เรื่อง นิยาย สตอรี่ ตำนานรักของจอมเวท(หื่น)


วันที่เผยแพร่ Sat Apr 14 2012 12:07:36 GMT+0700 (ICT)
วันที่แก้ไขล่าสุด Sat Apr 14 2012 12:07:36 GMT+0700 (ICT)
 
 
ตอนล่าสุด
สถานะ
จบแล้ว
คนเข้าชม
ครั้ง
Cool
Cool
ติดตาม
คน
เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่

ตำนานรักของจอมเวท(หื่น)

บทนำ

ในตำนานได้กล่าวไว้ว่า เมื่อจอมเวทผู้เก่งกล้า ได้ปรากฏตัวขึ้น เมืองไหนได้ตัวท่านนั้นไปจะปลอดภัยจากภัยสงคราม พลังของจอมเวทนั้นจะช่วยปกป้องรักษา แต่ต้องแลกกับการผิดจารีตบางข้อ ชื่ออีกอย่างหนึ่งของจอมเวทที่มีพลังเก่งกาจนั้น คือ ปีศาจตัณหา จากผู้ที่เคยพบเจอจอมเวทคนนั้นได้กล่าวไว้ว่า

‘เมื่อท่านช่วยปกป้องเมือง ท่านใช้พลังงานมากมาย แต่ท่านจะไม่อยากอาหารแต่อย่างใด แต่ท่านจะดื่มด่ำในตัณหาแทน ราวกับว่า การดื่มด่ำในตัณหาราคะนั้น เป็นอาหารหลัก’

แต่ จอมเวทนั้นแต่ละยุค จะมีแค่เพียงคนเดียว จึงทำให้หาตัวท่านยากและมีการคาดเดาว่า ทุกๆสองร้อยปี จอมเวทจะลงมาเกิดอีกครั้ง

แต่จริงๆแล้ว จอมเวทนั้นจะเกิดแต่ในตระกูลหนึ่ง ซึ่งมีการปกปิดเป็นความลับ ตระกูลนั้นคือ ตระกูลริค เพราะเป็นตระกูลที่มีชื่อสั้นมาก เวลาบอกชื่อใคร จะไม่นิยมบอกชื่อตระกูลสักเท่าไหร่ ทำให้ตระกูลนี้ไม่เป็นที่รู้จักเท่าไหร่นัก

และวันนี้เป็นวันที่ครบรอบสองร้อยปี ที่จอมเวทคนก่อนเกิดพอดี มันเป็นความบังเอิญมาก เพราะวันนี้มีสาวท้องแก่ใกล้คลอดอยู่พอดี มันเป็นสิ่งที่ตัดสินไว้แล้วว่า เด็กในครรภ์นั้น จะต้องเป็นจอมเวท แต่ด้วยว่า ตระกูลริคเอง ต้องปิดผลึกพลังเวทอันแข็งแกร่งไว้ก่อน รอจนกว่า จะถึงเวลาอันสมควร

“อุแว้ ๆ “ เด็กน้อยตัวเล็กอยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ก่อนจะถูกญาติผู้ใหญ่นำตัวไปอีกห้องเพื่อผลึก

“แล้วตกลงจะใช้ชื่ออะไร” คนทำคลอดหันไปถามมารดาของเด็ก

“เนออง”

 

 

 

 

 

 

ตำนานรักของจอมเวท(หื่น)

เวลาได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากวันที่เนอองลืมตาดูโลก จนกระทั่งวันนี้ก็ผ่านไป 17ปีแล้ว เนอองโตขึ้นมาเป็นเด็กผู้ชายที่สดใสร่าเริง เหมือนเด็กทั่วไป ผมสีดำสนิทยาวบะบ่าทำให้ดูหวานราวกับผู้หญิงบ้างในบางที แต่นัตย์ตาสีน้ำตาลเข้มนั้น คมราวกับหมาป่า

“เนออง!!! เจ้าอีกแล้วนะ” ชายวัยกลางคนยกมือขึ้นโวยวาย ส่วนเนอองน่ะเหรอ วิ่งยิ้มแป้นในอ้อมกอดเต็มไปด้วยส้มลูกใหญ่ๆ ผู้เป็นแม่ส่ายหัวให้กับพฤติกรรม ก่อนจะเดินไปดักหน้า เนอองต้องหยุดทันที

