NiYay.com   นิยาย เรื่องสั้น กลอน เกมส์ เว็บบอร์ด glitter clip blog วาไรตี้ สมัครสมาชิก เปิดร้านค้า ขายหนังสือ
eXTReMe Tracker
 
นิยายจากทุกหมวด: 
ค้นหาจาก ชื่อเรื่อง ชื่อผู้แต่ง


เรื่องย่อ / แนะนำนิยาย  


นิยายเรื่อง : ตำนานรักของจอมเวท(หื่น)

Google+



คำโปรย.....


ตำนานรักของจอมเวท(หื่น)

บทนำ

ในตำนานได้กล่าวไว้ว่า เมื่อจอมเวทผู้เก่งกล้า ได้ปรากฏตัวขึ้น เมืองไหนได้ตัวท่านนั้นไปจะปลอดภัยจากภัยสงคราม พลังของจอมเวทนั้นจะช่วยปกป้องรักษา แต่ต้องแลกกับการผิดจารีตบางข้อ ชื่ออีกอย่างหนึ่งของจอมเวทที่มีพลังเก่งกาจนั้น คือ ปีศาจตัณหา จากผู้ที่เคยพบเจอจอมเวทคนนั้นได้กล่าวไว้ว่า

‘เมื่อท่านช่วยปกป้องเมือง ท่านใช้พลังงานมากมาย แต่ท่านจะไม่อยากอาหารแต่อย่างใด แต่ท่านจะดื่มด่ำในตัณหาแทน ราวกับว่า การดื่มด่ำในตัณหาราคะนั้น เป็นอาหารหลัก’

แต่ จอมเวทนั้นแต่ละยุค จะมีแค่เพียงคนเดียว จึงทำให้หาตัวท่านยากและมีการคาดเดาว่า ทุกๆสองร้อยปี จอมเวทจะลงมาเกิดอีกครั้ง

แต่จริงๆแล้ว จอมเวทนั้นจะเกิดแต่ในตระ ... ลหนึ่ง ซึ่งมีการปกปิดเป็นความลับ ตระ ... ลนั้นคือ ตระ ... ลริค เพราะเป็นตระ ... ลที่มีชื่อสั้นมาก เวลาบอกชื่อใคร จะไม่นิยมบอกชื่อตระ ... ลสักเท่าไหร่ ทำให้ตระ ... ลนี้ไม่เป็นที่รู้จักเท่าไหร่นัก

และวันนี้เป็นวันที่ครบรอบสองร้อยปี ที่จอมเวทคนก่อนเกิดพอดี มันเป็นความบังเอิญมาก เพราะวันนี้มีสาวท้องแก่ใกล้คลอดอยู่พอดี มันเป็นสิ่งที่ตัดสินไว้แล้วว่า เด็กในครรภ์นั้น จะต้องเป็นจอมเวท แต่ด้วยว่า ตระ ... ลริคเอง ต้องปิดผลึกพลังเวทอันแข็งแกร่งไว้ก่อน รอจนกว่า จะถึงเวลาอันสมควร

“อุแว้ ๆ “ เด็กน้อยตัวเล็กอยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ก่อนจะถูกญาติผู้ใหญ่นำตัวไปอีกห้องเพื่อผลึก

“แล้วตกลงจะใช้ชื่ออะไร” คนทำคลอดหันไปถามมารดาของเด็ก

“เนออง”

 

 

 

 

 

 

ตำนานรักของจอมเวท(หื่น)

เวลาได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากวันที่เนอองลืมตาดูโลก จนกระทั่งวันนี้ก็ผ่านไป 17ปีแล้ว เนอองโตขึ้นมาเป็นเด็กผู้ชายที่สดใสร่าเริง เหมือนเด็กทั่วไป ผมสีดำสนิทยาวบะบ่าทำให้ดูหวานราวกับผู้หญิงบ้างในบางที แต่นัตย์ตาสีน้ำตาลเข้มนั้น คมราวกับหมาป่า

“เนออง!!! เจ้าอีกแล้วนะ” ชายวัยกลางคนยกมือขึ้นโวยวาย ส่วนเนอองน่ะเหรอ วิ่งยิ้มแป้นในอ้อมกอดเต็มไปด้วยส้มลูกใหญ่ๆ ผู้เป็นแม่ส่ายหัวให้กับพฤติกรรม ก่อนจะเดินไปดักหน้า เนอองต้องหยุดทันที

“เนออง ลูกจะซนไปถึงไหน อายุ17แล้วนะ ยังจะทำตัวเหมือนเด็กๆอยู่ได้” ผู้เป็นแม่อบรมสั่งสอน ก่อนจะเอือมไปดึงหูลูกชายตนสักที

“โอ้ย!!” เนอองจับหูตัวเองปอยๆ

“แม่อะ 17นี้ ยังวัยกำลังซนอยู่เลยยยย -3-“ เนอองแย้ง

“วัยกำลังซนอะไรละ เดี๋ยวจะถึงเวลานั้นอยู่แล้วแท้ๆ ยังไม่เตรียมตงเตรียมตัวอีก” ผู้เป็นแม่กอดอก ทำหน้างอนๆ

“- - ทำไมต้องเป็นผมด้วยนี่” เนอองบ่นอุบอิบ พร้อมกับทึ้งหัวตัวเองอย่างไม่เข้าใจ แม่ได้ยินก็ตบอักไปที่กลางหลังลูกตนทีนึง

“ก็เค้ากำหนดมาแล้ว มันเปลี่ยนแปลงไม่ได้ เอาละ เจ้ากินข้าวที่แม่ทำเป็นครั้งสุดท้ายให้เจ้าเถิด ก่อนที่เจ้าจะไม่ได้กินอีก” แม่ยื่นตระกร้าไม้ให้ ในนั้นเต็มไปด้วยอาหาร เนอองรับอย่างจนใจ เพราะมันคือความจริง คืนนี้เขาต้องไปเข้าพิธีปลดผลึกแล้ว เขาจะต้องออกจากตระ ... ล เค้าต้องจากแม่ แล้วตามหาเมืองที่เขาจะปกป้อง...

“ครับแม่” เนอองหยิบถ้วยอาหารแต่ละถ้วยมาวางเรียงราย พร้อมกับลงมือรับประทาน ในขณะที่เนอองกำลังทานอาหารอยู่นั้น เขาก็รู้สึกถึงรสชาติบางอย่างในอาหาร มันผิดปกติ... เขาหันไปมองแม่ ซึ่งตอนนี้ดวงตาของแม่มีน้ำตาใสๆเอ่อล้นอาบแก้ม ก่อนที่สติเขาจะดับวูบลง

‘แม่ ทำไมถึงทำแบบนี้ ทำไมถึงใส่ยาพิษในอาหารให้ผมกิน... ผมเป็นลูกแม่นะ’ เนออง ... ่ก้องในใจ ก่อนที่จะจมอยู่ในความมืดมิด เวลาผ่านไปพักใหญ่ๆ เนอองก็รู้สึกตัวขึ้น

‘หือ ที่นี่คือที่ไหน’ ภาพแรกที่เขาเห็นนั้นคือ ป่าที่เขาไม่รู้จัก เขาพยายามสอดส่องสายตาไปทั่ว หวังจะพบคนในตระ ... ล แต่แล้วก็ไม่มีใครเลยสักคน เขายันตัวขึ้น และนั้นทำให้เขารู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่แปลกไป เส้นสีเทาบางอย่างที่พาดไปมาตามตัว แล้วพอเขาได้สัมผัส ก็รู้ตัวทันทีว่า ผมของเขานั้นได้เปลี่ยนไป จากผมที่สีดำสนิทนั้นได้เปลี่ยนเป็นสีเทาเงางาม

“หรือว่า...” เขาเดินไปที่แอ่งน้ำ ก่อนจะลองใช้เวทมนตร์  น้ำในแอ่งนั้นกลายเป็นน้ำแข็งขึ้นมาฉับพลัน และปรากฏเงาคนที่เขาไม่คุ้นเคย... ไม่สิ นี่มันตัวเขาเอง นัตย์ตาเขากลายเป็นสีม่วงเข้ม แถมรูปร่างจากเด็กผู้ชายปกติ ก็กลายเป็นหุ่นชายหนุ่มไปเสียแล้ว ดูๆแล้วเหมือนส่วนสูงเขาก็เพิ่มขึ้นด้วย

“นี่คือร่างกายเราตอนปลดผลึก -  - หล่อจนไม่คาดคิดว่าเป็นเรา” เนอองชมตัวเองทันที ก่อนจะสัมผัสของบางอย่างในกระเป๋าเสื้อโค๊ชของตนได้นั้นคือ จดหมายที่ทิ้งท้ายไว้

...เนออง ลูกได้ถูกปลดผลึกพลัแล้ว ลูกคงคิดว่า แม่คงทำร้ายลูกสินะ แต่นั้นคือ พิธีการปลดผลึกอย่างหนึ่ง เพราะการที่จะปลดผลึกพลังเวทที่มีมหาศาลในวัยเด็กของลูก มันอันตราย ต้องทำให้ลูกตายก่อนครั้งหนึ่ง พลังมันจะถูกปลดออกมาอย่างปลอดภัย พอลูกฟื้นขึ้นมา รูปร่างของลูกจะเปลี่ยนไป แต่หวังว่าลูกจะชอบรูปร่างใหม่นั้นนะ(หัวเราะ) แม่จะเตือนว่า พลังเวทอันมหาศาลนั้น ลูกต้องควบคุมมันให้ดี ไม่งั้นอาจก่อให้เกิดภัยอันตรายร้ายแรง แล้วถ้าเหมือนใช้พลังเวทไปได้ส่วนหนึ่งเจ้าจะรู้สึกหิว แต่จะไม่สามารถกินอาหารได้อย่างปกติ เจ้าจะอยากกินพลังเวทจากผู้คนมากกว่า ส่วนวิธีการนั้น... เมื่อถึงเวลานั้นเดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เอง ว่าควรทำอย่างไร ตอนนี้ขอให้เจ้าเดินทางไปหาเมืองที่เจ้าคิดจะปกป้อง อย่าเปิดเผยฐานะให้ใครเห็นง่ายๆ ถ้ายังไม่เจอเมืองนั้น สุดท้ายนี้ เจ้าจงทิ้งชื่อและความทรงจำเกี่ยวกับตระ ... ลไปซะ เจ้าคือ เนออง จอมเวทตัณหา

                                                                                                                                                                                แม่รักลูกนะ

                                                                                                                                                ปล.อ่านจบแล้ว เผากระดาษทิ้งด้วย

เนอองเผากระดาษตามที่อ่าน ก่อนจะมุ่งหน้าออกจากป่า เขาใช้เวลาอยู่หลายวันกว่าจะคุ้นทางและออกจากป่าได้ ที่แรกที่เขาพบเจอคือ หมู่บ้านเล็กๆ มีบ้านคนอยู่พอสมควร เขามุ่งหน้าไปที่ร้านเหล้าประจำหมู่บ้านทันที ระหว่างทางสาวๆก็แอบเหลียวมองอยู่หลายคน

..ผู้ชายคนนั้นหล่อจัง..

...นั้นสิๆ สีผมกับสีตาก็แปลก...

...ใช่ๆ ไหนจะหุ่นจะดีอีก...

เสียงซุบซิบดังตลอดทางไปร้านเหล้า เนอองยืดในใจ เพราะตอนไม่ปลดผลึก ผู้หญิงในตระ ... ลแทบไม่สนใจเขาเลย แม้แต่ชายตามอง T^T พอเปิดประตูเข้าไปภายในร้าน จากร้านที่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุย ก็เงียบลงทันที ทุกสายตาจ้องไปที่ผู้เข้ามาใหม่ เนอองไม่ได้สนใจ จึงเดินไปที่เจ้าของร้านเหล้าทันที เขานั่งลงบนเก้าอี้ที่ใกล้กับเจ้าของร้านเหล้า

“.... อ๊ะ รับอะไรครับท่าน” เจ้าของร้านตื่นจากภวังค์ ก่อนจะต้อนรับอย่างนอบน้อม

“อืม... ขออะไรเบาๆแล้วกัน” เจ้าของร้านพยักหน้า ก่อนจะส่งของกินเล่นกับน้ำเปล่าให้ อีกฝ่าย เนอองยกดื่มแค่อึกสองอึก

“ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?” เนอองละจากแก้ว

“ได้ครับ ต้องการจะถามอะไรเหรอครับ” เจ้าของร้านเหล้าตอบตามความเคยชิน

“เมืองที่ใกล้ที่สุดนี้ ไปทางไหน” เจ้าของร้านพยักหน้าก่อนจะก้มลงไปหาของบางอย่าง ในขณะนั้นก็มีสาวในร้าน เข้ามาทักเนออง

“ขอโทษนะคะ ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ? “ หญิงสาวขออนุญาต แล้วก็นั่งลงข้างๆทันที

“คุณนั่งแล้ว ไม่ต้องบอกผมก็ได้นะครับ^ ^” เนอองฉีกยิ้มฟันขาว ทำเอาสาวเจ้าหน้าแดง

“เอ่อ...คุณชื่ออะไรเหรอค่ะ ฉันชื่อ ซินเรีย” หญิงสาวแนะนำตัว

“เนออง ครับ”

“อ๊ะ เจอแล้วครับ นี่คือ แผนที่จากที่นี่ไปถึงเมืองที่อยู่ใกล้เคียง” เจ้าของร้านเหล้ายื่นแผนที่ให้  เนอองรับก่อนจะผึ่งดู

‘อืม.... ใช้ได้แหะ อยู่อีกไม่ไกลจากนี้ด้วย’

“ขอบคุณครับ นี่เป็นการตอบแทน” เนอองจ่ายเงินเกินราคาไปมาก ทำเอาเจ้าของร้านตะลึงเล็กน้อย ก่อนจะรีบเก็บ

“ไม่เป็นไรครับ” เนออง ก็ลุกออกจากที่นั่งทันที แต่ทว่า มีมือหนึ่งรั้งไว้

“เดี๋ยวก่อนสิคะ คุณเนออง ไม่ดื่มกันต่ออีกสักนิดเหรอค่ะ” หญิงสาวออดอ้อน

“เอ่อ...ผมอิ่มแล้วน่ะครับ อีกอย่างผมกำลังรีบด้วย ขอโทษด้วยนะครับ” เนอองดึงมือของสาวออกนั้นอย่างอ่อนโยน แต่ทว่าเธอกลับรั้งเขายิ่งกว่าเดิม

“อีกนิดนะคะๆ” สาวเจ้าคล้องแขน ซบไหล่อ้อนเต็มที่ ทำให้เนอองต้องเปลี่ยนคำพูด

“บอกว่า กำลังรีบ อย่ายุ่งได้ไหม” สายตาคมตวัดไปมองสาวเจ้าก่อนจะสะบัดมือหล่อนทิ้งอย่างไม่ไยดี ทำเอาสาวเจ้าถึงมันนิ่ง... พอเนอองออกไปจากร้าน ก็ได้ยินเสียงกรี๊ดของหล่อนดังตามมาทันที

‘สงสัยปรับนิสัยให้เป็นงั้นดีหว่า ขืนแบบนี้มีแต่จะมารั้งกัน’ เนออง มุ่งหน้าไปที่เมืองที่อยู่ใกล้ที่สุดในแผนที่ทันที ถึงเขาเป็นจอมเวท แต่ไม่ใช้เวทย์ที่เหาะเหินเดินอากาศ เพราะอาจทำให้เขาหมดแรงเอากลางคันได้ จึงต้องพึ่งพลังกาย มีพักมั้ง และสุดท้ายก็ค้างแรมในป่า เขาจมสู่ห้วงนิทราด้วยความอ่อเพลีย

...

..

.

จิ๊บๆ จิ๊บๆ เสียงนกร้องยามเช้า เป็นสัญญาณว่า เขาต้องตื่นแล้ว ทำให้เนอองนั้นลุกขึ้นตามปกติ และไปที่บ่อน้ำ หวังชำระร่างกายให้สะอาด เนอองถอดเสื้อผ้าออก พร้อมกับย่างก้าวลงในบ่อน้ำนั้นช้าๆ

“น้ำเย็นเจี๊ยบเลย ><~” เนอองบ่นอุบ แต่ก็อาบต่อ เขาว่ายน้ำมั้ง ดำน้ำมั้ง จนถึงเวลาที่จะเดินทางต่อ เนอองกำลังว่ายที่ตื้นของบ่อน้ำ แต่รู้สึกถึงการมีอยู่ของใครบางคนใกล้ๆนี้

“สายฟ้า จงไปซะ...” เนอองเอ่ยเบาๆ พร้อมกับยกมือขึ้นไปที่ทิศทางที่เขารู้สึก สายฟ้าฟาดขนาดปานกลาง ก็วิ่งลงมาทันที ต้นไม้ถูกฝ่าเป็นสองซีก

“เห้ย!” เสียงปริศนาดังขึ้น ก่อนจะวิ่งออกไปไกล จนเนอองสัมผัสของคนนั้นไม่ได้ จึงขึ้นจากบ่อ มาแต่งตัวและมุ่งหน้าต่อทันที โดยไม่สนที่จะตามคนที่แอบดู

‘ลืมควบคุมพลังเวทเลยเรา  = = เมื่อกี้เผลอปล่อยเวทแบบรุนแรงไปซะได้ คนนั้นคงไม่เป็นไรนะ’ เนอองคิดในใจ และไม่รู้ตัวเลยว่า ตัวเองเดินพ้นจากเขตป่ามาแล้ว  เขาเหลือบเห็นฝูงชนและกำแพงเมืองในอีกไม่ไกล เขาจึงไม่รีรอ เดินเข้าไป สังเกตทันที

บ้านเมืองที่นี่ ดูเหมือนเพิ่งสร้างเสร็จ เพราะมีบ้านบางหลังยังไม่สมบูรณ์ดี เขาเดินไปสักพัก ก็หาที่พักได้ และเขารู้สึกแปลกๆ

‘ทำไมคอแห้งๆ ไหนจะร่างกายจะรู้สึกแปลกๆอีก...’ เนอองหันไปดื่มน้ำดู แต่เหมือนกับน้ำที่ดื่มไปนั้น ไม่ช่วยอะไรเลย ยิ่งสัมผัสถูกตัวผู้คน มันก็ยิ่งรู้สึกกระหาย ก่อนที่เขาจะฉุดคิดได้

‘หรือว่า... นี่คืออาการหิวของจอมเวท’ เนอองคิดหนักอย่างรุนแรง เขายังไม่เข้าใจด้วย ว่ากาเอาพลังเวทจากผู้อื่น ทำอย่างไง เนอองกังวล... จนในถึงที่สุด สติเขาก็ดับวูบไป ท่ามกลางผู้คนมากมาย และใครๆก็หมายจะช่วย แต่สุดท้าย...

