NiYay.com   นิยาย เรื่องสั้น กลอน เกมส์ เว็บบอร์ด glitter clip blog วาไรตี้ สมัครสมาชิก เปิดร้านค้า ขายหนังสือ
eXTReMe Tracker
 
นิยายจากทุกหมวด: 
ค้นหาจาก ชื่อเรื่อง ชื่อผู้แต่ง


เรื่องย่อ / แนะนำนิยาย  


นิยายเรื่อง : Atsumina ประธานตัวเล็ก กับ นางเอกสุดสวย

Google+



คำโปรย.....



ch.13 เมื่อเหตุเกิดเพราะ.......


ตอนนี้การถ่ายทำละครก็ผ่านมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่มีถ่ายทำละครกัน 

ทาคามินะตัดสินใจให้ทุกคนพักผ่อนกัน 1 วันหลังจากถ่ายละครวันนี้เสร็จและจะให้เดินทางกลับในวันถัดไป

 คืนนี้จะมีงานปาร์ตี้ที่จูรินะ จะจัดให้พวกเธอ ทาคามินะเองก็ยอมรับว่าเธอมีความสุขไม่น้อยเลย ที่ได้ใช้เวลาเกือบสองอาทิตย์อยู่กับอัตสึโกะ ถึงเธอจะโดนอีกคนลวนลามก็เถอะนะ (-_-‘‘) แต่ว่าความบริสุทธิ์ของเธอก็ยังคงอยู่รอดปล่อยภัยดี <- - -(ทาคามินะก็แค่ตอนนี้ เท่านั้นแหละ/// ^o^) 

  ฉากของละครวันนี้เป็นฉากสำคัญของเรื่องซะด้วย เพราะฉะนั้นจะให้มีข้อผิดพลาดไม่ได้ โดยเฉพาะฉากรอบบ่ายช่วงที่ 

  แต่วันนี้เธอคงไม่อยู่ดูการถ่ายทำช่วงที่2หรอก ก็เพราะฉากช่วงที่ 2 ‘อัตสึโกะกับซาเอะ ต้องจูบกัน!‘ ถึงเธอจะรู้ว่ามันเป็นแค่ละคร แต่เธอก็ทำใจยอมรับมันไม่ได้อยู่ดี ที่จะต้องมาเห็นคนรักของตัวเองถูกคนอื่นจูบต่อหน้าต่อตาเธอแบบนี้ เธอเองก็เป็นเพียงแค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งที่มีอารมณ์หึง มีอารมณ์หวงคนรักของเธอเหมือนคนทั่วไป 

  ‘ถึงจะเจ็บ เธอก็คงทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อนั้นมันคือการแสดง และมันก็เป็นงานที่อัตสึโกะไม่ได้ทางเลี่ยงได้เหมือนกัน‘  ทาคามินะคิด ในขณะที่เธอกำลังนั่งเหม่อมองอัตสึโกะ ที่กำลังแสดงละครอยู่ 

(ฉันควรจะทำยังไงกลับความรู้สึกแบบนี้ดีนะอัตจัง) ได้แต่ถามกับตัวเองแบบนั้นสายตาก็ไม่อาจละไปจากคนรักได้เลย

 

เมื่อเวลาผ่านไป...หลังจากการถ่ายละครในช่วงแรกเสร็จแล้ว

ทาคามินะก็สั่งให้ทุกคนพักกัน 15 นาที ก่อนที่จะเริ่มถ่ายทำช่วงที่ 2 ต่อ แต่พอเธอนึกไปถึงช่วงที่ 2  หัวใจเธอมันก็บีบรัดจนทำให้เธอต้องตีหน้าเศร้าออกมา 

“ประธานครับ ถ่ายออกมาพอใจไหมครับ” ผู้กำกับหนุ่มถามคนที่กำลังเช็คฟิมล์การถ่ายทำในช่วงแรกอยู่

“อืม พอใจมากเลยล่ะ แต่ว่าช่วงที่ 2 ฉันฝากหน่อยนะ ฉันรู้สึกไม่สบายน่ะ” ทาคามินะที่เช็ครูปเสร็จแล้วหันไปพูดกับผู้กำกับ

“ครับ ไว้ใจผมได้เลยครับ ประธานก็พักผ่อนให้มากๆน่ะครับ” ผู้กำกับหนุ่มรับคำประธานของเขา

“อืม ขอบใจมาก ที่เป็นห่วง” ทาคามินะแค่ตอบรับเบาๆเท่านั้น เพราะกำลังคิดอะไรบ้างอย่างขึ้นมาในใจ (ที่ฉันรู้สึกไม่สบายน่ะ ไม่ใช่ที่ร่างกายหรอกนะ แต่เป็นที่ใจของฉันต่างหาก) เธอคิด ก่อนที่จะมองไปหาอัตสึโกะที่กำลังนั่งดื่มน้ำอยู่ แล้วเอ่ยประโยคหนึ่งออกมาเบาๆราวกับกระซิบกับสายลม และเดินออกไปจากตรงนั้นทันที 

“อัตจัง ฉันขอโทษนะที่ไม่ได้ดูเธอแสดง แต่ฉันทนเห็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปไม่ได้จริงๆ เพราะฉะนั้น ขอโทษนะอัตจัง”  เอ่ยออกมาด้วยแววตเศร้าสร้อยแล้วเดินจากไป

 

 