“เนออง ลูกจะซนไปถึงไหน อายุ17แล้วนะ ยังจะทำตัวเหมือนเด็กๆอยู่ได้” ผู้เป็นแม่อบรมสั่งสอน ก่อนจะเอือมไปดึงหูลูกชายตนสักที

“โอ้ย!!” เนอองจับหูตัวเองปอยๆ

“แม่อะ 17นี้ ยังวัยกำลังซนอยู่เลยยยย -3-“ เนอองแย้ง

“วัยกำลังซนอะไรละ เดี๋ยวจะถึงเวลานั้นอยู่แล้วแท้ๆ ยังไม่เตรียมตงเตรียมตัวอีก” ผู้เป็นแม่กอดอก ทำหน้างอนๆ

“- - ทำไมต้องเป็นผมด้วยนี่” เนอองบ่นอุบอิบ พร้อมกับทึ้งหัวตัวเองอย่างไม่เข้าใจ แม่ได้ยินก็ตบอักไปที่กลางหลังลูกตนทีนึง

“ก็เค้ากำหนดมาแล้ว มันเปลี่ยนแปลงไม่ได้ เอาละ เจ้ากินข้าวที่แม่ทำเป็นครั้งสุดท้ายให้เจ้าเถิด ก่อนที่เจ้าจะไม่ได้กินอีก” แม่ยื่นตระกร้าไม้ให้ ในนั้นเต็มไปด้วยอาหาร เนอองรับอย่างจนใจ เพราะมันคือความจริง คืนนี้เขาต้องไปเข้าพิธีปลดผลึกแล้ว เขาจะต้องออกจากตระกูล เค้าต้องจากแม่ แล้วตามหาเมืองที่เขาจะปกป้อง...

“ครับแม่” เนอองหยิบถ้วยอาหารแต่ละถ้วยมาวางเรียงราย พร้อมกับลงมือรับประทาน ในขณะที่เนอองกำลังทานอาหารอยู่นั้น เขาก็รู้สึกถึงรสชาติบางอย่างในอาหาร มันผิดปกติ... เขาหันไปมองแม่ ซึ่งตอนนี้ดวงตาของแม่มีน้ำตาใสๆเอ่อล้นอาบแก้ม ก่อนที่สติเขาจะดับวูบลง

‘แม่ ทำไมถึงทำแบบนี้ ทำไมถึงใส่ยาพิษในอาหารให้ผมกิน... ผมเป็นลูกแม่นะ’ เนอองกู่ก้องในใจ ก่อนที่จะจมอยู่ในความมืดมิด เวลาผ่านไปพักใหญ่ๆ เนอองก็รู้สึกตัวขึ้น

‘หือ ที่นี่คือที่ไหน’ ภาพแรกที่เขาเห็นนั้นคือ ป่าที่เขาไม่รู้จัก เขาพยายามสอดส่องสายตาไปทั่ว หวังจะพบคนในตระกูล แต่แล้วก็ไม่มีใครเลยสักคน เขายันตัวขึ้น และนั้นทำให้เขารู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่แปลกไป เส้นสีเทาบางอย่างที่พาดไปมาตามตัว แล้วพอเขาได้สัมผัส ก็รู้ตัวทันทีว่า ผมของเขานั้นได้เปลี่ยนไป จากผมที่สีดำสนิทนั้นได้เปลี่ยนเป็นสีเทาเงางาม

“หรือว่า...” เขาเดินไปที่แอ่งน้ำ ก่อนจะลองใช้เวทมนตร์  น้ำในแอ่งนั้นกลายเป็นน้ำแข็งขึ้นมาฉับพลัน และปรากฏเงาคนที่เขาไม่คุ้นเคย... ไม่สิ นี่มันตัวเขาเอง นัตย์ตาเขากลายเป็นสีม่วงเข้ม แถมรูปร่างจากเด็กผู้ชายปกติ ก็กลายเป็นหุ่นชายหนุ่มไปเสียแล้ว ดูๆแล้วเหมือนส่วนสูงเขาก็เพิ่มขึ้นด้วย

“นี่คือร่างกายเราตอนปลดผลึก -  - หล่อจนไม่คาดคิดว่าเป็นเรา” เนอองชมตัวเองทันที ก่อนจะสัมผัสของบางอย่างในกระเป๋าเสื้อโค๊ชของตนได้นั้นคือ จดหมายที่ทิ้งท้ายไว้

