เรื่อง นิยาย สตอรี่ รักครั้งนี้ มีดีกรีเข้าขั้นบ้า


วันที่เผยแพร่ Tue Aug 21 2012 14:49:44 GMT-0400 (EDT)
วันที่แก้ไขล่าสุด Sun Oct 21 2012 08:17:50 GMT-0400 (EDT)
 
 
ตอนล่าสุด
16
สถานะ
จบแล้ว
คนเข้าชม
8763ครั้ง
Cool
38Cool
ติดตาม
15คน
เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่

               ดูๆ แล้ว

“โอ้  แม่หญิงท่านจะไปไหนเล่า  หากไม่เป็นการล่วงหมิ่นเกียรติของท่านเกินไปจะให้ข้าน้อยไปส่งยังเมืองใบบัวบกได้หรือไม่ ”

“ท่านแม่ทัพใหญ่ไม่ต้องลำบากหรอก  ข้าจะไปเพียงห้องกลิ่นยาเท่านั้น”

เหมือนว่า

 “ขอให้ผู้โดยสารทุกท่าน  คาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อยเราจะพาทัวท้องฟ้ากันแร้ววว”

“  เอ่อ  ฉันไปเองได้คงไม่ต้องพึ่งกัปตันขับเฮลิคอปเตอร์ไปส่งหรอก  ^ - ^ ;”

ที่นี่คือ....

“แม่หญิงท่านอย่าได้ไปกับไอ้กลีบลำไยนั่น  มันคือกบฏ!!!”

“เอ่อ.....”

“ปล่อยเอาไว้ไม่ได้  จะมาแย่งผู้โดยสารเราเหรอ  ตายซะ!!”

ย้ากกกก !!!!

โรงพยาบาลบ้านี่หว่า

แต่...มีความจริงข้อหนึ่งที่คุณยังไม่รู้  ความจริงแล้ว.....ผมเองก็บ้าเหมือนกัน

ใช่สิถ้าไม่บ้าแล้วจะมาอยู่โรงพยาบาลบ้าทำไมล่ะ   ผมพยายามเดินหนีทั้งท่านแม่ทัพแล้วก็คุณกัปตันที่วิ่งเข้าใส่กัน  เนื่องมาจากตกลงกันไม่ได้ว่าใครจะไปส่งผม  แต่ถึงจะอยากไปส่งก็ไม่ให้ไปหรอกทั้งสองคนนั้นตาถั่วมาหาว่าผมเป็นท่านหญิงได้  เคือง!!!

ผมหยุดฝีเท้าเมื่อมาถึงจุดหมาย  เปิดประตูเข้าไปข้างในทันทีไม่ต้องพิธีรีตองอะไรมากคนบ้าไม่มีมารยาทอยู่แล้ว  ห้องนี่มาจนชินล่ะ เราทุกคนเรียกที่นี่ว่าห้องกลิ่นยา  กลิ่นยาจริงๆ  จะเดินไปส่วนไหนก็ได้แต่กลิ่นยา   ผมเดินลงไปนั่งบนเก้าอี้ที่มีคุณหมอรออยู่แล้วเป็นธรรมดาระหว่างคนไข้( บ้าๆ )   กับหมอ  เรามักจะต้องเจอกันอยู่บ่อยๆ 

“คุณฐาปกรณ์   ฐีรภักดีเดชา” 

ชื่อเรานี่นา  ผมเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกหลังจากที่นั่งแคะขี้เล็บตัวเองตั้งแต่จุ่มลงกับเก้าอี้ได้    โอ๊ะ โอ้  หมอคนใหม่ * 0 *

“คุณหมอ~  มาอยู่ใหม่เหรอคร้าบบ”

ผมถามหน้าตาเอ๋อเหรอได้ใจ  คุณหมอคนนี้ไม่เคยเห็นหน้าแต่ก็ดูดีกว่าคนเก่า(มากๆ)ซึ่งผมเคยทำที่ทับกระดาษหล่นใส่เท้าเขา( แบบตั้งใจนิดๆ )  แล้วก็เคยเอาน้องกบน้อยไปใส่กระเป๋า                    ส่วนครั้งสุดท้ายนี่รู้สึกว่า........จะเผลอขังเขาไว้ในห้องน้ำมั้ง ^ _ ^

“ครับหมอเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่…”   คุณหมอตอบฉีกยิ้มให้ผมแบบเป็นมิตร

“แล้วคุณหมอเรียกผมมามีอะไรรึเปล่าครับ  ผมไม่มีเวลามากหรอกนะต้องไปทัวร์ท้องฟ้ากับกัปตันลำไย”      บอกไปแบบนั้นเพราะไม่ค่อยจะอยากคุยกับหมอเท่าไรโดยเฉพาะคนเก่าจะจับผมฉีดยาท่าเดียว  สมแล้วที่โดนขังในห้องน้ำน่ะ

“ครับ   ใช้เวลาไม่นานหรอก  หมอมีเรื่องจะคุยกับคุณนิดหน่อย”    ยิ้มอีกละ คุณหมอนี่ยิ้มเก่งจริงๆ 

“ว่ามา....”