อีกด้านหนึ่งของคนที่กำลังพักเหนื่อยจากการแสดงอยู่

“เหนื่อยชะมัดเลย” อัตสึโกะบ่นออกมาเบาๆหลังจากดื่มน้ำเสร็จแล้ว

“ทนหน่อยน่า เหลือแค่อีกรอบเดียวเอง แต่ว่ารอบต่อไปเธอ...”  ริเอะพูดแล้วหยุดไป พร้อมทำหน้าบอกไม่ถูกกับประโยคที่เธอจะพูดต่อ

อัตสึโกะเข้าใจสิ่งที่ริเอะต้องการจะพูดต่อเป็นอย่างดี เธอจึงส่ายหน้าเบาๆเพื่อบอกว่าเธอไม่เป็นไรหรอก ก่อนที่เธอจะพูดขึ้นกับผู้จัดการของเธอ

“ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไม่ต้องหวงไปหรอก มันเป็นงานนิค่ะ” อัตสึโกะพูดด้วยเสียงที่เศร้าลงเล็กน้อยกับเรื่องที่เธอจะต้องเเสดงฉากต่อไป 

แล้วหันไปมองหาคนตัวเล็ก แต่เธอมองหาเท่าไหร่กันหาไม่เจอ 

(มินามิหายไปไหนของเขากันนะ) อัตสึโกะคิด ในขณะที่สายตายังคงสอดส่องหาคนตัวเล็กต่อไป

เหมือนริเอะจะสังเกตเห็นสายตาของอัตสึโกะที่กำลังหาใครบางคนอยู่ ซึ่งไม่ต้องเดาเธอก็รู้ว่าเป็นใคร 

“ถ้าทาคามินะซัง ฉันเห็นเดินไปทางบ้านพักเมื่อกี้น่ะ”  ริเอะบอกกับอัตสึโกะที่กำลังมองหาทาคามินะอยู่

“งั้นหรอค่ะ” ตอบรับพร้อมความรู้สึกมากมายที่เข้ามาหาเธอในเวลานี้

(มินามิ เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ) คิดอย่างเป็นห่วง ก่อนที่จะมองด้วยสายตาเศร้าๆไปทางบ้านพัก ถ้าเธอเลือกได้เธอเองก็ไม่อยากเล่นฉากต่อไปนี้เลย  แค่คิดขึ้นมา อยู่ๆเธอเจ็บแปลบที่หน้าอกข้างซ้ายจนต้องยกมือขึ้นมาจับมัน ตอนนี้เธอรู้สึกทรมารใจเหลือเกิน กับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ 

"มินามิ" อัตสึโกะพรึมพรำชื่อของคนรักออกมา ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปทางบ้านพักไม่วางตา

 ริเอะที่มองอัตสึโกะอยู่ เธอก็ปวดใจไม่น้อยที่ไม่สามารถช่วยอะไรน้องสาวคนนี้ได้เลยจริงๆ

 

เมื่อเวลาผ่านไป ตอนนี้ก็ได้หมดเวลาพักของทุกคนแล้ว

ผู้กำกับจึงเรียกทุกคนมาเข้าฉาก ซึ่งผู้กำกับต้องทำหน้าที่แทนทาคามินะทั้งหมดเมื่อทาคามินะไม่อยู่ด้วย


ในขณะที่อัตสึโกะกำลังจะเดินไปเข้าฉากนั้น ริเอะก็เรียกเธอไว้ก่อน

“อัตสึโกะไม่เป็นไรจริงๆน่ะ” ริเอะถามอัตสึโกะขึ้นพลางมองด้วยสายตาที่เป็นห่วง

“ค่ะ ฉันไม่แป็นไรหรอค่ะ ในเมื่อมันเป็นงานนิค่ะ” อัตสึโกะตอบริเอะก่อนที่เธอจะเดินเข้าฉากไป 

ทิ้งให้ริเอะยืนมองตามอัตสึโกะ คนที่เป็นดั่งน้องสาวของเธอด้วยความเป็นห่วงและสงสาร

 

 

มาที่ด้านของทาคามินะกันบ้าง

ตอนนี้ทาคามินะกลับมาถึงที่บ้านพักแล้ว เธอเปิดประตูเข้าห้องแล้วทิ้งตัวลงไปบนเตียงใหญ่กลางห้องด้วยสภาพหมดแรง

“ป่านนี้คงเริ่มถ่ายทำไปแล้วซิน่ะ อัตจัง~~อึก~ "ทาคามินะคิดก่อนที่จะมีหยาดน้ำตาใสๆ ไหลลงมาอาบแก้มขาวเนียน ของตัวเอง 

(ทำไมเธอถึงได้ร้องไห้ล่ะ ทั้งๆที่มันเป็นแค่ละคร ทำไมเธอถึงต้องเจ็บ ทำไมเธอต้องเสียใจ และทำไมเธอเจ็บและทรมารขึ้นมากไปอีก เมื่อนึกถึงฉากที่อัตสึโกะต้องแสดงในตอนนี้) ทาคามินะคิดขึ้นแล้วร้องไห้หนักกว่าเดิม ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจตัวเอง แต่เพราะเข้าใจถึงได้ร้องไห้ออกมา

“อัตจัง ฉันคงจะเห็นแกตัวซินะ ที่ไม่สามารถทนดูเธอจูบกับคนอื่นได้ ทั้งๆที่ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเธอก็เลี่ยงไม่ได้เหมือนกัน ฉันขอโทษนะอัตจัง” ทาคามินะคิดพร้อมกับร้องไห้จนเผลอหลับไป  

เธอไม่รู้เลยว่าเวลาได้ผ่านมานานเท่าไหร่แล้วในขณะนี้

 

 