“ทุกคนถอย คนๆนี้ เป็นเพื่อนกับเรา” เสียงนี้ทำให้ทุกคนต้องถอย เพราะคนนี้คือ ราชครูในวัง เขาสั่งทหารช่วยหามเนอองไปที่โรงแรมแห่งหนึ่ง

“ท่านมาโคะ กระผมได้ให้ท่านนั้นนอนบนเตียงแล้วขอรับ” มาโคะคือชื่อของราชครูคนนั้น ผมรองทรงต่ำสีน้ำตาลอ่อน นัตย์ตาสีน้ำเงินเข้มประกายราวกับพลอย พยักหน้า

“ช่วยสั่งอาหารและเครื่องดื่มให้ด้วยนะ ออกไปได้” ทหารโค้งก่อนเดินออกไป มาโคะเพ่งพิจารณาคนที่นอนอยู่บนเตียง สายตาของเขาจับจ้องไปที่เนอองที่สลบอยู่ ก่อนจะขยับตัวไปมองใกล้ๆ

“ใช่ คนที่บ่อน้ำนั้นจริงๆด้วย” มาโคะเอ่ยอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอื้อมไปสัมผัสที่หน้าผากเพื่อวัดไข้ แต่ต้องดึงมือกลับ เพราะเสียงเคาะประตูดังขึ้นเสียก่อน

“เข้ามาได้” ทหารถือถาดอาหารและเครื่องดื่มเข้ามาวางไว้ข้างเตียง ก่อนที่มาโคะจะกวักมือให้ออกไป

‘อืม คอแห้ง...อยากเหลือเกิน...’ เนอองกระสับกระส่าย เหงื่อออกมาไม่หยุด

“อืม..” เนอองครวญครางออกมาเบาๆ มาโคะที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้ยิน จึงกุลีกุจอเข้าไปดูอาการอีกฝ่าย และรีบเอาน้ำให้อีกฝ่ายดื่ม ทันทีมือบางของมาโคะสัมผัสโดนร่างกาย เนอองก็ลืมตาพรึ่บ ทำเอามาโคะตกใจเผลอปล่อยแก้วน้ำหกใส่เขา นัตย์ตาของเนอองกลายเป็นสีม่วงเข้มจนเกือบจะเป็นสีดำ ก่อนจะถูกความหิวเข้าครอบงำ

“ตะ ตกใจหมด” มาโคะรีบเก็บแก้ว ก่อนจะยื่นผ้าขนหนูให้เนออง แทนที่เนอองจะหยิบผ้าขนหนู แต่กลับคว้าข้อมือบางของมาโคะ แล้วออกแรงดึง ทำให้มาโคะล้มลงบนตัวของเขา

“หิวเหลือเกิน” เนอองเอ่ย พร้อมกับประคองใบหน้าฝ่ายตรงข้าม แล้วก้มลงสัมผัสกับริมฝีปากนุ่มทันที มาโคะตาโต พยายามดันอีกฝ่ายออก แต่ดูเหมือนเนอองจะไม่ปล่อย จูบไปได้สักพัก เนอองก็ถอนริมฝีปากออก

“จะ ทำอะไ” เนอองรอโอกาสที่อีกฝ่ายเปิดปาก ก็ก้มลงจูบอีกรอบ คราวนี้ดุนลิ้นเอาไปด้วย ลิ้นของทั้งสองเกี่ยวพันกัน มาโคะดันแล้วดันอีก จนอ่อนแรง ยอมให้อีกฝ่ายจูบ การจูบอย่างดูดดื่มของเนอองก็ผ่านไป 5นาที ก็ถอนริมฝีปากอีกครั้ง ใบหน้าของมาโคะแดงก่ำ ลมหายใจสั่นระรัว ปากที่เจ๋อเพราะการจูบนั้นอีก

“ไม่พอ...” เนอองพูดเบาๆ แล้วกระชากเสื้อของอีกฝ่าย จนขาด เผยให้เห็นหน้าอกและหน้าท้องขาวๆ มาโคะพอจะมีแรง จึงรีบออกห่าง เขาผลักเนอองแรงๆ แล้วรีบวิ่งตรงไปที่หน้าประตูทันที

“ข้าขอสั่งเจ้า จงอย่าขยับ!” เนอองท่องคำสาป มาโคะก็ไม่สามารถขยับตัวได้อีกเลย ต้องอยู่ในท่านั้น ราวกับถูกอะไรบางอย่างควบคุม เนอองลุกออกจากเตียง เดินไปหาคนที่ตนสาป พร้อมกับดึงดาบออกจากฝักที่มาโคะพกมา ค่อยๆฟันเสื้อคลุมให้ขาด รวมไปถึงกางเกงด้วย บัดนี้ ร่างกายของมาโคะก็ไร้อาภรณ์

“เจ้าจะทำอะไร” มาโคะรวบรวมแรงเปร่งคำพูดออกมาอย่างชัดเจน

“กินอาหาร...” เนอองพูดเปล่า ถอดกางเกงออก เผยให้เห็นส่วนนั้นที่ตั้งชูชันและขนาดใหญ่ขึ้นจากปกติ เนอองไม่รอช้าจับส่วนหัวเข้าทางเข้าสีหวานทันที มาโคะถึงกับร้องลั่น แต่เนอองเกรงว่าจะเสียงดังเกินไป จึงเอาผ้าอุดปากมาโคะไว้ เนอองหันมาสนใจทางเข้าสีหวานต่อ เขาไม่แคร์ว่า มาโคะจะรู้สึกเจ็บ คือยัดเข้าไปจนสุด และอย่างที่ว่าแหละ ครั้งแรกไม่มีการวอร์มอะไรเลยทั้งสิ้น ทางเข้าสีหวานนั้นก็เต็มไปด้วยเลือด มาโคะได้แต่ร้องอู้อี้ เนอองหิวจนหน้ามืด จนขยับสะโพกอย่างเร็ว หวังเอาพลังงานให้เต็มที่ มาโคะน้ำตาไหลอาบแก้ม พอเนอองขยับสะโพกจนเข้าที่เข้าทาง ก็เอามือข้างหนึ่งไปบีบยอดอกของอีกฝ่าย ส่วนอีกมือไปสัมผัสกับส่วนที่อ่อนไหวของร่างบาง ซึ่งตอนนี้เริ่มมีน้ำปริ่มๆไหลออกมา มาโคะแอ่นกายตามความเสียวซ่าน ทั้งหน้าอก ทั้งด้านหน้าและทางเข้าสีหวาน เนอองจึงคลายคำสาป  มาโคะถึงกับเข่าอ่อนแทบจะลงไปนอนกองกับพื้น พร้อมกับปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมา เนอองเอาผ้าอุดปากออก

“อะไรกัน ข้ายังไม่พอ” มาโคะไม่เข้าใจคำพูดของอีกฝ่าย เนอองจับตนไปนอนหงายบนเตียง เนอองยกขาทั้งสองข้างขึ้นสูง ก่อนจะจับส่วนหัวนั้นเข้าไปอีกรอบ มาโคะครางด้วยความเจ็บ เล็บจิกหมอนจนเป็นรอย ถึงจะเคยโดนเข้าไปแล้วรอบนึงก็ตาม แต่มันทั้งแผลทั้งของอีกฝ่ายมีขนาดใหญ่กว่าเดิม เนอองขยับสะโพกรัวราวกับให้ฆ่าคนเบื้องล่างให้ตาย ก่อนจะก้มลงไปประกบปากดูดดื่มปลอบโยนอีกฝ่าย แต่ไม่ลดการขยับสะโพกถี่ๆนั้นลงเลยสักนิด เนอองถอนริมฝีปากออก

“ปะ ปีศา..จ “ มาโคะต่อว่าอีกฝ่ายอย่างหมดแรง เนอองยิ้ม

“ใช่ ข้าเป็นปีศาจ” เนอองตอบ พร้อมกับกระแทกแรงๆหลายที มาโคะแทบอยากจะผลักคนตรงหน้าออกจริงๆ แต่แรงมันไม่มีเลยสักนิด ได้แค่แตะเบาๆบนแผงอกอีกฝ่าย

“อ๊ะ ได้โปรด พอเหอะ” มาโคะขอร้องอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงอย่างเหลือทน เนอองหยุดการกระทำ แล้วมองหน้าอีกฝ่าย เหมือนจะยอม เนอองทำท่าจะถอยออกจนเกือบหลุด แต่ไม่ใช่ กลับสวนเข้าไปอย่างรวดเร็ว มาโคะถึงกับอ้าปากค้าง ราวกับเปร่งเสียงออกมาไม่ได้ แล้วเนอองก็ทำแบบนี้ซ้ำๆไปมากับการขยับถี่ๆ จนในที่สุด มาโคะก็ปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาอีกครั้ง

“อือหือ เจ้าสองรอบแล้วนะ” เนอองยิ้ม ส่วนมาโคะหลบตาอีกฝ่ายด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เนอองค่อยถอยออกมาจนหลุดออกจากทางเข้าสีหวาน ส่วนนั้นไม่มีวี่แววจะสงบ และก็นั่งในท่าปกติ พร้อมกับ ดึงมาโคะให้มาทางตน

“จะให้ทำอะไรอีก!” มาโคะเอ่ยเหมือนรู้ทัน

“รู้ทันนิ ก็ทำซะ!!” ใบหน้าของมาโคะ ชนกับส่วนนั้นของเนออง ทำเอามาโคะถึงกับตาโต เพราะตะลึงกับการมองเห็นมันใกล้ๆมาก มันใหญ่เกินกว่าปกติทั่วไปด้วยซ้ำ และใหญ่เกินที่เข้ามาในตัวของตนได้ มาโคะเงยหน้าไปมองเนออง แต่เจอรอยยิ้มแปลกๆของอีกฝ่าย จึงตัดสินใจทำ ดีกว่าจะเจออย่างอื่น ลิ้นร้อนๆของมาโคะ ค่อยๆแตะและลากไล้บนหัวผ่านเส้นเอ็นหลายที่ ก่อนจะครอบปากลงบนนั้น แต่ครอบได้แค่หัวเท่านั้นเพราะมันเกินไปจริงๆ มาโคะจึงหันไปเลียแทนมากกว่าอม... เลียไปเลียมา ก็เห็นมันพองตัวผิดปกติ

“ครอบปากลงบนนั้นสิ” เนอองบอก มาโคะจึงทำตาม ทันใดนั้นเอง น้ำขาวขุ่นของเนอองก็พุ่งออกมาทันที มาโคะจะบ้วนทิ้งแต่เนอองบีบปาก

“กินเข้าไปซะ มันจะช่วยรักษาแผลตรงนี้ได้” เนอองบอกเปล่า เอานิ้วชี้สวนเข้าไป มาโคะค้อนก่อนจะค่อยๆกลืน มาโคะค้อนก่อนจะกลืนลงไป

‘รสชาติแปลกๆ’

“ถึงแผลจะหาย แต่ความปวดไม่หายตามไปด้วยนะ เอาละ เคลียร์สถานที่ๆ เจ้าไปนั่งที่เก้าอี้เหมือนเดิมไป๊” เนอองได้พลังงานเต็มปุบ ก็กลับมาเหมือนเดิม

‘ที่แท้การเอาพลังเวทจากผู้อื่นก็ทำงี้นี่เอง’ เนอองผลักมาโคะ ไปที่เก้าอี้ แต่ดูเหมือนจะใส่แรงเกินไป  มาโคะที่เข่าอ่อนอยู่ ทำให้เขาลงไปนอนกองกับพื้นอีกครั้ง สะโพกก็เจ็บ เข่าก็อ่อน ไหนจะเจ็บตรงนั้นอีก

“กรอด นายนี่มัน” มาโคะกัดฟัน และดันตัวเองไปที่เก้าอี้ อย่างลำบาก

“เจ้าอยากให้ข้ากินอีกเหรอ หันบั้นท้ายมาทางนี้ แถมเห็นซะชัด มันจะยั่วยวนจนทำให้ข้าหิวได้อีกนะ” ท่านั้นที่เนอองเห็นคือ มาโคะหันบั้นท้ายไปทางเตียงแบบสุดโด่ง มาโคะได้ยินงั้นก็รีบนั่งปกติทันที และต้องสัมผัสกับการเจ็บปวดของสะโพกอย่างจิ๊ด มาโคะลูบสะโพกของตน

“อะ ไอ้หมอนี้” เนอองไม่สนใจ ก่อนจะหันไปร่ายมนต์ให้เสื้อผ้าของมาโคะกลับมาเหมือนเดิม ส่วนตนทำความสะอาดคราบน้ำของมาโคะ ก่อนจะกลับไปนอนสบายอารมณ์บนเตียง

“ว่าแต่ เจ้าชื่ออะไร?” เนอองถามอย่างสบายอารมณ์

“ จูปิเตอร์ มาโคะ “

“งั้นเหรอ ข้าเนออง จอมเวทตัณหา” มาโคะที่กำลังสวมเสื้อถึงกับหยุดกึก

“ จอมเวท!? มันมีแต่ในตำนานนิ ข้าไม่เชื่อหรอก“ เนอองพยักหน้า

“เจ้าก็เห็นนิ - - ข้าทำอะไรเจ้าไปมั้ง สายฟ้าฟาดของข้า เจ้าก็เห็น คำสาปทำให้ขยับไม่ได้ เจ้าก็โดนกับตัว... ฮึ แต่เจ้าก็อึดดีนะ โดนไปขนาดนี้ยังทำตัวนิ่งได้” เนอองหยอก

“ก็ข้าเป็นราชครู เจ็บแค่ไหนป่วยยังไงก็ต้องนิ่ง” มาโคะยืดอก เนอองทำหน้าแบบ อ่อเหรอ ก่อนจะเดินไปกระทุ้งแถวสะโพกอีกฝ่าย

“โอย แรงเจ้าควายขนาดนั้น ข้าไม่เจ็บก็บ้าละ” มาโคะพูดพลางนึกถึงสิ่งนั้นของเนอองอยู่ในกายตน ก็หน้าแดงทันที เนอองเหยียดยิ้มบางๆ

“หืม เจ้าพาข้าเข้าวังได้ไหม? ข้าจะได้ทานอาหารอย่างสบายหน่อย”

“เข้าวัง? - - เจ้าหวังจะทำอะไรใครอีกไง” เนอองได้ยินนั้น ก็ก้มลงไปกัดติ่งหูอีกฝ่าย ให้มาโคะสะดุ้งเล่น

“ข้าอยากเข้าเฝ้าฝ่าบาทน่ะ ถ้าได้ที่นี่ข้าก็สบาย เพราะได้เจ้าเป็นอาหารจานแรกมาอยู่ในกำมือ” มาโคะครุ่นคิด ระหว่างเรื่องฝ่าบาทกับเรื่องของตน ก่อนจะถูกขัด เพราะเนอองมานัวเนีย มาโคะจึงต้องคอยขยับหนีมือนั้นมั้ง ปากนั้นมั้ง ก่อนจะตามด้วยเสียงเคาะประตู

“ท่านมาโคะ กระผมว่าถึงเวลากลับวังแล้วนะขอรับ” เนอองมองตามาโคะ

“ช่วยไม่ได้ เตรียมม้าไว้ สองที่นะ” มาโคะเดินแบบปวดร้าว เนออนก็เดินตามไปติดๆ แกล้งจับนิดๆหน่อยๆ

‘ฮือ สะโพกงี้ จะขี่ม้ารอดไหมT^T’

ณ วังใน

“เจ้ารออยู่นี่ก่อน ข้าขอไปทูลฝ่าบาทก่อน” มาโคะเดินไปในห้องตรงหน้าทันที เนอองจึงยืนรออยู่ตรงระเบียงนั้น พวกบรรดาข้าราชบริวารในวัง ตามเหลียวมองมาทางตนอยู่ตลอด จนกระทั่งมีคนเข้ามาทัก

“เจ้าเป็นใคร” ชายหนุ่มผมสีชมพู  ดวงตายาวรีเหมือนแมว และสูงกว่าเนอองเอ่ยถาม เนอองสังเกตเครื่องแต่งกาย คงจะอยู่ตำแหน่งสูงใช่เล่น

“ข้าเป็นคนของ มาโคะ”

“หือ มาโคะ ราชครูของฝ่าบาทนิ เจ้าไปรู้จักได้ไง”

‘*0*- เจ้ามาโคะ เป็นถึงราชครูถึงฝ่าบาทเลยรึ ได้อาหารชั้นดีมาซะแล้ว ฮึ’

“ก็เขาช่วยข้าที่สลบอยู่ในเมือง เห็นว่าเขาจะพาข้าเข้าทูลฝ่าบาท” อีกฝ่ายพยักหน้า

“เนออง เข้ามา อ่าว! ท่านรินเรย์ มีอะไรกับคนของกระผมรึขอรับ” รินเรย์คลี่ยิ้ม เหมือนพอจะมองออก

“เปล่า ข้าแค่เห็นว่าคนแปลกหน้าน่ะ เลยเข้ามาทักดู ว่าแต่เจ้าหน้าซีดๆนะ ไปทำอะไรมาเอ่ย” มาโคะหน้าแดงปริ๊ด และเห็นท่าจะไม่ดี จึงลากเนอองเข้าไปในห้องทันที

“เก่งจัง เขาดูออกด้วยแหะ” เนอองเอ่ยชม

“ก็นะ เขาเป็นคาสโนว่าของวังเลยละ เห้ยๆ นี่ในห้องของฝ่าบาทแล้ว เลิกคุย” เนอองพยักหน้า ก่อนจะเดินตามมาโคะไปได้สักพัก ก็เห็นบัลลังค์สีทอง ส่องประกายมาแต่ไกล แต่คนที่นั่งบนนั้น เปร่งประกายยิ่งกว่า ผมสีดำเข้มถูกเซตให้ดูเรียบร้อยตามแบบชายหนุ่ม ดวงตาหวานกว่าผู้ชายปกติ แว่นตาก็ช่วยขับใบหน้าให้ดูเด่นขึ้น ริมฝีปากเป็นกระจับ...

“ข้าพามาแล้วขอรับ” มาโคะคุกเข่าลงทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้า องค์ราชา

“นี่น่ะเหรอ องค์ราชาของเมืองนี้ เด็กกว่าที่ข้าคิดเยอะเลยแหะ” มาโคะได้ยินก็ลุกขึ้นตีบ่าอีกฝ่าย และกดให้อีกฝ่ายนั่งลง

“มาโคะ คนๆนั้นคือใคร” องค์ราชาไม่สนใจคำพูดของเนออง

“คนนี้ คือเนออง จอมเวทตัณหา คนที่เป็นที่ต้องการของทุกอาณาจักรในขณะนี้” องค์ราชาขยับแว่น สายตาส่อแววไม่เชื่อ ก่อนจะเสด็จลงมาจากบังลังค์ ก่อนจะมาหยุดตรงหน้าเนออง

“ตัวจริงแน่เหรอ?”

“ตัวจริงแน่นอน กระผมเห็นท่านผู้นี้ ใช้เวทรุนแรง ทั้งยังกระผมเป็นฝ่ายโดนจับได้ด้วยขอรับ” องค์ราชาขมวดคิ้ว

“องค์ราชาน้อย อยากให้ผมร่ายเวทให้ดูไหมละครับ ถ้าไม่เชื่อขนาดนี้ ผมน่ะมีพลังเวทมาก จนสามารถทำเรื่องใหญ่ ให้กลายเป็นเรื่องไร้สาระได้จริงไหม มาโคะ” คนถูกถามถึงกับก้มหน้างุดๆ องค์ราชา กอดอกใช้ความคิด

“อืม ไหนลองสักบท ขอเวทที่ทำให้ข้าเห็นชัดๆ” เนอองพยักหน้า ก่อนจะดึงดาบของมาโคะออกมา และฟันไปที่แผงอกของมาโคะทันที

“อั่ก ทำอะไรของเจ้าเนี่ย เนออง!” หน้าอกของมาโคะถูกฟันเป็นแนวยาว และเลือดก็รินไหลออกมา เหล่าทหารองค์รักษ์ เตรียมพร้อมทันที

“ก็ข้าจะแสดงมนต์ให้ องค์ราชาดูไง” เนอองถอดเสื้อของมาโคะออก เผยให้เห็นรอยแผลที่ตนฟัน ก่อนจะค่อยๆ ลากลิ้นยาวๆเลียไปตามปากแผล สักพักแผลก็ประสานกัน จนปิดสนิท

“เวทย์รักษาข้าชัดไหม องค์ราชา” เนอองยิ้มกริ่ม

“แค่เวทย์ร้กษาจะช่วยเมืองข้าได้เหรอ “ องค์ราชายักคิ้ว

“เฮ้อ ไม่อยากใช้เวทย์ทำลายล้างเลย เจ้าจะให้ข้าแสดงที่ไหนละ ที่นี่ข้าเกรงว่าจะทำพัง และอีกอย่างระวังยามข้าหิวไว้นิดก็ดีนะ องค์ราชา” เนอองเลียริมฝีปาก

“ฮึ ก็ได้ๆ ข้ายอมรับเจ้า เป็นจอมเวท เจ้าต้องการอะไรไหมละ ท่านเนออง” องค์ราชาเหยียดยิ้ม ก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งบนบัลลังค์

“ขอบพระทัยมาก องค์ราชา ขอห้องพักที่มีครบทุกอย่าง เจ้านี่....” เนอองเอ่ยพร้อมเดินไปใกล้องค์ราชาทุกที ก่อนจะกระซิบเบาๆ

‘และก็ตัวท่าน...’