...เนออง ลูกได้ถูกปลดผลึกพลัแล้ว ลูกคงคิดว่า แม่คงทำร้ายลูกสินะ แต่นั้นคือ พิธีการปลดผลึกอย่างหนึ่ง เพราะการที่จะปลดผลึกพลังเวทที่มีมหาศาลในวัยเด็กของลูก มันอันตราย ต้องทำให้ลูกตายก่อนครั้งหนึ่ง พลังมันจะถูกปลดออกมาอย่างปลอดภัย พอลูกฟื้นขึ้นมา รูปร่างของลูกจะเปลี่ยนไป แต่หวังว่าลูกจะชอบรูปร่างใหม่นั้นนะ(หัวเราะ) แม่จะเตือนว่า พลังเวทอันมหาศาลนั้น ลูกต้องควบคุมมันให้ดี ไม่งั้นอาจก่อให้เกิดภัยอันตรายร้ายแรง แล้วถ้าเหมือนใช้พลังเวทไปได้ส่วนหนึ่งเจ้าจะรู้สึกหิว แต่จะไม่สามารถกินอาหารได้อย่างปกติ เจ้าจะอยากกินพลังเวทจากผู้คนมากกว่า ส่วนวิธีการนั้น... เมื่อถึงเวลานั้นเดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เอง ว่าควรทำอย่างไร ตอนนี้ขอให้เจ้าเดินทางไปหาเมืองที่เจ้าคิดจะปกป้อง อย่าเปิดเผยฐานะให้ใครเห็นง่ายๆ ถ้ายังไม่เจอเมืองนั้น สุดท้ายนี้ เจ้าจงทิ้งชื่อและความทรงจำเกี่ยวกับตระกูลไปซะ เจ้าคือ เนออง จอมเวทตัณหา

                                                                                                                                                                                แม่รักลูกนะ

                                                                                                                                                ปล.อ่านจบแล้ว เผากระดาษทิ้งด้วย

เนอองเผากระดาษตามที่อ่าน ก่อนจะมุ่งหน้าออกจากป่า เขาใช้เวลาอยู่หลายวันกว่าจะคุ้นทางและออกจากป่าได้ ที่แรกที่เขาพบเจอคือ หมู่บ้านเล็กๆ มีบ้านคนอยู่พอสมควร เขามุ่งหน้าไปที่ร้านเหล้าประจำหมู่บ้านทันที ระหว่างทางสาวๆก็แอบเหลียวมองอยู่หลายคน

..ผู้ชายคนนั้นหล่อจัง..

...นั้นสิๆ สีผมกับสีตาก็แปลก...

...ใช่ๆ ไหนจะหุ่นจะดีอีก...

เสียงซุบซิบดังตลอดทางไปร้านเหล้า เนอองยืดในใจ เพราะตอนไม่ปลดผลึก ผู้หญิงในตระกูลแทบไม่สนใจเขาเลย แม้แต่ชายตามอง T^T พอเปิดประตูเข้าไปภายในร้าน จากร้านที่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุย ก็เงียบลงทันที ทุกสายตาจ้องไปที่ผู้เข้ามาใหม่ เนอองไม่ได้สนใจ จึงเดินไปที่เจ้าของร้านเหล้าทันที เขานั่งลงบนเก้าอี้ที่ใกล้กับเจ้าของร้านเหล้า

“.... อ๊ะ รับอะไรครับท่าน” เจ้าของร้านตื่นจากภวังค์ ก่อนจะต้อนรับอย่างนอบน้อม

“อืม... ขออะไรเบาๆแล้วกัน” เจ้าของร้านพยักหน้า ก่อนจะส่งของกินเล่นกับน้ำเปล่าให้ อีกฝ่าย เนอองยกดื่มแค่อึกสองอึก

“ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?” เนอองละจากแก้ว

“ได้ครับ ต้องการจะถามอะไรเหรอครับ” เจ้าของร้านเหล้าตอบตามความเคยชิน

“เมืองที่ใกล้ที่สุดนี้ ไปทางไหน” เจ้าของร้านพยักหน้าก่อนจะก้มลงไปหาของบางอย่าง ในขณะนั้นก็มีสาวในร้าน เข้ามาทักเนออง