ที่ด้านของกองถ่ายละคร เมื่อการถ่ายทำได้จบลงไปแล้ว

“เอาล่ะทุกคน เสร็จกันแล้ว เยี่ยมมากเลย” เสียงของผู้กำกับพูดขึ้น เรียกเสียงไชโยของทีมงานได้เป็นอย่างดี เพราะพวกเขาจะได้พักผ่อนกันซักที 


ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่งของกองถ่ายที่ตอนนี้กำลังเกิดความชุลมุนวุ่นวายกันอยู่

“กรี๊ด~~ อัตสึโกะซัง ซาเอะซัง ฉากสุดท้ายแสดงได้สุดยอดมากเลยค่ะ ฉันยังไม่หายฟินเลยค่ะ” ทีมงานคนหนึ่งพูดขึ้น

“นั้นซิค่ะ ว้าว~~ ฉันชอบมากเลยค่ะ ที่ได้เห็นอัตสึโกะซัง กับ ซาเอะซัง....” เสียงอีกเสียงพูด

“ใช่ค่ะ แสดงกันสมจริงมากๆเลย เหมือนกับเป็นคนรักกันจริงๆแน่ะ”เสียงอีกเสียงพูดขึ้น

และตามด้วยเสียงคนอื่นๆที่ยังคงพูดสนับสนุนฉากที่อัตสึโกะ จูบ กับซาเอะมากมาย

ซาเอะทำหน้าได้ใจใหญ่ที่คนอื่นๆเข้าข้างเธอ และสนับสนุนเธอกันมากขนาดนี้ 

‘ใช่ เธอเองก็สะใจไม่น้อยเลยล่ะ ที่ได้จูบอัตสึโกะวันนี้ และเธอคงจะสะใจกว่านี้อีก ถ้าทาคามินะเห็นฉากที่เธอแกล้งทำพลาด แล้วได้จูบอัตสึโกะไปหลายรอบ ‘ ซาเอะคิดก่อนจะพูดกับคนอื่นๆ

“จริงหรอทุกคน ฉันดีใจมากๆเลยที่ทุกคนชอบฉากที่ฉันได้ ‘จูบอัตสึโกะ‘ น่ะ” ซาเอะพูดโดยเน้นคำว่า จูบอัตสึโกะ ก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้อีกคนมากขึ้น จนทำให้เกิดเสียงกรี๊ดกร๊าดมากมายจากเหล่าคนที่มุมอยู่


อัตสึโกะในตอนนี้เธอโกรธมาก มากจนเธอทำอะไรไม่ถูกแล้ว เธอไม่ชอบเลยที่ทุกคนเอาแต่พูดถึงเรื่องการแสดงเมื่อกี้แล้วไหนจะคำที่ซาเอะพูดออกมาเมื่อกี้อีก ตอนเธอจูบซาเอะ เธอก็คิดแค่ว่าซาเอะเป็นมินามิของเธอเท่านั้น จึงทำให้การแสดงออกมาราบรื่นและสมจริงขนาดนี้ 

‘เธอเป็นห่วงคนตัวเล็กจังเลย ไม่รู้ว่าป่านนี้อีกคนจะเป็นยังไงบ้าง‘

“มินามิ” อัตสึโกะพึมพําเรียกชื่อคนรักออกมาเบาๆ พลางคิดในใจว่าเธอจะออกไปจากสถานการณ์ตอนนี้ยังไงดี 

แต่แล้ว!.. ก็มีคนมาช่วยเธอออกจากสถานการณ์นี้

“อัตสึโกะ ไปตามทาคามินะให้หน่อย จูรินะบอกให้ฉันมาเรียกพวกเธอให้น่ะ” ยูโกะเดินมาบอกกับอัตสึโกะที่กำลังถูกรุมล้อมจากเหล่าบรรดาทีมงานอยู่

“ค่ะ” อัตสึโกะตอบรับพร้อมกับขอตัวออกมาและเดินตามยูโกะไปทันที

ทิ้งให้ซาเอะมองตามทั้งสองไปด้วยสายตาที่ไม่บ่งบอกอารมณ์

 (ยัยเตี้ยนั้นอีกแล้วหรอ) ซาเอะคิดพร้อมกับนึกถึงภาพที่ทำให้เธอเครียดแค้นเมื่อวาน 

(อัตสึโกะเธอเตรียมใจไว้เถอะ กลับไปยัยเตี้ยนั้นไม่รอดแน่!)

 

 

ในขณะที่อัตสึโกะกำลังเดินออกมากับยูโกะนั้น เธอก็เอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายจากใจจริง

“ขอบคุณนะคะที่เข้าไปช่วยฉันออกมาน่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเต็มใจช่วยน่ะ ว่าแต่เธอเถอะ รีบๆไปตามยัยนั้นได้แล้ว ทาคามินะน่ะ เห็นแบบนั้นขี้แยจะตาย ถ้ามีเรื่องอะไรสะเทือนใจนิดเดียวก็ร้องไห้แล้ว” ยูโกะบอก

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ แล้วก็ขอบคุณสำหรับเรื่องที่เล่าให้ฟังค่ะ” อัตสึโกะพูด ก่อนที่จะรีบเดินกลับไปที่บ้านพัก ทิ้งให้ยูโกะมองตามไปแล้วยิ้มออกมาบางๆ

(ทาคามินะ ฉันดีใจด้วยล่ะ ที่เธอมีคนที่รักเธอมากขนาดนี้น่ะ อัตสึโกะฉันฝากดูแลยัยนั้นด้วยล่ะ ส่วนซาเอะ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอมาทำลายความรักของเพื่อนฉันหรอกนะ) ยูโกะคิด พลางเดินเข้าไปหาคนรักเธอที่ยืนรอเธออยู่กับพวกยูกิริน

 

 