“ฮึ ช่างกล้านะเจ้า ข้อแรกให้ได้นะ ข้อสองไปถามเจ้าตัวดูก่อน ส่วนข้อสามนี้อย่าหวัง”

“งั้นเหรอครับ องค์ราชา เจ้านั้นน่ะ เป็นอาหารของผม ถ้าท่านอยากให้ปลอดภัยจากสงครามก็ต้องมีอาหารให้ข้ามั้ง” เนอองชี้แจง

“อาหาร เจ้าพูดอะไร?” องค์ราชาไม่เข้าใจคำพูดอีกฝ่าย

“เมื่อถึงเวลาท่านก็รู้เอง...ไม่ท่านก็มาหาที่ห้องข้าบ่อยๆก็ได้” เนอองพูดเปล่า เอื้อมมือไปสัมผัสแก้มอีกฝ่าย

“เจ้านี่ไม่กลัวตายเนอะ” องค์ราชาขยับหนีทันที

“ไม่ทราบว่า  องค์ราชาชื่ออะไร” มาโคะอยากจะวูบ เนอองกล้าใช้คำพูดแบบนี้กับองค์ราชาของเขาได้ไง

“เจ้านี่ ข้าชื่อ โยเฮย์ หวังว่าท่านจะปกป้องเมืองเราให้พ้นจากภัยสงครามนะ “ เนอองพยักหน้า ก่อนจะถอยลงไปข้างๆมาโคะ

“ครับ และหวังว่าท่านจะมาให้ข้าทานอาหารมั้งนะ” โยเฮย์ก็ยังคง งง

“ทหาร พาท่านเนออง ไปที่ห้องรับรองที่ดีที่สุด ที่ติดกับห้องบรรทมของเรา” ทหารองค์รักษ์ชะงัก ก่อนจะเจอสายตาตำหนิจากโยเฮย์จึง พยักหน้าก่อนจะพา เนอองไป ทันทีที่พวกเนอองออกจากห้องไป

“ไม่อยากเชื่อจะได้ตัวท่านจอมเวทมาเร็วขนาดนี้ รินเรย์เจ้าว่าไง” ชายผมสีชมพูออกจากมุมมืด

“นั้นสิขอรับ ท่านโยเฮย์ ข้ามีอะไรจะบอกครับ เรื่องมาโคะกับท่านเนออง... ที่ท่านไม่เข้าใจ”

“อืม ข้าไม่เข้าใจนะ อะไรคือ ทานอาหาร สำหรับจอมเวทนั้น”

“ข้าไปอ่านตำนานของจอมเวทสมัยอดีตกาล เขาว่ากันว่า จอมเวทจะทานอาหารไม่เหมือนคนทั่วไป เขาจะมีอะไรกับผู้คนเป็นพลังงาน” รินเรย์เท้าคาง

“อ่อ ข้าเข้าใจละ คำพูดนั้นของเจ้าเนออง มันหมายความว่างี้นี้เอง” โยเฮย์ยิ้มบางๆ

‘คงเป็นคำขอที่ให้ไม่ได้จริงๆนั้นแหละ’

ณ ห้องรับรอง (หรือห้องบรรทมของเนออง)

“ว้าว ที่นี่สุดยอดด เตียงก็นุ่ม ห้องอาบน้ำก็อย่างหรู” เนอองดูนู่นดูนี่ราวยังกับเด็ก

“เจ้าช่างเหมือนเด็กๆเสียจริง- -“ มาโคะนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะเทน้ำกิน

“ก็ข้าเพิ่ง 17เอง” มาโคะได้ยินถึงกับสำลักน้ำ

“แค่กๆ เจ้านี่นะ17 รูปร่างเจ้าก็ปาไป 20กว่าละ ข้าไม่เชื่อหรอก”

‘ข้า แก่กว่าเจ้าตั้ง 10ปีเลยหรือเนี่ย’ มาโคะคิดในใจ

“ก็นะ แล้วแต่เจ้าเหอะ มาโคะข้าหิวนิดๆ ขออะไรลองท้องหน่อยสิ” มาโคะได้ยินงั้นก็ส่งผลไม้ไปให้ แต่แล้วก็ชะงักเมื่อคิดออกว่า เจ้าคนตรงหน้ามันไม่กินเหมือนคนปกติ

“ผลไม้ข้าไม่กิน ข้าจะกินเจ้า” เนอองหยิบถาดผลไม้ วางกลับไปที่เดิม ก่อนจะก้มตัวลงไปประกบปากหวาน ลิ้นทั้งคู่พัวพันราวกับเป็นหนึ่งเดียว มือของเนอองเริ่มขยับ เริ่มไล้บนยอดอกที่มันแข็งเป็นไต และบีบแรงๆ มาโคะครางในลำคอ หลังจากจูบไปได้สักพัก เนอองก็ถอยออก

“อืม พอละรอบนี้ ใช้แค่เวทรักษาไม่ต้องทำไรมากมาย” เนอองยิ้มอย่างสบายใจ ผิดกับมาโคะหน้าแดงและนั่งตัวสั่น

“หนอย ทำข้าเป็นงี้แล้ว จู่ๆก็เลิก.... กรรม พูดออกไปทำไม“ มาโคะหลุดปาก

“ฮึ เจ้ามีอารมณ์เหรอ แผลเก่ายังไม่ทันจะหายแท้ๆ” มาโคะนั่งหันหน้าหนีไปทางอื่นพร้อมกับกอดอก

‘ใช่ว่าเค้าจะชอบการทำแบบนี้ก็เหอะ แต่ในเมื่อมาปลุกอารมณ์แล้ว ไม่ทำต่อนี้ก็รู้สึกอึดอัดเป็นนะ’

“งั้นข้าจะร่ายมือดำไว้ให้เจ้าละกัน เอาสักกี่คู่ดี” เนอองครุ่นคิด

“มือดำ?”

“จงออกมา มือดำจากความมืดมิด 2คู่” ทันทีที่เนอองพูดจบ ก็ปรากฏมือสีดำ ขนาดเท่ามือของเนออง รู้สึกถึงความไม่ชอบพามากลขึ้นมาตะหงิดๆ

“ร่ายให้ข้าทำไม” มาโคะถอย ...

“ก็เจ้ามีอารมณ์ไม่ใช่เหรอ ข้าเลยเอามือดำมาเล่นกับเจ้าก่อน ในขณะใช้มือดำ มันก็ยังสามารถได้พลังงานจากเจ้าด้วย ขอให้สนุกกับการเล่นนะ ไปเลยมือดำของข้า” พอได้รับคำสั่งมือดำ ทั้ง2คู่ก็เข้าหามาโคะทันที คู่แรกเข้าบีบยอดอกทั้งสองของมาโคะ ส่วนอีกคู่ ปลดกางเกงของมาโคะออก ข้างนึงเล่นข้างหน้า อีกข้างนึงล้วงล้ำเข้าไปภายใน มาโคะถึงกับทรุดลงกับพื้น เพราะรับการทำแบบนี้ ไม่ทัน

“อึก เจ้านะเจ้า อ๊ะ” มาโคะพยายามพูดกับอีกฝ่าย แต่ทันทีที่หน้าอกถูกบีบ เสียงก็ไม่ออก พอจะพูดได้กลับพูดไม่เป็นภาษา เพราะนิ้วของมือดำนั้นเข้าไปภายในอย่างรุนแรง

“ฮึ เดี๋ยวเจ้าเสร็จหรือพลังข้าเต็ม มันจะหายไปเองแหละ เว้นแต่พลังข้าลดลงตลอด งั้นข้าขอตัวไปเดินสำรวจก่อน”เนออง เดินออกจากห้องไปปล่อยให้มาโคะเล่นกับมือดำอย่างลำพัง

‘และถ้าเจ้าพลังไม่ลด ข้าจะเป็นยังไงนี่’

ณ ลานประลองของ วังใน

เนอองเดินเอื่อยๆ ดูคนหัดฟันดาบมั้ง ประลองกันมั้ง ก่อนจะนั่งลงที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งที่ใกล้กับลานประลอง ที่กำลังจะจัดขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เหล่าทหารก็ต่างพากันเหลียวมองมาทางเขา เพราะเนอองเป็นที่สะดุดตามาก

“ท่านเนออง ใช่ไหมขอรับ” คนถูกเรียกหันไปตามเสียง

“เอ่อ... รินเรย์ ?” เนอองเอ่ยชื่อคนตรงหน้า คนที่ถูกเรียกชื่อก็ยิ้มตอบ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ก่อนจะเริ่มชวนอีกฝ่ายคุย

“สนใจจะประลองไหมขอรับ”

“อืม ข้าก็สนใจอยู่นนะ แต่ข้าเกรงว่าข้าจะเผลอใช้พลังเวทย์ด้วยน่ะ”

“เป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นได้โปรดลงเถอะขอรับ ข้าอยากให้นักรบในกองทัพได้รู้จัก เวทมนตร์กับเขามั้ง” เนอองก็เข้าใจทันที รินเรย์จึงเชิญเนอองลงไปที่ลานประลองก่อนจะประกาศ

“ทุกคน นี่คือท่านเนออง เป็นจอมเวทย์ของเมืองเรา วันนี้ท่านจะมาร่วมประลองกับพวกเรา” เหล่าทหารพากันเงียบเมื่อได้ยินคำว่า จอมเวท

“เอ่อ... ข้าไม่ใช้เวทมนตร์อย่างเดียวนะ ข้าก็ใช้ดาบและเวทมนตร์สู้กับพวกเจ้านี่แหละ ถ้าเจ้าทั้งหลายจะได้รู้จักเวทมนตร์ไว้มั้ง เผื่อเมืองอื่น มีนักเวทที่ไว้ใช้สำหรับการทำสงคราม” เนอองชี้แจงก่อน ทหารหลายคนถึงกับโล่งอก

“ครับ!!” ทหารในลานประลองตอบรับ พร้อมกับรินเรย์อธิบายกฏกติกา การประลอง

“การแข่งขันเป็นแบบแพ้คัดออก แข่งกันทีละ 5คู่ ใครชนะเลิศได้ประลองกับข้า เชิญท่านจับฉลาก” เนอองพยักหน้าก่อนจะล้วงใบฉลาก เขาได้เบอร์1 เปนคู่แรกและอยู่ใกล้กับ ที่นั่งของรินเรย์ เนอองเข้ามาเตรียมตัวในสนามที่หนึ่ง

“ทะท่าน ไม่ใส่เกราะป้องกันเหรอขอรับ” ทหารเห็นเนออง เดินเข้าไปในสนาม โดยแค่ถือดาบเล่มเดียว

“ไม่จำเป็นต้องห่วง - - ไปห่วงอีกฝ่ายเถอะ ข้าเกรงจะเผลอเต็มที่”คนที่ถามถึงกับเหวอ ส่วนคนที่เป็นคู่ประลองกับเนอองถึงกับหน้าเสียและเจ็บใจ เพราะเนอองมาแบบชิลๆ ส่วนตนนี้ต้องกลัวว่า เวทมนตร์อีกฝ่ายจะเป็นอย่างไร

“เริ่มการแข่งขันได้!!” คนที่ประลองกับเนออง วิ่งเข้าหาทันที  หมายจะฟันเนอองให้นอนในดาบเดียว ง้างดาบจนสุด และออกแรงฟันอย่างรวดเร็ว แต่คมดาบนั้นกับถูกหยุดด้วยฝ่ามือของเนออง พร้อมกับคมดาบถูกจี้ไปที่คอหอยของตน

“เจ้าแพ้แล้ว แต่ถ้าเจ้าสู้กับนักเวททั่วไปถือเป็นความคิดที่ดี แต่ข้าเป็นจอมเวท ทำให้เวทมนตร์ของข้าออกมาไวกว่านักเวทธรรมดามาก”คนแพ้ก้มหัวให้เป็นการขอบคุณ และเดินออกจากสนามไป

‘ฝีมือไม่เบานิ ท่านเนออง’

“คนต่อไปเข้าไปได้” คนต่อไปสะดุ้ง ก่อนจะค่อยๆขยับ อย่างกลัวๆ และเข้าไปในสนามประลอง

“ข้าขอชมวิธีการต่อสู้กับนักเวทของเจ้าหน่อยนะ เข้ามา!” เนอองเอ่ย แต่อีกฝ่ายจะเกรงกลัวเวทย์มนตร์ เนอองจึงฟาดดาบตามแนวขวาง ก่อนจะมีพลังบางอย่างออกมาตามคมดาบ เป็นรังสีเสี้ยวพระจันทร์ที่ค่อนข้างกว้าง

“พวกเจ้าหมอบ!!!” เนอองได้สติ สั่งให้อีกฝ่ายหมอบทันที ฝ่ายตรงข้ามและพวกที่อยุ่ในระนาดเดียวกับคมดาบหมอบลงอย่างหวุดหวิด คมดาบนั้นตัดผ่านต้นไม้ล้มและสุดท้ายก็ทิ้งรอยไว้ตรงกำแพง

“การที่เจ้าไม่เข้ามาหานักเวทย์ทันทีในการต่อสู้ 1-1 เจ้าก็มีสิทธิ์แพ้เต็มๆ เพราะเป็นการเปิดโอกาสให้นักเวทย์ ร่ายเวทมนตร์ได้”

“อะ อึก ข้าไม่เอาแล้วT^T” ทั้งสนามเอ่ยประโยคนี้เป็นประโยคเดียว ทำเอารินเรย์ถึงกับลุกขึ้นมอง เจ้าของพลังนั้นทันที เนอองมองไปที่รอยที่กำแพง

“สงสัยจะทำเกินไปหน่อยแหะ” เนอองเกาแก้มตัวเอง รินเรย์ลงมาจากที่นั่งแล้วเข้ามาในสนามทันที

“ฮ่าๆ ท่านชนะคนทั้งสนามได้ในดาบเดียวจริงๆ รบกวนช่วยประลองกับข้าหน่อยเถอะขอรับ”

“ได้สิ ถ้าข้าไม่ลืมตัวใช้พลังเกินไปนะ” เนอองยังคงยืนอยู่ที่เดิม รอให้อีกฝ่ายเข้ามา รินเรย์ผ่านการต่อสู้มาอย่างโชก่โชนพอรู้หลักในการต่อสู้กับพวกนักเวทย์มามั้ง แต่คนตรงหน้าเขาตอนนี้ไม่ได้เป็นนักเวทย์ธรรมดา แต่เป็นถึงจอมเวทย์ จึงตัดสินใจลุยเต็มที่ คมดาบของรินเรย์ฟาดฟันเข้ามาในจุดตาย แต่ทว่าคมดาบถูกรับได้มั้ง ไม่ก็ถูกอะไรบางอย่างดีดออกมา จึงตัดสินใจฟาดฟันไปจุดตายส่วนอื่นอย่างรวดเร็ว หารู้ไม่ว่า มืออีกข้างของเนออง ได้มีแสงสีขาวก่อนจะกลายเป็นดาบโผล่ขึ้นมา และเนอองก็สะบัดให้อาวุธอีกฝ่ายหลุดมือ และฟันไปที่กลางอก จนเป็นรูปกากบาด รินเรย์ยกมือสองข้างยอมแพ้ทันที ทั้งสนามฮือฮาทันที 

“จอมเวทย์สามารถล้มแม่ทัพกองหนึ่งได้อย่างง่ายดาย จริงหรือเนี่ย” เสียงซุบซิบดังไปทั่ว เนอองได้ยินเข้า 

“เจ้าเป็นแม่ทัพ?” รินเรย์ยิ้มและพยักหน้าตอบ ก่อนจะกดแผลบนหน้าอกของตน

“อย่างที่คิดจริงๆ นักรบสู้กับนักเวทไม่ได้เลยจริงๆ”

“ฮึ ข้าเป็นจอมเวทนะ จะยอมให้ใครมาทำให้บาดเจ็บได้ง่ายๆละ เจ้าน่ะแหละ ไปนั่งเหอะ เดี๋ยวข้าจะรักษาให้เอง แต่ให้ทหารออกไปก่อนได้ไหม ข้าไม่ชอบใช้เวทย์รักษาต่อหน้าคนเยอะๆ กลัวเขาจะรู้ฤทธิ์เวทมนตร์น่ะ”

‘แล้วไอ้รอยที่กำแพง แค่นั้นก็รู้เยอะแล้วล่ะ’ รินเรย์เอ่ยในใจ

“ทุกคนแยกย้าย! ไปประจำหน้าที่ของตนเองได้แล้ว” ทันทีที่ได้รับคำสั่ง บรรดาทหารก็แยกย้ายอย่างรวดเร็วจนไม่เหลือสักคน เนอองพยุงรินเรย์ไปนอนที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง ก่อนที่เนอองจะถอดเสื้อของอีกฝ่ายออก เผยให้เห็นอกที่กำยำ และมีรอยแผลกากบาดอยู่ตรงกลาง

“เจ้านอนอยู่เฉยๆนะ” เนอองสั่ง ก่อนจะก้มลงไปใช้ลิ้นร้อนลากไล้ไปตามรอยแผล แต่เพราะใช้พลังงานไปเยอะพอควรก็เลย ทำให้เกิดอาการหิว จึงเผลอไปเลียยอดอกเข้า แต่เขาก็ตั้งสติได้จึงหันไปเลียแผลต่อ แต่เมื่อเผลออีกก็เลียยอดอกของอีกฝ่ายจนได้ รินเรย์มองดูคนตรงหน้า จะรักษาหรือจะปลุกอารมณ์เขากันแน่ เมื่อเนอองเลียแผลจนหมด แผลก็ประสานเข้ามาติดกัน จนเหมือนไม่เคยโดนฟัน แต่ยังเหลือความเจ็บไว้นิดๆ

“เสร็จแล้ว รอยแผลจะเหลือแค่รอยจางๆ แต่ความเจ็บมันจะค่อยๆบรรเทาหายไปเอง วันนี้เจ้าก็อย่าทำอะไรรุนแรงมากละ” เนอองนั่งลงข้างๆ 

“ท่านเนออง... ข้าถามหน่อยนะขอรับ ท่านจะรักษา หรือจะกินอาหารกันแน่”

“แหะๆ ก็รักษาน่ะแหละ แต่แค่ใช้พลังเยอะไปหน่อย  ก็เลยเผลอ ขนาดใช้มือดำด้วยนะนี่ ยังเพิ่มไม่ทันเลย” รินเรย์ยิ้ม ถึงจะไม่เข้าใจบางประโยชน์ก็เถอะ ก่อนจะโอบคออีกฝ่าย พร้อมกับสอดลิ้นร้อนเข้าไปภายในริมฝีปากหวาน เนอองเพิ่งเคยโดนจูบ (ปกติมีแต่จูบก่อน) แต่ก็รู้หน้าที่ดี ลิ้นของทั้งคู่สอดคล้องกันดี ก่อนจะผละออกจากกัน

“ของขอบคุณจาก แม่ทัพกองหนึ่ง พอใจไหมขอรับ”

“ฮึ ไม่ค่อยพอใจนะ แต่ข้าไม่ได้หิวอะไรมากมาย ไม่งั้นนายคงได้เป็นอาหารอีกคนไปแล้ว” เนอองยิ้มร่า ก่อนจะขอตัวไปดูมาโคะที่เล่นกับมือดำอย่างสนุกสนาน เนอองเดินลับตาไปแล้ว เหลือแต่รินเรย์ที่แตะริมฝีปากตนเอง

“น่าเสียดาย ที่ข้าไม่ได้เป็นอาหารของท่านจริงๆ”

ณ ห้องบรรทมของเนออง

เนอองกลับมาถึงห้อง ก็เห็นสภาพมาโคะที่ถูกมือดำเล่นอยู่ ตามร่างกายเต็มไปด้วยน้ำสีขาวขุ่น และดูเหมือนมาโคะปล่อยให้มือดำทำโดยไม่ขัดขืน

“อ่าว มันไม่หยุดอีกเหรอ” มาโคะค้อนไปที่เจ้าของมือดำ อยากต่อว่า แต่ไม่ไหว ทันใดนั้นเองน้ำสีขาวขุ่นของตนก็พุ่งออกมาเป็นรอบที่4 และมือดำค่อยๆจางหายไป เหลือเพียงร่างที่หอบไปด้วยความเหนื่อย