“ขอโทษนะคะ ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ? “ หญิงสาวขออนุญาต แล้วก็นั่งลงข้างๆทันที

“คุณนั่งแล้ว ไม่ต้องบอกผมก็ได้นะครับ^ ^” เนอองฉีกยิ้มฟันขาว ทำเอาสาวเจ้าหน้าแดง

“เอ่อ...คุณชื่ออะไรเหรอค่ะ ฉันชื่อ ซินเรีย” หญิงสาวแนะนำตัว

“เนออง ครับ”

“อ๊ะ เจอแล้วครับ นี่คือ แผนที่จากที่นี่ไปถึงเมืองที่อยู่ใกล้เคียง” เจ้าของร้านเหล้ายื่นแผนที่ให้  เนอองรับก่อนจะผึ่งดู

‘อืม.... ใช้ได้แหะ อยู่อีกไม่ไกลจากนี้ด้วย’

“ขอบคุณครับ นี่เป็นการตอบแทน” เนอองจ่ายเงินเกินราคาไปมาก ทำเอาเจ้าของร้านตะลึงเล็กน้อย ก่อนจะรีบเก็บ

“ไม่เป็นไรครับ” เนออง ก็ลุกออกจากที่นั่งทันที แต่ทว่า มีมือหนึ่งรั้งไว้

“เดี๋ยวก่อนสิคะ คุณเนออง ไม่ดื่มกันต่ออีกสักนิดเหรอค่ะ” หญิงสาวออดอ้อน

“เอ่อ...ผมอิ่มแล้วน่ะครับ อีกอย่างผมกำลังรีบด้วย ขอโทษด้วยนะครับ” เนอองดึงมือของสาวออกนั้นอย่างอ่อนโยน แต่ทว่าเธอกลับรั้งเขายิ่งกว่าเดิม

“อีกนิดนะคะๆ” สาวเจ้าคล้องแขน ซบไหล่อ้อนเต็มที่ ทำให้เนอองต้องเปลี่ยนคำพูด

“บอกว่า กำลังรีบ อย่ายุ่งได้ไหม” สายตาคมตวัดไปมองสาวเจ้าก่อนจะสะบัดมือหล่อนทิ้งอย่างไม่ไยดี ทำเอาสาวเจ้าถึงมันนิ่ง... พอเนอองออกไปจากร้าน ก็ได้ยินเสียงกรี๊ดของหล่อนดังตามมาทันที

‘สงสัยปรับนิสัยให้เป็นงั้นดีหว่า ขืนแบบนี้มีแต่จะมารั้งกัน’ เนออง มุ่งหน้าไปที่เมืองที่อยู่ใกล้ที่สุดในแผนที่ทันที ถึงเขาเป็นจอมเวท แต่ไม่ใช้เวทย์ที่เหาะเหินเดินอากาศ เพราะอาจทำให้เขาหมดแรงเอากลางคันได้ จึงต้องพึ่งพลังกาย มีพักมั้ง และสุดท้ายก็ค้างแรมในป่า เขาจมสู่ห้วงนิทราด้วยความอ่อเพลีย

...

..

.

จิ๊บๆ จิ๊บๆ เสียงนกร้องยามเช้า เป็นสัญญาณว่า เขาต้องตื่นแล้ว ทำให้เนอองนั้นลุกขึ้นตามปกติ และไปที่บ่อน้ำ หวังชำระร่างกายให้สะอาด เนอองถอดเสื้อผ้าออก พร้อมกับย่างก้าวลงในบ่อน้ำนั้นช้าๆ

“น้ำเย็นเจี๊ยบเลย ><~” เนอองบ่นอุบ แต่ก็อาบต่อ เขาว่ายน้ำมั้ง ดำน้ำมั้ง จนถึงเวลาที่จะเดินทางต่อ เนอองกำลังว่ายที่ตื้นของบ่อน้ำ แต่รู้สึกถึงการมีอยู่ของใครบางคนใกล้ๆนี้

“สายฟ้า จงไปซะ...” เนอองเอ่ยเบาๆ พร้อมกับยกมือขึ้นไปที่ทิศทางที่เขารู้สึก สายฟ้าฟาดขนาดปานกลาง ก็วิ่งลงมาทันที ต้นไม้ถูกฝ่าเป็นสองซีก

