เรื่อง นิยาย สตอรี่ Atsumina ประธานตัวเล็ก กับ นางเอกสุดสวย


วันที่เผยแพร่ Sun Feb 16 2014 16:31:48 GMT+0700 (ICT)
วันที่แก้ไขล่าสุด Fri Feb 28 2014 17:54:29 GMT+0700 (ICT)
 
 
ตอนล่าสุด
สถานะ
จบแล้ว
คนเข้าชม
ครั้ง
Cool
Cool
ติดตาม
คน
เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่


ch.13 เมื่อเหตุเกิดเพราะ.......


ตอนนี้การถ่ายทำละครก็ผ่านมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่มีถ่ายทำละครกัน 

ทาคามินะตัดสินใจให้ทุกคนพักผ่อนกัน 1 วันหลังจากถ่ายละครวันนี้เสร็จและจะให้เดินทางกลับในวันถัดไป

 คืนนี้จะมีงานปาร์ตี้ที่จูรินะ จะจัดให้พวกเธอ ทาคามินะเองก็ยอมรับว่าเธอมีความสุขไม่น้อยเลย ที่ได้ใช้เวลาเกือบสองอาทิตย์อยู่กับอัตสึโกะ ถึงเธอจะโดนอีกคนลวนลามก็เถอะนะ (-_-‘‘) แต่ว่าความบริสุทธิ์ของเธอก็ยังคงอยู่รอดปล่อยภัยดี <- - -(ทาคามินะก็แค่ตอนนี้ เท่านั้นแหละ/// ^o^) 

  ฉากของละครวันนี้เป็นฉากสำคัญของเรื่องซะด้วย เพราะฉะนั้นจะให้มีข้อผิดพลาดไม่ได้ โดยเฉพาะฉากรอบบ่ายช่วงที่ 

  แต่วันนี้เธอคงไม่อยู่ดูการถ่ายทำช่วงที่2หรอก ก็เพราะฉากช่วงที่ 2 ‘อัตสึโกะกับซาเอะ ต้องจูบกัน!‘ ถึงเธอจะรู้ว่ามันเป็นแค่ละคร แต่เธอก็ทำใจยอมรับมันไม่ได้อยู่ดี ที่จะต้องมาเห็นคนรักของตัวเองถูกคนอื่นจูบต่อหน้าต่อตาเธอแบบนี้ เธอเองก็เป็นเพียงแค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งที่มีอารมณ์หึง มีอารมณ์หวงคนรักของเธอเหมือนคนทั่วไป 

  ‘ถึงจะเจ็บ เธอก็คงทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อนั้นมันคือการแสดง และมันก็เป็นงานที่อัตสึโกะไม่ได้ทางเลี่ยงได้เหมือนกัน‘  ทาคามินะคิด ในขณะที่เธอกำลังนั่งเหม่อมองอัตสึโกะ ที่กำลังแสดงละครอยู่ 

(ฉันควรจะทำยังไงกลับความรู้สึกแบบนี้ดีนะอัตจัง) ได้แต่ถามกับตัวเองแบบนั้นสายตาก็ไม่อาจละไปจากคนรักได้เลย

 

เมื่อเวลาผ่านไป...หลังจากการถ่ายละครในช่วงแรกเสร็จแล้ว

ทาคามินะก็สั่งให้ทุกคนพักกัน 15 นาที ก่อนที่จะเริ่มถ่ายทำช่วงที่ 2 ต่อ แต่พอเธอนึกไปถึงช่วงที่ 2  หัวใจเธอมันก็บีบรัดจนทำให้เธอต้องตีหน้าเศร้าออกมา 

“ประธานครับ ถ่ายออกมาพอใจไหมครับ” ผู้กำกับหนุ่มถามคนที่กำลังเช็คฟิมล์การถ่ายทำในช่วงแรกอยู่

“อืม พอใจมากเลยล่ะ แต่ว่าช่วงที่ 2 ฉันฝากหน่อยนะ ฉันรู้สึกไม่สบายน่ะ” ทาคามินะที่เช็ครูปเสร็จแล้วหันไปพูดกับผู้กำกับ

“ครับ ไว้ใจผมได้เลยครับ ประธานก็พักผ่อนให้มากๆน่ะครับ” ผู้กำกับหนุ่มรับคำประธานของเขา