“น่ะ เน...ออง จะ..ทำ....ให้..ข้า..แห้งตาย...รึไง” เนอองยิ้มร่าก่อนจะอุ้มอีกฝ่ายไปที่ห้องอาบน้ำ วางมาโคะลงในบ่อน้ำ ก่อนออกไปหยิบเหยือกไวน์กับแก้วหนึ่งใบ แล้วก็ออกไปที่ห้องน้ำอีกรอบ เนอองเทไวน์ให้เต็มแก้วก่อนส่งไปให้มาโคะในอ่าง มาโคะได้รับแก้วก็ดื่มดับกระหายทันที

“เป็นไงมือดำของข้า”

“ไม่ต้องมาพูดเลย มือดำของเจ้าไม่ยอมหายไปสักที หรือว่าพลังของเจ้าลดลงอยู่ตลอด - -+” มาโคะค้อน

“ก็นะ ข้าไปลงประลองดาบมาน่ะ เลยเผลอใช้พลังเวทไปนิด แต่ยังดีนะ มีมือดำกับของหวานที่ได้จากรินเรย์มา เลยไม่ค่อยหิวเท่าไหร่” เนอองยิ้มหวาน ก่อนจะหยิบน้ำนมเทลงในอ่างเพิ่ม

“ของหวานจากรินเรย์? เจ้าได้จากข้าไม่พอเหรอไง” มาโคะเริ่มไม่เข้าใจคนตรงหน้า ได้จากเขาไม่เพียงพอรึ

“อืม... ข้าเกรงว่าเจ้าจะรับตอนข้าหิวไม่ไหวน่ะ ถ้าสักวันหนึ่งมีสงครามขึ้นมา ข้าจำเป็นต้องใช้พลังงานมหาศาล และยิ่งถ้าสงครามครั้งนั้นยืดยาว ข้าต้องกินอาหารทั้งวันทั้งคืน และเป็นอย่างนั้นจนกว่าสงครามจะจบ ข้าจึงคิดว่า อย่างน้อยอาหารที่ต้องกินในช่วงสงคราม ต้องอย่างน้อย 4คนขึ้นน่ะ”

‘กินอาหารทั้งวันทั้งคืน สำหรับข้านี่โดนทำทั้งวันทั้งคืน เป็นเวลาหลายวัน  = =’’ ขนาดมือดำเค้ายังแทบจะแห้งตาย และถ้าเป็นในช่วงสงครามจริงๆ เขาคงจะนอนสลบไสลตั้งแต่คืนแรกได้เลยละมั้ง’มาโคะครุ่นคิด

“คิดอะไรอยู่แหน่ะ คิดจะให้ข้ากินเจ้าคนเดียวใช่ไหม จะให้ข้าทำงั้นก็ได้นะ ^ ^ เจ้าจะหลับไม่ได้เลยละนะ”

“มะ...ไม่เอา เจ้าหาคนอื่นด้วยดีกว่า ข้าเกรงว่า ข้าจะตายก่อน = =” มาโคะรีบเปลี่ยนคำพูดทันที จากตอนแรกจะให้มีเขาคนเดียว

“ฮึ ดีแล้ว ส่วนอาหารข้าก็เล็งไว้ละแหละ แต่ข้ากำลังวางแผนให้พวกเขาคล้อยตามข้าอยู่” 

“แหมทีข้านนะ ใช้กำลังบังคับ” มาโคะทำหน้างอนๆ

“ฮ่าๆ ก็เจ้ามาเจอตอนที่ข้าหิวจนหน้ามืดนิ ไหนๆ ดูตรงนั้นหน่อยดีขึ้นไหม” มาโคะมีหรือจะให้ดู ก่อนจะสะบัดหน้าหนี 

“แหน่ะยังจะหวง” เนอองอุ้มอีกฝ่ายขึ้นจากอ่างน้ำทันที

“จะ เจ้า!”

“ก็ข้าจะดูตรงนั้นนิ คนอุตส่าห์เป็นห่วงยังหวงอีก” เนอองวางอีกฝ่ายลงกับพื้น ก่อนจะยกบั้นท้ายขึ้น

“จะ เจ้านี่..” มาโคะหน้าแดงแปร๊ด

“อืม... บวมนิดๆ ไม่ได้เป็นอะไรมาก งั้นเจ้าก็อาบน้ำและพักผ่อนเถิด ข้าก็จะนอนแล้วเหมือนกัน” เนอองผละออกจากบั้นท้ายก่อนจะอุ้มอีกฝ่ายลงอ่าง ลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ และก็ไปนอนทันที

...

..

.

ในวันต่อมา

ณ ห้องทำงานขององค์ราชา

ก๊อก ก๊อก

“ใคร” องค์ราชาถาม

“เนออง ครับ”

“เข้ามาได้” 

“ขอบพระคุณมากครับ ท่านโยเฮย์” เนอองเดินเข้ามานั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย

“มีอะไร ว่ามา” องค์ราชาเอ่ยถามอย่างเย็นชา เพราะมัวแต่สนใจงานที่กองพะเนินบนโต๊ะ มือก็เซ็นชื่อ ตาก็อ่านรายละเอียดในกระดาษ

“ข้าอยากให้ท่านมาเป็นอาหารให้แก่ข้าจัง” เนอองดูท่าทีของอีกฝ่าย โยเฮย์จึงหยุดมือและหันไปมองคนตรงหน้า

“เจ้าพูดบ้าอะไร ข้าเป็นถึงองค์ราชา อย่าฝันไปหน่อยเลย ท่านจอมเวทย์“ โยเฮย์ขยับแว่น

“เมื่ออยู่ต่อหน้าข้า องค์ราชาก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา” เนอองก็เริ่มเท้าคาง

“เจ้าแตะข้านิดเดียว หัวเจ้าได้หลุดจากบ่าแน่” โยเฮย์พูดเปล่า ถอดดาบออกจากฝัก ชี้ไปที่เนออง เขายังคงหน้าทะเล้น ก่อนจะเดินเข้าไปหาโยเฮย์

“ดาบน่ะเหรอ ใช้กับข้าไม่ได้ผลหรอก องค์ราชา” ทันทีที่เนอองแตะดาบของอีกฝ่าย ดาบของโยเฮย์แตกสลายไปในทันที เนอองเดินเข้าอีกก้าวเดียวก็จะถึงตัวคนตรงหน้าแล้ว แต่กลับไม่เข้าไปใกล้ กลับชี้นิ้วไปที่หน้าผากของอีกฝ่าย ก่อนจะท่องมนต์เบาๆ และก็เดินออกจากห้องไป ก่อนจะออกจากห้อง เนอองหันหลังกลับมา

“หวังว่า ท่านและอีกคนที่อยู่ที่นี่ จะยอมเป็นของข้าในอีกไม่ช้านี่นะครับ” และเนอองก็เดินออกจากห้องไป เหลือเพียงโยเฮย์ที่แน่นิ่ง

“ไร้สาระ” โยเฮย์สะบัดภาพตรงหน้าออก

“รู้ด้วยว่า ข้าอยู่ในห้องนี้” รินเรย์เดินออกจากเงามืด

“เจ้าสังเกตตอนที่เจ้านั้นเข้ามาใกล้เราหรือเปล่า” รินเรย์พยักหน้า

“ดูเหมือนท่านเนอองจะร่ายมนต์อะไรบางอย่างให้ท่านนะ”

“เหอะ ถึงยังไง ข้าก็ไม่มีวัน ที่ข้าจะไปเป็นอาหารของเจ้านั้นแน่ๆ” โยเฮย์ฮึดฮัด

‘หวังว่า ท่านและอีกคนจะยอมข้าในไม่นานนี่นะครับ อีกคนคงจะเป็นข้าสินะ ท่านเนออง ข้าจะรอ’ รินเรย์ยิ้มหวาน

ในระหว่างที่เนอองกำลังสำรวจวัง ก็เดินผ่านห้องของเหล่าราชครู

“รอด้วยสิ ไฮรีน” เสียงเด็กใสก้องกังวานดังขึ้นจากข้างหลัง

“เรื่องอะไรจะรอ เจ้าละ โซรีน อุ๊บ” เด็กผู้ชายวัย10ขวบวิ่งเข้าชนเนอองอย่างจัง และล้มลงไปจุ๊มปุ๊กกับพื้น ไฮรีนลูบก้นกบตัวเองเบาๆ ก่อนจะสังเกตเห็นมือใหญ่ๆ จากคนตรงหน้าที่ยื่นมา

“ลุกไหวไหม” ไฮรีนพยักหน้า ก่อนจะจับมืออีกฝ่าย

“ขอบคุณครับ พี่ชาย” เนอองยิ้มก่อนจะเดินจากไป ทิ้งไว้เด็กน้อยที่ตรึงตราใจกับรอยยิ้มนั้น

“โซรีน... ข้าตกหลุมรักท่านผู้นั้น... ท่านผู้นั้นเป็นใครกัน” ตาของไฮรีนเป็นรูปหัวใจ ฝาแฝดผู้น้องถึงกับกุมขมับ

“พี่! หมอนั้นมันผู้ชายนะ ส่วนพี่ก็เป็นผู้ชาย จะรักกันได้อย่างไร” โซรีนขัด

“ข้าไม่สน ข้ารักท่านคนนั้น”

ตกกลางดึก

องค์ราชาบรรทมอยู่บนเตียงอย่างมีความสุข แต่แล้ว ก็เกิดแสงสว่างวูบที่หน้าผากขึ้น และปรากฏกองทัพมือดำ ขึ้นมาหลายสิบคู่ ในขณะที่ห้องข้างๆ คือ ห้องของเนออง  มาโคะได้หลับไปแล้วด้วยความอ่อนเพลีย เพราะเจอเนอองกินส่วนของวันนี้ไปสองรอบใหญ่ๆ ส่วนเนอองอยู่ในอ่างน้ำในอ่างปรากฏภาพ โยเฮย์ที่นอนอยู่บนเตียงอย่างไร้เดียงสา มือดำคู่หนึ่ง ผูกผ้าปิดตาปิดปากโยเฮย์ไว้ ส่วนสองสามคู่ ปลดเสื้อผ้า และถอดกางเกงองค์ราชาออกจน บนร่างกายไร้อาภรณ์ทั้งสิ้น ส่วนมือคู่อื่นก็ตรึงมือ และยันเข่าของอีกองค์ราชาขึ้น เป็นท่าที่ชวนดูล่อแหลมดูไม่น้อย แต่ต้องหยุดลง เพราะมีคนเคาะประตูห้องของตน เนอองพอสัมผัสได้ว่าเป็นใคร

“อ่าว รินเรย์มีอะไรหรือเปล่า” เนอองเอ่ยถามทั้งสภาพใส่ผ้าขนหนูปิดส่วนนั้นส่วนเดียว 

“มะ...ไม่มี” รินเรย์หน้าแดงก่ำ เมื่อคนตรงหน้าอยู่ในสภาพที่ชวนเข้าหา

“นึกว่า จะมาอาบน้ำด้วย ฮึ” รินเรย์เหมือนโดนระเบิด แต่ตั้งสติจึงสวนกลับไป

“ท่านจะให้ข้าอาบด้วยรึเปล่าละ” แค่คำพูดนี้ รินเรย์ก็ก้มลงประกบปากหวานทันที เนอองโอบคอก่อนจะดึงเข้ามาในห้องตน

“ไปที่ห้องอาบน้ำเหอะ เดี๋ยวมาโคะตื่น” เนอองเดินนำไปที่ห้องอาบน้ำ รินเรย์ตามอย่างกับหลงในฟีโรโมนนั้น พอประตูห้องอาบน้ำปิด เนอองก็ช่วยรินเรย์ถอดชุดออก ถอดเสื้อก็พลางลูบไล้แผงอกนั้น จนกระทั่งร่ายกายของรินเรย์เปลือยเปล่า เนอองจึงเอาผ้าขนหนูตัวจิ๋วออก รินเรย์ตกใจอยู่ไม่น้อย ตะลึงในขนาดของมัน แต่ของรินเรย์ก็ไม่น้อยหน้าสักเท่าไหร่ แถมหุ่นยังดีกว่าเนอองด้วยซ้ำ ตัวก็สูงกว่า ร่างกายก็กำยำกว่า เนอองค่อยๆเชิญชวนรินเรย์ลงอ่าง พอแขนเสียดสีกัน รินเรย์ก็โอบไหล่คนข้างๆ ประกบปากอีกรอบ

‘จะทำไงดีวะเนี่ย ทำยังไงก่อนดี” เนอองคิดระหว่างจูบอย่างดูดดื่มกับรินเรย์ และผละออกจากกัน ตาจ้องตา ไฟตัณหาในตัวรินเรย์กำลังท่วมล้น และดูเหมือนจะหยุดไม่ได้

“เนออง ข้าอยากเป็นอาหารให้ท่าน” รินเรย์เอ่ยพร้อมกับพร่ำจูบไปทั่วแผงอกของอีกฝ่าย

‘เอางี้ก็ได้วะ เจ้ามือดำทั้งหลาย ทำเหมือนที่ข้าจะกระทำ ทำให้เหมือนทุกอย่าง’ เนอองส่งกระแสจิตสั่งกองทัพมือดำที่อยู่บนเตียงองค์ราชา

“งั้นขึ้นจากอ่างเหอะ”เนอองลุกขึ้นนั่งขอบอ่าง รออีกฝ่ายขึ้น รินเรย์ตามขึ้นมาแล้วนอนลงข้างอ่างทันที ก่อนทีทั้งคู่ประกบปากหวานอย่างดูดดื่ม ส่วนมือก็ไล้ยอดอก อย่างอ่อนโยน ในขณะที่องค์ราชา มือดำข้างหนึ่งก็เริ่มไล้ยอดอกของโยเฮย์ตามเนออง

“ข้าขอไม่ต้องเกรงใจนะ ขอทำรุนแรงได้ไหม...” เนอองยั่ว พ้อมกับบีบยอดอกแรงๆ ทำให้รินเรย์ถึงกับคลั่งขึ้นมา เนอองเลื่อนริมฝีปากร้อนแรงนั้นไปที่ยอดอกแล้ว ทั้งกัดทั้งดึง ส่วนอีกข้างก็ใช้มือบดขยี้ จนรินเรย์ยังต้องครางออกมาด้วยความเจ็บ ซึ่งเนอองชอบความรุนแรงอยู่แล้วเป็นทุนเดิม แต่ด้วยเพราะรูปร่างของอีกฝ่ายแข็งแกร่งจึงทำได้โดยไม่กลัวอีกฝ่ายเจ็บเท่าไหร่ ทางฝั่งราชา มือดำคู่หนึ่งก็ทั้งบีบและดึงยอดอกของอก จนโยเฮย์ถึงกับร้องออกมา และเริ่มทำให้โยเฮย์รู้สึกตัว แต่เมื่อรู้สึกตัวก็รู้สึกว่า ตาก็ถูกปิด ปากก็ถูกอุด ส่วนร่างกายก็ถูกอะไรบางอย่างกดทับ แล้วมือดำข้างหนึ่งละจากยอดอกไปสัมผัสกับส่วนนั้น และชักขึ้นลงอย่างรุนแรง 

“อึก อ๊ะ เน เนออง” รินเรย์หอบกระเส่า ใบหน้าวิงวอนให้คนถูกเรียกจูบตน มีหรือเนอองจะไม่ปล่อยไป ทั้งประกบปากทั้งชักขึ้นลงในจังหวะที่รุนแรง แต่ด้วยว่า รินเรย์เป็นพวกเสร็จช้าอยู่แล้ว ทำให้การเสร็จนั้นช้าไปกว่าปกติ

“อึก อืม”น้ำขาวขุ่นได้พุ่งออกมาเต็มหน้าท้องขององค์ราชา ได้แต่หอบทำอะไรไม่ได้สักอย่าง เนอองละจากริมฝีปากและส่วนนั้นมาสนใจ ทางเข้าด้านหลังแทน รินเรย์ยกเข่าของตนขึ้น อย่างรู้งาน จึงจับขาตัวเองยกสูงขึ้น ทำให้เห็นชัดขึ้น เนอองควักน้ำนมจากอ่างมาราดใส่ทางเข้านั้น ก่อนจะใช้นิ้วสอดแทรกเข้าไป ร่างกายของรินเรย์สั่นพริ้ม เพราะเขาเพิ่งเคยยอมให้อีกฝ่ายกระทำเป็นครั้งแรก ทางด้านโยเฮย์เมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างล้วงล้ำเข้าไปในภายในของตน จึงพยายามรวบรวมพลังทั้งหมด จนเกือบหลุดจากพันธนาการของมือดำ เนอองรู้สึกตัวทัน จึงสั่งการให้มือดำออกแรงตรึงไว้กว่าเดิม มือดำก็ออกแรงกดขึ้นมากกว่าจนโยเฮย์ไม่มีแรงต้านพอ เนอองก็ใส่นิ้วเข้าไปเพิ่มอย่างรวดเร็ว

“อืม ข้าต้องการของของท่าน” รินเรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน เนอองยิ้มก่อนจะถอนนิ้วออก ก่อนจะแทนที่ด้วยสิ่งที่ใหญ่กว่านั้นมาก แต่เนอองเกรงว่า ทางโยเฮย์จะรับไม่ไหว จึงค่อยๆบรรจงใส่ช้าๆ ทางมือดำก็ค่อยๆ เพิ่มขนาดตามเนอองแต่ก็ยังเล็กกว่าของเนอองอยู่ครึ่งหนึ่งอยู่ดี แค่หัวเข้าไปได้ โยเฮย์ก็แทบอยากจะกรีดร้องแต่ติดตรงที่มีผ้าปิดปากอยู่ ยิ่งเข้าไปลึก ก็ยิ่งทำให้รู้สึกอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็เข้าไปมิดด้าม แต่ดูเหมือนองค์ราชาจะไม่ยอมจึงใช้พลังเฮือกสุดท้าย สะบัดการตรึงของมือดำออก มือดำสลายกลายเป็นควันไปอย่างรวดเร็ว และรีบเอาผ้าปิดตาปิดปากออกทันที โยเฮย์สังเกตเห็นควันสีดำรอบตัวของตน และรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ขยับอยู่ตรงภายใน จึงพยายามมองตรงนั้นแต่เห็นแต่เพียงควันสีดำเท่านั้น เนอองรับรู้ทันทีเมื่อกองทัพมือดำสลาย จนออกแรงขยับสะโพกทิ้งท้ายสักนิด 

 “ใครที่อยู่ข้างนอกเข้ามาที!!!” เสียงโยเฮย์ดังลั่น ทำเอารินเรย์ถึงกับผลักเนอองออก ก่อนจะรีบใส่เสื้อโดยไม่สนใจสภาพของตนเองที่ถูกปลุกอย่างเต็มที่และวิ่งไปที่กำแพงห้องอาบน้ำทันที ทันทีที่รินเรย์กดลงบนรูปที่กำแพง ก็ถูกเปิดออก เนอองก็ระบายยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะล้างตัวแล้วก็ใส่กางเกงและเสื้อคลุมบางๆตามไป

“เป็นอะไรไปขอรับ องค์ราชา” ทหารที่เฝ้าอยู่หน้าห้องรีบเข้ามาข้างใน เห็นองค์ราชายืนโกธรจนตัวสั่นในสภาพมีผ้าห่มคลุมตัว รินเรย์และเนอองก็ตามมาติดๆ

“มะ มีผู้บุกรุก!! ไปดูให้ทั่วว่า ใครบังอาจเหยียบเข้ามาในห้องของข้า!!” พวกทหารชั้นผู้น้อยก็รีบออกไปตามคำสั่ง เหลือเพียงเนอองกับรินเรย์

“เกิดอะไรขึ้นหรือ ท่านโยเฮย์” รินเรย์คุกเข่าลงตรงหน้าโยเฮย์

“มีคนเข้ามาทำมิดีมิร้ายกับข้า!!” โยเฮย์ประกาศก้อง ก่อนจะทรุดลงบนเตียง ก่อนจะเอาผ้าห่มออกให้ดูร่องรอยบนร่างกาย เนอองแอบยิ้มอยู่ที่มุมห้อง

“ช่วยบอกรายละเอียดได้ไหมขอรับ” รินเรย์ลุกขึ้นยืนและนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆเตียง

“จำได้ว่า ข้ารู้สึกตัวเพราะข้ารู้สึกเจ็บหน้าอก ตาข้าก็ถูกปิด ปากก็ถูกอุด แถมมีอะไรมาตรึงข้าไม่ให้ขยับด้วย มันมีพละกำลังเยอะมากจนสามารถขยับร่างกายข้าได้ตามใจนึก และมันก็ทั้งจับนั้นจับนี้ข้า แม้ขณะตรงนั้น แต่สุดท้ายข้าก็หลุดออกจากพันธนาการของมัน แต่พอข้าเอาผ้าปิดตาออก ก็เห็นเพียงแต่ควันดำจางๆ รอยอยู่รอบตัวข้าแทน และก่อนที่ข้าถูกปลดปล่อย ข้าก็รู้สึกว่ามันอะไรบางอย่างขยับอยู่ภายในกายข้า แต่ข้าก็เห็นแค่เพียงควันดำเท่านั้น” โยเฮย์ยิ่งเล่ายิ่งกอดตัวเองด้วยความสั่นเทา

“ข้าว่าไม่ใช่ฝีมือคนธรรมดาแน่ๆ” โยเฮย์เห็นด้วยกับคำพูดของรินเรย์

“จะบอกว่าเป็นฝีมือของเวทมนตร์? หรือเปล่า”

“จะว่างั้นก็ได้ แล้วเจ้าก็เป็นผู้ต้องสงสัยอันดับ 1 อย่างแน่นอน เจ้าเนออง” โยเฮย์ชี้หน้าเนอองทันที

“ทำไมต้องเป็นข้าด้วย ข้าออกจะเป็นคนไม่ทำใครก่อน” รินเรย์มองอีกฝ่าย

“เจ้าก็ดูสิ รินเรย์ สภาพห้องก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ถ้าเป็นฝีมือคนธรรมดาจริงๆ คงจะต่อยข้าไปด้วยแล้ว จริงไหม” รินเรย์ได้ฟังความเห็นก็เชื่อ เพราะอย่างที่บอก ในห้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

“งั้นท่านจะให้ข้าพิสูจน์ไหมละ ว่าตรงนั้นท่านถูกกระทำจริงๆ” เนอองยิ้มอย่างมีเลศนัย

“เรื่องอะไร ข้าจะให้เจ้าดูทำไม แล้วก่อนที่ข้าจะตะโกน เจ้าอยู่ไหนละ มีคนอยู่กับเจ้าหรือเปล่า” รินเรย์สะดุ้งนิดๆ

“มีสิ ก็ตรงนั้นไง” เนอองชี้ไปที่ รินเรย์ ก่อนที่โยเฮย์จะสังเกตเห็นผมของทั้งสองเปียกปอน และใบหน้าของรินเรย์ที่แดงนิดๆ

“พะ พวกเจ้า...”