เมื่ออัตสึโกะเดินกลับมาถึงบ้านพักแล้ว เธอก็เปิดประตูเข้าไปเบาๆ เพราะไม่รู้ว่าคนในห้องจะอยู่ในสภาพแบบไหน

เสียงเครื่องปรับอากาศ กับ เสียงหายใจที่เข้าออกเบาๆ บ่งบอกว่าคนในห้องได้หลับไปแล้ว อัตสึโกะเลยเดินเข้าไปที่เตียงขนาดใหญ่กลางห้อง ก่อนที่เธอจะนั่งลงบนเตียงเบาๆ

เธอยกมือขึ้นไปลูบไล้ไปตามใบหน้าของคนที่หลับอยู่อย่างแผ่วเบา ก่อนที่เธอจะเห็นสิ่งที่ทำให้เธอปวดใจขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ กับคราบน้ำตาจางๆ ที่อยู่บนใบหน้าเนียนของคนตัวเล็ก  

(เป็นอย่างที่ยูโกะบอกกับเธอจริงๆด้วยซินะ)อัตสึโกะคิด ก่อนที่จะพูดออกมาอย่างแผ่วเบากับคนที่หลับอยู่

“มินามิ เธอร้องไห้จนหลับไปเลยหรอ ฉันขอโทษนะ” พูดจบก็ก้มลงไปจูบที่คราบน้ำตาของคนตัวเล็กเบาๆ

“อื่อ~” ทาคามินะครางออกมา ก่อนจะลืมตาขึ้นมาเมื่อเธอรู้สึกถึงสัมผัสนุ่มๆที่สัมผัสลงบนหน้าเธอ

“ตื่นแล้วหรอค่ะ” ถามขึ้นในขณะที่มือของเธอยังคงจับใบหน้าเรียวของคนตัวเล็กอยู่

ทาคามินะเพียงแค่พยักหน้าตอบเท่านั้น ก่อนที่จะยกมือขึ้นมาจับมือที่อยู่บนใบหน้าแล้วพูดออกมาเบาๆ

“ฉันขอโทษนะที่หนีออกมาแบบนี้ ฉันทนไม่ได้จริงๆที่จะต้องเห็นเธอ~อุ๊บ”ทาคามินะพูดออกมาด้วยเสียงเศร้าๆ แต่เธอยังพูดไม่ทันจบอัตสึโกะก็ก้มลงมาจูบเธอซะแล้ว 

อัตสึโกะจูบคนตัวเล็กอย่างดูดดื่ม ก่อนที่เธอจะถอนจูบออกมาและพูดกับคนตัวเล็กที่หน้าแดงอยู่กับการที่โดนเธอจูบเมื่อกี้

“มินามิไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ ฉันเองก็รู้สึกไม่ต่างจากมินามินะคะ ที่ต้องจูบกับคนอื่นที่ไม่ใช่มินามิ ฉันกลับดีใจนะคะ ที่มินามิไม่ต้องมาเห็นเรื่องพวกนั้น” อัตสึโกะพูดจบเธอก็ดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้แน่นก่อนจะกระซิบกับอีกคนเบาๆ

“ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ ที่ทำให้มินามิของฉันร้องไห้น่ะ” 

ทาคามินะทำเพียงส่ายหน้าไปมา ก่อนที่เธอจะซบลงไปที่หน้าอกของคนที่กำลังกอดเธอแน่น เหมือนกับว่าความเจ็บปวดก่อนหน้านี้ของเธอมันจะมลายหายไป เมื่อได้รับสัมผัสที่อบอุ่นจากอีกคนที่กำลังมอบให้เธออยู่

“มินามิค่ะ ออกไปกันได้แล้วค่ะ ป่านนี้ทุกคนรอเรากันแย่แล้วล่ะ” อัตสึโกะพูดกับคนที่ยังคงซบตัวในอ้อมกอดเธอ ให้เธอเป็นต้องจูบลงไปที่หน้าผากของคนตัวเล็กเบาๆ

"อื้ม" ทาคามินะตอบรับเสียงอู่อี้ แล้วยอมลุกเข้าห้องน้ำไปจัดการกับสภาพของตัวเอง

 .

 .

.

เวลาของงานเลี้ยงได้เริ่มขึ้น ทุกคนเองก็มากันพร้อมแล้ว

เจ้าของรีสอร์ทอย่างจูรินะ กับ เรนะ ก็จัดสถานที่และที่นั่งให้ทุกคนเรียบร้อยแล้ว

(ตอนนี้เธอก็รอแต่ตัวต้นคิดอย่างพี่สาวเธอ กับพี่เขยเธอ เอ๊ะ หรือ จะเรียกว่าพี่สะใภ้ดีล่ะ เพราะเธอชักจะไม่แน่ใจแล้วซิว่าจะได้พี่เขยหรือ พี่สะใภ้กันแน่) จูรินะคิดก่อนที่เธอจะลงมือผสมน้ำผลไม้สูตรพิเศษให้ทาคามินะต่อ น้ำผลไม้สูตรพิเศษนี้มีแอลกอฮอล์ผสมอยู่ พอๆกับเหล้าเลย แค่จิบไปนิดเดียวก็เมาแล้ว


เมื่อทาคามินะกับอัตสึโกะเดินจูงมือกันเข้ามาถึง จูรินะก็ออกมาเรียกทั้งสองคนให้เข้าไปนั่งกับพวกเธอ ก่อนที่ซาเอะจะเข้ามาคุยกับทั้งสองคน

ซาเอะได้แต่ขัดใจ แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้เพราะต้องให้เกียรติเจ้าของรีสอร์ทแห่งนี้

     จูรินะพาอัตสึโกะกับทาคามินะเดินมาถึงโต๊ะก็เรียกเสียงแซวจากคนทั้งโต๊ะได้เป็นอย่างดี ซึ่งโต๊ะที่จูรินะพาอัตสึโกะมานั่ง เป็นโต๊ะที่แยกออกมาจากคนอื่นๆ และที่โต๊ะนี้ก็มีแต่พวกของจูรินะกับอัตสึโกะ

“เอ้า ทาคามินะ หายแล้วหรอสงสัยจะได้ยาดีนะเนี่ย” ยูโกะพูดแซวเพื่อนเธอทันทีที่เห็นทาคามินะเดินจูงมืออัตสึโกะเข้ามา

“ยารักษาส่วนไหนค่ะ ยูโกะซัง” จูรินะพูดแซวเป็นลูกคอกับยูโกะ เรียกเสียง "ฮิ้ว" จากทุกคนเป็นอย่างดี

“นั้นซิจูรินะ สงสัยรักษาใจล่ะมั้ง ถึงได้หายเร็วแบบนี้”ยูโกะพูดจบ ทุกคนก็ "ฮิ้ว~"ขึ้นมาอีกรอบ 

ทำให้ทาคามินะหน้าแดงขึ้นมากทันทีกับเสียงแซวต่างๆ ของเพื่อนเธอกับเจ้าของรีสอร์ทที่พากันแซวยกเธอใหญ่


“ทุกคนพอแล้วน่า มินามิเขินจะตายแล้ว” อัตสึโกะพูดห้าม ก่อนจะพาคนตัวเล็กนั่งลง ตรงที่ว่างระหว่างยูโกะกับจูรินะ 

ให้ทุกๆคนได้ทำหน้าขัดใจตามๆกัน (ก็แหม นานๆที่ทาคามินะจะมีมุมให้ที่แกล้งได้นิน่า) ทุกคนคิดพร้อมกัน

(ชิ พี่สาวเธอขัดความสนุก (?)ของเธอตลอดเลยซิน่า แหมแกล้งนิดแกล้งหน่อยไม่ได้หวงจริงนะคนนี้เนี้ย) จูรินะคิดก่อนที่เธอจะลุกขึ้นไปเอาเครื่องดื่มมาให้สองคนมาใหม่ โดยเธอขยับปากบอกกับพี่สาวเธอว่า ‘จัดการให้เรียบร้อยนะคะ

พี่สาว‘ 

อัตสึโกะเองก็แอบทำสัญญาณบอกน้องสาวตัวเองว่า ‘OK น้องรัก‘ โดยที่คนอื่นไม่สังเกตพวกเธอสองพี่น้องเลย 

(เธอว่าอีแบบนี้ เธอคงได้พี่สะใภ้มากกว่าพี่เขยนะ ถ้าดูจากความแสบและเจ้าเล่ห์ของพี่สาวเธอแล้ว ยังไงพี่ทาคามินะคงต้องได้เป็นพี่สะใภ้เธอชัวร์ 100%) จูรินะคิดพร้อมกับเดินออกไป

   พอจูรินะเดินกับเข้ามาแล้วเธอก็นำเครื่องดื่มมาวางไว้ให้ทั้งสองคน โดยของทาคามินะเป็นน้ำสูตรพิเศษที่เธอเตรียมไว้ให้โดยเฉพาะ แล้วเรื่องนี้ก็ไม่มีใครรู้ด้วย นอกจากพี่สาวเธอกับเธอเท่านั้น

“ทุกคนค่ะ มาเล่นเกมกันไหมค่ะ” จูรินะถามเมื่อเธอวางน้ำให้ทั้งสองคนแล้ว

“เอาซิ” เสียงของทุกคนให้โต๊ะตอบ ก่อนที่ยูโกะจะถามขึ้น

“ว่าแต่เกมอะไรล่ะ”

“นี้ไงค่ะ” จูรินะพูดพร้อมโชว์ของบางอย่างออกมาให้ทุกคนดู

“เราจะมาเล่นอีแก่กินน้ำกันค่ะ กติกาง่ายมาก คือ ถ้าใครแพ้ต้องกินน้ำผลไม้ตรงหน้าให้หมดนะคะ” พูดพร้อมกับแอบขยิบตาให้พี่สาวเธอ ซึ่งอัตสึโกะก็ลอบยิ้มออกมากันความฉลาดของน้องสาวเธอ

“ตกลง” เสียงของทุกคนตอบรับ โดยมีอยู่คนหนึ่งที่ไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองเลยว่า จะโดนอะไรต่อจากนี้...

 

 

“มินามิเลือกเร็วๆซิค่ะ” อัตสึโกะบอกคนตัวเล็กที่ทำให้คนอื่นๆลุ้นไปตามๆกัน เมื่อทาคามินะกำลังจะเลือกไพ่จากมือยูโกะ

“ดีล่ะ ใบนี้ล่ะกัน” (-o- ) พูดจบก็หยิบไพ่มา แต่เธอก็ต้องอ้าปากค้าง ก็ในเมื่อเธอ.....