“อืม ขอบใจมาก ที่เป็นห่วง” ทาคามินะแค่ตอบรับเบาๆเท่านั้น เพราะกำลังคิดอะไรบ้างอย่างขึ้นมาในใจ (ที่ฉันรู้สึกไม่สบายน่ะ ไม่ใช่ที่ร่างกายหรอกนะ แต่เป็นที่ใจของฉันต่างหาก) เธอคิด ก่อนที่จะมองไปหาอัตสึโกะที่กำลังนั่งดื่มน้ำอยู่ แล้วเอ่ยประโยคหนึ่งออกมาเบาๆราวกับกระซิบกับสายลม และเดินออกไปจากตรงนั้นทันที 

“อัตจัง ฉันขอโทษนะที่ไม่ได้ดูเธอแสดง แต่ฉันทนเห็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปไม่ได้จริงๆ เพราะฉะนั้น ขอโทษนะอัตจัง”  เอ่ยออกมาด้วยแววตเศร้าสร้อยแล้วเดินจากไป

 

 

อีกด้านหนึ่งของคนที่กำลังพักเหนื่อยจากการแสดงอยู่

“เหนื่อยชะมัดเลย” อัตสึโกะบ่นออกมาเบาๆหลังจากดื่มน้ำเสร็จแล้ว

“ทนหน่อยน่า เหลือแค่อีกรอบเดียวเอง แต่ว่ารอบต่อไปเธอ...”  ริเอะพูดแล้วหยุดไป พร้อมทำหน้าบอกไม่ถูกกับประโยคที่เธอจะพูดต่อ

อัตสึโกะเข้าใจสิ่งที่ริเอะต้องการจะพูดต่อเป็นอย่างดี เธอจึงส่ายหน้าเบาๆเพื่อบอกว่าเธอไม่เป็นไรหรอก ก่อนที่เธอจะพูดขึ้นกับผู้จัดการของเธอ

“ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไม่ต้องหวงไปหรอก มันเป็นงานนิค่ะ” อัตสึโกะพูดด้วยเสียงที่เศร้าลงเล็กน้อยกับเรื่องที่เธอจะต้องเเสดงฉากต่อไป 

แล้วหันไปมองหาคนตัวเล็ก แต่เธอมองหาเท่าไหร่กันหาไม่เจอ 

(มินามิหายไปไหนของเขากันนะ) อัตสึโกะคิด ในขณะที่สายตายังคงสอดส่องหาคนตัวเล็กต่อไป

เหมือนริเอะจะสังเกตเห็นสายตาของอัตสึโกะที่กำลังหาใครบางคนอยู่ ซึ่งไม่ต้องเดาเธอก็รู้ว่าเป็นใคร 

“ถ้าทาคามินะซัง ฉันเห็นเดินไปทางบ้านพักเมื่อกี้น่ะ”  ริเอะบอกกับอัตสึโกะที่กำลังมองหาทาคามินะอยู่

“งั้นหรอค่ะ” ตอบรับพร้อมความรู้สึกมากมายที่เข้ามาหาเธอในเวลานี้

(มินามิ เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ) คิดอย่างเป็นห่วง ก่อนที่จะมองด้วยสายตาเศร้าๆไปทางบ้านพัก ถ้าเธอเลือกได้เธอเองก็ไม่อยากเล่นฉากต่อไปนี้เลย  แค่คิดขึ้นมา อยู่ๆเธอเจ็บแปลบที่หน้าอกข้างซ้ายจนต้องยกมือขึ้นมาจับมัน ตอนนี้เธอรู้สึกทรมารใจเหลือเกิน กับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ 

"มินามิ" อัตสึโกะพรึมพรำชื่อของคนรักออกมา ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปทางบ้านพักไม่วางตา

 ริเอะที่มองอัตสึโกะอยู่ เธอก็ปวดใจไม่น้อยที่ไม่สามารถช่วยอะไรน้องสาวคนนี้ได้เลยจริงๆ

 

เมื่อเวลาผ่านไป ตอนนี้ก็ได้หมดเวลาพักของทุกคนแล้ว

ผู้กำกับจึงเรียกทุกคนมาเข้าฉาก ซึ่งผู้กำกับต้องทำหน้าที่แทนทาคามินะทั้งหมดเมื่อทาคามินะไม่อยู่ด้วย