“อย่างที่ท่านคิดนั้นแหละ^ ^” เนอองชี้แจง รินเรย์ก้มหน้าหลบตาองค์ราชาทันที 

“เหอะ แต่ยังไงเจ้าก็น่าสงสัยอยู่ดี ต่อไปนี้เจ้าและรินเรย์มานอนห้องนี้กับข้าซะ”

“คงไม่ได้ เพราะข้าต้องกินอาหารทุกวัน หรือท่านอยากเห็น” โยเฮย์กัดฟันกรอดๆ

“องค์ราชา เดี๋ยวผมจะมานอนนี้เอง ส่วนเนอองปล่อยให้อยู่ห้องเดิมเหอะขอรับ เพราะยังไงห้องก็ติดกันอยู่แล้ว” รินเรย์ช่วยเสริมความเห็นอีก โยเฮย์จึงตกลงด้วยอย่างช่วยไม่ได้ และรีบลืมๆเรื่องนั้น

“น่าเสียดาย ข้าอาจจะให้มาโคะมานอนที่นี่ด้วยก็ได้ จะได้กินอาหารต่อหน้าคนสองคน” เนอองพูดยั่ว ก่อนจะเดินออกจากห้อง แต่ถูกขัดเสียก่อน

“งั้นก็ย้ายมาเลย ข้าจะดูซึ่งเจ้าจะกล้าทำอย่างที่บอกหรือเปล่า”

“แล้วท่านจะเสียใจ งั้นข้าขอตัวไปปลุกมาโคะมานอนที่นี่ก่อนนะขอรับ” เนอองพูดจบก็เดินกลับทางลัด แล้วอุ้มมาโคะมาทันที ก่อนจะวางมาโคะลงบนเตียงของโยเฮย์

“เจ้าจะทำอะไร ให้มาโคะมานอนบนเตียงข้าทำไม” โยเฮย์ถามทันที

“เตียงท่านออกจะใหญ่ต่อ ให้คนของข้านอนสักคนคงไม่เป็นไร เดี๋ยวข้ากับรินเรย์จะนอนที่เก้าอี้เอง” โยเฮย์ก็ยอมให้มาโคะนอน และล้มตัวลงนอนทันที โดยหันหน้ามาทางโซฟา แน่นอนเนอองกับรินเรย์ยังไม่นอน

“เนออง เราจะต่อกันอีกไหม” รินเรย์หน้าแดงๆ เมื่อรู้สึกตรงนั้นของตนจะไม่ไหวแล้ว

“อืม... เจ้ากล้าทำต่อหน้าท่านนั้นไหมละ” เนอองชี้ไปที่เตียง รินเรย์มองเนอองสลับกับองค์ราชา ก่อนจะตัดสินใจประกบริมฝีปากเนอองเป็นคำตอบ เนอองยักคิ้วส่งให้องค์ราชาทันที

“อะแฮ่มๆ ช่วยเกรงใจกันหน่อยได้ไหม ท่านจอมเวทย์ ท่านแม่ทัพกองที่หนึ่ง” โยเฮย์ขัด แต่ดูเหมือนทั้งคู่จะไม่สนใจ จนโยเฮย์ต้องหันหน้าหนีไปอีกทาง รินเรย์ผละออกจากริมฝีปากและถอดกางเกงของตนทันที พร้อมกับก้มลงกับพื้นพร้อมกับยกบั้นท้ายขึ้นสูง เนอองเห็นเช่นนั้นจึงปลดกางเกงตนออกและเข้าหาคนตรงหน้าทันที

“เห้ยๆ เอาจริงกันเหรอ”องค์ราชาเอ่ยขัด เมือหันมาอีกที จะภาพแบบนี้

“ท่านจะมาดูใกล้ๆก็ได้นะ เผื่อท่านยังคงค้างคา หรือไม่ก็เกิดอารมณ์ขึ้นอีก” เนอองเชิญชวนอีกฝ่าย โยเฮย์ลังเล

‘ดูท่าท่านจะโดนทำให้ค้างคาเหมือนกันนิ ฮึ’ เนอองค่อยๆขยับเข้าไปในทางเข้านั้นอย่างช้าๆ

“อืม...” รินเรย์รู้สึกถึงความอึดอัดอีกครั้ง เสียงครางนั้นทำเอาโยเฮย์กระสับกระส่าย ก่อนจะลุกจากที่นอนมานั่งบนเก้าอี้อีกตรงกลางที่เห็นด้านข้างของทั้งคู่

“ในที่สุด ท่านก็มา อยากร่วมวงไหม^^”

“ไม่! ไม่มีวัน!!”

“ข้าไม่ทำคนที่ไม่ยอมหรอก แต่ข้าอยากจะช่วยทำให้ท่านเสร็จ” โยเฮย์เชิดหน้า ทำเป็นไม่ได้ยิน เนอองจึงหันไปสนใจคนเบื้องล่างต่อ เมื่อเข้าไปจนมิด ก็ค่อยๆขยับ ก่อนจะขยับอย่างรุนแรงและรวดเร็ว เสียงกระทบของเนื้อดังจนคนที่นั่งอยู่ไม่ห่างได้ยิน โยเฮย์กลืนน้ำลาย

“อ๊ะ อืม เน เนออง” รินเรย์ครางไปตามแรงที่ล้วงล้ำภายใน ก่อนที่เนอองจะหยุด และจับอีกฝ่ายมานั่งบนตัก และลุกขึ้นยืน พร้อมกับดันให้รินเรย์เดินไปใกล้โยเฮย์ แต่ถึงอย่างนั้นโยเฮย์ก็ไม่ได้หลบ แต่กลับนั่งจ้องตาเป๋ง เนอองยกขาข้างหนึ่งของรินเรย์ขึ้น พร้อมกับขยับต่อทันที รินเรย์ต้องโอบคอคนอยู่ข้างหลังไว้ไม่งั้น เขาต้องลงไปกองกับพื้นแน่ๆ ตอนนี้รินเรย์อยู่ข้างจะโยเฮย์แค่ก้าวเดียวเท่านั้น โยเฮย์เริ่มค่อยๆปลดเปลื้องกางเกงออกจนเผยให้เห็นส่วนนั้นที่ตั้งชันขึ้นมา ก่อนที่เขาจะสัมผัสขึ้นลงตามจังหวะของเนออง

“ในที่สุด ท่านก็ทนไม่ไหวสินะ” เนอองขบติ่งหูรินเรย์เบาๆ เนอองถอยออกมาจนหลุดออกจากทางเข้าสีหวาน รินเรย์ถูกประคองให้นั่งลงข้างๆโยเฮย์ โดยที่ยันเข่าขึ้น

“ท่านนั่งท่าสิ เดี๋ยวข้าจะช่วยทำให้ท่านเอง” โยเฮย์ส่ายหน้า แต่เนอองไม่สนใจเท่าไหร่นัก ค่อยๆจ่อหัวเข้าทางเข้าด้านหลังของรินเรย์ต่อ โดยที่อีกมือจับส่วนนั้นของโยเฮย์

“จะเจ้า..อึก” มือของเนอองเริ่มขยับไปพร้อมกับสะโพก ซึ่งเป็นจังหวะที่เร็วและรุนแรง 

“ท่านโยเฮย์ทำตัวว่าง่ายหน่อยสิ ไม่งั้นข้าจะขอทำให้รุนแรงกว่านี้” เนอองเริ่มทำให้รุนแรงมากขึ้นจนในที่สุด น้ำสีขาวขุ่นก็พุ่งออกมาอีกครั้ง โยเฮย์นั่งหอบ แต่ดูเหมือนเนอองจะไม่หยุดเท่านี้ สะโพกที่ขยับเพื่อรินเรย์ก็ขยับอยู่ตลอด ส่วนมือก็ไปแตะน้ำสีขาวขุ่นขึ้นมาชิม

“น้ำอร่อยดีนะ ท่าน” โยเฮย์ได้ยินก็เริ่มจะขยับหนีแต่ช้าเกินนิ้วที่จิ้มน้ำสีขาวขุ่นนั้น ก็ล้วงล้ำเข้าไปภายในอีกรอบ

“อึก เจ้าจะทำอะไร” โยเฮย์หันขวับมาทันที

“ข้าแค่อยากสัมผัสข้างในท่าน... แต่ข้าจะปล่อยท่านไปก่อน” เนอองทะลวงนิ้วเข้าไปอย่างรุนแรงรอบนึง และกลับมาสนใจรินเรย์ต่อทันที โยเฮย์จึงเดินกลับไปนอนทันที 

“ทะ ท่านเน ออง... ข้าไม่ไหวแล้ว” น้ำสีขาวขุ่นก็พ่นออกมาเปอะเปื้อนตามร่างกายของรินเรย์ไปหมด เนอองค่อยๆถอยออกมาจนหลุด ก่อนจะชักขึ้นชักลงอย่างรุนแรงหลายๆที พร้อมกับจ่อให้เข้าปากอีกฝ่ายพร้อมกับฉีกน้ำสีขาวขุ่นเข้าปากรินเรย์ไป

“อึก รินเรย์เจ้าอร่อยจริงๆ” เนอองจุมพิตหน้าผากอีกฝ่าย ก่อนจะขอตัวไปนอน

‘เนออง เจ้าทำข้าปวดสะโพกมากT^T’

เช้าวันต่อมา

“หืม...เช้าแล้วว ฮ้าวว” มาโคะตื่นมาบนเตียงที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะหันไปมองข้างๆคือ องค์ราชาที่นอนหลับอย่างสงบสุข ก็ตกใจเล็กน้อย และก็สังเกตเห็นเนอองกับรินเรย์นอนบนเก้าอี้ที่อยู่ถัดไป

‘เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นหว่า’ มาโคะไม่อยากรบกวนคนในห้องทั้งสามจึงลุกออกจากเตียงอย่างเงียบๆ ก่อนจะสังเกตเห็นทางลับจากห้องอาบน้ำห้องเดิม...

หลังจากมาโคะปฏิบัติภารกิจอาบน้ำ แต่งตัวเสร็จ ก็ออกไปเดินเล่นยามเช้าอย่างที่ทำปกติ แต่พอเนอองมาอยู่ด้วยการเดินเล่นยามเช้าก็ทำได้สายกว่าเดิม = = มาโคะเดินเล่นไปจนกระทั่งถึง ห้องของเหล่าราชครู

“ว้าวว ท่านมาโคะๆๆ” เด็กผู้ชายฝาแฝด ผมสีทองหยักศก ตาสีทอง วิ่งเข้ามากอดมาโคะทันที

“อรุณสวัสดิ์ ไฮรีน โซรีน” มาโคะลูบหัวเด็กทั้งสองอย่างเอ็นดู เพราะทั้งสองคือ ลูกศิษย์ของเขา

“ท่านมาโคะ ไปไหนมาเหรอ ช่วงนี้ไม่เห็นกลับมานอนที่นี่เลย” โซรีนทำแก้มป่อง

“คือ...ต้องไปคอยรับใช้จอมเวทย์น่ะ ก็เลยต้องพักที่ใกล้ๆกับท่าน” 

‘จะให้บอกเด็กๆว่า ไปเป็นอาหารของจอมเวทได้ยังไง’ 

“จริงสิ เมื่อวานฟืนเย็นๆ ผมเดินชนคนแปลกหน้าด้วยแหละครับ เขามีผมสีเทา ตาสีม่วงง” มาโคะถึงกับอ่อ

“คนนั้นแหละ ท่านชื่อ เนออง น่ะ แต่อย่าไปยุ่งกับเค้ามากเลย”

“ไม่ยุ่งได้ยังไงครับ อาจารย์ เขาเป็นคนที่ผมตกหลุมรักนี่ครับ” ไฮรีนแก้มแดง มาโคะถึงกับเหงื่อตก

“เชื่อที่อาจารย์เตือนเถิด”

“ครับ” มีแต่เสียงไซรีนตอบรับ ส่วนไฮรีนเดินหนีทันที

‘อย่าบอกนะว่า...’

“ผมจะไปรับใช้ท่านด้วย อาจารย์ต้องพาเราไปด้วย!!!” มาโคะก็อยากลมจับตรงนั้นทันที ก่อนจะขอตัวกลับไปที่ห้อง ทันทีที่ถึงเปิดประตูห้อง เนอองก็ดึงไปจูบเบาๆ คาดว่า โยเฮย์กับรินเรย์ไปออกไปแล้ว

“อรุณสวัสดิ์ มาโคะ” ทำเอาคนโดนจูบหน้าแดงนิดๆ

“อรุณส... จริงสิ นายไปโปรยเสน่ห์อะไรให้ลูกศิษย์ของข้า!!”

“ลูกศิษย์ของเจ้า ข้าไม่เห็นจะรู้จัก อ่อ มีเด็กมาชนข้าด้วยเมื่อวาน หรือว่านั้น...” มาโคะตีบ่าเนอองเบาๆ

“ข้าแค่ช่วยเด็กคนนั้นต้องหกล้มเท่านั้น” เนอองเอ่ยอย่างไม่สนใจ ก่อนจะสวมเสื้อในเครื่องแบบที่เพิ่งได้รับมา

“แล้วทำไมลูกศิษย์ข้าถึงอยากมาคอยรับใช้เจ้าเนี่ย” มาโคะทึ้งผมตัวเอง

“โอ้ว ลูกศิษย์เจ้าก็น่ารักดีนะ อายุเท่าไหร่ละ” เนอองยิ้มกระหริ่มกระเรี่ย

“10 ขวบ” มาโคะตอบตามความซื่อ

“สะโพกแข็งแรงพอแล้ว เดี๋ยวไว้ว่างๆข้าจะไปเจอหน่อยละกัน” เนอองเอ่ยพร้อมจากไป ปล่อยให้ผู้เป็นอาจารย์ถึงกับกรีดร้อง

ณ ห้องโถง

เมื่อเนอองก้าวเท้าเข้าไป ก็เจอสายตาที่มองแบบศัตรูคู่หนึ่งกับสายตาที่มองอย่างหลงใหลอีกคู่หนึ่ง

“ท่านมาช้านะ ท่านจอมเวทย์” องค์ราชาบ่นอุบทันที เมื่อเจอหน้า

“กระผมมาตรงเวลานะครับ - - ท่านเป็นคนนัดเอง”

“ตามมารยาท ต้องมาก่อนเวลานัด 30นาที”

“ผมมาตามเวลานี่ครับ ถือว่าตรงต่อเวลาที่สุดแล้ว” ทั้งเนอองทั้งโยเฮย์ยังคงเถียงกันไม่จบไม่สิ้น

“เอ่อ องค์ราชาขอรับ อย่าลืมสิครับมีทหารอยู่ออกเยอะแยะ” โยเฮย์ถูกเตือน ก่อนจะยอมแพ้ไปนั่งเงียบๆในมาดนิ่งอย่างเดิม ส่วนเนอองถูกรินเรย์เชิญให้นั่งที่นั่งจอมเวทที่เพิ่งแต่งตั้ง ส่วนที่นั่งของแม่ทัพก็อยู่ข้างๆกัน

“วันนี้ทำไมแต่งชุดครบเครื่องเลยละ รินเรย์” เนอองสังเกตเครื่องแบบเต็มยศ ของ โยเฮย์กับรินเรย์

“ก็ทูตที่มาในวันนี้ เป็นประเทศของศัตรู จึงต้องแต่งตัวข่มไว้ก่อน” รินเรย์ยิ้มหวาน

“อ่อ แล้วทำไมชุดของข้า ไม่เห็นอลังการเหมือนพวกเจ้าเลย” เนอองทำหน้างอนๆใส่ รินเรย์

“ฮ่าๆ ก็เจ้าเพิ่งเข้าวังเป็นวันที่สอง ใครจะเตรียมเสื้อผ้าที่เหมาะกับฐานะจอมเวทแบบเจ้าทันละ แต่ชุดแบบนี้ข้าก็ว่า ดูดีแล้วนะ” รินเรย์เอ่ยชม

“พวกบ้ายอ” โยเฮย์พูดลอยๆ แต่เข้าหูเนอองเต็มๆ

“เสร็จเร็ว...”เนอองตอกกลับ

“เจ้า!”