“เห้ย!” เสียงปริศนาดังขึ้น ก่อนจะวิ่งออกไปไกล จนเนอองสัมผัสของคนนั้นไม่ได้ จึงขึ้นจากบ่อ มาแต่งตัวและมุ่งหน้าต่อทันที โดยไม่สนที่จะตามคนที่แอบดู

‘ลืมควบคุมพลังเวทเลยเรา  = = เมื่อกี้เผลอปล่อยเวทแบบรุนแรงไปซะได้ คนนั้นคงไม่เป็นไรนะ’ เนอองคิดในใจ และไม่รู้ตัวเลยว่า ตัวเองเดินพ้นจากเขตป่ามาแล้ว  เขาเหลือบเห็นฝูงชนและกำแพงเมืองในอีกไม่ไกล เขาจึงไม่รีรอ เดินเข้าไป สังเกตทันที

บ้านเมืองที่นี่ ดูเหมือนเพิ่งสร้างเสร็จ เพราะมีบ้านบางหลังยังไม่สมบูรณ์ดี เขาเดินไปสักพัก ก็หาที่พักได้ และเขารู้สึกแปลกๆ

‘ทำไมคอแห้งๆ ไหนจะร่างกายจะรู้สึกแปลกๆอีก...’ เนอองหันไปดื่มน้ำดู แต่เหมือนกับน้ำที่ดื่มไปนั้น ไม่ช่วยอะไรเลย ยิ่งสัมผัสถูกตัวผู้คน มันก็ยิ่งรู้สึกกระหาย ก่อนที่เขาจะฉุดคิดได้

‘หรือว่า... นี่คืออาการหิวของจอมเวท’ เนอองคิดหนักอย่างรุนแรง เขายังไม่เข้าใจด้วย ว่ากาเอาพลังเวทจากผู้อื่น ทำอย่างไง เนอองกังวล... จนในถึงที่สุด สติเขาก็ดับวูบไป ท่ามกลางผู้คนมากมาย และใครๆก็หมายจะช่วย แต่สุดท้าย...

“ทุกคนถอย คนๆนี้ เป็นเพื่อนกับเรา” เสียงนี้ทำให้ทุกคนต้องถอย เพราะคนนี้คือ ราชครูในวัง เขาสั่งทหารช่วยหามเนอองไปที่โรงแรมแห่งหนึ่ง

“ท่านมาโคะ กระผมได้ให้ท่านนั้นนอนบนเตียงแล้วขอรับ” มาโคะคือชื่อของราชครูคนนั้น ผมรองทรงต่ำสีน้ำตาลอ่อน นัตย์ตาสีน้ำเงินเข้มประกายราวกับพลอย พยักหน้า

“ช่วยสั่งอาหารและเครื่องดื่มให้ด้วยนะ ออกไปได้” ทหารโค้งก่อนเดินออกไป มาโคะเพ่งพิจารณาคนที่นอนอยู่บนเตียง สายตาของเขาจับจ้องไปที่เนอองที่สลบอยู่ ก่อนจะขยับตัวไปมองใกล้ๆ

“ใช่ คนที่บ่อน้ำนั้นจริงๆด้วย” มาโคะเอ่ยอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอื้อมไปสัมผัสที่หน้าผากเพื่อวัดไข้ แต่ต้องดึงมือกลับ เพราะเสียงเคาะประตูดังขึ้นเสียก่อน

“เข้ามาได้” ทหารถือถาดอาหารและเครื่องดื่มเข้ามาวางไว้ข้างเตียง ก่อนที่มาโคะจะกวักมือให้ออกไป

‘อืม คอแห้ง...อยากเหลือเกิน...’ เนอองกระสับกระส่าย เหงื่อออกมาไม่หยุด

“อืม..” เนอองครวญครางออกมาเบาๆ มาโคะที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้ยิน จึงกุลีกุจอเข้าไปดูอาการอีกฝ่าย และรีบเอาน้ำให้อีกฝ่ายดื่ม ทันทีมือบางของมาโคะสัมผัสโดนร่างกาย เนอองก็ลืมตาพรึ่บ ทำเอามาโคะตกใจเผลอปล่อยแก้วน้ำหกใส่เขา นัตย์ตาของเนอองกลายเป็นสีม่วงเข้มจนเกือบจะเป็นสีดำ ก่อนจะถูกความหิวเข้าครอบงำ