ในขณะที่อัตสึโกะกำลังจะเดินไปเข้าฉากนั้น ริเอะก็เรียกเธอไว้ก่อน

“อัตสึโกะไม่เป็นไรจริงๆน่ะ” ริเอะถามอัตสึโกะขึ้นพลางมองด้วยสายตาที่เป็นห่วง

“ค่ะ ฉันไม่แป็นไรหรอค่ะ ในเมื่อมันเป็นงานนิค่ะ” อัตสึโกะตอบริเอะก่อนที่เธอจะเดินเข้าฉากไป 

ทิ้งให้ริเอะยืนมองตามอัตสึโกะ คนที่เป็นดั่งน้องสาวของเธอด้วยความเป็นห่วงและสงสาร

 

 

มาที่ด้านของทาคามินะกันบ้าง

ตอนนี้ทาคามินะกลับมาถึงที่บ้านพักแล้ว เธอเปิดประตูเข้าห้องแล้วทิ้งตัวลงไปบนเตียงใหญ่กลางห้องด้วยสภาพหมดแรง

“ป่านนี้คงเริ่มถ่ายทำไปแล้วซิน่ะ อัตจัง~~อึก~ "ทาคามินะคิดก่อนที่จะมีหยาดน้ำตาใสๆ ไหลลงมาอาบแก้มขาวเนียน ของตัวเอง 

(ทำไมเธอถึงได้ร้องไห้ล่ะ ทั้งๆที่มันเป็นแค่ละคร ทำไมเธอถึงต้องเจ็บ ทำไมเธอต้องเสียใจ และทำไมเธอเจ็บและทรมารขึ้นมากไปอีก เมื่อนึกถึงฉากที่อัตสึโกะต้องแสดงในตอนนี้) ทาคามินะคิดขึ้นแล้วร้องไห้หนักกว่าเดิม ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจตัวเอง แต่เพราะเข้าใจถึงได้ร้องไห้ออกมา

“อัตจัง ฉันคงจะเห็นแกตัวซินะ ที่ไม่สามารถทนดูเธอจูบกับคนอื่นได้ ทั้งๆที่ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเธอก็เลี่ยงไม่ได้เหมือนกัน ฉันขอโทษนะอัตจัง” ทาคามินะคิดพร้อมกับร้องไห้จนเผลอหลับไป  

เธอไม่รู้เลยว่าเวลาได้ผ่านมานานเท่าไหร่แล้วในขณะนี้

 

 


ที่ด้านของกองถ่ายละคร เมื่อการถ่ายทำได้จบลงไปแล้ว

“เอาล่ะทุกคน เสร็จกันแล้ว เยี่ยมมากเลย” เสียงของผู้กำกับพูดขึ้น เรียกเสียงไชโยของทีมงานได้เป็นอย่างดี เพราะพวกเขาจะได้พักผ่อนกันซักที 


ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่งของกองถ่ายที่ตอนนี้กำลังเกิดความชุลมุนวุ่นวายกันอยู่

“กรี๊ด~~ อัตสึโกะซัง ซาเอะซัง ฉากสุดท้ายแสดงได้สุดยอดมากเลยค่ะ ฉันยังไม่หายฟินเลยค่ะ” ทีมงานคนหนึ่งพูดขึ้น

“นั้นซิค่ะ ว้าว~~ ฉันชอบมากเลยค่ะ ที่ได้เห็นอัตสึโกะซัง กับ ซาเอะซัง....” เสียงอีกเสียงพูด

“ใช่ค่ะ แสดงกันสมจริงมากๆเลย เหมือนกับเป็นคนรักกันจริงๆแน่ะ”เสียงอีกเสียงพูดขึ้น

และตามด้วยเสียงคนอื่นๆที่ยังคงพูดสนับสนุนฉากที่อัตสึโกะ จูบ กับซาเอะมากมาย

ซาเอะทำหน้าได้ใจใหญ่ที่คนอื่นๆเข้าข้างเธอ และสนับสนุนเธอกันมากขนาดนี้ 

‘ใช่ เธอเองก็สะใจไม่น้อยเลยล่ะ ที่ได้จูบอัตสึโกะวันนี้ และเธอคงจะสะใจกว่านี้อีก ถ้าทาคามินะเห็นฉากที่เธอแกล้งทำพลาด แล้วได้จูบอัตสึโกะไปหลายรอบ ‘ ซาเอะคิดก่อนจะพูดกับคนอื่นๆ