“หยุดดดด = = เนอองมาสลับที่กับข้ามา” รินเรย์ยืนกั้นกลางระหว่างทั้งสอง เนอองรีบย้ายที่นั่งทันที  ส่วนโยเฮย์รีบสะบัดหน้าหันไปทางอื่น

“ท่านทูตจากเมืองทิเรียล่ามาถึงแล้วขอรับ” ทหารคนหนึ่ง เข้ามาทูล ก่อนจะพาตัวทูตต่างเมืองเข้ามา เป็นผู้ชาย ที่มีรูปร่างคล้ายองค์ราชา แต่ผมยาวถูกรวบไว้ข้างหลังสีน้ำเงิน นัตย์ตาสีเทา แลดูแล้วท่าจะเย็นชา

“ขอขอบคุณความกรุณา ให้เข้าทูล องค์ราชา” ทูตคุกเข่าแสดงความเคารพ ก่อนลุกขึ้น

“อืม มีอะไรรีบว่ามา”

“กระผมชื่อมิราเคิล ดาร์ค ขอรับ จะมาขอคุยเรื่อง ท่านจอมเวทที่เมืองคุณได้ครอบครอง” เนอองชี้มาที่ตัวเอง ดาร์คพยักหน้า

“เรื่องนี้น่ะเหรอ ทหารออกไปให้หมด แม่ทัพเจ้าไม่ต้องไป” ทหารขานรับก่อนจะถยอยออกไป

“เอ่อ...จอมเวทนี่...สำคัญขนาดนี้เลยเหรอ” เนอองถาม ทำเอาคนที่อยู่ในนั้นเหลือบตามามองทันที

“ท่านจอมเวท จะมาเกิดทุก200ปี เจ้าคิดว่าสำคัญไหมละ” โยเฮย์ค้อน

“ก็แค่200ปี - - เองนิ”

“เอ่อ...นี่หรือจอมเวทที่ประเทศผมอยากจะขอไปอยู่ด้วย = =” ดาร์คหลุดมาดทันที เมื่อเห็นความบ๊อง

“เป็นอย่างนี้นี้เอง จะมาขอท่านจอมเวทย์ไปอยู่เมืองด้วยสินะ ประทานโทษด้วย ข้าคงทำแบบนั้นไม่ได้ ต้องให้เขาเป็นคนเลือกเอง” 

“ข้าจะอยู่นี้” เนอองตอบทันที

“ขอเหตุผลที่ท่านจะอยู่ที่นี่หน่อยขอรับ” ดาร์คจ้องเขม็ง

“ก็อาหารที่ข้าอยากทานที่นี่ ยังไม่หมด แถมอาหารไม่ยอมให้ทานน่ะสิ เอาง่ายๆ ยังมีสิทธิ์ที่จะลากข้าไป” ทำเอาโยเฮย์และรินเรย์หันไปมองเป็นตาเดียว

‘ถ้ายอมให้เจ้าทาน เจ้าจะอยู่ที่นี่ใช่ไหมไอ้จอมเวทหื่น’ โยเฮย์แทบจะอยากลุกขึ้นไปต่อยเนออน

“งั้นข้าขอเสนอตัวเป็นอาหารให้ท่านได้ไหม” เนอองกอดอกครุ่นคิดทันที 

“ไม่ได้” โยเฮย์และรินเรย์ ตอบแทน

“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ แต่ระวังเจ้าจะไม่อยากกลับเมืองตัวเองนะ ดาร์ค” 

“ขอบพระคุณครับ ท่านจอมเวท” ดาร์กคุกเข่าเป็นการขอบคุณ

“งั้นเจ้าออกไปก่อน ดาร์ค” โยเฮย์ไล่

“เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาไล่ข้า องค์ราชา ข้าฟังแต่คำสั่งของท่านจอมเวทเท่านั้น” ดาร์คสวน โยเฮย์กัดฟันกรอดๆ ก่อนจะส่งซิกไปให้รินเรย์ ให้สะกิดเนออง

“อ่อๆ ดาร์คเจ้าออกไปก่อน เดี๋ยวข้าจะพาไปที่ห้อง” ดาร์คพยักหน้าและเดินออกไปอย่างโดยดี ทันทีที่เหลือกันแค่สามคน โยเฮย์ลุกขึ้นหวังเข้าไปต่อยเนออง แต่รินเรย์เข้ามาขวางไว้

“คุยกันดีๆก่อน ท่านโยเฮย์”

“ใช่ ท่านฟังข้าก่อนสิ ที่ข้ารับเจ้าทูตนั้นมาเป็นอาหารน่ะ เพราะจะกักตัวเจ้านั้นไว้ในมือเรา เวลามีสงครามก็สามารถใช้เจ้านั้นไปต่อรองได้” พอฟังเหตุผล โยเฮย์แทบไม่อยากเชื่อเลย ว่า เนอองจะคิดได้ถึงขนาดนี้ เห็นปกติดีแต่ยั่วโมโห ไม่ก็คิดแต่เรื่องอาหารๆ

“รินเรย์...เจ้าเนอองหิวอีกหรือเปล่า” 

“เห้ยๆ = = เห็นงี้ ข้าก็คิดการณ์ไกลนะ เจ้านั้นมา แผนการจะคั่วอาหารที่เอ่ยไว้ก่อนหน้านี้ต้องชะลอซะละ เฮ้อ” โยเฮย์โล่งอก

“ข้าจะทำให้ ดาร์คขาดข้าไม่ได้ ^ ^” 

‘ข้าชักอยากเป็นดาร์คแทน’ รินเรย์ ... ่ร้องในใจ

“อืมๆ จะทำอะไรก็ทำ ชะลอไปนานๆเลย” โยเฮย์เอ่ยอย่างสบายอารมณ์

“แต่...เราเป็นพวกอยากกินอะไรก็ต้องกินให้ได้ด้วยสิ เอาไงดี” โยเฮย์ถึงกับนิ่ง

“เหอะๆ ข้าไม่รู้ไม่ชี้แล้ว ขอตัว” โยเฮย์รีบเดินออกจากห้อง

“ทำตัวงี้ ยิ่งน่ากินเข้าไปใหญ่เลยนะ องค์ราชา!” เนอองตะโกนไล่หลัง ทำเอาโยเฮย์ถึงกับรีบวิ่งออกจากห้อง ทั้งห้องเหลือเนอองกับรินเรย์เท่านั้น

“เนออง เจ้ายังอยากกินข้าหรือเปล่า...” รินเรย์ถามด้วยความอยากรู้

“อืม ข้าก็อยากกินหมดแหละ ทั้งโยเฮย์ เจ้า มาโคะ ดาร์ค และ... ฮึ” เนอองจุมพิตที่หน้าผากรินเรย์ ก่อนจะเดินออกมา รินเรย์ได้มองแผ่นหลังของคนตรงหน้าค่อยๆห่างออกไปทีละนิด ก่อนจะตบหน้าตนแรงๆ สะบัดความคิดไร้สาระออก

‘เนอองเป็นคนบอกเอง ยังไงเขาก็คงกินเราเหมือนเดิม’ รินเรย์ยิ้มแย้ม ก่อนจะเดินออกจากห้องโถงที่ไร้ผู้คน

พอเนอองออกจากห้อง ก็เจอดาร์คที่ยืนรออยู่

“ท่านเนออง... ข้าเป็นอาหารของท่านได้หรือเปล่า” ดาร์คเอ่ยด้วยเสียงหงอยๆ ถ้ามีหูแมวนะ คงกลายเป็นแมวหูตกไปแล้ว

“ได้สิ แต่เจ้าต้องรอ...เมื่อเวลาข้าหิว เข้าใจนะ”

‘ถึงแม้ไม่หิว ก็ทำได้ก็เหอะ แต่ข้าขอแอ้มองค์ราชาให้หนำใจก่อน’ เนออง ... ่ก้องในใจ

“เจ้ามาพักที่ห้องข้าแล้วกัน ไม่สิ ตอนนี้พวกข้าพักอยู่กับองค์ราชา เดี๋ยวข้าค่อยไปบอกละกัน แต่เจ้าต้องนอนโซฟานะ คือ องค์ราชากับอาหารของข้าก็อยู่ห้องนั้นน่ะ ถ้าเจ้าไม่ชอบก็บอกข้าได้นะ” เนอองยิ้มก่อนจะเดินนำทางไปที่ห้องนอนขององค์ราชา

ณ ห้องนอนขององค์ราชา

มาโคะนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างหน้าต่าง ก็สังเกตเห็น เนอองกับชายหนุ่มแปลกหน้าเดินมาด้วยกัน แต่ดูเหมือนเนอองจะสังเกตเห็นมาโคะก่อน

“มาโคะ!!! ข้าหาเพื่อนมาให้เจ้าคุยด้วยยยย!!!!” เนอองโบกไม้โบกมือ ก่อนจะจับมือชายแปลกหน้านั้นวิ่งหายไปในตัวอาคารด้านล่าง

‘ใครหว่า’ มาโคะเดินไปเปิดประตูรอการกลับมาของจอมเวท และก็เห็นทั้งสองมาพอดี เนอองดึงตัวชายแปลกหน้าเข้าไปในห้อง

“มาโคะ นี่คือ ดาร์ค ที่จะมาเป็นอาหารของข้าอีกคน” มาโคะเพ่งพินิจคนตรงหน้า

‘อายุน้อยกว่าข้าอีก T^T เจ้าเบื่อข้าและเหรอ เนออง’ มาโคะทำหน้ามุ้ยๆ ก่อนจะกลับไปนั่งอ่านหนังสือที่หน้าต่าง

“อ้าว = = มาโคะ~~ ข้าไม่เบื่อเจ้าหรอก แต่ดาร์คนี่เขาเสนอตัวมาเป็นอาหารให้ข้าเอง จะบอกปฏิเสธก็เสียดาย ก็เลยรับไว้” เนอองเดินเข้าไปง้ออีกฝ่ายทันที มาโคะเหล่ตามองเนออง ก่อนจะกลับไปสนใจหนังสือต่อ

“งื้อ = = ดาร์คเจ้านั่งก่อนก็ได้ ของ้ออาหารของข้าก่อน” ดาร์คพยักหน้า และนั่งบนโซฟาทันที เนอองหันไปง้อมาโคะต่อ

‘ใช่สิ ข้าเป็นแค่อาหาร หมดแล้วเจ้าก็ไม่กลับมากิน’ มาโคะประชดในใจ

“ไม่ใช่อย่างนั้น มาโคะ~~ พูดกันไม่รู้เรื่องแล้ว สงสัยต้องให้จดจำด้วยร่างกาย” มาโคะหันพรึ่บทันที เนอองประคองหน้าของมาโคะแล้วก้มลงประกบริมฝีปากทันที ก่อนจะแทรกลิ้นเข้าไปภายใน มันทั้งดูดดื่มและรุนแรง มาโคะแทบจะเคลิ้มกับในรสชาติจูบนี้ เนอองผละจากริมฝีปากนั้นส่วนดาร์คก็นั่งตัวแข็งเลย

‘ถึงข้าจะเสนอตัวมาเป็นอาหารก็เหอะ ข้าก็ไม่เคยทำและไม่เคยเห็นนะเห้ย’ ดาร์กเห็นทีท่าว่า คู่นั้นกำลังจะเริ่ม

“มาโคะ ดาร์ค ทำตัวให้ชินซะเรื่องแบบนี้ อนาคตมีแน่ๆ” เนอองช้อนร่างอันอ่อนยวบของมาโคะลงบนเตียง ก่อนจะค่อยปลดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายออก ซึ่งชุดที่มาโคะใส่เป็นวันพีช

“เน เน..ออง... ชะ ช้าขอเลื่อนไปวันอื่นได้ไหม” มาโคะผลักอกเนอองเบาๆ

“เลื่อนทำไม วันอื่นข้าก็จะทำให้คนอื่นเห็นแล้ว ถ้าเจ้าไม่กล้า ข้าคงต้องหาคนอื่นแทนแล้วละ เมื่อคืนข้ายังกินรินเรย์ต่อหน้าท่านโยเฮย์มาแล้วเลย” เนอองเอ่ยพร้อมกับจะผละออกจากมาโคะ แต่มาโคะกลับรั้งไว้

“มะ...ไม่เลื่อนแล้ว ข้าจะพยายามทำตัวให้ชิน” เนอองจูบที่ขมับ ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งบีบยอดอกอีกฝ่าย มาโคะถึงกับแอ่นกายด้วยความเจ็บ ส่วนดาร์คก็พยายามมองเท่าที่มองได้

“มาโคะข้า อยากทำแบบวันแรกนะ รู้สึกว่าชอบแบบนั้นมากกว่าแบบนี้=w=” เนอองทำหน้าทะเล้น แต่ในสายตาของมาโคะคือใบหน้าของปีศาจ

“มะ ไม่เอา ได้ไหม อ๊ะ” เนอองไม่รอช้า และไม่ฟังคำขอจากคนข้างล่างสักนิด เอาหัวจ่อทันทีแล้วแทงรวดเดียวเข้าไปจนมิดด้าม

ดาร์กเห็นขนาดส่วนนั้นของเนออง ถึงกับตาค้าง ก่อนจะกลืนน้ำลาย 

‘สะ สะ สะ ใส่เข้าไปได้ไง เฮือก มีเลือดไหลออกมาด้วย’ ดาร์คสังเกตเห็นเลือดที่ไหลออกจากทางเข้าสีหวาน มันไหลไปเปรอะเปื้อนที่นอน เขาจึงมองไปที่คนที่โดนเจ้าแท่งนั้นใส่ มาโคะถึงกับน้ำตาร่วง

“อืม ต้องแบบนี้สิ ข้าชอบแบบนี้ที่สุดเลย มาโคะ” เนอองยิ้มร่า ก่อนจะล้มตัวลงไปจูบปลอบโยนอีกฝ่าย และแล้วก็ขยับสะโพกรัวๆถี่ๆ จนมาโคะกับตาค้าง น้ำตาก็ไหลรินมากกว่าเดิม แต่เมื่อเนอองเห็นคนตรงหน้าร้องไห้จนผิดปกติ จึงหยุด

“เจ้าเป็นอะไร มาโคะ” เนอองประคองใบหน้าของเบื้องล่าง

“จะ เจ้าเป็นปีศาจชัดๆ ไม่สนใจเลยว่าจะเจ็บหรือเปล่า จะใส่เอาๆลูกเดียว ฮือๆ” มาโคะร้องไห้โฮ เนอองก็นิ่งสักนิด

“แต่เจ้าก็ชอบแบบนี้นิ  ไม่งั้นคงไม่ยอมข้าแล้ว” เนอองพูดอย่างรู้ทัน มาโคะหน้าแดงก่อนจะเบี่ยงสายตาไปทางดาร์คที่นั่งจ้องอยู่

“ข้ายอมรับก็ได้ ว่าข้าชอบแบบนี้ แต่กลับเจ้านั้น เจ้าก็ต้องทำ ข้าไม่ยอมเลือดออกคนเดียวหรอก” ดาร์คสะดุ้งโหยง เนอองหันไปมอง

“ไม่ต้องห่วง เจ้าไม่ได้เลือดออกคนเดียวแน่นอน ยังมีอีกหลายคนที่ข้าอยากจะทำให้ฉีกขาด” เนอองตอบ ก่อนจะกลับไปขยับสะโพกรัวและถี่อย่างไม่ยั้ง เมื่อมาโคะได้คำตอบที่สบายใจแล้ว ก็ปล่อยไปตามอารมณ์ ลิ้นของทั้งสองเกี่ยวพันกันแทบจะเป็นหนึ่งเดียวกัน

“อืม...อื้ม..”เสียงครางของมาโคะ ทำเอาดาร์คจะหันหน้าหนี เพราะยิ่งเขานั่งจ้อง ก็เหมือนยิ่งจะโชว์ให้เขาดูให้เห็นกันชัดๆ เนอองผละออกจากริมฝีปากของมาโคะ ก่อนจะเปลี่ยนท่าทาง จับมาโคะให้นอนตะแคง และยกขาพาดไหล่ตน ก่อนจะกระหน่ำสะโพก มาโคะครางด้วยความเหนื่อยหอบ และจู่ๆ เนอองก็นึกอะไรสนุกขึ้น

“ดาร์ก นายถอดกางเกงแล้วมาที่นี่หน่อยสิ” ดาร์คถึงกับเก้งๆก้าๆ ขนาดมาโคะเองยังคิดไม่ถึง

“จะ จะให้ผมทำอะ อะไร...” ดาร์คหน้าแดง

“ถอดสิ เดี๋ยวก็รู้”ดาร์คพยักหน้าก่อนจะบรรจุค่อยๆถอดๆ อย่างช้าๆ ทำเอาเนอองขี้เกียจรอ จึงผละออกจากร่างมาโคะ ก่อนจะไปดึงกางเกงและถอดเสื้อของดาร์กออก และอุ้มขึ้นบ่า ไปโยนปุบนเตียงข้างมาโคะ

“ชักช้าจริงๆ “ เนอองบ่น แต่มือก็เอาส่วนหัวเข้ากระหน่ำทางเข้าสีหวานของมาโคะต่อ ส่วนดาร์กที่ขึ้นมาบนเตียงแล้วก็ได้แต่นอนตัวแข็ง

“มาโคะ สอนดาร์คจูบ” มาโคะผู้ถูกกระหน่ำทางเข้าสีหวานนั้นก็ทำทันทีอย่างไม่รีรอ ดาร์คถูกมาโคะรวบคอและประกบปากอย่างดูดดื่ม ยิ่งเนอองรุนแรง มาโคะก็ยิ่งจูบดูดดื่มขึ้นเรื่อยๆ ในขนะที่เนอองขยับสะโพกอย่างเมามันส์ ก็เอานิ้วเข้าไปล่วงล้ำภายในของดาร์ค ดาร์ครีบผลักมาโคะทันที

“อืมหือ ดูเหมือนจะผลักผิดคนนะ” เนอองยิ้ม ก่อนจะขยับนิ้วให้เข้าๆออกๆอย่างรวดเร็ว เสียงครางของทั้งสองร้องประสานกัน แต่น้ำสีขาวขุ่นของมาโคะพุ่งออกมาก่อน แถมยังเลอะไปทั่วร่างของดาร์ก

“แจ๋วจริงๆ มาโคะช่วยทำแบบตอนนั้นทีนะ” มาโคะค่อยๆคลานไปอีกด้านแล้วลงมือ เลีย ส่วนทางดาร์ก ก็ถูกกระหน่ำด้วยนิ้วของเนออง

“อ๊ะ ทะ ท่านเน เนออง เอาออกไปเถิดขอรับ” ดาร์คหยาดน้ำตาไหลออกสองแก้ม

“แค่นี้เจ้าถึงกับร้อง ถ้าเจ้าโดนแบบมาโคะ จะเป็นยังไงเนี่ย” มาโคะได้ยินงั้นก็ กัดเข้าให้ที่ตรงนั้นแต่ดูเหมือน เนอองจะไม่ค่อยรู้สึก แต่เมื่อหันมาทางมาโคะ

“เดี๋ยวข้าให้มือดำให้เจ้าทั้งวันทั้งคืนเลยดีไหม” มาโคะส่ายหน้าพรึ่บๆ ก่อนจะปฏิบัติต่ออย่างปกติ

“ทะ ท่านเนออง อึก อ๊า” น้ำขาวขุ่นพุ่งเปอะเปื้อนหน้าท้องของดาร์กเต็มไปหมด เนอองถอนนิ้วออกจากทางเข้านั้น มันมีอาการแค่บวมนิดๆ ผิดกับมาโคะที่เป็นแผลฉกรรณ์ มาโคะพอรู้จังหวะการออกของเนออง จึงรีบไปครอบส่วนหัวทันที และน้ำสีขาวขุ่นของเนอองก็ถูกมาโคะกินเรียบ

“มาโคะ เจ้าจะไปอาบน้ำหรือดูต่อก็ได้ แต่ถ้ามีอารมณ์อีก ข้าจะเรียกมือดำออกมานะ”

“ไปอาบน้ำดีกว่า ขอตัว” แค่คำว่า มือดำ มาโคะก็รีบออกจากตรงนั้นทันที ทางดาร์คก็ยังเหนื่อยหอบอยู่ เนอองก้มลงไปโลมเลียน้ำสีขาวขุ่นที่เปอะเปื้อนตามร่างกายดาร์คออก ลิ้นร้อนๆไล้ผ่านหน้าท้องขึ้นจนถึงช่วงหน้าอก แต่ก็ผละออก

“ดาร์ค ลุกขึ้นนั่งหน่อย” เนอองดึงร่างดาร์กนั่งปกติ ก่อนจะก้มลงไปประกบริมฝีปากบางนั้น ลิ้นร้อนพยายามดุนเข้าไป แต่ดูเหมือนดาร์คยังไม่เป็น เนอองจึงผละออก ก่อนจะลูบหัวอีกฝ่าย

“ไปอาบน้ำกับมาโคะเถอะ ดาร์ค” เนอองยิ้ม ดาร์กพยักหน้าก่อนจะเดินไปห้องอาบน้ำอย่างว่าง่าย

‘= =พลังเวทจะล้นแล้ว ทำแบบนี้เดี๋ยวได้มีระเบิดพลังจนได้ อ๊ะ เดี๋ยวไปใช้พลังเวทกับองค์ชายดีกว่า ฮึ’ เนอองสวมเสื้อตัวเดิม ก่อนจะมุ่งหน้าไปห้องทำงานขององค์ราชา

ณ ห้องทำงานขององค์ราชา

“รินเรย์ เจ้าคิดว่า ข้าจะยอมเจ้านั้นดีไหม” โยเฮย์นั่งเหม่อไปนอกหน้าต่าง

“แล้วแต่ตามประสงค์ของท่านสิขอรับ ถึงกระผมอยากให้ท่านยอมไวๆก็ตามทีเถิด” รินเรย์ยิ้ม แต่ทำเอาโยเฮย์หันควับ

“แหน่ะ ว่าแล้วเชียว คราวก่อนเจ้ากับไอ้จอมเวทหื่น ก็ทำกันแล้วนิ” โยเฮย์ขยับแว่น

“แหะ ท่านก็โดนทำนิขอรับ ท่านโยเฮย์”

“- - พอๆ ข้าไม่อยากนึกถึงมัน”

ปัง!

“ไม่อยากนึกอะไรเหรอ”เนอองโผล่มาด้วยใบหน้าที่ร่าเริง โยเฮย์หันควับไปทางอื่นทันที

“ก็อยากที่ท่านรู้” รินเรย์กำลังบอก

“รินเรย์ เจ้าคิดว่า ข้าจะยอมเจ้านั้นดีไหม... ยอมก็ดีสิ^ ^” เนอองแอบฟังคำพูด ทวนคำพูดและตอบในตัว ทำเอาเจ้าของคำพูดถึงกับปริ๊ดแตก

“จะ...เจ้าแอบฟัง!!!”

“ก็เกี่ยวกับข้าด้วยนิ-3-“ เนอองชี้แจง

“ข้าไม่มีวันยอมเจ้า!!!” โยเฮย์ประกาศกร้าว

“รอคำนี้อยู่พอดี ข้าจะสาปเจ้า ภายในสามวัน ถ้าเจ้าบอกไม่ยอมข้าหรือปฏิเสธข้า ครบสิบครั้งเมื่อไหร่ ร่างกายของเจ้าต้องเป็นของข้า! ถึงแม้จะเกือบกลายเป็นของข้าไปแล้วก็เหอะ-3-” และก็เกิดแสงสว่างขึ้นที่ข้อมือขององค์ราชา แล้วแสงนั้นค่อยๆกลายเป็นกำไลที่มีเพรชอยู่ สิบเม็ด

“อึก” โยเฮย์พยายามดึงออกอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ถอดไม่ออกหรอก เว้นแต่ข้าจะเป็นคนถอด ^ ^” โยเฮย์แทบจะเอาดาบจ้วกเนออง  แต่นึกออกว่า ดาบใช้กับเนอองไม่ได้ผล จึงเปลี่ยนใจวิ่งเข้าอัดอีกฝ่ายทันที เนอองยืนรอรับ ทันทีที่หมัดจะเข้าไปที่ใบหน้าของเนออง ก็เหมือนเนอองจะหายตัว แต่จริงๆแค่อ้อมไปด้านหลังของโยเฮย์ พร้อมกับสวมกอดทันที

“ในที่สุดก็ได้กอดองค์ราชาแล้ว อุกี๊” โยเฮย์สั่นไปด้วยความโกธร ก่อนจะสะบัดอ้อมกอดนั้นออก

“ไม่มีวันที่เจ้าจะได้ข้าเป็นอาหาร” โยเฮย์โวย

ปิ๊บ  กำไลส่องประกาย พร้อมกับเพรชหายไปหนึ่งเม็ด

“ฮึ อีกเก้าครั้งเท่านั้น”

ตุ้บ! รินเรย์ต่อยลงบนโต๊ะ ทำเอาทั้งสองคนถึงกับสงบ

“อย่าเกินหน้าเกินตา เอ้ย มาคุยเรื่อง ดาร์ค กันดีกว่าไหม- -*” คำพูดครึ่งแรกทำเอารินเรย์ถึงกับหน้าแดง

“ไม่อยากจะเกินหน้าเกินตาเจ้าเลย รินเรย์ ส่วนเจ้าดาร์คนั้นน่ะ ให้ไอ้จอมเวทหื่นมันจัดการไป”

“ใช่ๆ ไม่เกินหน้าเกินตาหรอก เรื่องดาร์คน่ะเหรอ เราเพิ่งปูทางการเป็นอาหารให้อยู่เลย ใช้นิ้วจนเสร็จ น่ารักจริงๆ” โยเฮย์ส่ายหน้าทันที

“หื่นไงก็หื่นวันจนค่ำจริงๆ” โยเฮย์ต่อว่า

“เจ้าก็ให้ข้าหื่นใส่เจ้าสักทีสิ โยเฮย์” เนอองยิ้มราวกับได้คำชม แต่ดูเหมือนอีกคนจะจริงจัง

“หื่นใส่ข้าก็ได้นะ เนออง” ทำเอาความเงียบสงบเข้าครอบงำอีกครั้ง

“หือ รินเรย์อยากทำกับข้าขนาดนั้นเลยเหรอ” เนอองเหยียดยิ้ม รินเรย์หน้าแดงนิดๆก่อนจะพยักหน้า เขาจึงเดินเข้าไปหาคนที่ต้องการ...ก่อนจะโอบคอของอีกฝ่าย

“เดี๋ยว!!”โยเฮย์ขัดขึ้น

“หืม? ท่านจะยอมข้าแล้วเหรอ” เนอองผละออกจากรินเรย์ ด้วยดวงตาที่เป็นประกาย ทำเอารินเรย์ถึงกับจ๋อย

“ไม่มีวัน อุ๊บ” โยเฮย์ปิดปากทันที แต่ดูเหมือนเพชรก็ลดลงเหลือ 8เม็ด

“ฮึ แค่คิดมันก็ลดแล้ว ยอมเป็นของข้าสักดีๆเถอะ” โยเฮย์กัดฟันกรอดๆด้วยความโกธร

“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย” และแล้วเพชรก็ลดเหลือ7 ในเวลาอันรวดเร็ว โยเฮย์จึงติดสินใจไม่ต่อล้อต่อเถียง เดินหนีออกจากห้องทันที จึงเหลือเพียงเนออง กับรินเรย์ในห้อง

“เนออง ข้าเป็นอะไรสำหรับเจ้า...”

“อาหาร- - ก็รู้นิ”

“รู้ แต่ทำไมเจ้าเหมือนกับมองข้าเป็นของกินเล่นเลย หลอกให้ข้าคิด” รินเรย์เอ่ยอย่างน้อยใจ

“เอาอีกคนแล้ว มาโคะก็คน เจ้าก็อีกคน เฮ้อ ทำไมถึงไม่เข้าใจ ว่าจอมเวทต้องมีชีวิตยังไงกันน้า” เนอองเซ็งๆ ก่อนจะเดินจากไปไม่สนใจรินเรย์

“ไม่ ข้าไม่ให้เจ้าออกจากห้อง เนออง ถ้ายังคุยกันไม่เคลียร์” เนอองเดินไปล็อกห้องก่อนจะหันกลับมา

“ได้ ข้าไม่ออก ท่าทางเจ้าจะติดใจข้าเหลือเกินนะ ท่านรินเรย์ หรือเมื่อคืนมันไม่เพียงพอ” เนอองเอ่ยอย่างรู้ทัน รินเรย์พยักหน้า

“เจ้าไม่เข้าใจหรอก ว่าเจ้ามันมีฟีโรโมนที่ทำให้ข้าคลั่งได้”

“ข้ารู้ ข้าทำให้เจ้าคลั่งเองแหละ ตอนนี้เจ้าทำให้ข้าอารมณ์เสีย เจ้าอย่าเสียใจนะ ข้าขอสั่งเจ้า จงอย่าขยับ” รินเรย์ก็ยืนกลายเป็นหุ่นนิ่งทันที เนอองเดินไปด้านหลังของรินเรย์ ก่อนจะถลกกางเกงลง พร้อมกับจัดท่าให้รินเรย์ โดยที่ให้รินเรย์ เอามือทั้งสอง ยันโต๊ะไว้ กางขาออกเล็กน้อย

“จะ...เจ้า”

“ข้าจะทำให้เจ้ารู้ไว้ซะ ว่าข้าไม่ใช่คนที่จะให้ใครครอบครองได้คนเดียว” เนอองถอดกางเกงของตน ก่อนจะจับส่วนนั้นของตน ไปจ่อที่ทางเข้าด้านหลังของรินเรย์ทันที เนื่องจากส่วนนั้นของเนออง เป็นแบบแข็งตลอดชีพ จึงทะลวงเข้าไปภายในได้โดยทันที ทางเข้าด้านหลังของรินเรย์ก็ฉีกขาด และเนอองก็รัวสะโพกทันที

“อ๊ะ โอย เอาออกไป...” รินเรย์ถึงกับร้องให้เอาออก เพราะเมื่อคืนทำแบบอ่อนโยนกว่านี้ เนอองไม่สนใจคำอ้อนวอน แต่ยิ่งกระแทกๆ เข้าไปให้เต็มแรง ไม่แคร์ว่า แผลจะฉีกขาดแค่ไหน

“ฮึ รู้สึกเป็นยังไงบ้าง กับการถูกทำแบบนี้ แล้วอย่างที่บอก อย่าหึงหวง อย่าเรียกร้องข้ามาก และอย่าเอาแต่ใจ ถ้ายังอยากเป็นอาหารของข้าอยู่” เนอองถอยออกมาจนหลุด และปลดคำสาปทันที ก่อนจะสวมกางเกงให้เรียบร้อยและเดินออกจากห้องไป เหลือเพียงรินเรย์ที่เจ็บแผลฉีกขาด แต่เขาก็พยายามใส่กางเกง และเดินกลับห้องอย่างโอนเอน

‘เฮ้อ เหนื่อยจริงๆ วันนี้มีแต่เรื่องอะไรไม่รู้’ เนอองเดินกลับห้องนอนด้วยความเซ็ง พอเข้าไปในห้อง ก็เจอ มาโคะกับดาร์ค กำลังนั่งคุยกันอยู่

“นี่ เนออง วันนี้เจ้าได้ใช้พลังเวทมั้งเปล่า เห็นอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่บ่ายแล้ว” มาโคะเอ่ยถาม เมื่อเห็นอารมณ์อีกฝ่ายผิดปกติกว่าที่เคย 

“แทบจะไม่ได้ใช้ ใช้แต่เวทเบาๆ และมันใกล้จะระเบิดแล้วด้วย ข้าจำเป็นต้องปล่อยพลังเวทย์ที่เอ่อล้นออกไปมั้ง” เนอองกุมขมับ ดาร์ตได้ยินงั้น

“ท่านเนออง ช่วยมาที่เมืองของกระผมได้ไหมขอรับ เมืองของกระผมกำลังมีสงคราม ช่วยไปที่นั้นได้ไหม ผมขอร้องเหอะ” ดาร์คหมอบลงกับพื้นเป็นการขอร้องทันที

“ได้ ข้าไปคุยกับองค์ราชาก่อน”

ณ ห้องโถง

“ว่าไงนะ เจ้าจะไปเมืองลิเทียร่า หมายความว่า เจ้าจะทอดทิ้งเมืองของข้าใช่ไหม เนออง” โยเฮย์ตวาดทันที

“ไม่ได้ทิ้ง เพียงข้าจะไปปล่อยพลังเวทย์ที่ล้นออกมา ข้าไม่ได้ใช้พลังเวทย์แรงๆเลยตั้งแต่มาอยู่นี้ มันทำให้พลังเวทมันสะสมจนมีมากเกินไป เกรงว่ามันจะระเบิดออกมา” เนอองชี้แจง

“เจ้าโกหกสินะ เจ้าอยากไปนักก็ไปเลยไป๊” โยเฮย์ชี้นิ้วไล่ แต่เนอองก็โผล่มาตรงหน้าของ โยเฮย์ทันที ทำให้โยเฮย์สังเกตนัตย์ตาของเนออง ที่มันกำลังจะเป็นสีดำสนิทเข้าไปทุกที

“ท่านอย่าทำตัวไร้สาระได้ไหม รู้ไหมวันนี้ทั้งวัน มีแต่คนทำให้ข้าโมโห ท่านอยากให้ข้าระเบิดมากใช่ไหม” เนอองจับข้อมือขององค์ราชาก่อนจะออกแรงบีบ ให้รู้ถึงความโกธร

“อึก จะ เจ้า!”

“ดาร์ค ไปตาม...”

“เจ้าจะทำอะไร!” 

“อยากให้ข้าอยู่ที่นี่ต่อใช่ไหม โยเฮย์”เนอองถามเสียงเรียบ

“เออสิ นายเป็นจอมเวทของอาณาจักรเรา ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปไหนเด็ดขาด” หยาดน้ำตาใสๆของโยเฮย์เอ่อล้นออกมา แต่ดูเหมือนมันไม่ทำให้อารมณ์ของเนอองเย็นลงเลยสักนิด

“โยเฮย์ นายช่วยเข้าใจหน่อย บ้านเมืองของดาร์ค ก็เหมือนเพื่อนบ้านกัน ข้าแค่ไปช่วยเท่านั้น ขอเวลาข้าเพียง สองอาทิตย์ได้ไหม” เนอองพยายามทำใจให้เย็น ก่อนจะเดินเข้าไป ใช้ปลายนิ้วโป้งปาดน้ำตาให้อีกฝ่าย

“สองอาทิตย์เท่านั้น ถ้าเกินสองอาทิตย์เมื่อไหร่ ข้าจะยกทัพไปตีเมืองลิเทียร่า!!” เนอองพยักหน้า ก่อนจะคุกเข่า แล้วดึงมือมาจูบ

“นี่คือ คำสัญญาของข้า องค์ราชาที่น่าแกล้งที่สุด” เนอองยังไม่วายจะกัดอีกฝ่าย ก่อนจะส่งสายตาไปให้ดาร์ก และแล้วเนอองและดาร์กก็เดินทางไปช่วยเมืองลิเทียน่า

หลังจาก เนอองไปจากเมือง เหล่าอาหารและว่าที่อาหารของเนออง ก็กลับไปทำตัวตามปกติ

...มาโคะ กลับมานอนที่ห้องพักของราชครู เพราะห้องนอนขององค์ราชามันกว้างเกินที่จะอยู่คนเดียว ถึงแม้เนอองจะไปแค่วันสองวัน แต่สำหรับมาโคะที่แทบจะตัวติดกับเนอองอยู่ตลอดเวลา ก็เหมือนมันผ่านไปช้าเหลือเกิน ถ้าไม่มีโซรีน ไฮรีน คอยอยู่เป็นเพื่อน และถ้าไม่มีไฮรีนมาคอยถามเรื่อง เจ้าชายขี่ม้าขาวเนออง อยู่ตลอด เขาเกรงว่าได้นั่งรอเวลาไปทั้งวัน

...โยเฮย์ ก็คงนั่งทำงานในห้องทำงานตามปกติถึงผิดปกติ ทำตั้งแต่เช้าจนดึกดื่น แต่บางทีก็ชอบเหม่อมองไปที่ประตูหวัง ให้ใครสักคนเปิดเข้ามาแกล้ง มาก่อกวนเป็นบางครั้ง แต่ก็ทำได้แค่รอ เขามองกำไลที่เป็นคำสาปของเนอองอย่างคิดถึงพิลึก เพราะปกติเจ้าตัวมักจะวนเวียนใกล้ๆ คอยบอกว่า ข้าเป็นอาหารๆ แล้วก็ปฏิเสธทุกครั้งไป ‘เพฃรเหลือ 6เม็ด’และมีแววจะลดลงเรื่อยๆ 

...รินเรย์ นั่งซึมอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างลานประลอง เป็นที่แรก ที่เขาได้จูบกับเนออง แต่เนอองก็ทำให้เขามองหน้าไม่ติดแล้ว เพราะบ้าในความหลงใหล อยากยึดครอง อยากทำอะไรด้วย แต่ถึงเนอองจะทำเขาแบบนั้นก็ตามที เขาก็ยังคงรัก สัมผัสของเนอองก็ยังอยู่บนตัวเขา รินเรย์ลุกขึ้น รวบผมตัวเอง พร้อมกับเอาดาบมาฟันออก เขามองดูผมที่ตนตัด ก่อนจะปล่อยไปตามสายลม

ผ่านไปอาทิตย์หนึ่ง

ในที่สุด...ก็ครบสองอาทิตย์...วันนี้ก็เป็นวันที่เนอองจะกลับมา

...มาโคะ เริ่มนั่งรอเวลาอีกครั้ง เป็นการนับถอยหลังไปพร้อมกับไฮรีน เพราะไฮรีนจะเฝ้าเนอองเป็นครั้งแรก แต่อยู่ในอารมณ์ที่ดีจาก สองวันก่อนมาก

...โยเฮย์ บอกทหารให้เตรียมพร้อมจัดทัพบุกเมืองลิเทียร่าไว้ ถ้าเมื่อถึงเวลาเนอองยังไม่มา เขาจะบุกไปจริงๆ เขาวางแผนกลยุกต์ไว้เตรียมพร้อมทุกสถานการณ์ที่คาดว่าจะเจอ

...รินเรย์ เป็นแม่ทัพในกองหนึ่ง เขาแทบอยากจะเคลื่อนทัพออกไปเอาตัวเนอองกลับมาเสียจริง แต่ต้องรอคำสั่งจากองค์ราชา เขานั่งรอด้วยใจร้อน

แต่เมื่อเวลา 05.00 A.M. โยเฮย์ขึ้นบัญชาการทัพบนหน้าลานใหญ่ทันที

“ไม่รงไม่รอแล้ว นี่มันเย็นแล้วนะ” โยเฮย์ทุบระเบียงระบายความโกธร ก่อนจะส่งสัญญาณให้รินเรย์ เคลื่อนทัพ แต่ดูเหมือนโชคของเมืองลิเทียร่ายังดี เพราะเนอองนั่งรถม้ากลับไปปิดทางออกของวังได้ทันพอดี เนอองเดินลงจากรถม้า ด้วยสภาพที่โทรมมาก ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าตามอมแมม ไหนตามร่างกายยังมีบาดแผลอีก รินเรย์เห็นคนแรก ก็สั่งให้ทัพถอยกลับ และวิ่งเข้าไปหาคนตรงหน้าทันที แต่นึกถึงเรื่องที่ทะเลาะกันก่อนไป ก็ทำให้ชะงักลง แต่เนอองกลับ

“อ่าว รินเรย์ เจ้าตัดผมแล้วเหรอ” เนอองลูบแก้มคนที่เดินเข้ามาหา ทำให้รินเรย์โผเข้ากอดทันที

“เนออง คิดถึงเหลือเกิน” รินเรย์กอดแน่นจนกระทบไปถึงแผล จึงคลายกอดออก

“รินเรย์ ข้าไม่เท่าไหร่หรอก พาดาร์คกลับไปพักที่วังก่อน เดี๋ยวข้าจะนั่งรถม้าเข้าไปเอง” รินเรย์พยักหน้าก่อนจะขึ้นไปอุ้มดาร์ค กลับวังไป ส่วนเนอองก็ค่อยนั่งรถม้าตามไป ก่อนจะสังเกตคนที่ขี่ม้าอยู่ไกลๆ ชุดในเครื่องแบบนั้น... มีอยู่คนเดียว โยเฮย์

“มาช้ามาก!” โยเฮย์ลงจากม้าเข้ามาต่อว่า เนอองยิ้มเมื่อเห็นเพชรบนกำไลเหลืออยู่เม็ดนึง

“เจ้าจะยอมเป็นอาหารของข้าไหม” คำถามประจำ

“ไม่เด็ดขาด! อ้าวเห้ย เหลือเม็ดสุดท้ายนิหว่า” กำไลสว่างจ้า ก่อนจะลดแสงลงกลายเป็นกำไลสีแดง

“ฮึ สีแดง...” และสติของเนอองดับวูบไปในที่สุด

...

..

.