“ตะ ตกใจหมด” มาโคะรีบเก็บแก้ว ก่อนจะยื่นผ้าขนหนูให้เนออง แทนที่เนอองจะหยิบผ้าขนหนู แต่กลับคว้าข้อมือบางของมาโคะ แล้วออกแรงดึง ทำให้มาโคะล้มลงบนตัวของเขา

“หิวเหลือเกิน” เนอองเอ่ย พร้อมกับประคองใบหน้าฝ่ายตรงข้าม แล้วก้มลงสัมผัสกับริมฝีปากนุ่มทันที มาโคะตาโต พยายามดันอีกฝ่ายออก แต่ดูเหมือนเนอองจะไม่ปล่อย จูบไปได้สักพัก เนอองก็ถอนริมฝีปากออก

“จะ ทำอะไ” เนอองรอโอกาสที่อีกฝ่ายเปิดปาก ก็ก้มลงจูบอีกรอบ คราวนี้ดุนลิ้นเอาไปด้วย ลิ้นของทั้งสองเกี่ยวพันกัน มาโคะดันแล้วดันอีก จนอ่อนแรง ยอมให้อีกฝ่ายจูบ การจูบอย่างดูดดื่มของเนอองก็ผ่านไป 5นาที ก็ถอนริมฝีปากอีกครั้ง ใบหน้าของมาโคะแดงก่ำ ลมหายใจสั่นระรัว ปากที่เจ๋อเพราะการจูบนั้นอีก

“ไม่พอ...” เนอองพูดเบาๆ แล้วกระชากเสื้อของอีกฝ่าย จนขาด เผยให้เห็นหน้าอกและหน้าท้องขาวๆ มาโคะพอจะมีแรง จึงรีบออกห่าง เขาผลักเนอองแรงๆ แล้วรีบวิ่งตรงไปที่หน้าประตูทันที

“ข้าขอสั่งเจ้า จงอย่าขยับ!” เนอองท่องคำสาป มาโคะก็ไม่สามารถขยับตัวได้อีกเลย ต้องอยู่ในท่านั้น ราวกับถูกอะไรบางอย่างควบคุม เนอองลุกออกจากเตียง เดินไปหาคนที่ตนสาป พร้อมกับดึงดาบออกจากฝักที่มาโคะพกมา ค่อยๆฟันเสื้อคลุมให้ขาด รวมไปถึงกางเกงด้วย บัดนี้ ร่างกายของมาโคะก็ไร้อาภรณ์

“เจ้าจะทำอะไร” มาโคะรวบรวมแรงเปร่งคำพูดออกมาอย่างชัดเจน

“กินอาหาร...” เนอองพูดเปล่า ถอดกางเกงออก เผยให้เห็นส่วนนั้นที่ตั้งชูชันและขนาดใหญ่ขึ้นจากปกติ เนอองไม่รอช้าจับส่วนหัวเข้าทางเข้าสีหวานทันที มาโคะถึงกับร้องลั่น แต่เนอองเกรงว่าจะเสียงดังเกินไป จึงเอาผ้าอุดปากมาโคะไว้ เนอองหันมาสนใจทางเข้าสีหวานต่อ เขาไม่แคร์ว่า มาโคะจะรู้สึกเจ็บ คือยัดเข้าไปจนสุด และอย่างที่ว่าแหละ ครั้งแรกไม่มีการวอร์มอะไรเลยทั้งสิ้น ทางเข้าสีหวานนั้นก็เต็มไปด้วยเลือด มาโคะได้แต่ร้องอู้อี้ เนอองหิวจนหน้ามืด จนขยับสะโพกอย่างเร็ว หวังเอาพลังงานให้เต็มที่ มาโคะน้ำตาไหลอาบแก้ม พอเนอองขยับสะโพกจนเข้าที่เข้าทาง ก็เอามือข้างหนึ่งไปบีบยอดอกของอีกฝ่าย ส่วนอีกมือไปสัมผัสกับส่วนที่อ่อนไหวของร่างบาง ซึ่งตอนนี้เริ่มมีน้ำปริ่มๆไหลออกมา มาโคะแอ่นกายตามความเสียวซ่าน ทั้งหน้าอก ทั้งด้านหน้าและทางเข้าสีหวาน เนอองจึงคลายคำสาป  มาโคะถึงกับเข่าอ่อนแทบจะลงไปนอนกองกับพื้น พร้อมกับปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมา เนอองเอาผ้าอุดปากออก