“จริงหรอทุกคน ฉันดีใจมากๆเลยที่ทุกคนชอบฉากที่ฉันได้ ‘จูบอัตสึโกะ‘ น่ะ” ซาเอะพูดโดยเน้นคำว่า จูบอัตสึโกะ ก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้อีกคนมากขึ้น จนทำให้เกิดเสียงกรี๊ดกร๊าดมากมายจากเหล่าคนที่มุมอยู่


อัตสึโกะในตอนนี้เธอโกรธมาก มากจนเธอทำอะไรไม่ถูกแล้ว เธอไม่ชอบเลยที่ทุกคนเอาแต่พูดถึงเรื่องการแสดงเมื่อกี้แล้วไหนจะคำที่ซาเอะพูดออกมาเมื่อกี้อีก ตอนเธอจูบซาเอะ เธอก็คิดแค่ว่าซาเอะเป็นมินามิของเธอเท่านั้น จึงทำให้การแสดงออกมาราบรื่นและสมจริงขนาดนี้ 

‘เธอเป็นห่วงคนตัวเล็กจังเลย ไม่รู้ว่าป่านนี้อีกคนจะเป็นยังไงบ้าง‘

“มินามิ” อัตสึโกะพึมพําเรียกชื่อคนรักออกมาเบาๆ พลางคิดในใจว่าเธอจะออกไปจากสถานการณ์ตอนนี้ยังไงดี 

แต่แล้ว!.. ก็มีคนมาช่วยเธอออกจากสถานการณ์นี้

“อัตสึโกะ ไปตามทาคามินะให้หน่อย จูรินะบอกให้ฉันมาเรียกพวกเธอให้น่ะ” ยูโกะเดินมาบอกกับอัตสึโกะที่กำลังถูกรุมล้อมจากเหล่าบรรดาทีมงานอยู่

“ค่ะ” อัตสึโกะตอบรับพร้อมกับขอตัวออกมาและเดินตามยูโกะไปทันที

ทิ้งให้ซาเอะมองตามทั้งสองไปด้วยสายตาที่ไม่บ่งบอกอารมณ์

 (ยัยเตี้ยนั้นอีกแล้วหรอ) ซาเอะคิดพร้อมกับนึกถึงภาพที่ทำให้เธอเครียดแค้นเมื่อวาน 

(อัตสึโกะเธอเตรียมใจไว้เถอะ กลับไปยัยเตี้ยนั้นไม่รอดแน่!)

 

 

ในขณะที่อัตสึโกะกำลังเดินออกมากับยูโกะนั้น เธอก็เอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายจากใจจริง

“ขอบคุณนะคะที่เข้าไปช่วยฉันออกมาน่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเต็มใจช่วยน่ะ ว่าแต่เธอเถอะ รีบๆไปตามยัยนั้นได้แล้ว ทาคามินะน่ะ เห็นแบบนั้นขี้แยจะตาย ถ้ามีเรื่องอะไรสะเทือนใจนิดเดียวก็ร้องไห้แล้ว” ยูโกะบอก

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ แล้วก็ขอบคุณสำหรับเรื่องที่เล่าให้ฟังค่ะ” อัตสึโกะพูด ก่อนที่จะรีบเดินกลับไปที่บ้านพัก ทิ้งให้ยูโกะมองตามไปแล้วยิ้มออกมาบางๆ

(ทาคามินะ ฉันดีใจด้วยล่ะ ที่เธอมีคนที่รักเธอมากขนาดนี้น่ะ อัตสึโกะฉันฝากดูแลยัยนั้นด้วยล่ะ ส่วนซาเอะ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอมาทำลายความรักของเพื่อนฉันหรอกนะ) ยูโกะคิด พลางเดินเข้าไปหาคนรักเธอที่ยืนรอเธออยู่กับพวกยูกิริน

 

 

เมื่ออัตสึโกะเดินกลับมาถึงบ้านพักแล้ว เธอก็เปิดประตูเข้าไปเบาๆ เพราะไม่รู้ว่าคนในห้องจะอยู่ในสภาพแบบไหน

เสียงเครื่องปรับอากาศ กับ เสียงหายใจที่เข้าออกเบาๆ บ่งบอกว่าคนในห้องได้หลับไปแล้ว อัตสึโกะเลยเดินเข้าไปที่เตียงขนาดใหญ่กลางห้อง ก่อนที่เธอจะนั่งลงบนเตียงเบาๆ