“ทาคามินะเป็นอีแก่ ฮ่าๆๆ” ยูโกะหัวเราะออกมาอย่างซะใจ ที่เธอเล่นเกมชนะเพื่อนตัวเองได้ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเพื่อนของเธอกำลังจะซวยโดยที่ไม่มีใครรู้

อัตสึโกะแอบลอบยิ้มอย่างโล่งใจ เมื่อคนตัวเล็กแพ้จนได้หลังจากที่เล่นกันมา 3 แล้ว

“พี่ทาคามินะค่ะ ตามกติกากินให้หมดนะคะ” จูรินะพูด ให้ทาคามินะเป็นต้องจำใจดื่มน้ำผลไม้ตรงหน้า

"อึกๆ"รวดเดียวหมดแก้ว แต่เมื่อเธอดื่มเข้าไปแล้ว เธอก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมาทันที ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งออกไปเข้าห้องน้ำ โดยที่มีอัตสึโกะเดินตามออกไปด้วย และเหตุการณ์นี้ ก็ได้สร้างความสงสัยให้คนในโต๊ะเป็นอย่างมาก ว่าทาคามินะเป็นอะไรไปแค่ดื่มน้ำผลไม้เองนะ

   อัตสึโกะที่ประคองร่างเล็กกลับเข้ามาจากห้องน้ำ ก็ต้องขอโทษทุกคน เมื่อดูจากสภาพของร่างเล็กแล้ว คงเมาจนนั่งต่อไม่ไหว เธอเลยบอกลากับทุกคนๆ แล้วเริ่มทำตามแผนของเธอต่อ


“จูรินะจัง ทาคามินะซังเป็นอะไรไปน่ะ ทำไมสภาพถึงเป็นแบบนั้น” เรนะถามคนรักของเธอทันที หลังจากอัตสึโกะพาทาคามินะออกไปแล้ว

จูรินะถึงกับเหงื่อตก ก็จะให้เธอบอกเรนะได้ยังไงดีว่าพี่สาวเธอสั่งให้มอมเหล้าทาคามินะ 

แต่ก็นะ.... เธอเจ้าเล่ห์น้อยกว่าพี่สาวที่ไหนล่ะ

“อ๋อ จริงด้วยซิ สงสัยว่าฉันส่งแก้วให้สองคนนั้นสลับกันแน่เลย พี่อัตสึโกะบอกฉันว่าให้ทำเครื่องดื่มสูตรพิเศษที่ผสมแอลกอฮอล์ให้น่ะ (ให้พี่ทาคามินะนะ)” จูรินะตอบพลางทำหน้ารู้สึกผิดที่ส่งเครื่องดื่มให้สองคนนั้นสลับกัน

เรนะกับคนอื่นๆก็ดูจะเชื่อจูรินะด้วยซิ

“งั้นหรอ แต่จูรินะจัง คราวหน้าระวังหน่อยล่ะ ดูจากสภาพทาคามินะซังแล้วคงเมาหนักน่าดูเลยนะ พรุ่งนี้เธอก็ไปขอโทษทาคามินะซังด้วยล่ะ” เรนะพูดกับคนรักเธอ

“ค่ะ เรนะ” จูรินะตอบแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา คนอื่นๆที่นั่งอยู่ก็ดูเชื่อกันซะหมด ถึงพวกเธอจะแอบรู้สึกแปลกๆก็เถอะนะ

(แต่ก็ชั่งมันเถอะ ก็คงจะไม่มีอะไรนั้นแหละ) ทุกคนคิดก่อนที่จะเริ่มเล่นเกมกันอีกรอบ

 

 


ด้านของอัตสึโกะที่ประคองคนเมามาวางไว้บนเตียงได้แล้ว

“ร้อนจังเลยยย” ทาคามินะที่นอนอยู่บนเตียงพูดออกมาพร้อมพยายามถอดเสื้อของตัวเองออก ทำให้อัตสึโกะต้องกลืนน้ำลายดังเอื๊อกลงคอ ก่อนที่เธอจะนั่งลงข้างๆคนตัวเล็ก

“ร้อนอะไรค่ะ เปิดแอร์ให้แล้วนะคะ" อัตสึโกะก้มลงไปกระซิบที่หูของคนตัวเล็กก่อนที่เธอจะขบเม้มมันเบาๆ ให้อารมณ์ของคนตัวเล็กพุ่งสูงขึ้น

“อ๊า..อัตจาง..ฉันร้อน” ทาคามินะครางออกมาเมื่อโดนปากร้อนคลอเคลียอยู่ที่ใบหู

“แล้วจะให้ทำอะไรล่ะค่ะ”ถามด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่ มือก็เริ่มลูบไล้ไปตามสาบเสื้ออย่างช้าๆ

“ช่วยฉันที อัตจางง” จบคำพูด อัตสึโกะก็หอมแก้มคนตัวเล็กเบาๆ ก่อนที่เธอจะพูดขึ้นมาบ้าง

“จัดให้ตามที่ขอค่ะ ที่รัก” พูดเสร็จก็ก้มลงจูบคนเมา ริมฝีปากร้อนบดขยี่จูบที่หนักหน่วงไปตามแรงอารมณ์ของตัวเอง  ลิ้นร้อนได้ถูกสอดเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากของอีกฝ่าย ให้ลิ้มนั้นได้เกี่ยวกระหวัดซึ่งกันและกัน อย่างไม่รู้จักเหนื่อย ทาคามินะดูจะตอบรับดีเป็นพิเศษเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่อยู่ในร่างกาย

อัตสึโกะสอดมือข้างหนึ่งเข้าไปในเสื้อแล้วไล่ไต่ไปตามตะขอบบราตัวจิ๋ว มือข้างหนึ่งก็ทำหน้าที่ของมันโดยการปลดกระดุมเสื้อนอกออก มินามิรู้สึกร้อนไปทั้งตัว เมื่อมือของอัตสึโกะได้เข้ามาสัมผัสตามเนื้อตัว จนทำให้เผลอส่งเสียงครางออกมา "อื่อ..อะ"