“อะไรกัน ข้ายังไม่พอ” มาโคะไม่เข้าใจคำพูดของอีกฝ่าย เนอองจับตนไปนอนหงายบนเตียง เนอองยกขาทั้งสองข้างขึ้นสูง ก่อนจะจับส่วนหัวนั้นเข้าไปอีกรอบ มาโคะครางด้วยความเจ็บ เล็บจิกหมอนจนเป็นรอย ถึงจะเคยโดนเข้าไปแล้วรอบนึงก็ตาม แต่มันทั้งแผลทั้งของอีกฝ่ายมีขนาดใหญ่กว่าเดิม เนอองขยับสะโพกรัวราวกับให้ฆ่าคนเบื้องล่างให้ตาย ก่อนจะก้มลงไปประกบปากดูดดื่มปลอบโยนอีกฝ่าย แต่ไม่ลดการขยับสะโพกถี่ๆนั้นลงเลยสักนิด เนอองถอนริมฝีปากออก

“ปะ ปีศา..จ “ มาโคะต่อว่าอีกฝ่ายอย่างหมดแรง เนอองยิ้ม

“ใช่ ข้าเป็นปีศาจ” เนอองตอบ พร้อมกับกระแทกแรงๆหลายที มาโคะแทบอยากจะผลักคนตรงหน้าออกจริงๆ แต่แรงมันไม่มีเลยสักนิด ได้แค่แตะเบาๆบนแผงอกอีกฝ่าย

“อ๊ะ ได้โปรด พอเหอะ” มาโคะขอร้องอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงอย่างเหลือทน เนอองหยุดการกระทำ แล้วมองหน้าอีกฝ่าย เหมือนจะยอม เนอองทำท่าจะถอยออกจนเกือบหลุด แต่ไม่ใช่ กลับสวนเข้าไปอย่างรวดเร็ว มาโคะถึงกับอ้าปากค้าง ราวกับเปร่งเสียงออกมาไม่ได้ แล้วเนอองก็ทำแบบนี้ซ้ำๆไปมากับการขยับถี่ๆ จนในที่สุด มาโคะก็ปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาอีกครั้ง

“อือหือ เจ้าสองรอบแล้วนะ” เนอองยิ้ม ส่วนมาโคะหลบตาอีกฝ่ายด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เนอองค่อยถอยออกมาจนหลุดออกจากทางเข้าสีหวาน ส่วนนั้นไม่มีวี่แววจะสงบ และก็นั่งในท่าปกติ พร้อมกับ ดึงมาโคะให้มาทางตน

“จะให้ทำอะไรอีก!” มาโคะเอ่ยเหมือนรู้ทัน

“รู้ทันนิ ก็ทำซะ!!” ใบหน้าของมาโคะ ชนกับส่วนนั้นของเนออง ทำเอามาโคะถึงกับตาโต เพราะตะลึงกับการมองเห็นมันใกล้ๆมาก มันใหญ่เกินกว่าปกติทั่วไปด้วยซ้ำ และใหญ่เกินที่เข้ามาในตัวของตนได้ มาโคะเงยหน้าไปมองเนออง แต่เจอรอยยิ้มแปลกๆของอีกฝ่าย จึงตัดสินใจทำ ดีกว่าจะเจออย่างอื่น ลิ้นร้อนๆของมาโคะ ค่อยๆแตะและลากไล้บนหัวผ่านเส้นเอ็นหลายที่ ก่อนจะครอบปากลงบนนั้น แต่ครอบได้แค่หัวเท่านั้นเพราะมันเกินไปจริงๆ มาโคะจึงหันไปเลียแทนมากกว่าอม... เลียไปเลียมา ก็เห็นมันพองตัวผิดปกติ

“ครอบปากลงบนนั้นสิ” เนอองบอก มาโคะจึงทำตาม ทันใดนั้นเอง น้ำขาวขุ่นของเนอองก็พุ่งออกมาทันที มาโคะจะบ้วนทิ้งแต่เนอองบีบปาก

“กินเข้าไปซะ มันจะช่วยรักษาแผลตรงนี้ได้” เนอองบอกเปล่า เอานิ้วชี้สวนเข้าไป มาโคะค้อนก่อนจะค่อยๆกลืน มาโคะค้อนก่อนจะกลืนลงไป