เธอยกมือขึ้นไปลูบไล้ไปตามใบหน้าของคนที่หลับอยู่อย่างแผ่วเบา ก่อนที่เธอจะเห็นสิ่งที่ทำให้เธอปวดใจขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ กับคราบน้ำตาจางๆ ที่อยู่บนใบหน้าเนียนของคนตัวเล็ก  

(เป็นอย่างที่ยูโกะบอกกับเธอจริงๆด้วยซินะ)อัตสึโกะคิด ก่อนที่จะพูดออกมาอย่างแผ่วเบากับคนที่หลับอยู่

“มินามิ เธอร้องไห้จนหลับไปเลยหรอ ฉันขอโทษนะ” พูดจบก็ก้มลงไปจูบที่คราบน้ำตาของคนตัวเล็กเบาๆ

“อื่อ~” ทาคามินะครางออกมา ก่อนจะลืมตาขึ้นมาเมื่อเธอรู้สึกถึงสัมผัสนุ่มๆที่สัมผัสลงบนหน้าเธอ

“ตื่นแล้วหรอค่ะ” ถามขึ้นในขณะที่มือของเธอยังคงจับใบหน้าเรียวของคนตัวเล็กอยู่

ทาคามินะเพียงแค่พยักหน้าตอบเท่านั้น ก่อนที่จะยกมือขึ้นมาจับมือที่อยู่บนใบหน้าแล้วพูดออกมาเบาๆ

“ฉันขอโทษนะที่หนีออกมาแบบนี้ ฉันทนไม่ได้จริงๆที่จะต้องเห็นเธอ~อุ๊บ”ทาคามินะพูดออกมาด้วยเสียงเศร้าๆ แต่เธอยังพูดไม่ทันจบอัตสึโกะก็ก้มลงมาจูบเธอซะแล้ว 

อัตสึโกะจูบคนตัวเล็กอย่างดูดดื่ม ก่อนที่เธอจะถอนจูบออกมาและพูดกับคนตัวเล็กที่หน้าแดงอยู่กับการที่โดนเธอจูบเมื่อกี้

“มินามิไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ ฉันเองก็รู้สึกไม่ต่างจากมินามินะคะ ที่ต้องจูบกับคนอื่นที่ไม่ใช่มินามิ ฉันกลับดีใจนะคะ ที่มินามิไม่ต้องมาเห็นเรื่องพวกนั้น” อัตสึโกะพูดจบเธอก็ดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้แน่นก่อนจะกระซิบกับอีกคนเบาๆ

“ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ ที่ทำให้มินามิของฉันร้องไห้น่ะ” 

ทาคามินะทำเพียงส่ายหน้าไปมา ก่อนที่เธอจะซบลงไปที่หน้าอกของคนที่กำลังกอดเธอแน่น เหมือนกับว่าความเจ็บปวดก่อนหน้านี้ของเธอมันจะมลายหายไป เมื่อได้รับสัมผัสที่อบอุ่นจากอีกคนที่กำลังมอบให้เธออยู่

“มินามิค่ะ ออกไปกันได้แล้วค่ะ ป่านนี้ทุกคนรอเรากันแย่แล้วล่ะ” อัตสึโกะพูดกับคนที่ยังคงซบตัวในอ้อมกอดเธอ ให้เธอเป็นต้องจูบลงไปที่หน้าผากของคนตัวเล็กเบาๆ

"อื้ม" ทาคามินะตอบรับเสียงอู่อี้ แล้วยอมลุกเข้าห้องน้ำไปจัดการกับสภาพของตัวเอง

 .

 .

.

เวลาของงานเลี้ยงได้เริ่มขึ้น ทุกคนเองก็มากันพร้อมแล้ว

เจ้าของรีสอร์ทอย่างจูรินะ กับ เรนะ ก็จัดสถานที่และที่นั่งให้ทุกคนเรียบร้อยแล้ว

(ตอนนี้เธอก็รอแต่ตัวต้นคิดอย่างพี่สาวเธอ กับพี่เขยเธอ เอ๊ะ หรือ จะเรียกว่าพี่สะใภ้ดีล่ะ เพราะเธอชักจะไม่แน่ใจแล้วซิว่าจะได้พี่เขยหรือ พี่สะใภ้กันแน่) จูรินะคิดก่อนที่เธอจะลงมือผสมน้ำผลไม้สูตรพิเศษให้ทาคามินะต่อ น้ำผลไม้สูตรพิเศษนี้มีแอลกอฮอล์ผสมอยู่ พอๆกับเหล้าเลย แค่จิบไปนิดเดียวก็เมาแล้ว