พลันอาภรณ์ที่ปกคลุมตัวก็ต้องหลุดออกจากร่างกายจนหมด เมื่ออัตสึโกะจัดการถอดมันออก

มือเรียวของอัตสึโกะลูบไล้ไปที่หน้าอกเล็กของอีกฝ่าย ก่อนที่จะใช้นิ้วเรียวกดลงไปบนยอดประทุมงาม  ให้มินามิได้ร้องครางออกมาด้วยความเสี่ยวซ่านที่เกิดขึ้น

“อะ..อ๊า..อัตจางง..อะ... อ๊า~”   ร้องครางออกมาไม่หยุด เมื่ออีกคนเริ่มนวดคลึงหน้าอกของเธอ พร้อมกับลิ้นร้อนที่กำลังซุกไซ้ตามซอกคอขาวเนียน 

อัตสึโกะใช้มือคลึงเคล้าหน้าอกเล็กทั่งสองข้างจนพอใจ ก่อนจะใช้ลิ้นร้อนลากผ่านซอกคอขาวเนียน ลงมาที่หน้าอกของอีกคน เธอขบเม้มลงไปที่ยอดประทุมงาม ให้อีกคนได้ครางเสียงกระเส่ามากขึ้น เธอทั้งขบเม้ม โลมเลีย และกัดประทุมคู่งาม ให้มินามิเป็นต้องบิดตัวหนี 

ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดที่ยอดประทุมงามไม่รู้เบื่อ ฝ่ามือก็ลากผ่านหน้าท้องแบนราบ ลงไปวนเล่นที่ขาอ่อนขาวเนียนของคนตัวเล็ก ให้เจ้าตัวได้ทรมารเล่น ก่อนที่เธอจะใช้นิ้วเรียวกดลงไปเบาๆที่เนินดอกไปงามด้านล่าง

“อัตจางง ..ตรงงนั้น.. มะ..ไม่ได้นะ..อ๊า..อะ~” ถึงจะเมาอยู่ แต่เมื่อโดนรุกล้ำเขตหวงห้าม ทาคามินะก็ห้ามขึ้น แต่อัตสึโกะมีรึจะฟัง ในเมื่ออารมณ์ของเธอได้มาถึงขีดสุดแล้ว เธอจึงใช้มือคลึงเคล้าที่ดอกไม้งามของอีกคนไม่หยุด ให้เจ้าตัวได้ร้องครางออกมาแทน ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นจากหน้าอกของเจ้าตัว  แล้วเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของคนตัวเล็ก

“ชู่ๆ~~ไม่พูดนะคะคนดี สัญญาค่ะว่าจะทำเบาๆ” อัตสึโกะพูดจบเธอก็ใช้ลิ้นโลมเลียไปที่ใบหูของคนตัวเล็ก ในขณะมือของเธอก็ยังทำหน้าที่คลึงเคล้าดอกไม้งามของคนตัวเล็กต่อไป ให้อีกคนได้ครางและบิดตัวตัวด้วยความเสี่ยวมากกว่าเดิม 

อัตสึโกะเริ่มนวดคลึงดอกไม้งามด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น จนมันมีน้ำใสไหลแฉะออกมา ให้เธอได้ส่งนิ้วเข้าไปในดอกไม้งามของอีกคนที่เริ่มที่น้ำหล่อลื่นออกมาแล้ว

ทาคามินะสะดุ้งเฮือก เพราะความเจ็บกับสิ่งแปลกใหม่ที่เข้ามาในตัว ก่อนที่หยาดน้ำตาใสๆ จะไหลออกมาอาบแก้มเนียนของเธอ

“เจ็บ...อัตจาง”เสียงพูดพร้อมน้ำตาให้อัตสึโกะต้องผละออกจากใบหู แล้วจูบซับน้ำตาให้ร่างเล็กแทน นิ้วเรียวเองก็ยังค้างนิ่งอยู่แบบนั้น

“ทนหน่อยนะคะคนดี แปปเดียวเดี๋ยวก็หายเจ็บแล้วค่ะ” อัตสึโกะพูดจบ ก็ก้มลงไปจูบปากมินามิ เพื่อที่จะช่วยคลายความเจ็บให้คนตัวเล็กระหว่างรอเจ้าตัวปรับสภาพ 

มินามิเริ่มปรับตัวกับสิ่งแปลกใหม่ที่เข้ามาในตัวได้แล้ว อัตสึโกะก็เริ่มขยับนิ้วเข้าออกเบาๆตามจังหวะช้าๆ ให้คนตัวเล็กได้ครางออกมาไม่หยุด

“อะ.อ๊าา..อัตจาง..อะ..อัต....จัง...อ๊า.” ทาคามินะครางออกมาพลางเรียกชื่อคนรักเธอไม่หยุด 

“อ๊า...ระ...เร็ว...อีก..อ๊า..อัตจาง...เร็วอีก..อะ~” ทาคามินะครางออกมาพร้อมขยับตัวขึ้นลงตามจังหวะนิ้วของอีกฝ่าย เมื่อเธอใกล้จะถึงจุดหมายเต็มที่แล้ว

เมื่อคนตัวเล็กขอมาแบบนั้นอัตสึโกะก็เร่งความเร็วของนิ้วเพิ่มขึ้นตามที่คนตัวเล็กขอ 

“อะ...อ๊า...อัตจาง. อะ.อัตจางง...อ๊าาาา!!!” มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น ก่อนที่ร่างของเธอจะกระตุกขึ้น พร้อมกับน้ำหวานสีใสที่ไหลออกมาจากตัวของมินามิ บ่งบอกว่าตอนนี้มินามิได้มาถึงจุดหมายแล้ว  อัตสึโกะเอานิ้วค้างไว้สักพักก่อนที่เธอจะดึงมันออกมา