“เนออง!! เนออง!!!” เสียงตะโกนจากเสียงอันคุ้นเคย

‘ใครกันนะ’ เนอองค่อยๆลืมตาขึ้น

“เนออง ฟื้นแล้วๆ!!” มาโคะกวักมือเรียกคนอื่น เนอองจ้องไล่ไปทีละคน มาโคะ รินเรย์ และก็เด็ก... เขาจึงค่อยๆพยุงตัวขึ้นนั่ง

“หืม...อ่อ โยเฮย์นั่งนู่น ดาร์คนอนอยู่ตรงนั้น แล้วเด็กคนนี้คือ... = =” เนอองชี้ไปทางไฮรีน คนถูกชี้ถึงกับปากเบะ ร้องไห้โฮออกมาทันที

“แง้ๆ ท่านเนอองลืมข้าแล้วอ่ะ อาจารย์” ไฮรีนดึงเสื้อมาโคะอย่างน่าสงสาร มาโคะลูบหัวก่อนจะค้อนใส่จอมเวท

“เด็กคนนี้ไง ลูกศิษย์ของข้า” เนอองก็อ๋อ ขึ้นมาทันที

“แล้วเด็กนั้นมาที่นี่ทำไมกัน” โยเฮย์นั่งไขว้ห้าง

“ผมจะมาเป็นอาหารให้ท่านเนอองฮับ!!” ความเงียบเข้าครอบงำ ทุกสายตาจ้องมองมาที่จอมเวทหื่นทันที

“ = = ไฮรีน...ยังเด็กอยู่เลย เจ้ารับไม่ไหวหรอก” คนรอบข้างต่างเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน

“ไหวสิฮับ ผมเคยอยู่สถานโสเภณีมาก่อน จึงถูกใช้บำเรอชายแก่ตั้งแต่ 5ขวบ จนกระทั่ง 8ขวบได้ถูกพามาเข้าวังฮับ” คราวนี้แม้กระทั่งเนอองก็แทบจะหาคำตอบไม่ถูก

“= = เดี๋ยวไว้ข้าจะทดสอบละกัน แต่ตอนนี้อยากจะบอกว่า หิว...อยู่ที่นู่น พลังงานก็ได้จาก ดาร์คที่เล่นกับมือดำคนเดียว ไม่ค่อยจะเพียงพอกับข้าสักเท่าไหร่” แต่ทุกสายตาต่างจ้องมาที่เนออง 

“เจ้าจะกินใครละ?” มาโคะเอ่ย

“พวกเจ้าอาสามาแล้วกัน ข้ารอได้” เนอองล้มตัวลงนอนต่อทันที ส่วนบรรดาอาหารก็หันไปปรึกษากัน แต่ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้น

“ผมขอเสนอตัวฮับ” ทุกคนต่างชายตามองเด็กน้อยทันที ก่อนจะเพ่งเล็งไปที่จอมเวท

“เอาจริงเหรอ โซรีน อาจารย์ว่า เจ้าอาจจะไม่ไหว...” ไฮรีนลุกขึ้นและเดินไปหาเนอองทันที

“ช่างเป็นเด็กที่กล้าหาญ และน่าจะรู้งานกว่าผู้ใหญ่หลายๆคนในนี้อีก” มาโคะสะดุ้งเฮือก

“ขอความกรุณาด้วยนะฮับ” ไฮรีนก้มหัว ก่อนจะโดนเนอองอุ้มมานั่งบนตัก ประกบริมฝีปากเล็กทันที ไฮรีนรู้งานเปิดปากยอมรับลิ้นอีกฝ่าย ก่อนจะตวัดรุกล้ำเข้าไปแทน จนขนาดเนอองต้องลืมตามองเด็กตรงหน้า

‘ลีลาจูบเจ้า เกินเด็กไปแล้วจริงๆ’ เนอองผละออกจากริมฝีปากเล็ก ก่อนจะค่อยๆปลดเปลื้องเสื้อผ้าอีกฝ่าย ยอดอกสีชมพูมันน่าลิ้มลองมาก ไหนจะส่วนนั้นที่ยังไม่โตเต็มที่

“ไฮรีน เจ้าช่างน่ารักจริงๆ” เนอองพูดเปล่า จูบไปตรงส่วนนั้นของไฮรีนเบาๆ

“คิกๆ ท่านเนออง ข้าอยากเห็นของท่าน...” ไฮรีนพูดอย่างร่าเริง

“โอ้ เจ้า...ช่างผิดแปลกจากผู้ใหญ่จริงๆ= =” ฝั่งผู้ใหญ่ได้ยินเข้าก็

“อย่ามาพูดกระทบฝั่งคนรอได้ไหม ข้าไม่ขัดก็ดีแล้ว” โยเฮย์พูดขึ้นหลังจากดูฉากหวาบหวิวของคนหื่นกับเด็กหื่น

“ฮ่าๆ งั้นไฮรีนมาทำโชว์กันเถอะ ข้าว่าอย่างเจ้าคงจะรับไหวนะ ถ้าข้าไม่วอร์ม”

“ฮับ ต่อให้ฉีกขาด ข้าก็ทำ จุ๊บ” ไฮรีนพูดเปล่าหอมแก้มอีกฝ่าย เนอองจึงถอดกางเกงทันที เผยให้เห็นส่วนนั้นที่มันน่ากลัวในสายตาบางคน

“เจ้าเจ็บก็บอกนะ ข้าจะหยุด” เนอองค่อยจ่อเข้าไป แต่มันเล็กเกิน...

“ทะ ท่านเนออง เดี๋ยวผมทำเอง” เนอองปล่อยมือออกจากสะโพกกลม ไฮรีนคลึงบั้นท้ายตัวเองก่อนจะจับส่วนหัวของส่วนนั้นเข้าไปภายใน เข้าไปแค่หัว

“อุ๊ก ข้างในเจ้ามันแน่นมากไฮรีน”

“แฮ่ก รออีกนิดนะฮับ ท่านเนออง” ไฮรีนเข้าไปได้ 1ใน4 แล้วจึงค่อยทิ้งน้ำหนักลง ครึ่งท่อนและในที่สุดก็มิดด้าม ไฮรีนหอบอย่างเหนื่อยอ่อน เหงื่อผุดออกมาเต็มตัว

“จะ เจ้า...มันตอดรัดข้ามากก” ไฮรีนไม่ตอบอะไร ก่อนจะค่อยๆเลื่อนตัวขึ้นลงเอง ในขณะนั้นทางด้านผู้ใหญ่ทั้งหลายเริ่มกระสับกระส่าย รินเรย์เป็นคนแรกที่ถอดกางเกงออกและสัมผัสส่วนนั้นของตัวเองโดยไม่สนใจคนข้างๆ

“เริ่มเข้าที่เข้าทางละ ไฮรีน เจ้าขยับพอแล้ว เดี๋ยวข้าสานต่อเอง” ไฮรีนมองหน้าอีกฝ่ายก่อนจะหยุดขยับ มือใหญ่จับสะโพกกลมแน่น ก่อนจะเริ่มใส่จังหวะที่รุนแรง

“อ๊ะ อ๊า ทะ ท่านเน เนออง ระ แรงอีก คะ ครับ” เนอองได้ยินงั้นก็เพิ่มแรงอีกทันที ก่อนจะปรายตาไปมองอีกสามคนที่อยู่ในสภาพเตรียมพร้อม

“อึก พวกเจ้าเตรียมพร้อมเหลือเกินนะ งั้นจงออกมากองทัพมือดำและเหล่าของเล่นหรรษาแห่งความมืด” ควันสีดำเกิดขึ้นรอบกาย ก่อนจะรวมกันเป็นรูปร่างเป็นเป็นมือและส่วนนั้นซึ่งมีขนาดพอสมควร

“มะ มันจะเหมือนมือดำไหมนี่...” มาโคะผู้ผ่านการเล่นมือดำมาแล้ว รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

“เหมือนแต่แค่รูปร่างมันเปลี่ยนไปเท่านั้นเอง จงไปเล่นให้สนุกสนานเลย ของเล่นทั้งหลาย ยกเว้น องค์ราชา ห้ามอันไหนห้ามไปเล่นเด็ดขาด” พอคำสั่งออกมาของเล่นแห่งความมืดก็พุ่งไปทางพวกที่เตรียมพร้อมอยู่ คือ มาโคะ กับรินเรย์ ทางเข้าทางหลังโดนของเล่นแห่งความมืดเข้าทะลวงมาทันที ส่วนจุดอื่นๆ มือดำก็จัดการ เสียงครางดังขึ้นทันที

“ ทะ ท่าเนออง ขะ ข้า จะเสร็จแล้ว... อ๊า” ทันทีที่น้ำขาวขุ่นพุ่งออกมา ข้างในนั้นก็ตอดรัดแน่นยิ่งกว่าเก่า

“อุ๊ก อืม เจ้าโชคดีนะนี่ ไฮรีน ข้าเพิ่งเคยเสร็จข้างในเป็นครั้งแรก” น้ำสีขาวขุ่นของเนอองอยู่ในตัวของไฮรีน ทันทีที่ถอยออกจากทางเข้าสีหวานที่เล็กนั้น น้ำขาวขุ่นก็ทะลักออกมาทันที ไฮรีนยิ้มตอบก่อนจะล้มลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า

“ชักอยากจะต่ออีกสักคน องค์ราชา ให้เกียรติข้าทำกับท่านได้ไหม” โยเฮย์ลุกขึ้นและเดินเข้าไปหาทันที เนอองสังเกตเห็นกำไลคำสาปกลายเป็นสีแดงจึงยิ้มอย่างสบายใจ เพราะกำไลนั้นเป็นกำไลที่สื่อถึงความรู้สึกของโยเฮย์ที่มีต่อเขา ถ้าเป็นสีดำ ก็เกลียด ส่วนสีแดงหมายถึง ยอมให้เขาทำแน่นอน ดูจากท่าทาง

“เจ้านะเจ้า ที่แท้จะทำแบบนี้นี้เอง” โยเฮย์เดินถึงตัวเนอองปุบ ก็รวบคอทันที ที่เนอองใม่ให้มือดำและของเล่นดำมายุ่งกับองค์ราชา ก็เพราะจะปลุกอารมณ์ให้องค์ราชาที่จะระเบิดได้เต็มที่ หลังจากจูบกันอย่างดูดดื่มเนิ่นนาน เนอองก็ไม่รอช้า เพราะโยเฮย์เป็นคนที่เขาอยากกินมากที่สุด

“ทำไมตรงนี้มันแฉะแบบนี้ละ” เนอองสัมผัสทางเข้าสีหวานอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนโยเฮย์ไม่อยากรอ สะบัดมือเนอองออกก่อนจะกดตัวลงไปทันที

“อึก อื้อ นะแน่น” 

“เก็บกดมาจากไหน... อยากถึงเพียงนี้เลยเหรอ อยากให้ของข้าเข้าไปภายในเจ้ามากเลยเหรอ” โยเฮย์ตวัดสายตา

“ถ้าเจ้าไม่ทำกับเด็กนั้นให้ข้ามีอารมณ์ ไม่พอส่งมือดำกับของเล่นดำให้สองคนที่อยู่ข้างข้า จึงข้ารู้สึกอยากได้ ต้องการมั้ง ข้าคงไม่อยากได้เจ้าขนาดนี้หรอก รีบๆทำซะสิ พอข้าอนุญาตเจ้าก็ไม่ยอมทำ” โยเฮย์ร่ายยาวอย่างเก็บกด

“ข้าแค่...ดีใจที่เจ้าทำกับข้าแบบนี้” เนอองจับสะโพกอีกฝ่ายและกดลงอย่างรวดเร็ว

“อ๊า มะ มันรู้สึกอย่างนี้นี่เอง อื้อ อึก” เนอองขยับสะโพกอย่างรวดเร็ว และลึกที่สุด

“อยากให้ข้าทำแบบไหนหรือขอรับ องค์ราชา” เนอองเอ่ยถามด้วยประโยคที่สุภาพ พร้อมกับหยุดการขยับสะโพก โยเฮย์หอบ ก่อนจะค้อนอีกฝ่าย และค่อยๆลุกขึ้นจนส่วนนั้นของเนอองหลุดออก

“อะไอ้คนหื่น” โยเฮย์ว่าคนตรงหน้า ก่อนจะนอนลงพร้อมกับยกขาทั้งสองขึ้น เผยให้เห็นทางเข้าสีหวานชัดขึ้น

“แหม ตอนนี้องค์ราชาก็ไม่ต่างกับข้าหรอกขอรับ” เนอองจับส่วนหัวกดเข้าไปภายในต่อทันที มือทั้งสองข้างบดขยี้ยอดอกอีกฝ่าย

“อ๊ะ มะ ไม่เอา อ๊า อึก” โยเฮย์พยายามเอามือของอีกฝ่ายออกจากยอดอกของตน แต่ก็ไม่มีท่าทีที่คนตรงหน้าจะเอาออกเลยสักนิดกลับเพิ่มแรงกระแทกเข้าไปภายใน เนอองก้มตัวไปไซร์ซอกคอ ก่อนจะกัดเบาๆ จนเป็นรอยแดงจางๆ

“โยเฮย์ ต่อไปเจ้าเป็นอาหารของข้าคนเดียว เจ้าห้ามทำอะไรกับคนอื่นเด็ดขาด” เนอองกระซิบ ก่อนจะโถมแรงทั้งหมด ใส่ในทางเข้าสีหวานของอีกฝ่าย โยเฮย์แอ่นกายด้วยความเสียวซ่านและในที่สุด...

“อ๊า” น้ำสีขาวขุ่นก็พุ่งออกมาเปอะเปื้อนตามร่างกายของตน  ก่อนจะนอนหอบแบบนิ่งเงียบ แต่เนอองก็จับตัวหันอีกฝ่ายนอนตะแคง พร้อมกับยกขาขึ้นและขยับต่อทันที

“อึก อีกนิดนะ โยเฮย์” คนที่เสร็จก็เหนื่อยจนจะขาดใจ ยิ่งโดนทำต่อก็หมดแรงจะขัดขืน และดูเหมือนเนอองจะขยับไปโดนจุดๆหนึ่งในนั้น น้ำสีขาวขุ่นของโยเฮย์ก็พุ่งปริ๊ดออกมาอีกครั้ง

“แฮ่ก อ๊า เน เนออง ขะ ข้า มะ ไม่ไหว แล้ว” เนอองยิ้มก่อนจะโดนจุดๆนั้นอย่างรวดเร็ว และในที่สุดเนอองก็เข้าไปภายในให้ลึกที่สุด และในที่สุดก็ฉีดน้ำสีขาวขุ่นท่วมทะลักภายใน

“อืม เจ้านี่ น้ำเยอะใช่ย่อย จุดๆนั้นคงเป็นจุดที่ทำให้เจ้าเสร็จไวสิท่า” เนอองถอยออกมาจนหลุด ทางเข้าสีหวานก็มีน้ำสีขาวขุ่นทะลักออกมา โยเฮย์มองค้อน

“ข้า บอกว่า ไม่ไหว ตะ แต่เจ้าก็ทำต่อนะ”

“จะอีกสักยกก็ยังไหวนะ องค์ราชา” เนอองยิ้ม ทำเอาคนบ่นถึงกับเงียบ เพราะเกรงว่า ถ้าพูดต่อมีแววจะโดนไอ้นั้นเข้าไปภายในต่อแน่ๆ

“ทะ ท่านเนอองฮับ ผมสงสารอาจารย์ กับท่านแม่ทัพอ่ะ” ไฮรีนที่พอฟื้นตัวหันมาบอก เนอองก็หันไปดู สภาพแบบว่า... มาโคะ พยายามยันเข่าที่สั่นเทาให้คงที่ เพราะของเล่นดำมันเข้าไปลึกและยังขยับออกอย่างรวดเร็ว มือดำก็สัมผัสรุนแรงเกินกว่าร่างกายจะรับไหว ทำให้ทั้งตัวของมาโคะแดงเป็นจ้ำๆ ทางรินเรย์ก็นั่งพิงกับเก้าอี้ข้างๆ แต่ต้องยกขาข้างหนึ่งขึ้น เพราะของเล่นดำสองอัน พยายามแทรกแซงเข้าไปภายใน มือดำก็ทั้งลูบไล้ ทั้งบดขยี้ยอดอก และสัมผัสตรงนั้น... ร่างกายของทั้งคู่ถูกฉีดน้ำสีขาวออกมาแล้วกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

“ช่างเป็นภาพที่น่าดูจริงๆ ฮ่าๆ จงสลายไปซะ” มือดำและของเล่นดำ ต่างสลายกลายเป็นควันดำ ทำเอาคนที่นอนอยู่บนเตียงเอะใจ

“เดี๋ยวก่อน ข้าเคยเห็นควันแบบนี้ หรือว่า ตอนนั้น...ก็เป็นฝีมือเจ้า !!” โยเฮย์หันไปถามอีกฝ่าย

“รู้ตัวซะแล้ว แต่นั้นทำให้ข้าได้ใกล้ชิดกับท่านอีกนิดใช่ไหมละ” รอยยิ้มของคนตอบทำเอาโยเฮย์สะอึก

“พวกเจ้าสองคนลุกไหวหรือเปล่า ข้าจะพาไปอาบน้ำ”

“เจ้าก็ดู ว่าพวกข้าจะลุกไหวไหม” โยเฮย์พยายามลุก แต่ทันทีที่ทรงตัวขึ้นยืนก็ทรุดลงกับพื้นทันที




       นิ ย า ย . ค อ ม
อยากจะอ่านนิยายออนไลน์ดีดี สักเรื่อง คิดถึงเราสิคะ www.niyay.com







nafriend
Status [ Offline ]
ผู้แต่ง : nafriend
email : na.friend_@hotmail.com
Cool: 0 | Level: 6 | Class: | Point: 611
100 point 100 point 100 point 100 point 100 point 100 point

ให้ Cool นิยายเรื่องนี้  

เกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้

หมวดนิยาย:
Yaoi

ตอนล่าสุด:

สถานะ:
ยังไม่จบ

วันที่โพสต์:
14 เม.ย. 2555

Update ล่าสุด:
--/--/--

คนเข้าชม:
731 ครั้ง

Story cool:
0

Favorites:
1

แชร์นิยายให้เพื่อนอ่าน




นิยายตอนอื่นของนิยายเรื่องนี้

ตอนที่
ชื่อตอน
update
อ่าน


ผลงานอื่นๆ ของผู้แต่ง


  ทิศ อิน วันเดอร์แลนด์
โดย ฟาเรนดี้
[update 2012-04-16 19:11:46]

  นัทแคร็กเกอร์!? ในคืนสงกรานต์(yaoi)
โดย nafriend
[update 2012-04-15 18:21:11]

  ตำนานรักของจอมเวท(หื่น)
โดย nafriend
[update 2012-04-14 12:07:50]

ผลงานอื่นๆในหมวดนี้


  กว่าฉันจะได้รักเธอ
โดย BJ love forever / inxm 9044
[update 2014-09-10 18:36:14]

  Money สอนเรียนสอนรัก ?? [YAOI,SM,Drama]
โดย PinkBloSSom
[update 2014-08-31 12:37:37]

  Money สอนเรียนสอนรัก ?? [YAOI,SM,Drama]
โดย PinkBloSSom
[update 2014-08-31 12:37:20]

  Money สอนเรียนสอนรัก ?? [YAOI,SM,Drama]
โดย PinkBloSSom
[update 2014-08-31 12:37:02]

  Money สอนเรียนสอนรัก ?? [YAOI,SM,Drama]
โดย PinkBloSSom
[update 2014-08-31 12:36:47]




แสดงความคิดเห็นกันหน่อยจ้า

name
กรุณา Login ด้วยค่ะ
โปรดอ่านกฏกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น

- โปรดงดเว้นการใช้คำหยาบ ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบัน อันเป็นที่เคารพ

- ทุกความเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเวบไซท์ และ ไม่สามารถ นำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้

- ทีมงาน niyay.com ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า



หาก Comment ล่าสุดไม่แสดง ให้กดปุ่ม Ctrl ค้างไว้แล้วกดปุ่ม F5 ที่คีย์บอร์ดนะจ๊ะ




จากจำนวนทั้งหมด หน้า | กระโดดไปหน้าที่

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เวบเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวบไซด์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

View My Stats Flag Counter

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ
ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM
ติดต่อลงโฆษณา
ศูนย์ข้อมูลเว็บไซต์
เกี่ยวกับ NIYAY.COM

แผนผังเว็บไซต์
Help&FAQ
นโยบายการใช้งานเว็บไซต์
ติดต่อทีมงาน
แจ้งปัญหาการใช้งาน
แนะนำเรา
ร่วมงานกับเรา