‘รสชาติแปลกๆ’

“ถึงแผลจะหาย แต่ความปวดไม่หายตามไปด้วยนะ เอาละ เคลียร์สถานที่ๆ เจ้าไปนั่งที่เก้าอี้เหมือนเดิมไป๊” เนอองได้พลังงานเต็มปุบ ก็กลับมาเหมือนเดิม

‘ที่แท้การเอาพลังเวทจากผู้อื่นก็ทำงี้นี่เอง’ เนอองผลักมาโคะ ไปที่เก้าอี้ แต่ดูเหมือนจะใส่แรงเกินไป  มาโคะที่เข่าอ่อนอยู่ ทำให้เขาลงไปนอนกองกับพื้นอีกครั้ง สะโพกก็เจ็บ เข่าก็อ่อน ไหนจะเจ็บตรงนั้นอีก

“กรอด นายนี่มัน” มาโคะกัดฟัน และดันตัวเองไปที่เก้าอี้ อย่างลำบาก

“เจ้าอยากให้ข้ากินอีกเหรอ หันบั้นท้ายมาทางนี้ แถมเห็นซะชัด มันจะยั่วยวนจนทำให้ข้าหิวได้อีกนะ” ท่านั้นที่เนอองเห็นคือ มาโคะหันบั้นท้ายไปทางเตียงแบบสุดโด่ง มาโคะได้ยินงั้นก็รีบนั่งปกติทันที และต้องสัมผัสกับการเจ็บปวดของสะโพกอย่างจิ๊ด มาโคะลูบสะโพกของตน

“อะ ไอ้หมอนี้” เนอองไม่สนใจ ก่อนจะหันไปร่ายมนต์ให้เสื้อผ้าของมาโคะกลับมาเหมือนเดิม ส่วนตนทำความสะอาดคราบน้ำของมาโคะ ก่อนจะกลับไปนอนสบายอารมณ์บนเตียง

“ว่าแต่ เจ้าชื่ออะไร?” เนอองถามอย่างสบายอารมณ์

“ จูปิเตอร์ มาโคะ “

“งั้นเหรอ ข้าเนออง จอมเวทตัณหา” มาโคะที่กำลังสวมเสื้อถึงกับหยุดกึก

“ จอมเวท!? มันมีแต่ในตำนานนิ ข้าไม่เชื่อหรอก“ เนอองพยักหน้า

“เจ้าก็เห็นนิ - - ข้าทำอะไรเจ้าไปมั้ง สายฟ้าฟาดของข้า เจ้าก็เห็น คำสาปทำให้ขยับไม่ได้ เจ้าก็โดนกับตัว... ฮึ แต่เจ้าก็อึดดีนะ โดนไปขนาดนี้ยังทำตัวนิ่งได้” เนอองหยอก

“ก็ข้าเป็นราชครู เจ็บแค่ไหนป่วยยังไงก็ต้องนิ่ง” มาโคะยืดอก เนอองทำหน้าแบบ อ่อเหรอ ก่อนจะเดินไปกระทุ้งแถวสะโพกอีกฝ่าย

“โอย แรงเจ้าควายขนาดนั้น ข้าไม่เจ็บก็บ้าละ” มาโคะพูดพลางนึกถึงสิ่งนั้นของเนอองอยู่ในกายตน ก็หน้าแดงทันที เนอองเหยียดยิ้มบางๆ

“หืม เจ้าพาข้าเข้าวังได้ไหม? ข้าจะได้ทานอาหารอย่างสบายหน่อย”

“เข้าวัง? - - เจ้าหวังจะทำอะไรใครอีกไง” เนอองได้ยินนั้น ก็ก้มลงไปกัดติ่งหูอีกฝ่าย ให้มาโคะสะดุ้งเล่น

“ข้าอยากเข้าเฝ้าฝ่าบาทน่ะ ถ้าได้ที่นี่ข้าก็สบาย เพราะได้เจ้าเป็นอาหารจานแรกมาอยู่ในกำมือ” มาโคะครุ่นคิด ระหว่างเรื่องฝ่าบาทกับเรื่องของตน ก่อนจะถูกขัด เพราะเนอองมานัวเนีย มาโคะจึงต้องคอยขยั