นทาสรับใช้รองมือรองตีนฉัน จนกว่าฉันจะพอใจต่างหากล่ะ” เขาช่างโหดร้ายยิ่งนัก จับเธอมาทารุณยังไม่พอ ยังคิดจะทำร้ายจิตใจเธออย่างเลือดเย็นอีก

“เธอให้อภัยฉันซักครั้ง ได้ไหมทูนหัวได้โปรด” เขาคุกเข่าอ้อนวอนเธอทั้งน้ำตา

“คุณอย่าขออะไรจากฉันเลย คนต่ำเตี้ยเรี่ยดินอย่างฉัน ไม่มีอะไรจะให้คนสูงส่งอย่างคุณหรอก สิ่งที่ฉันจะพูดกับคุณเป็นสิ่งสุดท้ายคือกรุณาปล่อยฉันไป แล้วฉันจะไม่มาให้คุณเห็นหน้าฉันอีกตลอดชีวิต” เธอพูดอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา พร้อมร้องไห้ออกมาอย่างสะอึกสะอื้น.....

เขา…ชายผู้โหดเหี้ยม ทารุณ เฉพาะกับเธอเพียงผู้เดียว เขาหอบความแค้นทั้งหมดที่มีในหัวใจ มาลงที่เธอ ลงโทษทำร้าย พิพากษา เธอซึ่งเป็นเชลยของเขาอย่างเลือดเย็น โดยไม่ได้สืบสวนอย่างถ่องแท้ว่าข้อเท็จจริงเป็นเช่นไร แต่เมื่อวันที่เขาได้รู้ความจริงทุกอย่างมันกลับสายไปเสียแล้ว เธอจากเขาไปพร้อมกับสายใยรักที่ก่อกำเนิดขึ้นในตัวเธอ ไปทั้งที่เขายังไม่ได้เอ่ยคำขอโทษและเอ่ยคำว่ารักให้เธอได้รับรู้

เธอ…หญิงสาวผู้อาภัพในโชคชะตา แฝดผู้น้อง ลูกสาวมหาเศรษฐีชาวปักษ์ใต้ ที่พ่อไม่เคยต้องการตั้งแต่ลืมตามาดูโลก เพียงเพราะเธอเป็นดั่งสาเหตุให้มารดาจากไปในวันคลอด จึงไม่มีใครเหลียวเเลและต้องการในตัวเธอ ทุกคนไม่เคยใส่ใจว่าเธอจะยังมีตัวตนอยู่หรือไม่ เธอจึงอยู่อย่างไม่มีความหมาย ภายใต้เงาของพี่สาวฝาแฝดคนสวย ที่แสนดีต่อหน้าคนอื่น แต่ลับหลังกลับกลั่นแกล้งเธอสารพัด เธอต้องอาศัยอยู่เรือนหลังเล็กร่วมกับแม่นมเพียงสองคน หารายได้โดยการทำขนมไทยฝากขายตามร้านค้า เพื่อส่งเสียตัวเองเรียนจนเรียนจบปริญญาตรี ทางด้านคหกรรม

                            *มุมหวานๆ ของคนอยากอ้อนเมีย*

“เมียจ๋า ผัวขอหอมแก้มนวลๆ ซักทีได้ไหมจ๊ะ ไม่ไหวแล้วคิดถึงใจจะขาด วันนี้ยังไม่ได้ชื่นใจซักครั้งเลย”

“ไม่! ไปโกนหนวดมาก่อนไป ไอ้โจรโหดหื่น ถ้าไม่รีบไปจัดการ คืนนี้ก็นอนนอกห้อง”