เธอผละออกจากหน้าอกคู่งาม และก้มลงไปเลียกินน้ำหวานสีใสที่ไหลออกมาจากคนตัวเล็กไม่ให้เหลือ 

(มินามิหวานจริงๆด้วยซินะ) อัตสึโกะคิด ก่อนที่เธอจะรัวลิ้นเข้าออกด้วยความเร็วไปที่ดอกไม้งามของคนตัวเล็ก ให้คนตัวเล็กได้ครางออกมาอีกครั้งกับความสี่ยวซ่านครั้งใหม่ที่เธอมอบให้

“อัตจางง..อะ..อ๊าา..อัตจาง..อ๊าา..อะ..อ๊าา” ทาคามินะครางออกมาก่อนที่เธอจะดันหัวของอัตสึโกะให้เข้าไปใกล้กลับตัวเธอมากขึ้น พร้อมกับสะโพกเธอที่ยกขึ้นเข้าไปหาอีกคน

.

.

.

บทเพลงรักของทั้งสองยังคงดำเนินต่อไปโดยที่พวกเธอไม่รู้เลยว่าเวลาได้ผ่านมานานเท่าไหร่แล้ว หรือว่าตอนนี้เป็นเวลาไหน ที่พวกเธอรู้ก็คือเธอต้องการเพียงแค่กันและกันเท่านั้น

...............................................................................................................

ตอนอื่นของนิยาย อยู่ในเว็บ 48. in.th. นะคะ

ส่วนตอนนี้ เนื่องจาก มีฉาก ... แล้วตามกฏของเว็ปนั้น ถ้าอายุยังไม่ถึงจะไม่สามารถลงในห้องเฉพาะได้ เราเลยจำเป็นต้องมาฝากลงไว้ในเว็บนี้แทน



       นิ ย า ย . ค อ ม
อยากจะอ่านนิยายออนไลน์ดีดี สักเรื่อง คิดถึงเราสิคะ www.niyay.com







kaimi
Status [ Offline ]
ผู้แต่ง : kaimi
email : oiloil14569@hotmail.com
Cool: 10 | Level: 0 | Class: | Point: 29

ให้ Cool นิยายเรื่องนี้  

เกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้

หมวดนิยาย:
Yuri

ตอนล่าสุด:
22

สถานะ:
ยังไม่จบ

วันที่โพสต์:
16 ก.พ. 2557

Update ล่าสุด:
01 มี.ค. 2557

คนเข้าชม:
4850 ครั้ง

Story cool:
10

Favorites:
0

แชร์นิยายให้เพื่อนอ่าน




นิยายตอนอื่นของนิยายเรื่องนี้

ตอนที่
ชื่อตอน
update
อ่าน
19
ch.19 จบเรื่องราวและค่ำคืนแสนหวานของเราสองคน
24 ก.พ. 2557
497
20
ch.20 ความหวาน
25 ก.พ. 2557
371
21
The end
27 ก.พ. 2557
214
22
Special
01 มี.ค. 2557
351


ผลงานอื่นๆ ของผู้แต่ง


  [Fic Atsumina] my princess เจ้าหญิงสุดที่รัก
โดย kaimi
[update 2014-04-04 21:54:10]

ผลงานอื่นๆในหมวดนี้


  Master sun แฟนฉันดันเป็นยมทูต
โดย minamiaigi
[update 2014-09-01 04:25:18]

  Master sun แฟนฉันดันเป็นยมทูต
โดย minamiaigi
[update 2014-09-01 04:22:51]

  ญาติสนิท มิตรสหาย ถุ้ย!!!
โดย jhjhjh
[update 2014-07-22 21:41:22]

  ทดสอบ 1
โดย Pewcodeslove
[update 2014-07-09 22:38:58]

  SNSD & f(x) แฟนฟิค..... My Sister.....รักวุ่นวายของสองพี่น้อง(nc แบบสุ่ม)
โดย หนูส้ม
[update 2014-06-27 21:11:56]




แสดงความคิดเห็นกันหน่อยจ้า

name
กรุณา Login ด้วยค่ะ
โปรดอ่านกฏกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น

- โปรดงดเว้นการใช้คำหยาบ ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบัน อันเป็นที่เคารพ

- ทุกความเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเวบไซท์ และ ไม่สามารถ นำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้

- ทีมงาน niyay.com ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า



หาก Comment ล่าสุดไม่แสดง ให้กดปุ่ม Ctrl ค้างไว้แล้วกดปุ่ม F5 ที่คีย์บอร์ดนะจ๊ะ




 ความคิดเห็นที่ 2

100 point

Level 1 | Class | Point 107

โดย: zhinrock   email:   [ วันที่: 27 มี.ค. 2557 10:03:39 ]   IP: 192.168.1.XX X ลบข้อความ

 ความคิดเห็นที่ 1

embaressedembaressedembaressed


Level 0 | Class | Point 91

โดย: NatGy   email:   [ วันที่: 17 ก.พ. 2557 23:15:22 ]   IP: 192.168.1.XX X ลบข้อความ


จากจำนวนทั้งหมด หน้า | กระโดดไปหน้าที่

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เวบเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวบไซด์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

View My Stats Flag Counter

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ
ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM
ติดต่อลงโฆษณา
ศูนย์ข้อมูลเว็บไซต์
เกี่ยวกับ NIYAY.COM

แผนผังเว็บไซต์
Help&FAQ
นโยบายการใช้งานเว็บไซต์
ติดต่อทีมงาน
แจ้งปัญหาการใช้งาน
แนะนำเรา
ร่วมงานกับเรา