เมื่อทาคามินะกับอัตสึโกะเดินจูงมือกันเข้ามาถึง จูรินะก็ออกมาเรียกทั้งสองคนให้เข้าไปนั่งกับพวกเธอ ก่อนที่ซาเอะจะเข้ามาคุยกับทั้งสองคน

ซาเอะได้แต่ขัดใจ แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้เพราะต้องให้เกียรติเจ้าของรีสอร์ทแห่งนี้

     จูรินะพาอัตสึโกะกับทาคามินะเดินมาถึงโต๊ะก็เรียกเสียงแซวจากคนทั้งโต๊ะได้เป็นอย่างดี ซึ่งโต๊ะที่จูรินะพาอัตสึโกะมานั่ง เป็นโต๊ะที่แยกออกมาจากคนอื่นๆ และที่โต๊ะนี้ก็มีแต่พวกของจูรินะกับอัตสึโกะ

“เอ้า ทาคามินะ หายแล้วหรอสงสัยจะได้ยาดีนะเนี่ย” ยูโกะพูดแซวเพื่อนเธอทันทีที่เห็นทาคามินะเดินจูงมืออัตสึโกะเข้ามา

“ยารักษาส่วนไหนค่ะ ยูโกะซัง” จูรินะพูดแซวเป็นลูกคอกับยูโกะ เรียกเสียง "ฮิ้ว" จากทุกคนเป็นอย่างดี

“นั้นซิจูรินะ สงสัยรักษาใจล่ะมั้ง ถึงได้หายเร็วแบบนี้”ยูโกะพูดจบ ทุกคนก็ "ฮิ้ว~"ขึ้นมาอีกรอบ 

ทำให้ทาคามินะหน้าแดงขึ้นมากทันทีกับเสียงแซวต่างๆ ของเพื่อนเธอกับเจ้าของรีสอร์ทที่พากันแซวยกเธอใหญ่


“ทุกคนพอแล้วน่า มินามิเขินจะตายแล้ว” อัตสึโกะพูดห้าม ก่อนจะพาคนตัวเล็กนั่งลง ตรงที่ว่างระหว่างยูโกะกับจูรินะ 

ให้ทุกๆคนได้ทำหน้าขัดใจตามๆกัน (ก็แหม นานๆที่ทาคามินะจะมีมุมให้ที่แกล้งได้นิน่า) ทุกคนคิดพร้อมกัน

(ชิ พี่สาวเธอขัดความสนุก (?)ของเธอตลอดเลยซิน่า แหมแกล้งนิดแกล้งหน่อยไม่ได้หวงจริงนะคนนี้เนี้ย) จูรินะคิดก่อนที่เธอจะลุกขึ้นไปเอาเครื่องดื่มมาให้สองคนมาใหม่ โดยเธอขยับปากบอกกับพี่สาวเธอว่า ‘จัดการให้เรียบร้อยนะคะ

พี่สาว‘ 

อัตสึโกะเองก็แอบทำสัญญาณบอกน้องสาวตัวเองว่า ‘OK น้องรัก‘ โดยที่คนอื่นไม่สังเกตพวกเธอสองพี่น้องเลย 

(เธอว่าอีแบบนี้ เธอคงได้พี่สะใภ้มากกว่าพี่เขยนะ ถ้าดูจากความแสบและเจ้าเล่ห์ของพี่สาวเธอแล้ว ยังไงพี่ทาคามินะคงต้องได้เป็นพี่สะใภ้เธอชัวร์ 100%) จูรินะคิดพร้อมกับเดินออกไป

   พอจูรินะเดินกับเข้ามาแล้วเธอก็นำเครื่องดื่มมาวางไว้ให้ทั้งสองคน โดยของทาคามินะเป็นน้ำสูตรพิเศษที่เธอเตรียมไว้ให้โดยเฉพาะ แล้วเรื่องนี้ก็ไม่มีใครรู้ด้วย นอกจากพี่สาวเธอกับเธอเท่านั้น