 

 

“ฐาปกรณ์...คุณเอาแจกันราชวงศ์หมิงของสะสมของพ่อเลี้ยงคุณ ใช้มันตีหัวเขาจนเลือดอาบ ก่อนจะจับหัวเขาโขกกับขั้นบันได ผลักตกลงมาจากชั้นสอง   แล้วถ้าไม่มีคนเข้าไปเห็นและหยุดไว้ก่อนคุณก็เกือบจะเอาพรมเช็ดเท้าอุดปาก   ปิดจมูกเขาจนขาดอากาศหายใจ ตายไปในที่สุด”

“คิก คิกๆๆๆ” ผมหัวเราะกับสมุดบันทึกพฤติกรรมที่คุณหมอได้รับมา โฆษณาซะเว่อร์เลยผมไม่ได้ผลักลงมาจากชั้นสองซะหน่อย  แค่ชั้นหนึ่งเศษๆ เอง  ใครเขียนบันทึกเนี้ยเดี๋ยวดักตีหัวเลย

“หัวเราะเหรอครับ  คุณรู้ใหมในบันทึกระบุว่าคุณเคยถูกปล่อยกลับบ้านบ่อยครั้งเนื่องจากทางบ้านมามารับตัว   แต่ไม่เกิน 2 วัน  ทางบ้านคุณเองนั่นแหละที่ต้องส่งคุณกลับมาที่นี่..”

“คุณหมอพูดเรื่องอะไร  ผมไม่เห็นเข้าใจเลย”    ผมตีหน้ามึนอย่างเดียว  ใครจะทำอะไร  เอาผิดอะไรได้  ตามกฎหมายคนบ้าทำเรื่องแบบนั่นไปเพราะเขาไม่รู้เรื่องง 

“ทำไมคุณถึงต้องทำร้ายพ่อเลี้ยงแบบนั้น”    คุณหมอถาม  มองหน้าผมนิ่งแบบต้องการคำตอบจริงๆ

“สะใจ....”   ผมตอบสบสายตากับคุณหมอไม่มีแววบ้าบอแบบเคย  และแววตาที่คุณหมอมองกลับมาก็เหมือนรู้  จะต้องรู้อะไรสักอย่าง

‘งั้นผมสรุปได้แล้ว”   เขาปิดสมุดบันทึกเงยหน้าขึ้นมองผม

“......คุณไม่ได้บ้า  เตรียมตัวเก็บของกลับบ้านได้  ผมจะเซ็นอนุมัติและโทรแจ้งทางบ้านคุณให้”

“หะ..ห๊ะ  คุณหมอบอกว่าผมไม่ได้บ้าให้กลับบ้านได้ด้วย”  ผมร้องถามเสียงหลง  อะไรวะ   ตอบแบบนี้ร้อยทั้งร้อย  แม่งจับผมฉีดยาอย่างเดียวอ่ะ  แต่หมอคนนี้ดันบอกว่าผมไม่ได้บ้าแถมยังปล่อยกลับบ้านอีก  เหลือเชื่อ!!!!

“คนบ้ากระทำการใดโดยไม่มีเจตนา  เพราะเขาคือบุคคลวิกลจริต  แต่สำหรับคุณสิ่งที่ทำลงไปนั่นตั้งใจและยังรู้ถึงผลลัพธ์ที่จะออกมา นั่นแปลว่าคุณเจตนา  ผมจึงสรุปได้ว่าคุณไม่ได้บ้า”    คุณหมอพูดอธิบาย ซึ่งทำให้ผมเถียงไม่ได้เพราะมันคือเรื่องจริงทั้งหมด

“คุณหมอรู้.......”   

“หมอจะไม่ถามหรอกนะว่าคุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร”   ถึงจะถามผมก็ไม่มีคำตอบให้หรอก

          “แต่ถ้ามีปัญหาอะไรไม่สบายใจก็ปรึกษาหมอได้  คุณก็รุ่นราวคราวเดียวกับน้องชายผมนี่ล่ะ”   คุณหมอเอ่ยฉายรอยยิ้มมีความสุขยามพูดถึงน้องชาย    ผู้ชายคนนี้มีรอยยิ้มที่อบอุ่นจัง  เขาแสดงออกเต็มที่ว่าต้องการจะเป็นมิตรกับผม  สัมผัสได้ ผมไม่เห็นแววตาคิดร้ายจากเขาเลย

“ถ้าอย่างนั้นคุณหมอรับผมเป็นน้องอีกคนละกัน พี่....”

“ชลธาร ...”  

“ครับ  พี่ชล...”     ได้โอกาสแล้วตีซี้เลย

“ยินดีต้อนรับน้องชายคนใหม่ของพี่ชล  น้อง.....”

“พกพร^ - ^”    ผมตอบพร้อมกับยิ้มให้คุณหมอที่บัดนี้กลายมาเป็นพี่ชลของน้องพกพรเรียบร้อยแล้ว  นานๆทีจะเจอพี่ชายใจดีแบบนี้สักที

อีกไม่นานหรอก  พ่อเลี้ยงสุดที่รัก  ไว้จะจัดหนักให้สมกับที่เราไม่ได้เจอกันแรมเดือน       ให้สมกับที่คุณเอาผมมาขังไว้ที่นี่  มีความสุขกับทรัพย์สมบัติของคนอื่น   จะกลับไปทวงทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นของพกพรคนนี้กลับคืนมาอย่างเต็มรูปแบบ!!!

 

 

ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์
1ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
2ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
3ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
4ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
5ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
6ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
7ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
8ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
9ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
10ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
11ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
12ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
13ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
14ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
15ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน
16ตอน ชื่อตอน ล่าสุด อ่าน

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM